What do you think?
Rate this book
Kamers antikamers
Een vrouw woont op de bovenste verdieping van een rijzig, laat negentiende-eeuws pand aan een stadspark. Ooit woonde er een kunstschilder die melancholische stadsgezichten maakte en artistieke vrienden ontving in zijn atelier. Nu is het de bedoeling dat de vrouw er een paar jaar in vrijheid kan schrijven. De vijf ramen van haar woonkamer op het noorden laten een diffuus licht binnen dat zorgt voor een melkachtige gloed op de twee aangrenzende muren. Wat wil het licht haar zeggen? Waarom drukt de geschiedenis van het huis zo zwaar op haar, en waarom lijkt haar eigen verleden haar steeds te ontglippen? De geesten van oud-bewoners beginnen tegen haar te spreken en ze wordt een personage in de roman van haar goede vriendin M.
KAMERS ANTIKAMERS is een roman over de poreuze grenzen tussen het herinnerde, het verzonnen en het mogelijke. Over de manieren waarop heden en verleden steeds de chronologie verstoren, en de weigering van het leven zich te laten omvormen tot een verhaal.
KAMERS ANTIKAMERS is een roman over de poreuze grenzen tussen het herinnerde, het verzonnen en het mogelijke. Over de manieren waarop heden en verleden steeds de chronologie verstoren, en de weigering van het leven zich te laten omvormen tot een verhaal.
240 pages, Paperback
First published June 12, 2019
38 people are currently reading
958 people want to read
About the author
Niña Weijers
22 books101 followersNiña Weijers (Nijmegen, 1987) studied literary theory in Amsterdam and Dublin. She has published short stories, essays and articles in various literary magazines, such as Das Magazin, De Gids and De Revisor. In 2010 she won the writing competition Write Now!. She is a regular contributor to the weekly magazine De Groene Amsterdammer, and an editor of De Gids.
Her debut novel The Consequences (De consequenties) was published in May 2014. It won the Anton Wachter Prize 2014 for best first novel, the Opzij Feminist Literature Prize, the Lucy B. & C.W. van der Hoogt Prize, and was shortlisted for the Libris Prize and the Golden Boekenuil, the two most important Dutch and Flemish literary awards.
Her debut novel The Consequences (De consequenties) was published in May 2014. It won the Anton Wachter Prize 2014 for best first novel, the Opzij Feminist Literature Prize, the Lucy B. & C.W. van der Hoogt Prize, and was shortlisted for the Libris Prize and the Golden Boekenuil, the two most important Dutch and Flemish literary awards.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 179 reviews
August 7, 2019
Als vertrekpunt van deze explorerende ideeënroman gebruikt Niña Weijers een naamloze fictieve versie van zichzelf. We maken kennis met een jonge schrijfster die op de bovenverdieping van een oud negentiende eeuws pand haar tweede roman probeert te schrijven. Terwijl zij hiermee bezig is betrapt ze zichzelf erop dat het idee van het creëren van een fictieve werkelijkheid haar steeds meer tegen gaat staan.
Wat volgt is een verkennend relaas waarin verleden, heden en toekomst regelmatig over elkaar heen buitelen en verstrikt raken in een wirwar van gedachtenspinsels die geen onderscheid meer lijken te maken tussen fictie en werkelijkheid. Dat betekent dat je als lezer de wens om te begrijpen los moet laten en je mee moet laten voeren door de golven van de verbeelding. Dit druist in tegen het natuurlijke verlangen om grond onder de voeten te willen voelen, is bij vlagen frustrerend omdat je probeert en niet kunt vinden, maar tegelijkertijd is dit ook wat 'Kamers antikamers' zo uniek maakt. Het lezen is een belevenis op zich en voelt vooral heel bevreemdend. Een stroom aan overpeinzingen, die regelmatig prachtig raak en herkenbaar zijn beschreven.
Tijdens het lezen moest ik regelmatig even een pauze inlassen om te overdenken, uit te pluizen, passages te markeren en soms stukken te herlezen. Niet omdat ik het niet begreep, maar omdat een tweede, derde en soms vierde keer herlezen je de gelegenheid geeft om de puzzelstukjes met elkaar te verbinden en toe te treden tot de wonderlijke denkwereld van Niña Weijers.
Met 'Kamers antikamers' begeeft Niña Weijers zich buiten de gebaande paden, en dit vraagt ze ook aan jou als lezer. Geen hokjes, geen sterren, geen oordeel, just go with the flow.
Dit zorgt voor een bijzondere leeservaring en ik denk dat iedere lezer hier weer iets anders uit kan halen, afhankelijk van de mate waarin je bereid bent om je mee te laten voeren en los te laten.
Wat volgt is een verkennend relaas waarin verleden, heden en toekomst regelmatig over elkaar heen buitelen en verstrikt raken in een wirwar van gedachtenspinsels die geen onderscheid meer lijken te maken tussen fictie en werkelijkheid. Dat betekent dat je als lezer de wens om te begrijpen los moet laten en je mee moet laten voeren door de golven van de verbeelding. Dit druist in tegen het natuurlijke verlangen om grond onder de voeten te willen voelen, is bij vlagen frustrerend omdat je probeert en niet kunt vinden, maar tegelijkertijd is dit ook wat 'Kamers antikamers' zo uniek maakt. Het lezen is een belevenis op zich en voelt vooral heel bevreemdend. Een stroom aan overpeinzingen, die regelmatig prachtig raak en herkenbaar zijn beschreven.
Tijdens het lezen moest ik regelmatig even een pauze inlassen om te overdenken, uit te pluizen, passages te markeren en soms stukken te herlezen. Niet omdat ik het niet begreep, maar omdat een tweede, derde en soms vierde keer herlezen je de gelegenheid geeft om de puzzelstukjes met elkaar te verbinden en toe te treden tot de wonderlijke denkwereld van Niña Weijers.
Met 'Kamers antikamers' begeeft Niña Weijers zich buiten de gebaande paden, en dit vraagt ze ook aan jou als lezer. Geen hokjes, geen sterren, geen oordeel, just go with the flow.
Dit zorgt voor een bijzondere leeservaring en ik denk dat iedere lezer hier weer iets anders uit kan halen, afhankelijk van de mate waarin je bereid bent om je mee te laten voeren en los te laten.
July 10, 2019
Het wonder van de hond is simpelweg dat hij geen mens hoeft te zijn. In hem is wel een geschiedenis aanwezig maar nooit als ruis op het heden. Als hij de zee ziet, herkent hij de zee maar missen doet hij haar niet in de tussentijd.
Wat is dit een teder en fantastisch boek.
Wat is dit een teder en fantastisch boek.
May 9, 2021
I dwelled through Nina Weijers' house for about a week, strolling from one room to another, getting a bit lost on the way. Some of the rooms were nicely furnished and decorated, with beautiful outlooks on the garden, others were a mess, with a cluttered pile of furniture and a lot of junk. I listened intensively to the stories told by the people in those rooms, stories in various keys, some captivating, others rather repellent or even dull. There was the highbrow register of literary and philosophical references, but also chaotic tales on constantly shifting relationships. I noticed that some rooms seemed to mirror what I had seen or heard in others, and in others I found cross-references to what I had seen before or would see afterwards. In the house of Nina Weijers reality and fiction constantly intertwined, in an ingenious way; the narrative seemed decisive and the only reality. I guess this dwelling undoubtedly will be enjoyed by lovers of post-modern puzzle work. But I left it with a rather unsatisfied feeling.
August 24, 2019
Hoe schrijf je een roman?
Kamers antikamers is de nieuwe roman van Niña Weijers. Haar debuut De consequenties had me heel prettig verrast. Haar debuut ging over kunst en met name de performance art à la Marina Abramović: het leven en het lichaam van de kunstenaar is onderwerp en subject van de kunst; een roman over het maken van kunst, over kunstopvattingen en wat doet dat met een mens, een vrouw in dit geval.
Over het algemeen lees ik zelden de teksten op de kaften en andere besprekingen, ik ga gewoon mijn eigen leesweg en schrijf daar wel of niet een stukje over. Deze keer had ik wel een handvat of misschien wel twee nodig om mijn gedachten over dit boek op papier te zetten.
Kamers antikamers gaat naar mijn mening over literatuur, en met name over het schrijven van een roman; en dat heb ik bij anderen niet gevonden - ik geef toe dat mijn onderzoekje gering van omvang is -. Veel romans gaan trouwens ook over het schrijven van een roman, een meta-niveau dus; het reflecteren op het schrijven, hoe te schrijven, wat te schrijven, wat is de noodzaak van de auteur nu juist dit aan zijn publiek mee te willen delen, voorbeeld: Ilja Leonard Pfeijffers Grand hotel Europa.
De aanbevelingstekst op de linkerkaft van Weijers boek is: ‘Kamers antikamers is een roman over de poreuze grenzen tussen herinnerde, verzonnen en mogelijke levens. Over de keuzes die je maakt, en niet maakt. Over liefde en vriendschap, en de manieren waarop mensen elkaar vinden en verliezen.’ Ja, dat klopt, is mijn reactie, maar deze tweede roman van Weijers is meer dan dat: het is een zoektocht - een queeste is het inderdaad - naar het schrijven van een nieuwe roman. Dit uitgangspunt doet zo veel meer recht aan Weijers ‘geschreven kindje’.
Op heel veel verschillende manieren onderzoekt Weijers uit welke elementen je roman zou kunnen bestaan. Er zijn personages: hoe vind je die? Nou gewoon, kijk rond in je omgeving, je vriendinnen, platonische, liefdespartners, ex-en; je vrienden, je minnaars en vrienden; je familie: vader, moeder, broertjes, zusjes; docenten, je redacteur van de uitgeverij, je uitgever; je eigen kinderen, je kennissen, geliefde auteurs; of gewoon mensen in de straat, buren, vroegere buren, mensen van vroeger, historische personen; of gewoon het huis waar je in verblijft om die roman te kunnen schrijven. En vooral ook jijzelf; jezelf als personage, als mens en als schrijver. Het is een enorme hoeveelheid mensen uit wie je als schrijver kunt kiezen om een rol te kunnen spelen in je verhaal; - even afgezien of iemand daarop zit te wachten. Meestal zijn je naasten er niet zo kien op om te dienen als romanpersonage; er zijn in de loop der jaren nogal wat geweest tussen auteurs en de mensen uit hun omgeving, vaak een geliefde, omdat de naasten vinden dat zij onjuist verbeeld zijn (mensen, een roman is hoe dan ook fictie, de personages zijn fictief!) -.
En wat doen die personen? Hoe handelen zijn, waarom handelen zij? hoe staan zij tegenover het hoofdpersonage? wat zijn hun gevoelens?
En dan hebben we het nog niet gehad over de verschillende thema’s in het boek; in dit geval - ik doe een greep -: liefde, vriendschap, ex-en, kinderen, verliefdheid, heteroseksualiteit, homoseksualiteit (ik bedoel hier lesbische liefde, maar in het kader van gelijke behandeling noem ik lesbische liefde ook homoseksualiteit, wat het technisch gesproken ook is, rdv), biseksualiteit, en alle soorten gevoelens die daarbij horen. Kortom, het leven zelf.
