“Η ελλιπής δηµοσιότητα της διεξαγωγής της δίκης κατέστησε αναγκαία τη δηµοσιοποίηση των αγορεύσεων των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, προκειµένου η επιχειρηµατολογία, η τεκµηρίωση και τα στοιχεία τους να γίνουν ευρύτερα γνωστά. Εξάλλου δεν είµαστε δικηγόροι µόνο για τα έδρανα των δικαστηρίων, είµαστε µέρος του αντιφασιστικού κινήµατος, που µας ανέθεσε τιµητικά την έκφραση της φωνής του µέσα και έξω από τη δίκη. Χρέος µας είναι να σταθούµε άξιοι για να τιµήσουµε αυτήν την αποστολή, µε βαθιά επίγνωση του µεγέθους της ευθύνης που την περιβάλλει. Το χρωστάµε στα θύµατα του φασισµού και του ναζισµού στη χώρα µας, και όχι µόνο, το χρωστάµε στη γενιά της Αντίστασης, το χρωστάµε στη γενιά του αντιδικτατορικού αγώνα και του Πολυτεχνείου, το χρωστάµε σε όλους όσοι αγωνίζονται για την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και µετανάστες, ενάντια στα υπολείµµατα του ρατσιστικού δηλητήριου της Χρυσής Αυγής, όπου και αν αυτό βρίσκει φιλοξενία. Και φυσικά το χρωστάµε στις επόµενες γενιές, για να ζήσουν και εκείνες µε τις ελευθερίες που κατέκτησαν και µας πρόσφεραν οι προηγούµενες.
Και δεν θα κάνουµε τη χάρη σε κανέναν να πνίξουµε την αλήθεια στη σιωπή και στην αστική υποκρισία. ”
Ο Κώστας Παπαδάκης γεννήθηκε το 1962 στην Αθήνα. Εντάχθηκε από τα μαθητικά του χρόνια και παραμένει ενεργός στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, αρχικά στην Προοδευτική Μαθητική Συνδικαλιστική Παράταξη, στην Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη όταν πέρασε στη Νομική Αθήνας (1979) και στη συνέχεια ανένταχτος, στις Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών, τις οποίες εκπροσώπησε και στο Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, ενώ δραστηριοποιήθηκε στην Επιτροπή για το στρατό και σε άλλες πρωτοβουλίες. Υπήρξε ιδρυτικό µέλος της Ένωσης Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθήνας και πρόεδρός της. Ιδρυτικό µέλος της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας και εκλεγμένος εκπρόσωπός της, πέντε φορές στο Δ.Σ. του ΔΣΑ (1996, 1999, 2002, 2005, 2008). Ιδρυτικό µέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και µέλος της ΚΕΕΡΦΑ. Είναι έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών. Έχει υπερασπιστεί πολλές υποθέσεις κοινωνικοπολιτικού και κινηματικού ενδιαφέροντος, ενώ κείμενά του νομικά και πολιτικά έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες, περιοδικά και στο διαδίκτυο.
- Φέρτε μας αποδεικτικά στοιχεία για την εγκληματική οργάνωση. - Ορίστε αποφάσεις, ορίστε μάρτυρες, ορίστε έγγραφα, ορίστε καταγραφές, ορίστε φωτογραφίες, ορίστε βίντεο, ορίστε διακηρύξεις. - Αφήστε τα αυτά, θέλουμε μόνο καταδικαστικές αποφάσεις. - Πάρτε και καταδικαστικές αποφάσεις, σαράντα μια σας φέραμε και πήρατε μόνο τις είκοσι. - Α, όχι, μόνο τις αμετάκλητες. - Ορίστε και οι αμετάκλητες. - Όχι αυτές που είναι πριν από το 2008, αυτές που είναι μετά το 2008. - Μα υπήρχε και πριν το 2008 Χ.Α. Το λέει και η απόφαση του Περίανδρου. - Όχι, μετά το 2008 θέλω. - Ε, τέλος πάντων, πάρτε μετά το 2008. - Α, όχι εκείνες που είναι πλημμελήματα, μόνο εκείνες που είναι κακουργήματα. Εγκληματική οργάνωση εξιχνιάζουμε. Κακουργήματα θέλω. - Πάρτε κακουργήματα. - Τι είναι αυτά; Γράφουν οι αποφάσεις των κακουργημάτων ότι ο δράστης ήταν Χ.Α.; - Μερικές το γράφουν. - Ε, και που το γράφουν τι σημαίνει; Ότι ο δράστης πήρε εντολή από τον γενικό γραμματέα ή ότι το θύμα ήταν στοχοποιημένο;
Ο παραπάνω διάλογος θα μπορούσε να είναι απόσπασμα βγαλμένο από σκετς των Monty Python, αν δεν ήταν τραγικός.
