Gli estivi

by Luca Ricci

È la notte di San Lorenzo quando un uomo nota una ragazzina al tavolo di un ristorante vista mare. Lei gli appare a sorpresa, come "un desiderio che non avevo espresso, esaudito da una stella che non avevo visto cadere". Eppure quell'incontro fortuito lascia il segno, e tra i due comincia una storia particolare, vissuta sotto l'insegna tarlata della crudeltà, consumata da un'estate all'altra, come un appuntamento fisso. Tutt'intorno, Roma, la Pontina, il Circeo sono luoghi avvolti dalla stessa luce spietata che abbaglia i personaggi, la luce insolente dell'estate che a volte non concede "il margine di un'ombra, una possibilità di fuga rispetto a ciò che si è realmente". Dopo "Gli autunnali", Luca Ricci ci consegna il secondo tassello della quadrilogia delle stagioni in un romanzo visionario ed esatto allo stesso tempo, capace d'indagare l'ossessione d'amore in tutte le sue forme.

229 pages, Paperback

First published February 1, 2020

About the author

Luca Ricci è considerato uno dei migliori scrittori italiani di racconti. Tra le sue opere ricordiamo L'amore e altre forme d'odio (2006, Premio Chiara), Come scrivere un best seller in 57 giorni (2009), Mabel dice sì (2012) e Fantasmi dell'aldiquà (2014). Tiene corsi di scrittura per la Scuola Holden e la Scuola del Libro, e cura per “Il Messaggero” la rubrica settimanale di libri Ricci & Capricci.

Reviews

[Georgina Koutrouditsou · Rating 5 out of 5]

"Το καλοκαίρι είναι η μοναδική εποχή που πρέπει να την ξεχνάς όσο τη ζεις,για να μπορείς να επιβιώσεις-σε αντίθεση με τις άλλες εποχές,που είναι ωραίο να έχεις πλήρη συναίσθηση όσων βιώνεις(η φθινοπωρινή θλίψη,ο χειμωνιατικός λήθαργος,η ανοιξιάτικη αναγέννηση),η ασυνειδησία είναι το σήμα κατατεθέν του καλοκαιριού(και μία από τις μεγαλύτερες πλάνες της ανθρωπότητας είναι το να συγχέει αυτήν την ασυνειδησία με την ελαφρότητα)."

"Δεν φταίω εγώ αν ανάμεσα σ'εμένα και τις αναμνήσεις έχουν κερδίσει οι αναμνήσεις."

"Όσο δεν καταλαβαίνουμε,συνεχίζουμε να αγαπάμε."

"Ο έρωτας είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει,δεν μπορεί να υποστεί καμία μεταμόρφωση στο πέρασμα του χρόνου,δεν γίνεται έρωτας αν πριν ήταν φιλία,δεν μετατρέπεται σε φιλία αν πριν ήταν έρωτας.Η ταχύτητα και η υπερβολή χαρακτηρίζουν όλη την ερωτική σχέση."

"Οι κλασικοί ασχολήθηκαν με τον έρωτα,οι σύγχρονοι με την απομάγευση του έρωτα."

"Όσο περισσότερο μαθαίνει ο άνθρωπος να γνωρίζει τον εαυτό του τόσο περισσότερο λιγοστεύουν οι ίδιες οι προυποθέσεις του έρωτα και των αισθητικών του απεικονίσεων."

"Έτσι λειτουργεί η γραφή,γράφουμε για να δραπετεύουμε αποκεί που είμαστε,για να νικήσουμε τον χρόνο.Είναι μια άσκηση νοσταλγίας."

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι λίγα μπροστά στη συνολική γοητεία που ασκεί η γραφή του Ricci στον αναγνώστη!
Ένας νέος,αιρετικός,πικάντικος στις θεματικές,ατρόμητος στον σχολιασμό(σχεδόν για τα πάντα) και πάνω απ'όλα λυρικός,στο στυλ και τη γραφή,Ιταλός συγγραφέας, ο οποίος με το δεύτερο έργο του που κυκλοφορεί στα ελληνικά,έρχεται να αφήσει για τα καλά το σημάδι του.

