წერილები მილენასადმი

by Franz Kafka

კაფკა ვერასოდეს წარმოიდგენდა, რომ ოდესმე მის პირად წერილებს ვინმე წაიკითხავდა. მან თავის მეგობარს და ანდერძის აღმსრულებელს მაქს ბროდს სთხოვა, გარდა უკვე გამოქვეყნებული რომანებისა, ყველაფერი გაენადგურებინა. მაქს ბროდმა ანდერძი დაარღვია და მისი სიკვდილიდან 25 წლის შემდეგ გამოაქვეყნა კაფკას ყველა დარჩენილი ნაშრომი, მათ შორის, ეს წიგნიც, რომელიც ქართულად პირველად ითარგმნა. წიგნში, პირადი წერილების გარდა, შესულია ავტორის ორი მოთხრობა: „ბავშვები შარაზე“ და „სოფლის ექიმი“.

210 pages, Paperback

First published January 1, 1959

About the author

Franz Kafka was a German-speaking writer from Prague whose work became one of the foundations of modern literature, even though he published only a small part of his writing during his lifetime. Born into a middle-class Jewish family in Prague, then part of the Austro-Hungarian Empire, Kafka grew up amid German, Czech, and Jewish cultural influences that shaped his sense of displacement and linguistic precision. His difficult relationship with his authoritarian father left a lasting mark, fostering feelings of guilt, anxiety, and inadequacy that became central themes in his fiction and personal writings.
Kafka studied law at the German University in Prague, earning a doctorate in 1906. He chose law for practical reasons rather than personal inclination, a compromise that troubled him throughout his life. After university, he worked for several insurance institutions, most notably the Workers Accident Insurance Institute for the Kingdom of Bohemia. His duties included assessing industrial accidents and drafting legal reports, work he carried out competently and responsibly. Nevertheless, Kafka regarded his professional life as an obstacle to his true vocation, and most of his writing was done at night or during periods of illness and leave. Kafka began publishing short prose pieces in his early adulthood, later collected in volumes such as Contemplation and A Country Doctor. These works attracted little attention at the time but already displayed the hallmarks of his mature style, including precise language, emotional restraint, and the application of calm logic to deeply unsettling situations. His major novels The Trial, The Castle, and Amerika were left unfinished and unpublished during his lifetime. They depict protagonists trapped within opaque systems of authority, facing accusations, rules, or hierarchies that remain unexplained and unreachable. Themes of alienation, guilt, bureaucracy, law, and punishment run throughout Kafka’s work. His characters often respond to absurd or terrifying circumstances with obedience or resignation, reflecting his own conflicted relationship with authority and obligation. Kafka’s prose avoids overt symbolism, yet his narratives function as powerful metaphors through structure, repetition, and tone. Ordinary environments gradually become nightmarish without losing their internal coherence. Kafka’s personal life was marked by emotional conflict, chronic self-doubt, and recurring illness. He formed intense but troubled romantic relationships, including engagements that he repeatedly broke off, fearing that marriage would interfere with his writing. His extensive correspondence and diaries reveal a relentless self-critic, deeply concerned with morality, spirituality, and the demands of artistic integrity. In his later years, Kafka’s health deteriorated due to tuberculosis, forcing him to withdraw from work and spend long periods in sanatoriums. Despite his illness, he continued writing when possible. He died young, leaving behind a large body of unpublished manuscripts. Before his death, he instructed his close friend Max Brod to destroy all of his remaining work. Brod ignored this request and instead edited and published Kafka’s novels, stories, and diaries, ensuring his posthumous reputation.
The publication of Kafka’s work after his death established him as one of the most influential writers of the twentieth century. The term Kafkaesque entered common usage to describe situations marked by oppressive bureaucracy, absurd logic, and existential anxiety. His writing has been interpreted through existential, religious, psychological, and political perspectives, though Kafka himself resisted definitive meanings. His enduring power lies in his ability to articulate modern anxiety with clarity and restraint.