Όπως και να 'χει, σε τρεις μέρες, θα μπει ένα τέλος στην πιο μεγάλη δίκη στη χώρα μας, αυτή της Χρυσής Αυγής Προφανώς δεν ξέρω ποια θα είναι η απόφαση. Αν αθωωθεί, τότε νομιμοποιείται η δράση της και με τη βούλα. Αν καταδικαστεί, ας πούμε απλά ότι αν το σύστημα τους χρειαστεί, θα τους εμφανίσει πάλι. Το μόνο που ξέρω είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που και διδάσκονται απ' την Ιστορία και δεν ξεχνάνε. Πόσοι είναι αυτοί, άραγε;
Τελείωσα το βιβλίο με την αγόρευση του Κώστα Παπαδάκη, δικηγόρου, συνηγόρου πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων ψαράδων στη δίκη της Χρυσής Αυγής, σήμερα, τρεις μέρες πριν την ανακοίνωση της απόφασης. Δεν είναι ένα κλασικό κείμενο που μπορεί να αξιολογηθεί με τον ίδιο τρόπο όπως με άλλα. Δεν είναι λογοτεχνία, δεν είναι δοκίμιο, δεν είναι μελέτη. Είναι η αγόρευση ενός δικηγόρου σε μια ιστορικής σημασίας δίκη, που σημαδεύει την πολιτική ιστορία της περιόδου των μνημονίων και μετά.
Είναι σημαντικό που υπάρχει αυτό το βιβλίο, μαζί με εκείνο του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη, ως καταγραφή καταρχήν μιας δίκης που είχε ελλιπή δημοσιότητα από αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε συστημικά ΜΜΕ. Διαβάζοντας τη βλέπεις να ξεδιπλώνεται όλο το σκεπτικό, η επιχειρηματολογία, τα στοιχεία τεκμηρίωσης για την ιδεολογική διαδρομή και την εγκληματική δράση της Χ.Α. μέχρι και τη στιγμή που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της, τη στιγμή της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα τον Σεπτέμβρη του 2013. Είναι σημαντικό κυρίως όμως, γιατί αποτελεί ένα ντοκουμέντο που ολοκληρώνει έναν κύκλο αγώνα ενάντια στον φασισμό και στον ναζισμό, που αναδεικνύει την αξία της ιστορικής μνήμης, που έρχεται να υπενθυμίσει ότι χρειάζεται μόνιμη εναντίωση ώστε τα υπολείμματα ναζιστικών εγκληματικών ιδεολογιών να ελαχιστοποιούνται στο περιθώριο.
Διάβασα το βιβλίο πριν εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου, με μεγάλη αγωνία για την έκβαση της δίκης. Σήμερα όμως είναι μέρα χαράς και δικαίωσης. Η αγόρευση του Κώστα Παπαδάκη, συνηγόρου των αιγύπτιων ψαράδων, παρέχει ουσιαστική γνώση για την δίκη, πλήρες ιστορικό της ναζιστικής συμμορίας και είναι παρακαταθήκη δημοκρατικού λόγου. Αξίζει νομίζω να διαβαστεί από όλους. Περισσότερα στο επισυναπτόμενο λινκ. ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ! http://www.mic.gr/book/kostas-papadak...