What do you think?
Rate this book
A2Z รักเริ่มต้น...บทสุดท้าย
ตัวอักษรเพียงยี่สิบหกตัวสามารถถ่ายทอดเรื่องราวความรู้สึกของคนเราได้ทั้งหมดจริงหรือ
“ซาวาโนะ นัตสึมิ” บรรณาธิการสาววัยสามสิบห้าผู้ผ่านประสบการณ์ความรักทั้งจากนิยายและชีวิตจริงมาอย่างโชกโชน แต่แล้วเมื่อสามีมาเปิดอกสารภาพความสัมพันธ์ของเขากับหญิงอื่น เธอถึงพบว่าประสบการณ์อันโชกโชนนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้จักความรักจริงๆ เลยแม้แต่นิดเดียว ความผูกพันระหว่างเขาและเธอที่มีต่อกันมายาวนานจะทำให้นัตสึมิตัดสินใจก้าวเดินต่อไปอย่างไร
และจะสายไปไหม ถ้าความรักของคนสองคนจะเริ่มต้น… เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงบทสุดท้าย
“ซาวาโนะ นัตสึมิ” บรรณาธิการสาววัยสามสิบห้าผู้ผ่านประสบการณ์ความรักทั้งจากนิยายและชีวิตจริงมาอย่างโชกโชน แต่แล้วเมื่อสามีมาเปิดอกสารภาพความสัมพันธ์ของเขากับหญิงอื่น เธอถึงพบว่าประสบการณ์อันโชกโชนนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้จักความรักจริงๆ เลยแม้แต่นิดเดียว ความผูกพันระหว่างเขาและเธอที่มีต่อกันมายาวนานจะทำให้นัตสึมิตัดสินใจก้าวเดินต่อไปอย่างไร
และจะสายไปไหม ถ้าความรักของคนสองคนจะเริ่มต้น… เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงบทสุดท้าย
168 pages, Paperback
First published January 1, 2003
2 people are currently reading
31 people want to read
About the author
Amy Yamada
102 books49 followersAmy Yamada (AKA 山田 詠美, Yamada Eimi) born February 8, 1959, is a popular but controversial contemporary Japanese writer who is most famous for her stories that address issues of sexuality, racism, and interracial marriage, topics not typically discussed openly in Japanese society.
Born in Tokyo as Futaba Yamada, she lived in several places around Japan due to her father's job. This transient lifestyle forced her to confront issues of separation and bullying, issues that many of her protagonists also deal with.
According to her interview with the Japanese magazine Bungei, during middle school she was moved by African-American soul music and began to read any novels she could find written by black people, or featuring black people. She held a job in the Roppongi district of Tokyo, an area rich with foreigners.
After graduating from high school in 1977, she entered Meiji University's Literature Department, but dropped out before graduating. After a short stint writing and drawing manga, she began writing novels in 1980. Though her works garnered some attention, even receiving praise from Japanese literary critic Jun Eto (江藤淳 Eto Jun?), she only achieved widespread recognition in 1985, when Bedtime Eyes won the Bungei Prize. In writing Bedtime Eyes, Yamada drew upon her experiences with black people and black culture and combined them with the Japanese literary tradition.
In 1996, "Trash" was published in English translation by Kodansha International (translator: Sonya L. Johnson). In May 2006, three of Yamada's novellas (Bedtime Eyes 「ベッドタイム･アイズ」, The Piano Player's Fingers 「指の戯れ」 and Jesse 「ジェシーの背骨」) were published in English translation (translators: Yumi Gunji and Marc Jardine) as a single volume by St Martin's Press under the collective title Bedtime Eyes.
In Yamada's second collection of works, Jesse's Spine, Yamada depicts the experiences of a woman who is learning to adjust to life with her lover's child from another relationship. The writing style of this work has been compared to William Saroyan's novel, Papa You're Crazy. Through her depiction of the child's perspective on the world, her book was a critical success, earning her a nomination for the Akutagawa Prize for new authors. In her short novels Classroom for the Abandoned Dead, Afterschool Music, and I Can't Study, Yamada tackles the topics of childhood life, bullying, and school life. In an interview with Bungei Shunjū upon winning the Akutagawa Prize, Risa Wataya and Hitomi Kanehara named Yamada's Afterschool Music as one of their major influences, explaining that her works were one of the greatest depictions of modern Japan.
Born in Tokyo as Futaba Yamada, she lived in several places around Japan due to her father's job. This transient lifestyle forced her to confront issues of separation and bullying, issues that many of her protagonists also deal with.