Reviews

[Ivva Tadiashvili · Rating 5 out of 5]

კაფკას წერილების კითხვა ბევრად მარტივი გზაა კაფკას გასაცნობად.
თან კიდევ ბევრი წერილები აქვს დაწერილი, როგორც ვიცი და არა მარტო წერილები, დღიურებიც.
დღიურები საერთოდ მის დაწერილ რომანებზე დიდია მოცულობით, რადგან ალბათ თავისი ცხოვრება უფრო მეტად დიდი იყო ვიდრე რომელიმე მისი რომანი.
კაფკა იხსენებს დოსტოევკის ამბავს, რომ დოსტოევსკიმ პირველი მოთხრობა თავის მეგობარს ვინმე ლიტერატორს (სახელი მკიდია) წააკითხა. ეს ლიტერატორი და ვიღაც ტიპი(ამის სახელიც მკიდია) შუაღამით დადგომიან დოსტოევსკის სახლში და უთქვამთ, შენ ხარ რუსეთის იმედიო.
ამ ამბავს კაფკა იმიტომ იხსენებს რომ ალბათ მასაც უნდოდა ვინმეს ეთქვა მისთვის, „შენ გენიოსი ხარ კაფკა“, მაგრამ როგორც ჩანს არ ეუბნებოდნენ. ჩემი აზრით არც იყო საჭირო. ვფიქრობ პირიქით შეიძლება ცუდად ემოქმედა კაფკაზე. მაგრამ თავად კაფკამ ეს ძალიან კარგად იცოდა. იცოდა რომ განსაკუთრებული იყო. და ეს ცოდნა საკუთარ თავში დარწმუნების საშუალებას აძლევდა, და ამ საკუთარ თავში ღრმა დარწმუნებით გამოიმუშავედა ამ მშვენიერ შთაგონების ძალას. როგორც მწერალი, პერსონაჟი ან მისი მოთხრობები და ნაწერები, მისი ყველაფერი ძალიან შთამაგონებელია.
ეს ალბათ უკვე თქმულა მაგრამ მაინც ვიტყვი. ვფიქრობ კაფკას მთავარი მამოძრავებელი ძალა შიში და შფოთვაა. ის თუ არ წერდა სულ ეშინოდა და შფოთავდა, ამიტომ წერდა ალბათ ამდენ მოთხრობებს, წერილებს, დღიურებს. მას არ შეეძლო რომ არ ეწერა. თავიდან ეს შიში და შფოთვა შეიძლება სისუსტეც იყო, მაგრამ მგონია რომ ეს თავიდანვე კაფკას მთავარი ძალა იყო. მან განავითარა ეს უნარები თავის თავში, ბოლომდე ჩაყვა შიშს და ბოლომდე აყვა შფოთვას და ძალიან ღრმად ჩავიდა. იმდენად ღრმად რომ ეს შიშები და შფოთვა უკვე მარტო მისი კი აღარ იყო, არამედ ყველასი. მან სამყაროს შიშები და შფოთვები იგრძნო.
20-იან წლებში, პირველი მსოფლიო ომი ახალი მომხდარია, და სამყაროსაც ალბათ მეორე მსოფლიო ომის ეშინოდა. შიშის ერთადერთი სიკეთე ხომ წინათგრძნობაა. ანუ მაგალითად რატომ უნდა გეშინოდეს დანახვისთანავე გველის, თუ ის გველი საფრთხეს არ წარმოადგენს. შეიძლება წინასწარი შიში გქონდეს დიდი გველის მიმართ რომელიც დანახვისთანავე შეგჭამს, და ამ წინათგრძნობამ გადაგარჩინოს. ესეთი შიში კარგია, და ვფიქრობ კაფკაც სამყაროს შიშებამდე და შფოთვებამდე ჩავიდა.
სიკვდილის ბოლო დღეები ძალიან ბედნიერს გაუტარებია, ხილს სინჯავდა და ტკბებოდა. ბოლოს ალბათ განთავისუფლდა შიშებისგან და შფოთვებისგან, ან შეიძლება ეს ყველაფერი სამყაროს გადააბარა.
პირველად წავიკითხე სხვისი წერილები. ა, არა ვტყუი. სენეკას წერილები წამიკითხავს. რაც იწერება ყველაფერი იმისთვისაა რომ წაიკითხონ. მშვენიერია ესეთი წერილებით ურთიერთობა, თან ვფიქრობ უფრო ბუნებრივია.
თვითონ წერილებზე ამას ამბობდა: „წერილების წერა - ეს მხოლოდ თეორიულადაა ასე იოლი. ისე კი წერას საშინელი სულიერი მოშლა სდევს თან. ესაა შეხლა, შეჯახება არა მარტო წერილის ადრესატის, არამედ საკუთარ მოჩვენებასთანაც ან საერთოდ როგორ მივიდა ადამიანი, იმ აზრამდე, რომ წერილებით ერთმანეთთან შესაძლებელია ურთიერთობა. ადამიანს შეუძლია დაშორებულ მეგობარზე იფიქროს, ახლო ადამიანს შეეხოს, ყველაფერი დანარჩენი კი ადამიანის ძალას ნამდვილად აღემატება. წერილების წერა მოჩვენებების გამოხმობას ნიშნავს. მოჩვენებები ხარბად ელიან ამ წერილებს. დაწერილი კოცნა არასოდეს მიაღწევს ადრესატამდე, რადგან მოჩვენება ამ კოცნას გზაშივე ხარბად შთანთქავს. ამ მდიდრული საკვებით ეს მოჩვენებები უსასრულოდ მრავლდებიან. კაცობრიობა გრძნობს ამას და ებრძვის მათ. მან, იმისათვის მოჩვენებები ადამაიანსა და რეალობას შორის გამორიცხოს, სულიერი სიმშვიდე პოვოს, გამოიგონა რკინიგზა, მანქანა, თვითმფრინავი. მაგრამ ვერც ამან უშველა ვერაფერი. ეს ის გამოგონებებია, რომელიც იმთავითვე კრახისთვის იყო განწირული. მოჩვენებები იმდენად მშვიდი და ძლიერნი გამოდგნენ, რომ თავიანთ გამოსაკვებად ფოსტა-ტელეგრაფი გამოიგონეს. ასე აღარაფერი დაამშევთ მათ, სამაგიეროდ ჩვენ გავნადგურდებით.“