Όπως και στο προηγούμενο έργο του,το Φθινόπωρο,μου άρεσε πολύ που έμπλεξε το χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών,καθώς και τους ανθρώπους που είναι εκπρόσωποί του,στην πλοκή του μυθιστορήματος.
Αν και σύντομα έργα, περίπου 300 σελίδων το καθένα,είναι τόσο πλούσια σε συναισθήματα και εξάρσεις πάνω σε θέματα ή εμμονές όπως ο γάμος, ο έρωτας, το φύλο, η καριέρα, η κουλτούρα και φυσικά οι κρίσεις της μέσης ηλικίας!
Ο συγγραφέας είναι πάρα πολύ καλλιεργημένος και φαίνεται μέσω της διακειμενικότητας διαφόρων έργων,λογοτεχνικών,κινηματογραφικών κτλ.
Έχεις την αίσθηση ότι ονειροβατεί ανάμεσα στο κύριο μυθιστόρημα και σε ένα που είναι εντός του μυθιστορήματος!
Έχει έναν δικό του ρυθμό, που αν τον ακολουθήσεις δεν θα βγεις χαμένος!

Συγχαρητήρια,λοιπόν, σε μια νέα γενιά συγγραφέων της Ιταλίας, όπως είναι ο Ricci ή η Nadia Terranova ή ο Fabio Stassi,που ακολουθεί έναν δικό της λογοτεχνικό δρόμο,φυσικά σεβόμενη το παρελθόν,και παρουσίαζει εξίσου αξιόλογα έργα!

[Nood-Lesse · Rating 4 out of 5]

Per fare qualcosa di eccezionale bisogna sempre partire da uno svantaggio

Se vi piacciono le trame zeppe di eventi e delitti, quelle dove i colpi di scena tirano avanti la lettura come farebbe un verricello, non so se Luca Ricci vi piacerà. In questa suo secondo libro degli “stagionali” incarica il proprio alter ego protagonista di rispondere alla domanda che credo sia stata rivolta più volte a lui in qualità di scrittore:
“Adesso però sono curiosa, di che parlano i tuoi romanzi? Rosa in che senso?”
“Nel senso che parlano d’amore.”
“D’amore?”
“Sì, d’amore.”
[…]
Allora gli raccontai delle critiche che venivano mosse ai miei primi romanzi. Dicevano che erano cinici, e io che erano poetici; che non c’erano buoni sentimenti, e io che la poesia non si era mai fatta con i buoni sentimenti; che la gente era sentimentale, e io che non me ne fregava niente di com’era la gente; che se parlavo d’amore avrebbe dovuto importarmi della speranza, e io che parlavo e avrei sempre parlato d’amore a modo mio; che non aprivo brecce, e io che non potevo aprire brecce perché per me ogni vero amore era un vicolo cieco.

Gli rimproverano di scrivere di amore in modo cinico, visto che mi piace il modo in cui lo fa, penso che assomigli al modo in cui lo faccio io. Ma io lo faccio? Io forse prediligo l'esercizio di parlarne senza farne menzione, per questo mi piace particolarmente il titolo troppo lungo di quel racconto di Carver che è divenuto anche il titolo della sua straordinaria raccolta Lishata. Una delle possibili risposte a quella domanda senza punto interrogativo potrebbe essere: parliamo di tutt’altro, ma è a quello che stiamo pensando.
La mia uniformità di vedute con Ricci si è completata più avanti:

“Celebro la morte della letteratura.” “È finalmente morta?” “Dopo tanti proclami a cazzo, pare proprio di sì. Finalmente, non se ne poteva più!” “E cosa resta? Voglio saperlo.” “Un unico editore, tipo Moloch o Grande Ente Culturale.” “E cosa pubblica?” “Soltanto gialli. Una moltitudine di commissari, almeno uno per ogni capoluogo di provincia, e relative ex mogli rompiballe e tirapiedi poco intuitivi.”