Schrijf niet over seks, zegt de redacteur, en de auteur schrijft over seks; schrijf niet over huisdieren, en de auteur schrijft over Theo, de hond; en de auteur schrijft over Carlo, het fictieve paard (let wel: een fictief paard in een fictief verhaal in een fictief boek: als dat geen meta-niveau is dan weet ik het niet meer).
Een vriendin- M - van het hoofdpersonage heeft een krantenbericht gelezen over een Nederlandse vrouw die bij het skiën verongelukt is. Die situatie wil ze gebruiken om het hoofdpersonage van Weijers boek - tenminste in dit onderhavige stukje - te gebruiken voor haar - M - eigen boek. M zou dan haar hond erven, maar een hond is zo lastig, ze kan niet overweg met honden, nu dan maken we er toch een paard van, dat we Carlo noemen, dat is veel beter...etc. Enorm grappig, als je er eens goed over nadenkt.
Schrijf niet zomaar wat, zegt de redacteur, schrijf niets zonder dat dat een betekenisdrager is (mijn term, rdv), zonder dat dat een relatie heeft met andere zaken. De auteur doet niet anders - maar weloverwogen vanzelfsprekend -. Komisch!
En Weijers schrijft over het schrijven van verschillende situaties, met verschillende personen, die soms dezelfde voorletter hebben: M.
Kamers antikamers is geen boek waarover makkelijk te schrijven is. Ik heb het hierboven waarschijnlijk al veel te ingewikkeld gemaakt. Het is een roman over het schrijven van een roman. In Kamers antikamers onderzoekt Weijers op allerlei manieren hoe je dat kunt doen. En ook schrijft zij allerlei fragmenten, korter en langer, die zouden kunnen leiden tot een uiteindelijk verhaal. En inderdaad zijn er fragmenten die veel lijken op verhalen die gepubliceerd zouden kunnen worden.
Het is dus niet ‘het verhaal’ waar je een samenvatting van zou kunnen schrijven als boekbespreker; ’het verhaal’ bestaat uit verschillende mogelijkheden, ook van situaties die elkaars tegenpolen - vandaar de titel Kamers antikamers - zijn, waaruit een publicabel verhaal zou kunnen ontstaan. Zoals een schilder eerst schetsen maakt voordat het grote schilderij gemaakt kan worden, zo schrijft Weijers korte stukjes waaruit een roman zou kunnen ontstaan. Er is een verschil: Kamers antikamers bestaat uit deze stukjes, een soort deconstructivisme, maar dan eentje vooraf. Deconstructureren doe je volgens mij achteraf.
Heeft het zin om op zoek te gaan naar wat ‘echt’ en wat ‘fictief’ is in deze roman? Naar mijn mening, nee, niet doen, alles is fictief in een roman, en al lezend vind je vanzelf de fragmenten waarvan je kunt denken: ja, dit is ‘het verhaal’ dat het hoofdpersonage, de schrijver, uiteindelijk heeft geschreven.
Het zijn niet alleen situaties, personages en thema’s die Weijers onderzoekt, ze voegt beschouwingen van allerlei aard eraan toe, ook literaire. Die zijn vaak bijzonder geestig, getuigend van opmerkingsgave, authentiek, erudiet - maar zeker niet té - en intelligent.
Het is een beetje lastig goed voorbeelden te geven. Ik ben de luiheid zelve en raad aan: zelf lezen!
Deze tweede roman van Weijers is zal vermoedelijk niet bij iedereen een warme plek in het hart achterlaten. Als je houdt van een mooi gestructureerd verhaal, van poëtische taal, van een grote soepelheid, dan ben je waarschijnlijk niet ondersteboven van Kamers antikamers. Je moet ervan houden, van dat gigantische meta-niveau van vertellen, van heen en weer geslingerd worden tussen mensen, thema’s, situaties, waar je het gevoel hebt dat je weinig houvast hebt. Ik ben er dol op; ik ben erg gecharmeerd van romans die gaan over het schrijven van een roman.
Over de auteur:
Niña Weijers (Nijmegen, 1987) is een Nederlandse schrijfster.
Weijers studeerde literatuurwetenschap in Amsterdam en Dublin. Ze debuteerde met kortverhalen en essays en won in 2010 de Juryprijs van de schrijfwedstrijd Write Now!.Weijers heeft een online column, schrijft recensies voor De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Van 2009 tot 2014 werkte ze voor het Amsterdams academisch-cultureel centrum SPUI25. Daar presenteerde ze samen met filosofe Simone van Saarloos van oktober 2013 tot voorjaar 2014 enkele malen een maandelijkse talkshow, Weijers & Van Saarloos, de seksistische talkshow, met vrouwelijke gasten uit de kunst, cultuur, wetenschap en journalistiek, eerst op de zaal aan het Spui, nadien in de Club Odeon.
In mei 2014 publiceerde uitgeverij Atlas Contact haar debuutroman De consequenties. Het werk werd genomineerd voor de Bronzen Uil, een debuutprijs, en Weijers won er in 2014 de Anton Wachterprijs mee, en haalde met De consequenties de shortlist van de Libris Literatuur Prijs en de Gouden Boekenuil. In deze laatste prijstoekenning werd Weijers wel de laureaat van de Prijs van de Lezersjury. De vertaalrechten zijn verkocht aan Frankrijk (uitgeverij Actes Sud) en Duitsland (uitgeverij Suhrkamp Verlag).
Weijers was eind 2014 de eerste schrijver die als writer-in-residence twee maanden werkte in de Van Eyck in Maastricht, een initiatief dat mede gesteund wordt door het Nederlands Letterenfonds. Ze werd daarin opgevolgd door Maartje Wortel.
2014 De consequenties Atlas Contact
2019 Kamers, antikamers Atlas Contact
2019 The lines of landscape Uitgeverij Architectura & Natura. 8 schrijvers en fotografen over het Nederlandse landschap
Bibliografie:
Titel: Kamers antikamers
Auteur: Niña Weijers
Uitgever: Atlas Contact
Aantal pp: 240.
Verschijningsdatum: juni 2019
ISBN: 9789025445614
Kamers antikamers is de nieuwe roman van Niña Weijers. Haar debuut De consequenties had me heel prettig verrast. Haar debuut ging over kunst en met name de performance art à la Marina Abramović: het leven en het lichaam van de kunstenaar is onderwerp en subject van de kunst; een roman over het maken van kunst, over kunstopvattingen en wat doet dat met een mens, een vrouw in dit geval.
Over het algemeen lees ik zelden de teksten op de kaften en andere besprekingen, ik ga gewoon mijn eigen leesweg en schrijf daar wel of niet een stukje over. Deze keer had ik wel een handvat of misschien wel twee nodig om mijn gedachten over dit boek op papier te zetten.
Kamers antikamers gaat naar mijn mening over literatuur, en met name over het schrijven van een roman; en dat heb ik bij anderen niet gevonden - ik geef toe dat mijn onderzoekje gering van omvang is -. Veel romans gaan trouwens ook over het schrijven van een roman, een meta-niveau dus; het reflecteren op het schrijven, hoe te schrijven, wat te schrijven, wat is de noodzaak van de auteur nu juist dit aan zijn publiek mee te willen delen, voorbeeld: Ilja Leonard Pfeijffers Grand hotel Europa.
De aanbevelingstekst op de linkerkaft van Weijers boek is: ‘Kamers antikamers is een roman over de poreuze grenzen tussen herinnerde, verzonnen en mogelijke levens. Over de keuzes die je maakt, en niet maakt. Over liefde en vriendschap, en de manieren waarop mensen elkaar vinden en verliezen.’ Ja, dat klopt, is mijn reactie, maar deze tweede roman van Weijers is meer dan dat: het is een zoektocht - een queeste is het inderdaad - naar het schrijven van een nieuwe roman. Dit uitgangspunt doet zo veel meer recht aan Weijers ‘geschreven kindje’.
Op heel veel verschillende manieren onderzoekt Weijers uit welke elementen je roman zou kunnen bestaan. Er zijn personages: hoe vind je die? Nou gewoon, kijk rond in je omgeving, je vriendinnen, platonische, liefdespartners, ex-en; je vrienden, je minnaars en vrienden; je familie: vader, moeder, broertjes, zusjes; docenten, je redacteur van de uitgeverij, je uitgever; je eigen kinderen, je kennissen, geliefde auteurs; of gewoon mensen in de straat, buren, vroegere buren, mensen van vroeger, historische personen; of gewoon het huis waar je in verblijft om die roman te kunnen schrijven. En vooral ook jijzelf; jezelf als personage, als mens en als schrijver. Het is een enorme hoeveelheid mensen uit wie je als schrijver kunt kiezen om een rol te kunnen spelen in je verhaal; - even afgezien of iemand daarop zit te wachten. Meestal zijn je naasten er niet zo kien op om te dienen als romanpersonage; er zijn in de loop der jaren nogal wat geweest tussen auteurs en de mensen uit hun omgeving, vaak een geliefde, omdat de naasten vinden dat zij onjuist verbeeld zijn (mensen, een roman is hoe dan ook fictie, de personages zijn fictief!) -.
En wat doen die personen? Hoe handelen zijn, waarom handelen zij? hoe staan zij tegenover het hoofdpersonage? wat zijn hun gevoelens?
En dan hebben we het nog niet gehad over de verschillende thema’s in het boek; in dit geval - ik doe een greep -: liefde, vriendschap, ex-en, kinderen, verliefdheid, heteroseksualiteit, homoseksualiteit (ik bedoel hier lesbische liefde, maar in het kader van gelijke behandeling noem ik lesbische liefde ook homoseksualiteit, wat het technisch gesproken ook is, rdv), biseksualiteit, en alle soorten gevoelens die daarbij horen. Kortom, het leven zelf.
Schrijf niet over seks, zegt de redacteur, en de auteur schrijft over seks; schrijf niet over huisdieren, en de auteur schrijft over Theo, de hond; en de auteur schrijft over Carlo, het fictieve paard (let wel: een fictief paard in een fictief verhaal in een fictief boek: als dat geen meta-niveau is dan weet ik het niet meer).
Een vriendin- M - van het hoofdpersonage heeft een krantenbericht gelezen over een Nederlandse vrouw die bij het skiën verongelukt is. Die situatie wil ze gebruiken om het hoofdpersonage van Weijers boek - tenminste in dit onderhavige stukje - te gebruiken voor haar - M - eigen boek. M zou dan haar hond erven, maar een hond is zo lastig, ze kan niet overweg met honden, nu dan maken we er toch een paard van, dat we Carlo noemen, dat is veel beter...etc. Enorm grappig, als je er eens goed over nadenkt.
Schrijf niet zomaar wat, zegt de redacteur, schrijf niets zonder dat dat een betekenisdrager is (mijn term, rdv), zonder dat dat een relatie heeft met andere zaken. De auteur doet niet anders - maar weloverwogen vanzelfsprekend -. Komisch!
En Weijers schrijft over het schrijven van verschillende situaties, met verschillende personen, die soms dezelfde voorletter hebben: M.