ულამაზესია, თითქოს კაფკაც თვითონ წერის დროს აცნობიერებს ამას. მისი რომანები და მოთხრობები მომწონდა აქამდე, მაგრამ ვფიქრობ წერილებით თვითონ კაფკა უფრო კარგად გავიცანი.

[Nanu · Rating 4 out of 5]

ნეტა ამ კაცს ჩამახუტა, დავიწვი საცოდაობით ❤️‍🩹

[Ni Didebashvili · Rating 5 out of 5]

რა ვთქვა, რამდენჯერაც არ უნდა წავიკითხო ეს წიგნი, იმდენჯერ გულში დანის დატყმის შეგრძნება მოაქვს, რომელიც ასევე უდიდეს სიყვარულის შედეგად გაჩენილი ტკივილია.
კაფკას და მილენას კავშირი, ის იშვიათი სულიერი გადაკვეთაა, რომელიც მხოლოდ სულიერად და ემოციურად უკიდურესად ღრმა ადამიანებს შეუძლიათ.
და როგორც ცხოვრება, ეს სიყვარულიც ბასრია , მაგრამ ეს სიბასრე მეტ სიტკბოს მატებს მას. 🖤

[გოგა · Rating 3 out of 5]

დაახლოებით ორი კვირის წინ ამ წიგნით დავიწყე ჩემი ახალი მოგზაურობა მხატვრულ
ლიტერატურაში, მიზეზები ბევრია ალბათ, სულ მეცინებოდა როცა ამბობდნენ, წიგნის კითხვა სიცოცხლეს ახანგრძლივებსო, როგორც ჩანს წლები ნამდვილად გვასწავლის ბევრ რამეს და თუ ოდესმე შენს თავს ნახავ გადაღლილს, არც ერთი ზრდასრული ადამიანით გვერდში, მაშინ შესაძლებელია ერთმა წაკითხულმა მოთხრობამ, ბანალური ემოციური დახმარებით როგორღაც დაგიბრუნოს ის რაც გაკლდა და გჭირდებოდა, ეს ისე. რაც შეეხება წიგნს, მეტს ველოდი.

[Natia · Rating 4 out of 5]

კაფკაზე მომყვა ადრე მიმის მაგვარი” he already wrote about every feeling you ever had” და კი, მართალია he got it!!!

ის მონაკვეთი განსაკუთრებით დამამხსოვრდა მილენას რომ წერს “ ქალბატონო მილენა ნამდვილად განსაკუთრებული ვინმე ხართ, ცხოვრობთ ვენაში, რაღაც რაღაცებით იტანჯებით, თან გაოცების, აღფრთოვანების დროც გრჩებათ”

მაქ გავიფიქრეკაფკა ნუთუ ჩემს ცხოვრებას აღწერ?
იმ განსახვავებით, რომ არც განსაკუთრებული ვარ და არც ვენაში ვცხოვრობ, დანარჩენში ვეთანხმები

[nana · Rating 5 out of 5]

Awww

სიზმარი ცეცხლით ხალიან cute