In mezzo ci sarebbe anche la trama del romanzo che narra un’ossessione amorosa durata quindici estati consecutive. La trama non è quel verricello di cui parlavo, non è un romanzo che si possa leggere per la trama. A me son piaciute le divagazioni ma non i sogni porno-splatter, ad occhi aperti, in coda sulla Pontina. Gli uni e le altre a volte sembrano appiccicati alla storia, si notano le sbavature della colla dove è avvenuta la saldatura.
Sapete però che c’è? Il libro l’ho letto volentieri, io non sono abituato al verricello, la funzione di traino la faccio svolgere a piacevolezza e ironia. Mi ero già fatto gli Autunnali, sto andando in ordine di uscita, i prossimi saranno gli Invernali. Tanto per ribadire come Ricci e il suo alter ego si mescolino, ecco un altro passo del libro:
“Dovresti mollare il romanzo che non riesci a consegnarmi e scriverne uno sull’estate,” mi suggerì Lello. “Magari un ciclo, una quadrilogia delle stagioni.”

Colonna sonora
Ramones - I Wanna Be Sedated
https://www.youtube.com/watch?v=bm51i...

[Georgia]

Dnf, προς το παρόν τουλάχιστον, αφού το βιβλίο αυτό με απογοήτευσε. Το βασικό μου πρόβλημα ήταν ο πρωταγωνιστής καθώς μου φάνηκε τελείως αντιπαθητικός, μίζερος και σαχλός, αφού όντας πενηντάχρονος και παντρεμένος φλέρταρε με κοπελίτσες και πολλές σκηνές ήταν εκνευριστικές. Οφείλω όμως να αναφέρω πως σαν βιβλίο ήταν πάρα πολύ καλογραμμένο, απλώς εμένα δεν μου ταίριαξε!

[Book2chance · Rating 3 out of 5]

3.5/5
Ένα βιβλίο που σίγουρα έχει κάτι να πει, κάτι να διαπραγματευτεί και για κάτι να αναρωτηθεί...

Απέχει από τα πονήματα των σύγχρονων του.
Διεισδύει στα θέματα, επιχειρηματολογεί, αμφισβητεί και καταλήγει για να ξαναρχίσει την αναζήτηση και πάλι από την αρχή...
Στο πρώτο επίπεδο η αγάπη, ο έρωτας,οι σχέσεις και ο χρόνος.Ενα ημερολόγιο ενός δεκαπενταετούς έρωτα. Στο δεύτερο επίπεδο η λογοτεχνία, η δημιουργική γραφή και το σινάφι της που την κυκλώνει από όλες τις πλευρές της,την κλείνει στο κουτί και την απογυμνώνει.
Κυνικός, ειρωνικός, δηκτικός με μία κωμική ματιά και ιδιότυπο χιούμορ. Ταυτίζει άραγε τον έρωτά του με τη συγγραφή? Παντού κρυφά νοήματα που πρέπει να σκάψεις βαθιά για να τα βρεις.

Θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις τον συγγραφέα βαθυστόχαστο ή και αλληγορικό ή και τίποτα από όλα αυτά.Πάντως έχεις ένα ανάγνωσμα περιπαιχτικά χαρούμενο που βγάζει τους οποίους φραγμούς μπορεί να έχει η σκέψη σου.

Ο ήρωας του βιβλίου είναι από τους πιο μισητούς χαρακτήρες που έχω διαβάσει ,θυμίζει την ατάκα που είχε πει πρόσφατα ο Χαϊκάλης ότι είναι ένας άντρας "παλιάς κοπής" με ότι δυστυχώς αυτό συνεπάγεται και χαίρομαι που η σύγχρονη κοινωνία απομακρύνεται από αυτά τα τετριμμένα στερεότυπα όλο και περισσότερο.Νομίζω όμως ότι ο συγγραφέας σκόπιμα επέλεξε αυτόν τον χαρακτήρα ως πρωταγωνιστή της ιστορίας μας ,γιατί θέλει να μας περάσει αρκετά νοήματα, τουλάχιστον εγώ έτσι το εξέλαβα και ελπίζω να ισχύει για το καλό του 🤪...

[Γιάννης Ζαραμπούκας · Rating 5 out of 5]

Με φόντο το παραθεριστικό θέρετρο Τσιρτσέο ο Ιταλός συγγραφέας μας αφηγείται την τόσο οικεία ιστορία δύο κουρασμένων εραστών, που η χρόνια και καθημερινή τριβή συνδυαστικά με τη δύναμη της συνήθειας μετέτρεψε τον γάμο τους σε μία βαλτωμένη κατάσταση. Δύο σχεδόν ηλικιωμένοι ενήλικες που βιώνουν μοναξιές παράλληλες, στα πλαίσια μίας σχέσης που έχει πια μπαγιατέψει.