Kamers antikamers is geen boek waarover makkelijk te schrijven is. Ik heb het hierboven waarschijnlijk al veel te ingewikkeld gemaakt. Het is een roman over het schrijven van een roman. In Kamers antikamers onderzoekt Weijers op allerlei manieren hoe je dat kunt doen. En ook schrijft zij allerlei fragmenten, korter en langer, die zouden kunnen leiden tot een uiteindelijk verhaal. En inderdaad zijn er fragmenten die veel lijken op verhalen die gepubliceerd zouden kunnen worden.
Het is dus niet ‘het verhaal’ waar je een samenvatting van zou kunnen schrijven als boekbespreker; ’het verhaal’ bestaat uit verschillende mogelijkheden, ook van situaties die elkaars tegenpolen - vandaar de titel Kamers antikamers - zijn, waaruit een publicabel verhaal zou kunnen ontstaan. Zoals een schilder eerst schetsen maakt voordat het grote schilderij gemaakt kan worden, zo schrijft Weijers korte stukjes waaruit een roman zou kunnen ontstaan. Er is een verschil: Kamers antikamers bestaat uit deze stukjes, een soort deconstructivisme, maar dan eentje vooraf. Deconstructureren doe je volgens mij achteraf.
Heeft het zin om op zoek te gaan naar wat ‘echt’ en wat ‘fictief’ is in deze roman? Naar mijn mening, nee, niet doen, alles is fictief in een roman, en al lezend vind je vanzelf de fragmenten waarvan je kunt denken: ja, dit is ‘het verhaal’ dat het hoofdpersonage, de schrijver, uiteindelijk heeft geschreven.
Het zijn niet alleen situaties, personages en thema’s die Weijers onderzoekt, ze voegt beschouwingen van allerlei aard eraan toe, ook literaire. Die zijn vaak bijzonder geestig, getuigend van opmerkingsgave, authentiek, erudiet - maar zeker niet té - en intelligent.
Het is een beetje lastig goed voorbeelden te geven. Ik ben de luiheid zelve en raad aan: zelf lezen!
Deze tweede roman van Weijers is zal vermoedelijk niet bij iedereen een warme plek in het hart achterlaten. Als je houdt van een mooi gestructureerd verhaal, van poëtische taal, van een grote soepelheid, dan ben je waarschijnlijk niet ondersteboven van Kamers antikamers. Je moet ervan houden, van dat gigantische meta-niveau van vertellen, van heen en weer geslingerd worden tussen mensen, thema’s, situaties, waar je het gevoel hebt dat je weinig houvast hebt. Ik ben er dol op; ik ben erg gecharmeerd van romans die gaan over het schrijven van een roman.
Over de auteur:
Niña Weijers (Nijmegen, 1987) is een Nederlandse schrijfster.
Weijers studeerde literatuurwetenschap in Amsterdam en Dublin. Ze debuteerde met kortverhalen en essays en won in 2010 de Juryprijs van de schrijfwedstrijd Write Now!.Weijers heeft een online column, schrijft recensies voor De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Van 2009 tot 2014 werkte ze voor het Amsterdams academisch-cultureel centrum SPUI25. Daar presenteerde ze samen met filosofe Simone van Saarloos van oktober 2013 tot voorjaar 2014 enkele malen een maandelijkse talkshow, Weijers & Van Saarloos, de seksistische talkshow, met vrouwelijke gasten uit de kunst, cultuur, wetenschap en journalistiek, eerst op de zaal aan het Spui, nadien in de Club Odeon.
In mei 2014 publiceerde uitgeverij Atlas Contact haar debuutroman De consequenties. Het werk werd genomineerd voor de Bronzen Uil, een debuutprijs, en Weijers won er in 2014 de Anton Wachterprijs mee, en haalde met De consequenties de shortlist van de Libris Literatuur Prijs en de Gouden Boekenuil. In deze laatste prijstoekenning werd Weijers wel de laureaat van de Prijs van de Lezersjury. De vertaalrechten zijn verkocht aan Frankrijk (uitgeverij Actes Sud) en Duitsland (uitgeverij Suhrkamp Verlag).
Weijers was eind 2014 de eerste schrijver die als writer-in-residence twee maanden werkte in de Van Eyck in Maastricht, een initiatief dat mede gesteund wordt door het Nederlands Letterenfonds. Ze werd daarin opgevolgd door Maartje Wortel.
2014 De consequenties Atlas Contact
2019 Kamers, antikamers Atlas Contact
2019 The lines of landscape Uitgeverij Architectura & Natura. 8 schrijvers en fotografen over het Nederlandse landschap
Bibliografie:
Titel: Kamers antikamers
Auteur: Niña Weijers
Uitgever: Atlas Contact
Aantal pp: 240.
Verschijningsdatum: juni 2019
ISBN: 9789025445614
April 12, 2021
Een paar leuke zinnen zoals ‘die avond, in bed, vrijen ze heel wild, en na afloop kotst de vrouw hartstochtelijk’ maar verder kon ik hier eigenlijk precies geen klap mee
November 25, 2024
Sparkling in language and on a sentence level, but so cerebral in plot without character names that I felt disconnected as well
Niña Weijers her control of language is impressive and moving at times. Still the novel is so much about writing that the actual plot is kind of obscured, like a half dugout skeleton. At times as playfully exuberant in storytelling as the early work of Jonathan Safran Foer and Bae Suah her fractal way of writing in Untold Night and Day comes to mind as well. Definitely impressive for a Dutch author, one of the most literary books from my country I’ve read in a while now.
I must say that the whole trend of using unnamed characters in modern literary fiction is growing a bit tiring at times, but here in Kamers antikamers it is actually used to quite some effect to play a game with the reader on what is the real narrative. The author being interviewed made me think a bit of Annie Ernaux while the movie being referred must be Arrival by Dennis Villeneuve. Echoing reflections, turns of phrase reappearing and then we have astrology, somehow this novel made me at times think of Rachel Cusk light. Also the whole female relationships, wrestling with sexuality and returning to one's origin are definitely an interesting ingredient to an erudite novel.
Dutch quotes:
Prachtige taal en veel humor maar had meer impact voor mij gehad met een duidelijker plot en karakters met namen
Ze is vijfendertig maar draagt haar leeftijd op een heel andere manier dan bijna iedere volwassen vrouw die ik ken. De jaren bestaan wel in haar, maar eerder als reeks dan als optelsom.
Ik kan wel zeggen: ik ben het zelf, minus de gebeurtenissen, maar het zijn de gebeurtenissen die je vanbinnen veranderen, niet andersom.
Het waren tamelijk onschuldige jaren, toen. Airbnb werd nog beschouwd als een handige en zelfs menselijke oplossing voor reizigers en huiseigenaren. De appartementen en kamers die werden verhuurd waren nog echt, al is dit misschien een al te zwart-witte voorstelling van zaken, een poging van mijn geheugen (dat nooit bijzonder goed is geweest) om achteraf te geloven dat er om te beginnen de onschuld was, en daarna pas de pervertering.
Mijn hele leven had ik een grote behoefte gevoeld om gidsen uit te zoeken, vaak in de gedaante van leraren, die ik offers bracht zoals de kat haar prooi trots aan de voeten van haar baasje legt. Ik vereerde mensen graag, was poreus als een spons voor invloeden en denkbeelden, leerde makkelijk, kopieerde makkelijk en was vaak slachtoffer van een diepgevoeld, woordeloos verdriet, dat ik met de jaren beter onder controle kreeg, waaraan ik wende, zoals je went aan de blinde bedelaar op de stoep voor de supermarkt.
Kalm geluk dat te lang duurt, zei ze, haar donkere ogen intens gefocust op de mijne, is niet veel meer dan een trage dood, vrees ik, en voor je het weet ben je dus een heel ander boek aan het schrijven dan je denkt. Wat natuurlijk ook de bedoeling is, anders zou het schrijven ervan ook niet meer zijn dan het balsemen van een lijk. Het enige wat je in mijn ervaring nodig hebt is een rode draad om zo af en toe naar terug te keren, hoe miniem ook. Iets, of bij voorkeur iemand, die de boel bijeenhoudt. Heb je zo iemand?
M, zei ik zonder enige aarzeling.
Je zou dit een literaire techniek kunnen noemen, of een realistische manier van leven. Ik denk dat als je leeft, en op den duur eerlijk bent over wat dat betekent… je begrijpt dat je als mens voortdurend bezig bent te splijten, je zou het uiteenvallen kunnen noemen, maar misschien is dat niet juist, omdat er om te beginnen al nooit zoiets was als een solide kern. Zelfs in herhaling worden we steeds een ander, ik denk dat ik daarover heb willen schrijven. Als je goed kijkt, genoeg inzoomt, is er altijd beweging, ook in de grootste stilstand. En vice versa.
Love this irony:
(Hij was het die haar zou verbieden zo vaak het woord tegelijk te gebruiken in haar teksten, dat hij lelijk vond en bovendien lui: als alles tegelijk het ene was en het tegenovergestelde daarvan, dan was alles niks en niks alles, ze moest specifiek zijn en niet voortdurend om de hete brij heen draaien. En wat betekende knap, lief? Tienermeisjesvocabulaire. Ook moest ze ophouden met die haakjes overal. Je schreef iets op of je deed het niet.)
Jaren later probeert ze die middag terug te halen, maar wat ze heeft opgeschreven overschaduwt haar herinnering.
Zou je hierover kunnen schrijven, vraagt ze haar geliefde. Gewoon, over een zachte liefde, die niet wordt ingekaderd door haat of jaloezie of afgunst. Over hoe het doorgaat, twee mensen die verder leven in harmonie, en dat het toch een avontuur is.
Haar geliefde denkt hier even serieus over na.
Nee, zegt hij dan, dat zou geen lezer vertrouwen. Iedereen zou denken dat er iets anders achter schuilgaat, dat het geluk alleen maar een dun vliesje is, schone schijn. Ze zouden wachten op de moord, of de zelfmoord natuurlijk. Of erger nog, ze zouden denken dat het allemaal ironisch bedoeld is. Dat de schrijver niet over geluk schrijft, maar geluk becommentarieert, waardoor de mogelijkheid ervan juist op de onmogelijkheid duidt.
Ik bedoel, zegt ze, kalmer nu, dat Eurydice uiteindelijk maar een doodnormale vrouw is, en die Pauline dus ook. Als ik hier een recensie over zou moeten schrijven, of hoe noemde u dat ook alweer liever, een beschouwing, dan zou ik schrijven dat dit verhaal gaat over een hond, en die hond is het leven zelf.
Het was het soort eenvoud dat alleen met geld kon worden bewerkstelligd; minimalisme als verhulling van een levensstijl die niet anders dan decadent genoemd kon worden. Die boeddha, zei de vriend van mijn vriendin, moet je zien als een soort extern geweten. Elke dag dat die mensen terugkomen van de piste, staan ze er even bij stil dat ze het skiën niet nodig hebben om gelukkig te zijn, dat ze bijdragen aan de ontbossing van de Alpen maar anderzijds maandelijks geld overmaken om het regenwoud van Brazilië te redden, bomen planten om hun vliegreizen te compenseren, met een hybride rijden en heus niet in de eerste plaats omdat die belastingaftrekbaar is. De psychiater vierendeelt een blok hout voor de haard met een bijl en is tevreden over de kracht en de concentratie die hij kan opbrengen om deze handeling uit te voeren. De oncoloog schenkt zichzelf een glas vin naturel in terwijl hij de sjalotten voor zijn fameuze dragonvinaigrette snippert.