According to her interview with the Japanese magazine Bungei, during middle school she was moved by African-American soul music and began to read any novels she could find written by black people, or featuring black people. She held a job in the Roppongi district of Tokyo, an area rich with foreigners.
After graduating from high school in 1977, she entered Meiji University's Literature Department, but dropped out before graduating. After a short stint writing and drawing manga, she began writing novels in 1980. Though her works garnered some attention, even receiving praise from Japanese literary critic Jun Eto (江藤淳 Eto Jun?), she only achieved widespread recognition in 1985, when Bedtime Eyes won the Bungei Prize. In writing Bedtime Eyes, Yamada drew upon her experiences with black people and black culture and combined them with the Japanese literary tradition.
In 1996, "Trash" was published in English translation by Kodansha International (translator: Sonya L. Johnson). In May 2006, three of Yamada's novellas (Bedtime Eyes 「ベッドタイム･アイズ」, The Piano Player's Fingers 「指の戯れ」 and Jesse 「ジェシーの背骨」) were published in English translation (translators: Yumi Gunji and Marc Jardine) as a single volume by St Martin's Press under the collective title Bedtime Eyes.
In Yamada's second collection of works, Jesse's Spine, Yamada depicts the experiences of a woman who is learning to adjust to life with her lover's child from another relationship. The writing style of this work has been compared to William Saroyan's novel, Papa You're Crazy. Through her depiction of the child's perspective on the world, her book was a critical success, earning her a nomination for the Akutagawa Prize for new authors. In her short novels Classroom for the Abandoned Dead, Afterschool Music, and I Can't Study, Yamada tackles the topics of childhood life, bullying, and school life. In an interview with Bungei Shunjū upon winning the Akutagawa Prize, Risa Wataya and Hitomi Kanehara named Yamada's Afterschool Music as one of their major influences, explaining that her works were one of the greatest depictions of modern Japan.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 17, 2020
I, didn't know that you were lonely
If you'd have just told me, I'd be running down the hills to be with you-
FKA twigs
ดูเผินๆ แล้วคล้ายนิยายเบาสมอง ทว่าการได้สัมผัสเงามืดของหนังสือเล่มนี้ถือเป็นความปีติที่ได้อ่านทีเดียว ความเย็นเยียบที่มาพร้อมกับเงามืดนั้นอาจทิ่มแทงลึกเข้าไปในใจและชีวิตส่วนตัวของผู้อ่านบางคน แต่เมื่อคิดได้อีกทีว่า ณ เงามืดนั้น ยังคงมีแสงสว่างของดวงดาวระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า ก็นับว่าคุณยามาดะ เอมิ เป็นคนที่ใจดีมากคนหนึ่งในฐานะนักเขียนนิยาย-