Ο πρωταγωνιστής που πλάθει ο Ricci είναι μία ομολογουμένως τραγική μυθιστορηματική φιγούρα, που προξενεί βαθιά αισθήματα συμπόνιας. Κι αυτό γιατί μέσα από τη ρεαλιστική και κυνική ταυτόχρονα προσέγγιση του συγγραφέα, αναδεικνύεται η αδυναμία του ανθρώπου να αποδεχτεί την αναπόδραστη διάβρωση που επιφέρει ο φθοροποιός χρόνος. Η εφήμερη νεότητα που όσο κι αν τη σφίξεις στην παλάμη σου, εκείνη θα καταφέρει να ξεγλιστρήσει, οι αμυντικοί μηχανισμοί που αναπτύσσει ένα παντρεμένο ζευγάρι για να διατηρήσει όπως-όπως την ήδη γκρεμισμένη τους σχέση, καθώς και η ερωτική επιθυμία-έλξη ως δείγμα μίας αλλοτινής νεότητας αποτελούν τους βασικούς θεματικούς πυλώνες πάνω στους οποίους θεμελιώνεται το νέο μυθιστόρημα του Luca Ricci.

Δίχως ίχνος ωραιοποίησης αλλά με μία σαρωτικά αφοπλι��τική ειλικρίνεια ο Ιταλός συγγραφέας αναδεικνύει τη φθορά που επιφέρει ο χρόνος στις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα γλυκόπικρο αναγνωστικό ταξίδι που μας υπενθυμίζει το τετελεσμένο οποιαδήποτε μορφής θανάτου...

[Sophie's Reading Corner]

Το βιβλίο αυτό μιλάει για την εμμονή ενός μεσήλικα άντρα προς μια νεότερη από αυτόν κοπέλα και τον ορισμό του γάμου σύμφωνα με αυτόν. Ο ίδιος και η γυναίκα του μετά τα τόσα χρόνια γάμου και πως είναι η σχέση τους τώρα που έχει φθείρει και πως το διαχειρίζεται ο καθένας.

Ήλπιζα πολύ το βιβλίο αυτό να είναι το αγαπημένο βιβλίο του καλοκαιριού. Ένα βιβλίο που θα με κάνει να λαχταρίσω να πάω διακοπές, να θέλω να ζήσω τον καλοκαιρινό έρωτα. Δυστυχώς δεν συνέβη αυτό , αλλά ήταν το λιγότερο από τα προβλήματα μου με το εν λόγω βιβλίο.

Δεν ξέρω αν ήμουν το κατάλληλο αναγνωστικό κοινό για το βιβλίο αυτό. Ίσως απευθύνεται σε μεγαλύτερης ηλικίας άτομα; Ίσως σε κάποιους που έχουν ανάλογες επιθυμίες και ανάλογο τρόπο σκέψης; Πάντως σε εμένα και τα γούστα μου δεν ταίριαξε. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν θα αρέσει σε άλλους. Ο κάθε άνθρωπος εξάλλου αποκομίζει διαφορετικά μηνύματα από τη κάθε ιστορία.

[Anastasia Ts. · Rating 4 out of 5]

Η άποψή μου στο blog μου
https://onmybookself.wordpress.com/20...

[my_bookstories · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο που μου κράτησε συντροφιά την τελευταία εβδομάδα. Πρωταγωνιστές, ένα μεσήλικο παντρεμένο ζευγάρι που βρίσκει διέξοδο απο την καθημερινή ρουτίνα, στις καλοκαιρινές του διακοπές &στις συζητήσεις περί έρωτα &γάμου.

Ένα απο αυτά τα καλοκαίρια ο άντρας θα ερωτευτεί ένα νεαρό κορίτσι. Ο έρωτας τους, θα παραμείνει πλατωνικός μέσα στα χρόνια..

