É unha novela sobre as relacións familiares e o amor, pero tamén sobre a aprendizaxe de vivir, a identidade, a liberdade e o pracer. A obra comeza cando o protagonista debe axudar a súa irmá nos coidados da nai, unha muller de carácter inestable coa que el rompeu toda relación hay máis de trinta anos,. A viaxe que emprende non é só á cidade da súa infancia e ao hospital, onde operaron a nai dunha rotura de fémur, senón tamén a un pasado que segue sen resolverse. Narrada como os alustros dun faro sobre a escuridade da noite, Extraordinario posúe unha eficacia narrativa asombrosa, con personaxes que se gravarán na nosa memoria en trazos indelebles, ademais de xogos conmovedores de ironía e humor. Quen entre neste libro non poderá saír ata absorber a última palabra.
O estilo narrativo céntrase por moito na forma (cunha execución ao meu parecer pouco lograda) máis que no contido. Este profundiza pouco na complexidade das relacións entre as distintas persoaxes, as cales semellan desdebuxadas dun xeito non deliberado.
Considero que hai outras lecturas máis interesantes á hora de trataren os vínculos interpersoais en xeral, e maternofiliais en particular.
Xa foi.
«"Un fillo é un medo constante... Rezáballe a Deus... Todas as noites... Non pensei que te dese criado e que te valeses en por ti". Recupero a marcha e acelero, "debíchesmo contaxiar porque o medo de ser o teu fillo non hai quen mo quite do corpo"».