เอคุนิ คาโอริ
ผมจบเล่มด้วยเพลง คำนิยม และเนื้อหาเหล่านั้นล่องลอยรอบตัว อิ่มเอิบและอบอุ่นคือความรู้สึกหลังจากได้อ่านเล่มนี้ ปัญหาของความรักที่เกือบหมดอายุ ความสัมพันธ์แบบสองหญิงสองชาย ความต่างของวัยและเป็นอิสระต่อกันถูกเล่าออกมาอย่างละมุนละไมทว่าเป็นธรรมชาติ น่าติดตาม ถ้าเป็นดนตรีก็คงเปรียบได้กับท่วงทำนองรื่นหูหากบีบเค้นหัวใจ เหล่าตัวละครมีความหวังจึงได้ความเศร้า และเพราะเหงาจึงต่างมีความฝัน
ความรักคือรอยเท้า
ต้องผ่านไปแล้วจึงชัดเจน-
Tablo
ชอบตอนจบมากทีเดียว ไม่เกินคาด และ อ่อนโยน
ปล. เอมิ ยามาดะ คือผู้เขียน Kenja no Ai ซีรีย์ที่มีกระแสเล็กๆ ในโซเชียล ช่วงเดียวกับที่ Chijin no Ai (เขียนล้อกัน) หรือรักของคนเขลา ของทานิซากิ วางจำหน่ายในบ้านเรา / ขอบคุณคุณณัฐ สำหรับข้อมูลค้าบ
If you'd have just told me, I'd be running down the hills to be with you-
FKA twigs
ดูเผินๆ แล้วคล้ายนิยายเบาสมอง ทว่าการได้สัมผัสเงามืดของหนังสือเล่มนี้ถือเป็นความปีติที่ได้อ่านทีเดียว ความเย็นเยียบที่มาพร้อมกับเงามืดนั้นอาจทิ่มแทงลึกเข้าไปในใจและชีวิตส่วนตัวของผู้อ่านบางคน แต่เมื่อคิดได้อีกทีว่า ณ เงามืดนั้น ยังคงมีแสงสว่างของดวงดาวระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า ก็นับว่าคุณยามาดะ เอมิ เป็นคนที่ใจดีมากคนหนึ่งในฐานะนักเขียนนิยาย-
เอคุนิ คาโอริ
ผมจบเล่มด้วยเพลง คำนิยม และเนื้อหาเหล่านั้นล่องลอยรอบตัว อิ่มเอิบและอบอุ่นคือความรู้สึกหลังจากได้อ่านเล่มนี้ ปัญหาของความรักที่เกือบหมดอายุ ความสัมพันธ์แบบสองหญิงสองชาย ความต่างของวัยและเป็นอิสระต่อกันถูกเล่าออกมาอย่างละมุนละไมทว่าเป็นธรรมชาติ น่าติดตาม ถ้าเป็นดนตรีก็คงเปรียบได้กับท่วงทำนองรื่นหูหากบีบเค้นหัวใจ เหล่าตัวละครมีความหวังจึงได้ความเศร้า และเพราะเหงาจึงต่างมีความฝัน
ความรักคือรอยเท้า
ต้องผ่านไปแล้วจึงชัดเจน-
Tablo
ชอบตอนจบมากทีเดียว ไม่เกินคาด และ อ่อนโยน
ปล. เอมิ ยามาดะ คือผู้เขียน Kenja no Ai ซีรีย์ที่มีกระแสเล็กๆ ในโซเชียล ช่วงเดียวกับที่ Chijin no Ai (เขียนล้อกัน) หรือรักของคนเขลา ของทานิซากิ วางจำหน่ายในบ้านเรา / ขอบคุณคุณณัฐ สำหรับข้อมูลค้าบ
September 1, 2016
ได้อ่าน A2Z รักเริ่มต้น...บทสุดท้าย ของ Amy Yamada ผ่านการแปลของคุณลลิตา คุณาภิญญา โดนสนพ. Bluebell ค่ะ
หยิบมาอ่านเพราะคนเขียนคำโปรยหลังปกคือเอคุนิ คาโอริ นั่นคือเหตุผลเดียวเลย
เรื่อง A2Z เป็นเรื่องของบรรณาธิการสาววัย 35 ปีที่แต่งงานแล้วกับหนุ่มบรรณาธิการต่างสำนักพิมพ์
ทั้งคู่ทำงานอยู่ในวงการเดียวกัน การแข่งขันในตลาดสิ่งพิมพ์มันสูงอยู่แล้ว ดังนั้นสามีภรรยาคู่นี้เลยเป็นทั้งคู๋รักและคู่แข่งกลายๆ
เรื่องเริ่มต้นขึ้นเมื่อฝ่ายชายบอกว่า เขาคบหญิงอื่นอยู่ เขารักผู้หญิงคนนั้น แต่เขาก็รักคุณภรรยาเช่นกัน
ฝ่ายภรรยา นางเอกของเรา ก็ปวดใจเมื่อทราบเรื่อง แต่หลังจากสามีตัวเองสารภาพว่ามีหญิงอื่นได้ไม่นาน คุณนางเอกก็ไปตกหลุมรักเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์หนุ่มวัย 25 ปีซึ่งทำงานอยู่ตึกตรงข้ามกับตึกออฟฟิศของเธอ
เธอเรียกเขาว่าแฟน