Ένα βιβλίο αφιερωμένο στις ανθρώπινες σχέσεις, στο γάμο, στον έρωτα &στη φθορά που επέρχεται με τα χρόνια…

[Francyy · Rating 2 out of 5]

Ho un diverso concetto di romanzo, ho apprezzato di più le parti che sembrano racconti brevi

[SaraDurantini · Rating 4 out of 5]

https://www.lucialibri.it/2020/03/31/...

Nell’ultimo romanzo di Luca Ricci, Gli Estivi (229 pagine, 18 euro), edito da La Nave di Teseo, ci troviamo immersi nell’appassionata dissertazione sui sentimenti, coinvolti nell’intensa vivisezione dell’animo umano. Canzonati dal Tempo, impietoso e atroce, i personaggi della storia orchestrata da Ricci annaspano, talvolta nel torbido e nella depravazione talvolta nell’Arte, cercando la salvezza da quel piccolo mondo borghese che loro stessi hanno costruito.

Mai come in queste pagine emerge l’autenticità fulminea del racconto, attraverso la quale il protagonista rivela le sue inquietudini e le sue fragilità. Uno scrittore romano di cinquant’anni una sera di mezza estate, l’unica stagione che pretende “di essere obliata”, mentre si trova a cena con la moglie, nota una giovane ragazza per la quale perderà la testa iniziando a nutrire una passione matta e disperatissima.

[Nicola · Rating 5 out of 5]

Mi ha colpito "Gli autunnali"! Ho amato "Trascurate Milano", durante mie divagazioni lavorative milanesi! Ho divorato e mi sono entusiasmato con "Gli estivi"! Non so se definirlo un Romanzo, un saggio sull'Amore, una raccolta di racconti nella quale ogni capitolo è un racconto legato ad un altro da un filo comune! E' ricchissimo di citazioni (letterarie, musicali, culturali in genere) che ti invogliano a ricercarle una per una, spesso è ironico e divertente, a volte onirico e fantascientifico.
Da incorniciare le "classificazioni" del mondo dell'editoria che si trovano nel volume. E' un altro elemento per la quadrilogia che sembra quasi naturale possa essere portata avanti da Luca Ricci.

[Librangolo · Rating 5 out of 5]

Ci sono alcuni periodi dell’anno in cui le aspettative sulle nostre vite, hanno un’evitabile e molto spesso insana, impennata. E in cui, al loro avvicinarsi, si allaccia l’inconscia pretesa che in prossimità o durante quei giorni, si possa celare il potere di far prendere al nostro destino, una piega piuttosto che un’altra, dando così origine a quelli che desidereremmo essere sostanziali o impercettibili cambiamenti, che ci permettano di mettere un po’ di vita vissuta da parte, per affrontare con più stimolo, ciò che dell’altro tempo rimane. Un tempo che in realtà è equamente distribuito per tutte le stagioni ma che, in estate, chissà perchè, ci sembra voli più in fretta. Proprio quella in cui riponiamo più sogni, voglia di incontri, di mete lontane, di esperienze che ci facciano staccare da chi siamo e da cosa (non) abbiamo, per poi forse, miracolosamente, tornare più consapevoli che è solo la fuga in quanto tale ad attrarci e che solo per merito di questa, sappiamo poi apprezzare la normalità delle nostre routine. Si cerca il brivido, per potersi ricordare che è l’eccezione che lo rende auspicabile, difficilmente realizzabile e per questo ancora più idealizzato.
Proprio la stagione più calda e il suo puntuale ritorno nell’arco di 15 estati, una per ogni capitolo, è scelta dallo scrittore Luca Ricci, per narrarci la storia contenuta ne “Gli estivi”, di un uomo di mezza età che, passeggiando sul lungomare del suo luogo di villeggiatura preferito – il Circeo – durante la notte di San Lorenzo, quella delle stelle cadenti, dei desideri, degli sguardi scaldati dalle fiamme dei falò, la notte in cui tutto sembra possibile, rimane incatenato dagli occhi di una ragazza molto più giovane di lui, nel bel mezzo di una delle tante conversazioni tra il serio, il filosofico, l’ironico e lo sbeffeggio sul matrimonio, in cui è impegnato proprio con la sua consorte Ester, con cui è sposato da molti anni e che lo sorprende in quanto a longevità ma lo rassicura per le dinamiche che vi sono dentro, perchè pacificato con l’idea che “il matrimonio è un atto di fondazione, mentre l’amore è un terremoto. Ecco perché chi si ama non dovrebbe mai sposarsi, o chi si sposa non dovrebbe mai amarsi”.
Notte, che firma l’origine della sua fascinazione per un rapporto che non ha senso di esistere (nella sua testa esisterà eccome), ma che cercherà in tutti i modi di far iniziare (e al contempo allontanare), quello con questa giovane donna per cui arriverà a struggersi e distruggersi, e che da quel momento e per molti anni, rimarrà un suo tarlo, in realtà terrificante e sublime spunto, per dar vita ad una serie di riflessioni sul desiderio, l’amore, la sua incompiutezza (è quella la forma più alta d’amore, per lui?), la gelosia, il rancore, l’orgoglio, l’abbandono, lo sgarbo del tempo che passa, anche se ad un certo punto, risentendo parlare gli adolescenti di quell’oggi, saggiamente si chiede: “Allora non c’era un’età più disperata di un’altra? Si attraversavano solo disperazioni diverse e il resto non era altro che una prospettiva distorta del tempo, l’invidia insensata per tutto ciò che era già passato?”
Continua, leggi su: https://librangolo.altervista.org/gli...