Het enige wat overbleef was een verlangen door hem bijeengehouden te worden, maar dat kon ik natuurlijk niet van hem vragen. Zoiets kun je eigenlijk van niemand vragen.
Het probleem met jou als personage, zei ze, is dat je alles overdenkt en van een afstandje bekijkt. Je schaamt je te veel, wil nooit ruziemaken.
Ik wilde haar maîtresse niet zijn, daarvoor was ik te trots en bovendien wilde ik haar maximaal krenken. Het deed me goed om eraan te denken hoe zij iedere ochtend wakker werd in haar koophuis, naast degene met wie ze was getrouwd, haar twee kinderen gillend aan de ontbijttafel, hagelslag en yoghurtvlekken op het parket, kinderzitjes in een praktische, lelijke gezinswagen, banen, hypotheken, hobby’s, al dat burgerlijke gedoe waar mensen zich in vastdraaien om maar niet alleen te hoeven zijn. Ze kon onmogelijk gelukkig zijn zonder mij. Daarover voelde ik me, ondanks alles, tevreden.
Het lijkt soms alsof ik me eerder in een genre bevind dan in een leven. Ik zit te wachten op het drama. Een moord.
Maar boven alles, zei ze, ben je bang voor jezelf.
Ik zei dat ik niet bang was voor mezelf, maar dat ik tijd nodig had om na te denken.
Je denkt te veel na en je doet te weinig. Ja, je doet wel iets, maar het leidt nergens toe. Je wacht en wacht op niks, het wordt tijd om iets te kiezen, desnoods dan maar een genre, en daar in de vijfde versnelling op af te rijden.
Ik zei tegen M dat hoe meer ze fungeerde als mijn externe geweten, hoe verder ze afvlakte als personage. Als ze wenste meer te zijn dan een stem die af en toe met een paar halve waarheden kwam strooien, een koor bestaand uit één persoon, dan moest ze ophouden mij te onderwerpen aan haar simplistische psychologiseringen.
Je moet het zelf weten, zei ze.
Vroeger was ik jong, zoiets denk je op een dag, en van die gedachte kom je nooit meer af. Bij mij begon dat op mijn dertigste al, vrij jong om oud te zijn, denk ik nu.
Dat ik bleef, maanden bleef, een heel jaar zelfs, totdat ik een certificaat bij elkaar had getraind, was geen gevolg van een beslissing. Ik deed alleen iets niet, en dat was weggaan. Het was, op een bepaalde manier, fascinerend om te zien hoe mijn leven een andere kant op boog. Met inzicht had het allemaal weinig te maken. Ik haat het werk niet en het brengt me op allerlei plekken, maar in wezen is het een poging om terug te keren, me te bevrijden uit een ramp die zich zo langzaam voltrekt dat het helemaal geen ramp lijkt maar een leven.
Gefabriceerde bekentenis. Niet bewust, maar toch. Schaamte waarover je kunt praten is hoogstens schaamte light, aangelengd met ijdelheid of een drang naar zogenaamde openheid en zelfkennis, allemaal ook weer ijdelheid, uiteindelijk, niets dan ijdelheid en narcisme.
Comfort is misschien de meest decadente ramp die er bestaat, zegt Ellis, die de neiging heeft in oneliners te praten wanneer ze aangeschoten is, om, na nog een paar glazen, helemaal stil te vallen.
Ze begrijpt de stilte niet, en hij beangstigt haar. In haar zijn de tandwielen stilgevallen, als bij een ouderwets uurwerk dat ooit vernuftig in elkaar werd gezet maar waarvan het mechanisme nu door niemand meer wordt begrepen. Het is veel gevraagd van een klok om zichzelf te repareren, zoals het veel is gevraagd van een mens om de duisternis te doorgronden die zich in de binnenkant van haar lichaam schuilhoudt.
Dan laat ze los, natuurlijk laat ze los, ze wil haar broertje wel doden, maar niet onomkeerbaar.
Als ze iets heeft begrepen dan is het dat je bijna niemand moet zijn om iemand te zijn die wordt gewild.
Ze noteert flarden in een notitieboek, zintuiglijke indrukken, een handvol herinneringen — aantekeningen waar ze niets mee kan, ze is niet het type schrijver dat zulke dingen tot een goed einde weet te brengen. Bovendien is ze niet het type lezer dat zich graag verdiept in de quasidiepzinnige, gefragmenteerde, gefictionaliseerde jeugdherinneringen van een schrijver. De fundamentele onbetrouwbaarheid van het geheugen als excuus om het verhaal niet af te maken. Tegen haar studenten zegt ze: wees voorzichtig met kindertijd en adolescentie. Het is moeilijk om daarover te schrijven zonder kinderachtig te klinken. Het is moeilijk om je de clichés eigen te maken, de juiste toon te vinden. Wat weet een kind, een tiener? Veel meer en oneindig veel minder dan we, terugkijkend, menen te herinneren. En, zegt ze tegen haar studenten, wees ook altijd zuinig met zelfmoord, smeltende ijsjes en huisdieren.
Vakantie lijkt hier een oefening in sterven. Bij het absolute niets denk je misschien aan zwarte gaten, jij zeker, maar hier wordt het gepresenteerd in parelwit en azuurblauw. Ik was vergeten hoe wanhopig je kunt worden van die kleuren en texturen, die oneindige vlaktes van zand en zee. Soms stel ik me voor dat er aliens landen, precies op dit stukje aarde, en het eerste wat ze zien zijn die liggende mensen onder de verschroeiend hete zon. Zouden ze reptielachtigen zien? Vissen op het droge? Voer voor de gieren?
Ik dacht, lieve M, dat ik dingen wilde weten, maar er is veel meer dat ik helemaal niet wil weten. Wat overblijft is een slap aftreksel van goed en kwaad en een schuldgevoel dat kolossaal is maar tegelijkertijd bijna niets weegt.
Denk je, vroeg ik, dat we in blissful ignorance leven?
M keek nog altijd intens naar haar telefoonscherm.
Nu, bedoel je, hier?
Nu, hier. Overal. Denk je dat dit, zeg maar, het voorwoord is?
M keek eindelijk op van haar scherm.
Liefje, zei ze. Alles is allang begonnen.
Als je me laat vallen, heb ik niets meer.
Ik laat je niet vallen, zei de kleine, nooit, ook al wist ze dat je zoiets helemaal niet kon beloven. Maar was het daarom ook meteen een leugen? Soms moet de ene waarheid plaatsmaken voor een andere, omdat die op dat moment simpelweg voorrang heeft.
De moeizame gesprekken hoorden misschien bij de uitputtingsslag die het was om je eigen leven en dat van een ander omver te kieperen en te proberen van de brokstukken een heel nieuwe, nooit eerder gebouwde stralend gouden toren te maken.
Op een avond vond ze, tot haar eigen verbazing, de inspiratie om een bord vol asperges met ham en ei door de kamer te smijten. Ze voelde zich een soapactrice, en bedacht, toen ze op haar knieën het eigeel en de peterselie van de vloer boende, dat het misschien de definitie was van machteloosheid: je een soapactrice voelen, gevangen in de woorden en regieaanwijzingen van een slecht script.
Ze wilde alles zien. Al haar jeugdfoto’s, tienerfoto’s, studentenfoto’s. Ze vond haar overal mooi, ontroerend, die blik, zei ze, die intense blik van jou. Ze wentelde zich in de aandacht, die verrukkelijke, unieke, geobsedeerde aandacht, die haar naar zichzelf deed kijken alsof ze die inderdaad waard was, meer was dan ze zelf ooit had kunnen vermoeden. (Het is moeilijk te zeggen wanneer aandacht verandert in controle, vragen beginnen te klinken als eisen, interesse begint te voelen als beklemming. Het is moeilijk omdat de temperatuur zo geleidelijk stijgt dat je ervan in slaap valt.)
Ze huilde in het park en in de trein. Op een feestje van iemand die ze nauwelijks kende. Voor en na het douchen. Omdat ze wakker werd. Huilen was hard op weg datgene te worden wat haar in essentie definieerde.
(Dit kan niet, zegt mijn redactrice, je kunt het verhaal niet ineens zo specifiek situeren, je zit nu blijkbaar in het najaar van 2017, er klopt niks van, hoe zit het dan met dat eiland, en alles daarvoor, of daarna, ik snap dat je jezelf bepaalde vrijheden wil permitteren maar wat je schrijft over die orkanen klopt gewoon niet, het moet de nasleep van de tweede zijn geweest toen je daar in Miami op het vliegveld zat, je schrijft iets over Harvey Weinstein en dat was begin oktober, je zult er wel ideeën bij hebben maar dit komt, eerlijk gezegd, gewoon slordig over.)
Niña Weijers her control of language is impressive and moving at times. Still the novel is so much about writing that the actual plot is kind of obscured, like a half dugout skeleton. At times as playfully exuberant in storytelling as the early work of Jonathan Safran Foer and Bae Suah her fractal way of writing in Untold Night and Day comes to mind as well. Definitely impressive for a Dutch author, one of the most literary books from my country I’ve read in a while now.
I must say that the whole trend of using unnamed characters in modern literary fiction is growing a bit tiring at times, but here in Kamers antikamers it is actually used to quite some effect to play a game with the reader on what is the real narrative. The author being interviewed made me think a bit of Annie Ernaux while the movie being referred must be Arrival by Dennis Villeneuve. Echoing reflections, turns of phrase reappearing and then we have astrology, somehow this novel made me at times think of Rachel Cusk light. Also the whole female relationships, wrestling with sexuality and returning to one's origin are definitely an interesting ingredient to an erudite novel.
Dutch quotes:
Prachtige taal en veel humor maar had meer impact voor mij gehad met een duidelijker plot en karakters met namen
Ze is vijfendertig maar draagt haar leeftijd op een heel andere manier dan bijna iedere volwassen vrouw die ik ken. De jaren bestaan wel in haar, maar eerder als reeks dan als optelsom.
Ik kan wel zeggen: ik ben het zelf, minus de gebeurtenissen, maar het zijn de gebeurtenissen die je vanbinnen veranderen, niet andersom.
Het waren tamelijk onschuldige jaren, toen. Airbnb werd nog beschouwd als een handige en zelfs menselijke oplossing voor reizigers en huiseigenaren. De appartementen en kamers die werden verhuurd waren nog echt, al is dit misschien een al te zwart-witte voorstelling van zaken, een poging van mijn geheugen (dat nooit bijzonder goed is geweest) om achteraf te geloven dat er om te beginnen de onschuld was, en daarna pas de pervertering.