เรื่องจึงดำเนินไปโดยที่สามีของเธอมีหญิงอื่น และเธอรู้
ส่วนเธอก็มีแฟนหนุ่มที่เด็กกว่าถึง 10 ปี โดยที่สามีเธอไม่รู้
ประเด็นที่คุณ Amy Yamada หยิบมาเล่นมันยากและหนักมากเลยนะในความเป็นจริง
ถ้าทำไม่ดี จะกลายเป็นดราม่าตลาดๆ เอาเสียได้ การตีโพยตีพายหรือชิงรักหักสวาทเนียะ... เราเอียนที่จะอ่านแล้วล่ะ
แต่แปลกแฮะ เรื่อง A2Z ไม่มีฉากดราม่าเช่นว่าเลยตั้งแต่ต้นยันจบ
เรื่องราวดำเนินไปราวกับผ้าชีฟองล่องลอยอยู่ในอากาศ
ส่วนนึงอาจเพราะคุณนางเอกนิสัยค่อนข้างแมน ทั้งในเรื่องการทำงาน ทั้งวิธี interact กับสามี และวิธีดูแลแฟนหนุ่มเด็กน้อยของตัวเอง
อืม... แต่เรื่องนี้ไม่ใช่แนวที่ปกติเราอ่านน่ะค่ะ ก็เลยออกจะรู้สึกเฉยๆ กับเรื่องนี้
แต่ประทับใจคนเขียนที่สามารถเอาเรื่องหนักๆ มานำเสนอได้ดูชิลล์มาก และบทสนทนาในเรื่องก็ดูเหมือนจริง อย่างที่เราคิดว่าถ้าเกิดขึ้นในชีวิตจริง คนเค้าก็คงพูดกันอย่างนี้แหล่ะ
เรื่อง A2Z ได้รับรางวัล Yomiuri Literature Girl Prize ในปี 2000
ส่วนตัวคุณ Amy Yamada ได้รับรางวัล Naoki ไปตั้งแต่ปี 1987 เป็นเครื่องการันตีการเข้าถึงจิตใจของหญิงยุคใหม่ได้ขาดจริงๆ
หยิบมาอ่านเพราะคนเขียนคำโปรยหลังปกคือเอคุนิ คาโอริ นั่นคือเหตุผลเดียวเลย
เรื่อง A2Z เป็นเรื่องของบรรณาธิการสาววัย 35 ปีที่แต่งงานแล้วกับหนุ่มบรรณาธิการต่างสำนักพิมพ์
ทั้งคู่ทำงานอยู่ในวงการเดียวกัน การแข่งขันในตลาดสิ่งพิมพ์มันสูงอยู่แล้ว ดังนั้นสามีภรรยาคู่นี้เลยเป็นทั้งคู๋รักและคู่แข่งกลายๆ
เรื่องเริ่มต้นขึ้นเมื่อฝ่ายชายบอกว่า เขาคบหญิงอื่นอยู่ เขารักผู้หญิงคนนั้น แต่เขาก็รักคุณภรรยาเช่นกัน
ฝ่ายภรรยา นางเอกของเรา ก็ปวดใจเมื่อทราบเรื่อง แต่หลังจากสามีตัวเองสารภาพว่ามีหญิงอื่นได้ไม่นาน คุณนางเอกก็ไปตกหลุมรักเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์หนุ่มวัย 25 ปีซึ่งทำงานอยู่ตึกตรงข้ามกับตึกออฟฟิศของเธอ
เธอเรียกเขาว่าแฟน
เรื่องจึงดำเนินไปโดยที่สามีของเธอมีหญิงอื่น และเธอรู้
ส่วนเธอก็มีแฟนหนุ่มที่เด็กกว่าถึง 10 ปี โดยที่สามีเธอไม่รู้
ประเด็นที่คุณ Amy Yamada หยิบมาเล่นมันยากและหนักมากเลยนะในความเป็นจริง
ถ้าทำไม่ดี จะกลายเป็นดราม่าตลาดๆ เอาเสียได้ การตีโพยตีพายหรือชิงรักหักสวาทเนียะ... เราเอียนที่จะอ่านแล้วล่ะ
แต่แปลกแฮะ เรื่อง A2Z ไม่มีฉากดราม่าเช่นว่าเลยตั้งแต่ต้นยันจบ
เรื่องราวดำเนินไปราวกับผ้าชีฟองล่องลอยอยู่ในอากาศ
ส่วนนึงอาจเพราะคุณนางเอกนิสัยค่อนข้างแมน ทั้งในเรื่องการทำงาน ทั้งวิธี interact กับสามี และวิธีดูแลแฟนหนุ่มเด็กน้อยของตัวเอง
อืม... แต่เรื่องนี้ไม่ใช่แนวที่ปกติเราอ่านน่ะค่ะ ก็เลยออกจะรู้สึกเฉยๆ กับเรื่องนี้
แต่ประทับใจคนเขียนที่สามารถเอาเรื่องหนักๆ มานำเสนอได้ดูชิลล์มาก และบทสนทนาในเรื่องก็ดูเหมือนจริง อย่างที่เราคิดว่าถ้าเกิดขึ้นในชีวิตจริง คนเค้าก็คงพูดกันอย่างนี้แหล่ะ
เรื่อง A2Z ได้รับรางวัล Yomiuri Literature Girl Prize ในปี 2000
ส่วนตัวคุณ Amy Yamada ได้รับรางวัล Naoki ไปตั้งแต่ปี 1987 เป็นเครื่องการันตีการเข้าถึงจิตใจของหญิงยุคใหม่ได้ขาดจริงๆ
November 12, 2018
guiltily pleasuring
Displaying 1 - 3 of 3 reviews