[stampatominuscolo · Rating 4 out of 5]

Scrive Ricci: "Se la primavera è un preambolo, l'estate una ricreazione..." e fermiamoci qui perché il mio ordine di lettura della quadrilogia è per ora proprio questo: salutato il giovane scrittore de I primaverili, ho stretto amicizia con quello decisamente più anziano de Gli estivi, e di più con sua moglie Ester, probabilmente per una questione di genere.

Il tempo della storia è questa volta l'estate, le estati anzi, che son 15, una per capitolo.
Non sappiamo con precisione ciò che succede tra l'una e l'altra: possiamo dedurne qualcosa solo attraverso i racconti estivi del protagonista, che si rivolge come in una lunga lettera alla giovane ragazza che ha catturato il suo sguardo dal tavolo di un ristorante la notte di San Lorenzo dell'estate numero uno.

In quell'estate numero uno, lui ha 55 anni, ed è un maschio adulto in evidente crisi di mezza età: l'impiego stabile in RAI lo impegna così poco da permettergli anche, con discreto successo, l'attività di scrittore di romanzi rosa. L'ultimo però lo sta mettendo in difficoltà e l'amico editore Lello attende invano un'opera che non arriverà.
Anche il matrimonio con Ester risente degli anni passati e della noia: unici momenti di euforia quelli dedicati "a discorrere del logoramento coniugale". È ciò che tiene in vita questa unione: l'analisi un po' ossessiva, che salva dal tedio di certe sere d'estate, di quanto le coppie si logorino nel tempo, si facciano a pezzi, si feriscano e in ultimo truffino a vicenda.

"Il matrimonio si fonda su una evidente follia: la pianificazione" sono parole della consapevolissima e intelligente Ester, che-io credo- sa bene cosa combina il suo immaturo marito; l'amore invece è un terremoto, e quello dell'attempato scrittore è la giovinezza di Teresa nella notte di San Lorenzo di quella estate numero uno. Diventa per lui un'ossessione naturalmente, ed egli attende tutto l'anno che ogni volta, nel suo ciclico ripetersi, l'estate gli conceda di avvicinarsi a Teresa un po' più dell'anno precedente: ma lei è prima una Lolita tentatrice, poi una Circe fredda calcolatrice, e concederà pochissimo al tormentato scrittore.

Se il giovane de I primaverili era ossessionato da una premessa d'amore che tale sarebbe rimasta, qui il vecchio protagonista fa i conti con la maturità dell'amore e la difficoltà di accettarne la trasformazione dovuta al tempo che passa.
Il tempo e l'amore: di questo parla Luca Ricci. E la letteratura: Lello, come il Gittani de I primaverili, si fa interprete del mondo della cultura, spietato e ingiusto anche qui.

"Non posso dire di conoscerti bene, in fondo sei solo mio marito.....
Ester non era la migliore?"

Si, Ester è decisamente migliore del marito. Ma non puoi odiarli i personaggi di Ricci: per l'ironia con cui ne scrive, per la comicità che diventa a tratti ridicola, delle loro ossessive passioni.