Mijn hele leven had ik een grote behoefte gevoeld om gidsen uit te zoeken, vaak in de gedaante van leraren, die ik offers bracht zoals de kat haar prooi trots aan de voeten van haar baasje legt. Ik vereerde mensen graag, was poreus als een spons voor invloeden en denkbeelden, leerde makkelijk, kopieerde makkelijk en was vaak slachtoffer van een diepgevoeld, woordeloos verdriet, dat ik met de jaren beter onder controle kreeg, waaraan ik wende, zoals je went aan de blinde bedelaar op de stoep voor de supermarkt.
Kalm geluk dat te lang duurt, zei ze, haar donkere ogen intens gefocust op de mijne, is niet veel meer dan een trage dood, vrees ik, en voor je het weet ben je dus een heel ander boek aan het schrijven dan je denkt. Wat natuurlijk ook de bedoeling is, anders zou het schrijven ervan ook niet meer zijn dan het balsemen van een lijk. Het enige wat je in mijn ervaring nodig hebt is een rode draad om zo af en toe naar terug te keren, hoe miniem ook. Iets, of bij voorkeur iemand, die de boel bijeenhoudt. Heb je zo iemand?
M, zei ik zonder enige aarzeling.
Je zou dit een literaire techniek kunnen noemen, of een realistische manier van leven. Ik denk dat als je leeft, en op den duur eerlijk bent over wat dat betekent… je begrijpt dat je als mens voortdurend bezig bent te splijten, je zou het uiteenvallen kunnen noemen, maar misschien is dat niet juist, omdat er om te beginnen al nooit zoiets was als een solide kern. Zelfs in herhaling worden we steeds een ander, ik denk dat ik daarover heb willen schrijven. Als je goed kijkt, genoeg inzoomt, is er altijd beweging, ook in de grootste stilstand. En vice versa.
Love this irony:
(Hij was het die haar zou verbieden zo vaak het woord tegelijk te gebruiken in haar teksten, dat hij lelijk vond en bovendien lui: als alles tegelijk het ene was en het tegenovergestelde daarvan, dan was alles niks en niks alles, ze moest specifiek zijn en niet voortdurend om de hete brij heen draaien. En wat betekende knap, lief? Tienermeisjesvocabulaire. Ook moest ze ophouden met die haakjes overal. Je schreef iets op of je deed het niet.)
Jaren later probeert ze die middag terug te halen, maar wat ze heeft opgeschreven overschaduwt haar herinnering.
Zou je hierover kunnen schrijven, vraagt ze haar geliefde. Gewoon, over een zachte liefde, die niet wordt ingekaderd door haat of jaloezie of afgunst. Over hoe het doorgaat, twee mensen die verder leven in harmonie, en dat het toch een avontuur is.
Haar geliefde denkt hier even serieus over na.
Nee, zegt hij dan, dat zou geen lezer vertrouwen. Iedereen zou denken dat er iets anders achter schuilgaat, dat het geluk alleen maar een dun vliesje is, schone schijn. Ze zouden wachten op de moord, of de zelfmoord natuurlijk. Of erger nog, ze zouden denken dat het allemaal ironisch bedoeld is. Dat de schrijver niet over geluk schrijft, maar geluk becommentarieert, waardoor de mogelijkheid ervan juist op de onmogelijkheid duidt.
Ik bedoel, zegt ze, kalmer nu, dat Eurydice uiteindelijk maar een doodnormale vrouw is, en die Pauline dus ook. Als ik hier een recensie over zou moeten schrijven, of hoe noemde u dat ook alweer liever, een beschouwing, dan zou ik schrijven dat dit verhaal gaat over een hond, en die hond is het leven zelf.
Het was het soort eenvoud dat alleen met geld kon worden bewerkstelligd; minimalisme als verhulling van een levensstijl die niet anders dan decadent genoemd kon worden. Die boeddha, zei de vriend van mijn vriendin, moet je zien als een soort extern geweten. Elke dag dat die mensen terugkomen van de piste, staan ze er even bij stil dat ze het skiën niet nodig hebben om gelukkig te zijn, dat ze bijdragen aan de ontbossing van de Alpen maar anderzijds maandelijks geld overmaken om het regenwoud van Brazilië te redden, bomen planten om hun vliegreizen te compenseren, met een hybride rijden en heus niet in de eerste plaats omdat die belastingaftrekbaar is. De psychiater vierendeelt een blok hout voor de haard met een bijl en is tevreden over de kracht en de concentratie die hij kan opbrengen om deze handeling uit te voeren. De oncoloog schenkt zichzelf een glas vin naturel in terwijl hij de sjalotten voor zijn fameuze dragonvinaigrette snippert.
Het enige wat overbleef was een verlangen door hem bijeengehouden te worden, maar dat kon ik natuurlijk niet van hem vragen. Zoiets kun je eigenlijk van niemand vragen.
Het probleem met jou als personage, zei ze, is dat je alles overdenkt en van een afstandje bekijkt. Je schaamt je te veel, wil nooit ruziemaken.
Ik wilde haar maîtresse niet zijn, daarvoor was ik te trots en bovendien wilde ik haar maximaal krenken. Het deed me goed om eraan te denken hoe zij iedere ochtend wakker werd in haar koophuis, naast degene met wie ze was getrouwd, haar twee kinderen gillend aan de ontbijttafel, hagelslag en yoghurtvlekken op het parket, kinderzitjes in een praktische, lelijke gezinswagen, banen, hypotheken, hobby’s, al dat burgerlijke gedoe waar mensen zich in vastdraaien om maar niet alleen te hoeven zijn. Ze kon onmogelijk gelukkig zijn zonder mij. Daarover voelde ik me, ondanks alles, tevreden.
Het lijkt soms alsof ik me eerder in een genre bevind dan in een leven. Ik zit te wachten op het drama. Een moord.
Maar boven alles, zei ze, ben je bang voor jezelf.
Ik zei dat ik niet bang was voor mezelf, maar dat ik tijd nodig had om na te denken.
Je denkt te veel na en je doet te weinig. Ja, je doet wel iets, maar het leidt nergens toe. Je wacht en wacht op niks, het wordt tijd om iets te kiezen, desnoods dan maar een genre, en daar in de vijfde versnelling op af te rijden.
Ik zei tegen M dat hoe meer ze fungeerde als mijn externe geweten, hoe verder ze afvlakte als personage. Als ze wenste meer te zijn dan een stem die af en toe met een paar halve waarheden kwam strooien, een koor bestaand uit één persoon, dan moest ze ophouden mij te onderwerpen aan haar simplistische psychologiseringen.
Je moet het zelf weten, zei ze.
Vroeger was ik jong, zoiets denk je op een dag, en van die gedachte kom je nooit meer af. Bij mij begon dat op mijn dertigste al, vrij jong om oud te zijn, denk ik nu.
Dat ik bleef, maanden bleef, een heel jaar zelfs, totdat ik een certificaat bij elkaar had getraind, was geen gevolg van een beslissing. Ik deed alleen iets niet, en dat was weggaan. Het was, op een bepaalde manier, fascinerend om te zien hoe mijn leven een andere kant op boog. Met inzicht had het allemaal weinig te maken. Ik haat het werk niet en het brengt me op allerlei plekken, maar in wezen is het een poging om terug te keren, me te bevrijden uit een ramp die zich zo langzaam voltrekt dat het helemaal geen ramp lijkt maar een leven.
Gefabriceerde bekentenis. Niet bewust, maar toch. Schaamte waarover je kunt praten is hoogstens schaamte light, aangelengd met ijdelheid of een drang naar zogenaamde openheid en zelfkennis, allemaal ook weer ijdelheid, uiteindelijk, niets dan ijdelheid en narcisme.
Comfort is misschien de meest decadente ramp die er bestaat, zegt Ellis, die de neiging heeft in oneliners te praten wanneer ze aangeschoten is, om, na nog een paar glazen, helemaal stil te vallen.
Ze begrijpt de stilte niet, en hij beangstigt haar. In haar zijn de tandwielen stilgevallen, als bij een ouderwets uurwerk dat ooit vernuftig in elkaar werd gezet maar waarvan het mechanisme nu door niemand meer wordt begrepen. Het is veel gevraagd van een klok om zichzelf te repareren, zoals het veel is gevraagd van een mens om de duisternis te doorgronden die zich in de binnenkant van haar lichaam schuilhoudt.
Dan laat ze los, natuurlijk laat ze los, ze wil haar broertje wel doden, maar niet onomkeerbaar.
Als ze iets heeft begrepen dan is het dat je bijna niemand moet zijn om iemand te zijn die wordt gewild.
Ze noteert flarden in een notitieboek, zintuiglijke indrukken, een handvol herinneringen — aantekeningen waar ze niets mee kan, ze is niet het type schrijver dat zulke dingen tot een goed einde weet te brengen. Bovendien is ze niet het type lezer dat zich graag verdiept in de quasidiepzinnige, gefragmenteerde, gefictionaliseerde jeugdherinneringen van een schrijver. De fundamentele onbetrouwbaarheid van het geheugen als excuus om het verhaal niet af te maken. Tegen haar studenten zegt ze: wees voorzichtig met kindertijd en adolescentie. Het is moeilijk om daarover te schrijven zonder kinderachtig te klinken. Het is moeilijk om je de clichés eigen te maken, de juiste toon te vinden. Wat weet een kind, een tiener? Veel meer en oneindig veel minder dan we, terugkijkend, menen te herinneren. En, zegt ze tegen haar studenten, wees ook altijd zuinig met zelfmoord, smeltende ijsjes en huisdieren.
Vakantie lijkt hier een oefening in sterven. Bij het absolute niets denk je misschien aan zwarte gaten, jij zeker, maar hier wordt het gepresenteerd in parelwit en azuurblauw. Ik was vergeten hoe wanhopig je kunt worden van die kleuren en texturen, die oneindige vlaktes van zand en zee. Soms stel ik me voor dat er aliens landen, precies op dit stukje aarde, en het eerste wat ze zien zijn die liggende mensen onder de verschroeiend hete zon. Zouden ze reptielachtigen zien? Vissen op het droge? Voer voor de gieren?
Ik dacht, lieve M, dat ik dingen wilde weten, maar er is veel meer dat ik helemaal niet wil weten. Wat overblijft is een slap aftreksel van goed en kwaad en een schuldgevoel dat kolossaal is maar tegelijkertijd bijna niets weegt.
Denk je, vroeg ik, dat we in blissful ignorance leven?
M keek nog altijd intens naar haar telefoonscherm.
Nu, bedoel je, hier?
Nu, hier. Overal. Denk je dat dit, zeg maar, het voorwoord is?
M keek eindelijk op van haar scherm.
Liefje, zei ze. Alles is allang begonnen.
Als je me laat vallen, heb ik niets meer.
Ik laat je niet vallen, zei de kleine, nooit, ook al wist ze dat je zoiets helemaal niet kon beloven. Maar was het daarom ook meteen een leugen? Soms moet de ene waarheid plaatsmaken voor een andere, omdat die op dat moment simpelweg voorrang heeft.