[Ειρήνη Βαρδάκη · Rating 5 out of 5]

Τα tavor του mrX και τα άνοστα φαγητά της mrsY, τα λουλούδια που δεν πότιζε ο mrX και η αδυναμία της mrsY να δέσει μια γραβάτα, η μανία του mrX να διαβάζει μέχρι τέλους και τα αφόρετα σέξι εσώρουχα της mrsY. Το τελευταίο δελτίο του πειράματος έγραφε απλώς ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ. Ο Λούκα Ρίτσι μας παρουσιάζει έναν «πετυχημένο» γάμο κι έναν ανεκπλήρωτο έρωτα σε παράλληλη τροχιά. «Εάν εσύ και το σύμπαν πε��πατούσατε πλάι πλάι εγώ θα κοιτούσα μόνο προς τη μεριά σου». Οι σκληρές απαιτήσεις του γάμου, η πίστη, η προσήλωση, η υπομονή, ο φροντισμένος εναγκαλισμός, η νοσοκομειακή συνουσία, τα σώματα που γερνάνε μαζί και τα αφηρημένα, αποπροσανατολισμένα χάδια. Απέναντι… η άλλη γυναίκα… η γυναίκα του άλλου… η πιο ηδονική, καταλυτική, σπαρακτική μορφή έρωτα είναι μονάχα η ανεκπλήρωτη. Σκόρπιες φευγαλέες στιγμές σε δεκαπέντε κεφάλαια-καλοκαίρια. Ο Λούκα Ρίτσι αυτοκτονεί στο κάθε ένα από αυτά. Ο Λούκα Ρίτσι αυτοκτονεί στην κάθε σελίδα. Η γραφή του ωριμάζει σαγηνευτικά.

[Sara · Rating 3 out of 5]

Due stelle e mezzo.
Sono una strega, avevo intuito tutto abbandonando il precedente “gli autunnali” al secondo capitolo! Ma questo mi ha fatto fare qualche risata e speravo in una qualche svolta narrativa, che uno dei personaggi almeno avesse un arco più interessante… ma de che

Ennio Flaiano, Fellini, la noia borghese… Chissà magari sarà tanto contento l’amico editore con cui da tempo fantasticavano di pubblicare qualcosa di simile o di giocare a solleticare il premio strega, o forse è una goliardata fra gente che si conosce da una vita e sotto sotto si disprezza
E poi si chiedono perché la gente legge sempre meno.

La risposta alla domanda “perché scrivo?” è la stessa del “perché leggo”?
E qui mi taccio

[Lina · Rating 3 out of 5]

Μάλλον δεν θυμόμουν καλά την πλοκή όταν αποφάσισα να το διαβάσω. Δεν είμαι λάτρης των ρομαντικών ιστοριών, ιδίως αυτών που περιλαμβάνουν μεγάλη διαφορά ηλικίας.
Στα αρνητικά: Καμία εξέλιξη χαρακτήρων. Το βιβλίο περιλαμβάνει 15 κεφαλαία, ένα για κάθε καλοκαίρι που περνάει από τη γνωριμία τους, στα οποία βλέπουμε μόνο το pov του συγγραφέα και μαθαίνουμε ελάχιστα πράγματα για την Τερέζα (πρωταγωνίστρια). Ο πρωταγωνιστής, ένας μεσήλικας, ονειροπολεί διαρκώς σε όλη την έκταση του βιβλίου.
Στα θετικά: Ωραίος τρόπος γραφής που καθιστά το βιβλίο ευκολοδιάβαστο (σε αυτό βοηθάει και η γραμματοσειρά καθώς και το μέγεθός της).

[Max · Rating 4 out of 5]

Dopo un libro inferiore all'attesa, mi rifugio in uno dei "miei autori faro". Ricci è uno di questi: qualsiasi cosa scriva, la sua scrittura è un toccasana. Postmodernismo? Avanguardismo? Sperimentazione? Macché! Le tagliatelle fatte in casa dalla nonna, pomodori San Marzano a crudo, basilico e un buon olio evo. Ovvero: un vocabolario completo, la prosa cristallina con mille sfumature e aneddoti, conditi da tanto talento (leggi tanto lavoro). Una ricetta in apparenza semplice ma che soddisfa sempre.
Non è un sì pieno perché le descrizioni dei sogni nei romanzi proprio non le digerisco.

[Ελένη Καραχανίδη · Rating 3 out of 5]

3,5 🌟

15 κεφάλαια. 15 καλοκαίρια. Ένας άντρας που το όνομά του δεν αναφέρεται. Ένας ανεκπλήρωτος κ μονόπλευρος (?) έρωτας. Μια τελευταία προσπάθεια να θεωρήσει εαυτόν ικανό ή μια απόπειρα να βρει την έμπνευση για να ολοκληρωθεί το τελευταίο του μυθιστόρημα; Μια φανταστική σχέση που θα τον έβγαζε απ τα προβλήματα του..που θα τον ξανάνιωνε; ή ένας απολογισμός ζωής, στιγμών επιλογών;
Νοσταλγικο, τρυφερό, σκληρό, άκομψο, ώμο, ρεαλιστικό.
Σε σημεια στοχαστικό. Σε σημεία με κάποια πολύ δυνατά αποσπάσματα που σημειώνεις κ θυμάσαι για καιρό.

[Golddie · Rating 4 out of 5]

"Το καλοκαίρι είναι η ετήσια παραίσθηση που έχει συμφωνήσει το συνδικάτο των ανθρώπων για να δώσει μια αίσθηση πραγματικότητας στον υπόλοιπο χρόνο, στις εποχές που υπολείπονται. Το καλοκαίρι έχει όλα τα εχέγγυα για να γίνει ο εφιάλτης που στρεβλώνει τον χρόνο (παρότι εκ των υστέρων νιώθουμε πάντα πόσο σύντομο είναι, δεν περνάει με τίποτα) και τον χώρο ( ταξιδεύουμε, παραθερίζουμε πάντα σε όμορφα μέρη, που ποτέ δεν μας ανήκουν και γι'αυτό φαντάζουν παράξενα, εξωτικά). "

[Tiziana Sesti · Rating 3 out of 5]

Sono molto belli alcuni sogni ad occhi aperti del protagonista che, come racconti autonomi, vivono di vita propria nella narrazione.
Vi sono alcuni passaggi interessanti e stilisticamente ricercati ma complessivamente è un libro poco significativo

[Tassos Bog · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι και τους ανεκπλήρωτους έρωτες. Ένας 50αρης ερωτεύεται μια νεαρή κοπέλα στις καλοκαιρινές διακοπές του και για 15 καλοκαίρια ζει το όνειρο του. Αληθινό, ωμό, σκληρό όπως και η ζωή. Το τέλος μου άρεσε δεν κάνω spoiler.

[Antonio Parrilla · Rating 3 out of 5]

Si parla d'amore, di un uomo che riesce a restare immaturo anche a 70 anni, credendosi invece profondo e sensibile nel suo insoddisfatto pessimismo. Non mi ha preso molto.

[Giulia_ (_didolcezzeedifurori_) · Rating 1 out of 5]

Superficiale, sessista, imbarazzante

[Arianna Bettinelli · Rating 3 out of 5]

Una storia d'amore e di ossessione più reale di molte di quelle canoniche

[Luigi Dal Zio · Rating 3 out of 5]

Storia interessante
Ma con molti orpelli...

[TABO · Rating 5 out of 5]

La struttura del romanzo è inusuale, ma mi è piaciuta molto. A tratti ero talmente coinvolto dal racconto che non volevo smettere di leggere

[Michela · Rating 2 out of 5]

2 e mezzo

[SOFIA]

Δε μου άρεσε καθόλου. Μια μόνιμη αίσθηση στενοχώριας αναφορικά με το πέρασμα του χρόνου, το γάμο, τη συμβίωση των ανθρώπων.

[doris · Rating 2 out of 5]

ένας delulu πορνογερος αφηγείται τον υποτιθέμενο ερωτα του
ακραία βαρετο κ χαζο

Δυο αστεράκια μόνο κ μόνο επειδή ήταν καλογραμμένο

[Echoesaround · Rating 2 out of 5]

Εξαιρετικά απαισιόδοξο για τα γούστα μου