De moeizame gesprekken hoorden misschien bij de uitputtingsslag die het was om je eigen leven en dat van een ander omver te kieperen en te proberen van de brokstukken een heel nieuwe, nooit eerder gebouwde stralend gouden toren te maken.
Op een avond vond ze, tot haar eigen verbazing, de inspiratie om een bord vol asperges met ham en ei door de kamer te smijten. Ze voelde zich een soapactrice, en bedacht, toen ze op haar knieën het eigeel en de peterselie van de vloer boende, dat het misschien de definitie was van machteloosheid: je een soapactrice voelen, gevangen in de woorden en regieaanwijzingen van een slecht script.
Ze wilde alles zien. Al haar jeugdfoto’s, tienerfoto’s, studentenfoto’s. Ze vond haar overal mooi, ontroerend, die blik, zei ze, die intense blik van jou. Ze wentelde zich in de aandacht, die verrukkelijke, unieke, geobsedeerde aandacht, die haar naar zichzelf deed kijken alsof ze die inderdaad waard was, meer was dan ze zelf ooit had kunnen vermoeden. (Het is moeilijk te zeggen wanneer aandacht verandert in controle, vragen beginnen te klinken als eisen, interesse begint te voelen als beklemming. Het is moeilijk omdat de temperatuur zo geleidelijk stijgt dat je ervan in slaap valt.)
Ze huilde in het park en in de trein. Op een feestje van iemand die ze nauwelijks kende. Voor en na het douchen. Omdat ze wakker werd. Huilen was hard op weg datgene te worden wat haar in essentie definieerde.
(Dit kan niet, zegt mijn redactrice, je kunt het verhaal niet ineens zo specifiek situeren, je zit nu blijkbaar in het najaar van 2017, er klopt niks van, hoe zit het dan met dat eiland, en alles daarvoor, of daarna, ik snap dat je jezelf bepaalde vrijheden wil permitteren maar wat je schrijft over die orkanen klopt gewoon niet, het moet de nasleep van de tweede zijn geweest toen je daar in Miami op het vliegveld zat, je schrijft iets over Harvey Weinstein en dat was begin oktober, je zult er wel ideeën bij hebben maar dit komt, eerlijk gezegd, gewoon slordig over.)
December 19, 2019
Virtuoos en ergerlijk tegelijk. Wie doet het Weijers na?
Sven Vitse schreef een knappe recensie voor De Reactor, toeval of niet, maar net gepubliceerd toen ik het boek met een zucht van verlichting en elevatie (tegelijk) dichtklapte: https://www.dereactor.org/teksten/het...
Sven Vitse schreef een knappe recensie voor De Reactor, toeval of niet, maar net gepubliceerd toen ik het boek met een zucht van verlichting en elevatie (tegelijk) dichtklapte: https://www.dereactor.org/teksten/het...
June 24, 2019
Lang geleden dat ik zoiets moois en verwarrends las. Je wil steeds langzamer lezen, teruglezen, opnieuw lezen. Hopen dat het nog lang niet uit is. Meesterlijk.
April 16, 2022
Wel een beetje klaar met alle Amsterdamse schrijvers die over andere Amsterdamse schrijvers schrijven en over Amsterdam en hun luxe levens en saaie problemen 🙃🙃🙃
April 9, 2020
Afwisselend een beetje boos en onder de indruk van dit boek. Very incrowd ingelezen randstedelijk publiek allemaal. Nou kan ik daar wel wat mee, met die grapjes met de lezer, met het serieuze aan die grapjes, maar ik denk ook: wat is hier nu echt op het spel gezet? Is er een echte stem achter het citaat en de schets? En ik ben het eens met de opgevoerde redactrice: dit komt, eerlijk gezegd, gewoon wat slordig over.
Ik zal niet verder klagen want het was mooi en ik onderstreepte veel passages (dat doe ik anders nooit) en zal zeer zeker de volgende van Niña Weijers ook lezen.
Ik zal niet verder klagen want het was mooi en ik onderstreepte veel passages (dat doe ik anders nooit) en zal zeer zeker de volgende van Niña Weijers ook lezen.
December 10, 2020
‘Zo lang ik me kan herinneren ken ik zulke afwezigheden in de tijd, korte onderdompelingen van het bewustzijn. Misschien is er een neurologische uitleg voor, maar ik heb er altijd de voorkeur aan gegeven te geloven dat mijn geest daadwerkelijk ergens anders is geweest. Gekromde ruimte, uitdijend heelal.’ (p. 135)
Altijd spannend, die tweede roman. Iedereen verwacht de wereld van je na dat wervelende debuut, kun je aan die hooggespannen verwachtingen van de literaire goegemeente voldoen? Even los van of je dat überhaupt moet willen: Niña Weijers blijkt dat zeker te kunnen. Met Kamers antikamers heeft ze een delicate roman geschreven boordevol fijnzinnige en originele vondsten.
Wel is het een pietsie té eclectisch en postmodern naar mijn smaak. Ik zag aardig wat (technieken van) Woolf in het verhaal terug, maar haar To the Lighthouse, hoewel vele malen stugger om te lezen, trok ik een stuk beter. Waar bij mij de schoen wringt is de – in mijn beleving – behoorlijk verwarrende verhaalconstructie. Regelmatig werden er tijdsprongen of perspectiefsprongen naar (schijnbaar) andere personages gemaakt, sprongen die ik soms maar moeilijk kon volgen. Vervolgens was ik meer bezig met de vraag of de ik-persoon van fragment X dezelfde ik-persoon in fragment Y was (en zo niet, met wie ik dan de eer had) dan me te verliezen in de talloze poëtische en filosofische zinnen die Weijers opdist.
Ik verloor mezelf wel in het verhaal, maar niet per se om de juiste redenen.
Dat kan aan mij liggen, want het staat buiten kijf dat Niña Weijers iets bijzonders heeft gedaan met Kamers antikamers. Namelijk: haar volkomen eigen ding. Wat heet, ze integreert zelfs het commentaar van haar redacteur in de verhaallijn, introduceert een foto van een hond zonder toelichting, laat één van de hoofdpersonen van geslacht veranderen en vice versa – en het werkt. Grotendeels.
Ze deinst er, kortom, niet voor terug om flink te experimenteren met het medium van de roman, met haar taalgebruik, met het begrip ‘werkelijkheid’ en hoe die onvermijdelijk verweven raakt met menselijke herinneringen. Vrijwel alles wordt door haar aan de kaak gesteld en de manier waarop ze dat doet getuigt van eruditie en vakmanschap. Het resultaat is een eigenzinnige meta-roman die niet voor iedereen is weggelegd.
Altijd spannend, die tweede roman. Iedereen verwacht de wereld van je na dat wervelende debuut, kun je aan die hooggespannen verwachtingen van de literaire goegemeente voldoen? Even los van of je dat überhaupt moet willen: Niña Weijers blijkt dat zeker te kunnen. Met Kamers antikamers heeft ze een delicate roman geschreven boordevol fijnzinnige en originele vondsten.
Wel is het een pietsie té eclectisch en postmodern naar mijn smaak. Ik zag aardig wat (technieken van) Woolf in het verhaal terug, maar haar To the Lighthouse, hoewel vele malen stugger om te lezen, trok ik een stuk beter. Waar bij mij de schoen wringt is de – in mijn beleving – behoorlijk verwarrende verhaalconstructie. Regelmatig werden er tijdsprongen of perspectiefsprongen naar (schijnbaar) andere personages gemaakt, sprongen die ik soms maar moeilijk kon volgen. Vervolgens was ik meer bezig met de vraag of de ik-persoon van fragment X dezelfde ik-persoon in fragment Y was (en zo niet, met wie ik dan de eer had) dan me te verliezen in de talloze poëtische en filosofische zinnen die Weijers opdist.
Ik verloor mezelf wel in het verhaal, maar niet per se om de juiste redenen.
Dat kan aan mij liggen, want het staat buiten kijf dat Niña Weijers iets bijzonders heeft gedaan met Kamers antikamers. Namelijk: haar volkomen eigen ding. Wat heet, ze integreert zelfs het commentaar van haar redacteur in de verhaallijn, introduceert een foto van een hond zonder toelichting, laat één van de hoofdpersonen van geslacht veranderen en vice versa – en het werkt. Grotendeels.
Ze deinst er, kortom, niet voor terug om flink te experimenteren met het medium van de roman, met haar taalgebruik, met het begrip ‘werkelijkheid’ en hoe die onvermijdelijk verweven raakt met menselijke herinneringen. Vrijwel alles wordt door haar aan de kaak gesteld en de manier waarop ze dat doet getuigt van eruditie en vakmanschap. Het resultaat is een eigenzinnige meta-roman die niet voor iedereen is weggelegd.
November 16, 2024
Een onwillig boek. Ik had het al eens gelezen (in 2019 of 2020) maar herinnerde me vooral dat het nogal gekunsteld is (met een verteller die tegelijk een personage is en omgekeerd en vice versa). Ik hou veel van De consequenties van Niña Weijers (dat is geen geheim) en vond daarom dat deze tweede roman een tweede kans verdiende. De gekunsteldheid bleek nog steeds te overheersen, op een slaapverwekkende manier (letterlijk). Het doet bovendien de tenen krullen te lezen over een auteur die kennelijk over een eiland moet schrijven (en dat dus ook doet) ‘omdat het moet, omdat ik anders die reisbeurs weer met terugbetalen terwijl ik het geld al heb uitgegeven’ (p. 175). Die auteur of verteller zegt over zichzelf dat ‘ze niet het type lezer [is] dat zich graag verdiept in de quasidiepzinnige, gefragmenteerde, gefictionaliseerde jeugdherinneringen van een schrijver’ (p. 168). Ik lees dat ook niet graag, vooral als die herinneringen nogal bloedeloos, afstandelijk of geforceerd kunstig worden verteld. En toch… tegen het einde ontstaat er dan toch iets van vaart in het verhaal, een conflict dat boeit, een karakterschets die blijft plakken, een literair spelletje dat aanslaat. Ik rond af: ***
PS: nu (2024) het boek kennelijk al voor de vierde keer gelezen (en deels beluisterd, totdat bleek dat bij Spotify het aantal luisteruren gelimiteerd is). En hoewel er tegen het einde wat meer vaart in komt, blijf ik het teleurstellend vinden. Het verhaal laveert nogal opzichtig tussen autobiografie en autofictie. Het geklaag van de personages begon mij nogal tegen te staan. Waar zijn de speelsheid, lichtheid en humor gebleven?
PS: nu (2024) het boek kennelijk al voor de vierde keer gelezen (en deels beluisterd, totdat bleek dat bij Spotify het aantal luisteruren gelimiteerd is). En hoewel er tegen het einde wat meer vaart in komt, blijf ik het teleurstellend vinden. Het verhaal laveert nogal opzichtig tussen autobiografie en autofictie. Het geklaag van de personages begon mij nogal tegen te staan. Waar zijn de speelsheid, lichtheid en humor gebleven?
June 8, 2024
Ik moet nog even mijn gedachten ordenen over dit boek, maar hier toch een poging:
Het boek gaat over wie het narratief nu in de hand heeft, wie bepaald wat het verhaal wordt en hoe dat het verhaal beïnvloedt. Dat is mega meta en daarom vond ik het super vet. Het is ook erg moeilijk. Het boek lijkt te cirkelen maar slaat dan toch weer een nieuwe weg in, het is onduidelijk wie nu wie is maar ik denk dat dat expres is en ik snap uiteindelijk niet echt wat er nu gebeurd is. De aforismen van Niña zijn niet voor mij denk ik, ik vind haar af en toe behoorlijk dramatisch. Maar blijft: de opzet van het boek is gedurfd en ik heb veel in de kantlijnen gekriebeld, in mijn geval duidt dat op vermaak. Ik ga het graag nog eens lezen.
Het boek gaat over wie het narratief nu in de hand heeft, wie bepaald wat het verhaal wordt en hoe dat het verhaal beïnvloedt. Dat is mega meta en daarom vond ik het super vet. Het is ook erg moeilijk. Het boek lijkt te cirkelen maar slaat dan toch weer een nieuwe weg in, het is onduidelijk wie nu wie is maar ik denk dat dat expres is en ik snap uiteindelijk niet echt wat er nu gebeurd is. De aforismen van Niña zijn niet voor mij denk ik, ik vind haar af en toe behoorlijk dramatisch. Maar blijft: de opzet van het boek is gedurfd en ik heb veel in de kantlijnen gekriebeld, in mijn geval duidt dat op vermaak. Ik ga het graag nog eens lezen.
July 19, 2023
Nina weijers heeft de fijnste vertelstem die ik tot dusver heb gehoord en dan zegt ze:
“De twee vrouwen werden verliefd, verlieten hun geliefden om bij elkaar te zijn, maakten veel kapot waaronder elkaar, tot het genoeg was. Toen sneden ze zichzelf open, haalden een voor een hun organen uit het donker van hun lichamen en stalden die uit op een schone witte tafel waar ze glansden als objecten van geglazuurd aardewerk. Nu waren ze leeg, maar er lag tenminste iets op tafel. En wat er lag waren de delen los van de som, en op een dag zouden ze de delen terugstoppen in hun lichamen in de hoop dat alles weer zou werken, dat de littekens fijne lijntjes zouden worden, geheime witte tatoeages aan de binnenkant van polsen.”
En “Als ze iets heeft begrepen dan is het dat je bijna niemand moet zijn om iemand te zijn die wordt gewild.” Ja.
En “Hun moeders die er altijd zijn, hun vaders net genoeg om niet afwezig te lijken.” :(
En dan huil je een beetje, maar het was toch wel heel erg goed.
“De twee vrouwen werden verliefd, verlieten hun geliefden om bij elkaar te zijn, maakten veel kapot waaronder elkaar, tot het genoeg was. Toen sneden ze zichzelf open, haalden een voor een hun organen uit het donker van hun lichamen en stalden die uit op een schone witte tafel waar ze glansden als objecten van geglazuurd aardewerk. Nu waren ze leeg, maar er lag tenminste iets op tafel. En wat er lag waren de delen los van de som, en op een dag zouden ze de delen terugstoppen in hun lichamen in de hoop dat alles weer zou werken, dat de littekens fijne lijntjes zouden worden, geheime witte tatoeages aan de binnenkant van polsen.”
En “Als ze iets heeft begrepen dan is het dat je bijna niemand moet zijn om iemand te zijn die wordt gewild.” Ja.
En “Hun moeders die er altijd zijn, hun vaders net genoeg om niet afwezig te lijken.” :(
En dan huil je een beetje, maar het was toch wel heel erg goed.
December 7, 2019
Prachtige roman met drie waarheden: die van het romanpersonage, van het boek dat het romanpersonage schrijft, en van het echte leven van de schrijfster Niña Weijers. Een roman in een roman over het schrijven van een roman? Niña Weijers, word asjeblief zo oud en wijs als de 88-jarige schrijfster uit uw boek en schrijf af en toe nog zo’n boek.
Leven: Het is er doods als een filmset, maar volkomen veilig en fotogeniek.
Disclaimer: mijn samenvatting is één grote spoiler!
Ik was laatst voor een nacht in België. Daar werd lokaal bier omschreven als ‘Degustatiebier’. Wel, dat is dit boek.
Dit boek gaat voor mij over een vrouw die het gevoel heeft dat haar leven nog moet beginnen, elk moment kan beginnen, terwijl ze toch al 30 is... misschien een vaag 30-ers gevoel van dat ze maar eens verantwoordelijk moet worden dat de tijd van maar wat aanklooien wel zo’n beetje voorbij is. Ze leeft in een antikamer een wachtkamer terwijl ze fantaseert over een mogelijk burgerlijk leven met man kind hond huis en oppervlakkige vriendschappen met andere stellen zoals zij... maar dat leven kan ze niet; ze flikkert haar relatie overboord en vernielt die van haar vriendin M - het gewelddadige van haar geilheid komt in de fase erna volop aan de oppervlakte in misschien wel het zinderendste deel van het boek waarin de twee vrouwen elkaar aantrekken afstoten aantrekken afstoten verzoenen en weer vechten zelfs fysiek.
De naamloze hoofdpersoon heeft een interview met een beroemde schrijfster. De schrijfster is 88 en slechthorend. Daardoor zitten interviewster en schrijfster dicht bij elkaar en kijkt schrijfster veel naar de mond van interviewster. Door deze setting en doordat schrijfster aanstuurt op een gesprek in plaats van een traditioneel vraag-antwoord-interview, voelt interviewster een grote intimiteit en wordt zij gestimuleerd om zelf te vertellen, om zich steeds meer bloot te geven. Daarop volgt het boek.
Herinneren, vrijheid en tijd
Al op bladzijde 18 in het boek vertelt Weijers waar het haar in dit verhaal om gaat: ’De waarheid, of in ieder geval een waarheid, was (...)’ en: ’Op die feestjes (...) leek het soms alsof je heen en weer liep door een paar aardlagen: niet alleen preserveerde M alles en iedereen, haar verleden kon ieder moment weer heden worden, de bovenste laag bedekt door een nieuwe bovenste laag, oude grond vermengd met vers regenwater.’ Over hoe verleden zomaar weer heden kan worden... Is herinneren niet altijd herbeleven, opnieuw interpreteren - niet één vastliggende waarheid maar altijd een mogelijkheid? Een bladzijde verder: ’(...) op een dag, als de kinderen groot waren, zou ik me losmaken, zand over de ruïnes, en op het zand een simpel houten huis waarin niet meer stond dan ik nodig had, en hoewel iedereen zou denken dat ik gek was geworden, zou ik vrij zij, eindelijk vrij (vrij, vrij!).’ op pag 25: ’(...) doordat chronologie is overschat, overschaduwt ze alle andere manieren waarop de tijd bestaat.’
’(...) Alles is er al. De mogelijkheden komen altijd voort uit wat er al bestaat, en zijn tegelijkertijd eindeloos. Wat wij realiteit noemen is een samenraapsel van verwerkelijkte mogelijkheden. Daaronder zit de rest. V: Ik zie nu allemaal nooit-geboren kindjes voor me in het vagevuur. Mollige hoofdjes op engelenvleugels. A: Ha, dat is een goeie. Tel er maar meteen de nooit bevruchte eicellen bij op en al het verspilde zaad. En vergeet de doden niet onder de grond, alle te vroeg gestorvenen, ieders losse gedachten, de nooit uitgevoerde plannen (...)’
Jaren later probeert ze die middag terug te halen, maar wat ze heeft opgeschreven overschaduwt haar herinnering. In werkelijkheid zaten ze op een ander terras, een paar straten verder (...) maar die werkelijkheid lijkt minder waar dan haar ingreep en dit verontrust haar vagelijk. (...) Wat doen mensen die zich iets proberen te herinneren?
Het grijze gebied van nuance
De hoofdpersoon is docent literatuur. Lezen en schrijven. Ze reflecteert af en toe op wat ze meemaakt in relatie tot literatuur. Om aan te duiden hoe je van een leven literatuur maakt. Terwijl je dat leest in een roman... dus literatuur over een leven waarin iemand filosofeert over hoe je van een leven literatuur maakt... over literatuur zegt ze: ’Natuurlijk kwam hun wantrouwen voort uit angst. Ze waren bang voor de vaagheid van wat ze te lezen kregen, het grijze gebied van nuance dat zich uitstrekte over de pagina’s, de fragmentatie van betekenis.’ Ze vertelt dat ze geen verstand heeft van waar ze over schrijft: ’Het is een roman, zegt ze eerst nog, ik ben geen expert, een groot deel van wat ik doe is bluffen.’ Aan de hand van de scifi-film Arrival bespreekt ze dat door taal je beleving van tijd wordt gevormd: in plaats van onze fascinatie met lineaire tijd, kun je tijd circulair beleven, ’(...) zonder chronologie, waarbij verleden, heden en toekomst helemaal in elkaar overlopen, ophouden als zodanig te bestaan.’ Weijers suggereert dat zo’n andere vorm van taal ons een nieuwe blik op de wereld biedt die ons mogelijk redt van de ondergang. Vervolgens laat ze iemand anders dat idee helemaal tegenspreken. These antithese kamers antikamers het grijze gebied van nuance...
Over de rol van de lezer in literatuur zegt ze:’Ze dachten dat het de rol van de criticus was ambiguïteiten om te buigen tot een helder geformuleerd ja of nee, goed of fout.’ niet dus maar wat dan wel
Over literatuur schrijven: ’(...) personages verzinnen die een conflict moeten hebben, een onmogelijk verlangen, en na wat tegenslagen uiteindelijk berusten of roemloos ten onder gaan.’
Seks
Weijers wil vrij van burgerlijk. Ze laat haar hoofdpersoon er een aparte seksuele voorkeur op na houden: ze vrijt met oude mannen die ze niet kent om opgewonden te raken van hun opwinding. En om vernederd te worden, geslagen en beschimpt. ’Stel dat ik een man was, denkt ze wel eens, en hij een vrouw, dan was ik een man die een vrouw slaat, haar niet wil aankijken, haar in feite haat en daar opgewonden van raakt.’ Over een man: ’(...) ik begon me af te vragen hoeveel oprechtheid een volwassen man zich kon permitteren zonder volstrekt oninteressant te worden.’ ook als ze met M is spelen ze ze spelletjes met macht en onderdanigheid met elkaar
Spel met eigen leven. Kijken, wandelen en wachten
Er zitten verschillende elementen in dit boek uit het feitelijke leven van Weijers: de hoofdpersoon is schrijfster, woont in een huis van de weduwe van een beroemd kunstenaar (Willem Witzenhuis), heeft een vriendin M. (Maartje Wortel, red.)... Ze maakt dagelijks wandelingen met haar hondje telkens hetzelfde rondje in het park (het Oosterpark in Amsterdam). Docent literatuur, jeugd op Curaçao... doorgaan? De hoofdpersoon lijkt te talmen, te dralen; ze wacht, stelt grote keuzes voor haar boek uit, loopt weer eens hetzelfde rondje en begluurt haar achterburen die ook een vast dagelijks patroon blijken te hebben maar dan burgerlijk - zoek het verschil. Ergens merkt ze op dat ze als in Rear Window wacht op actie, op de misdaad, maar dat die niet komt. De schrijfster leeft in een ‘antichambre’ voor het échte leven. Je vraagt je af: leeft Weijers zelf ook zo, maar Weijers speelt een spel met de werkelijkheid en taal dus denk ik dat ik niet lees over Weijers zelf.
Veilig, lauw en ondiep
Samen met vriendin M fantaseert onze hoofdpersoon over een burgerlijk leven: ’Zo’n etentje dat ik persoonlijk verschrikkelijk vind, zei M. Rond de tafel zitten en gewoon maar wat praten, en dat er geen onvertogen woord valt. (...) Dat is nog het moeilijkste, dat iedereen zich inhoudt en beschaafd aan tafel blijft zitten. Die twee kindertjes met frisgewassen haar in bed, een verhaaltje voor het slapengaan, alles veilig en lauw en ondiep.’ en:’Een vader, niet zo’n eikel die doet alsof, zo een met een verdraaide, te harde stem en nette sneakers met accenten van cognac-kleurig leer.’ hahahaha.... aangezien dit boek over tijd en tijdbeleving gaat, gaat het ook over dood - het einde van tijd voor een individueel mens en over wat je doet met je tijd voordat je weer verdwijnt - en alles gewoon doorgaat als voorheen, zoals na het sterven van M’s poes Carlo... Als je maar ongeveer 85 jaar de tijd hebt, ga je dan doen alsof?? Maar wat dan wél - het onvermogen om gewoon te léven, gewoonweg te zíjn en maar wat te doen, dat lees ik in deze mooie roman van Niña Weijers: je hele leven het gevoel hebben te wachten in een antichambre, wachten als Godot, wachten om het echte leven te betreden, maar het gebeurt niet... ’(...) in wezen is het een poging om terug te keren, me te bevrijden uit een ramp die zich zo langzaam voltrekt dat het helemaal geen ramp lijkt maar een leven.’ Burgerlijke mensen vergelijkt ze met monniken: ’Ik bedoel, zeg ik, zoals in kloosters, je elke dag opnieuw committeren aan min of meer hetzelfde, en juist daar nieuwigheid in ontdekken. Al die vaste diensten op zo’n dag, al die rituelen. (...) monnik worden is een levenslang groeiproces.’ Hoe anders leeft dan een dier: ’Het wonder van de hond is simpelweg dat hij geen mens hoeft te zijn. In hem is wel een geschiedenis aanwezig, maar nooit als ruis op het heden: als hij de zee ziet, herkent hij de zee, maar missen doet hij haar niet in de tussentijd. (...) De hond begrijpen is de hond worden, en wie een hond is hoeft niets meer te begrijpen.’ Over een vakantieoord (Curaçao? Weijers woonde er in haar jeugd naar het schijnt): ’Het is er doods als een filmset maar volkomen veilig en fotogeniek.’
Zelfonderzoek
Uiteindelijk lees ik dit boek als een zelfonderzoek. De hoofdpersoon (de schrijfster? Weten we niet) voelt zich niet verbonden met de wereld, andere mensen en het leven. Of beter: ze voelt afstand, zich een buitenstaander: ’Omdat ik weet en niet weet, terwijl het schrijven onder water zwemmen zou moeten zijn, wie zei dat, Fitzgerald? Onder water zwemmen en je adem inhouden. Wat ik doe is met mijn hoofd boven water schrijven over de zee eronder. Ik ben erin, maar ik blijf een landdier.’ Ze onderzoekt die toestand op allerlei manieren, schrijvend en denkend, converserend met vriendin M. Jeugdherinneringen komen langs (waartegen ze haar studenten juist waarschuwt - ijdelheid, ik kan het wél?), een moeizame relatie met haar moeder, de scheiding van haar ouders. Maar ook dat ze die afstand ook toen al voelde als kind. De suggestie van een ongedefinieerd jeugdtrauma - plotseling viel ze overal buiten plotseling naar haar vader haar zomaar mee in de auto. Hoort het bij haar? Is het door die ouders? Het blijft open, een grijs gebied van nuance. Ze hoop op ’(...) een omslagpunt? Het moment waarop een personage tot inzicht komt over de aard van de situatie (...). Het leven zelf, zei ik. Of de literatuur. Ik weet het niet.’ Op dat moment zit ze in bad in Normandië waar ze is met haar vriendin M. Je herkent de allereerste scene van het boek, waardoor je als lezer denk: dit is een sleutelscène, dit zal dan wel het omslagpunt zijn. ’Denk je dat dit, zeg maar, het voorwoord is? M keek eindelijk op van haar scherm. Liefje, zei ze. Alles is allang begonnen.’ Misschien is ze verliefd op M, maar M niet op haar, zou dat het enige zijn wat er met haar aan de hand is? Ze vrijen, onze hoofdpersoon maakt het uit met haar vriend. Opeens heeft ze een vriend die ook M heet (is de eerdere M wel een vrouw?). Elders in het boek is de hoofdpersoon opeens met een man en moeder van een kind. Wat is er nou waar van dit alles en maakt het uit?
De hoofdpersoon en vriendin M worden dus verliefd. Na het bekende gedoe van verliefden, seks en gesprekken over vertrouwen, verlaten beide vrouwen hun partners voor elkaar. Dan begint een onstuimige periode waarin de twee vrouwen elkaar constant lijken af te stoten om daarna te kunnen verzoenen. In dit boek is dit gegeven niet eens het belangrijkste, het gaat hier om de manier waarop Weijers die situatie met taal tot werkelijkheid weet te toveren. Zoals een schilder op een plat vlak diepte kan suggereren, suggereert Niña Weijers met taal werkelijkheid. Ik vond dit een van de mooiste passages in het boek terwijl waarover ze vertelt lelijk is - these antithese
Waar?
Weijers goochelt constant met ons vermogen om onwaarschijnlijkheden toch met elkaar te verbinden. In de laatste scene wandelt ze met de oude Amerikaanse schrijfster die we aan het begin van het boek al hebben ontmoet in New York. De schrijfster blijkt niet alleen wonderbaarlijk genezen van doofheid, maar de hoofdpersoon overlegt met haar over de scene zelf in het boek dat we lezen... af en toe levert ze zelfs nog commentaar op het schrijven, zoals de verzuchting dat ze toch weer bezig is het verhaal rond te maken... klopt allemaal niks van natuurlijk, maar je leest het gewoon en het werkt. Elders de scene waarin ze toch bij haar man blijft en met hem een kind heeft... Drie niveaus van waarheid: (1) het echte leven van schrijfster Niña Weijers, (2) het romanpersonage van de schrijfster, en (3) de personages in het boek dat het romanpersonage schrijft.... Omdat alledrie sterk op elkaar lijken, lopen ze in de beleving van de lezer door elkaar heen... Waarheid is het verhaal dat je vertelt
Leven: Het is er doods als een filmset, maar volkomen veilig en fotogeniek.
Disclaimer: mijn samenvatting is één grote spoiler!
Ik was laatst voor een nacht in België. Daar werd lokaal bier omschreven als ‘Degustatiebier’. Wel, dat is dit boek.
Dit boek gaat voor mij over een vrouw die het gevoel heeft dat haar leven nog moet beginnen, elk moment kan beginnen, terwijl ze toch al 30 is... misschien een vaag 30-ers gevoel van dat ze maar eens verantwoordelijk moet worden dat de tijd van maar wat aanklooien wel zo’n beetje voorbij is. Ze leeft in een antikamer een wachtkamer terwijl ze fantaseert over een mogelijk burgerlijk leven met man kind hond huis en oppervlakkige vriendschappen met andere stellen zoals zij... maar dat leven kan ze niet; ze flikkert haar relatie overboord en vernielt die van haar vriendin M - het gewelddadige van haar geilheid komt in de fase erna volop aan de oppervlakte in misschien wel het zinderendste deel van het boek waarin de twee vrouwen elkaar aantrekken afstoten aantrekken afstoten verzoenen en weer vechten zelfs fysiek.
De naamloze hoofdpersoon heeft een interview met een beroemde schrijfster. De schrijfster is 88 en slechthorend. Daardoor zitten interviewster en schrijfster dicht bij elkaar en kijkt schrijfster veel naar de mond van interviewster. Door deze setting en doordat schrijfster aanstuurt op een gesprek in plaats van een traditioneel vraag-antwoord-interview, voelt interviewster een grote intimiteit en wordt zij gestimuleerd om zelf te vertellen, om zich steeds meer bloot te geven. Daarop volgt het boek.
Herinneren, vrijheid en tijd
Al op bladzijde 18 in het boek vertelt Weijers waar het haar in dit verhaal om gaat: ’De waarheid, of in ieder geval een waarheid, was (...)’ en: ’Op die feestjes (...) leek het soms alsof je heen en weer liep door een paar aardlagen: niet alleen preserveerde M alles en iedereen, haar verleden kon ieder moment weer heden worden, de bovenste laag bedekt door een nieuwe bovenste laag, oude grond vermengd met vers regenwater.’ Over hoe verleden zomaar weer heden kan worden... Is herinneren niet altijd herbeleven, opnieuw interpreteren - niet één vastliggende waarheid maar altijd een mogelijkheid? Een bladzijde verder: ’(...) op een dag, als de kinderen groot waren, zou ik me losmaken, zand over de ruïnes, en op het zand een simpel houten huis waarin niet meer stond dan ik nodig had, en hoewel iedereen zou denken dat ik gek was geworden, zou ik vrij zij, eindelijk vrij (vrij, vrij!).’ op pag 25: ’(...) doordat chronologie is overschat, overschaduwt ze alle andere manieren waarop de tijd bestaat.’
’(...) Alles is er al. De mogelijkheden komen altijd voort uit wat er al bestaat, en zijn tegelijkertijd eindeloos. Wat wij realiteit noemen is een samenraapsel van verwerkelijkte mogelijkheden. Daaronder zit de rest. V: Ik zie nu allemaal nooit-geboren kindjes voor me in het vagevuur. Mollige hoofdjes op engelenvleugels. A: Ha, dat is een goeie. Tel er maar meteen de nooit bevruchte eicellen bij op en al het verspilde zaad. En vergeet de doden niet onder de grond, alle te vroeg gestorvenen, ieders losse gedachten, de nooit uitgevoerde plannen (...)’
Jaren later probeert ze die middag terug te halen, maar wat ze heeft opgeschreven overschaduwt haar herinnering. In werkelijkheid zaten ze op een ander terras, een paar straten verder (...) maar die werkelijkheid lijkt minder waar dan haar ingreep en dit verontrust haar vagelijk. (...) Wat doen mensen die zich iets proberen te herinneren?
Het grijze gebied van nuance
De hoofdpersoon is docent literatuur. Lezen en schrijven. Ze reflecteert af en toe op wat ze meemaakt in relatie tot literatuur. Om aan te duiden hoe je van een leven literatuur maakt. Terwijl je dat leest in een roman... dus literatuur over een leven waarin iemand filosofeert over hoe je van een leven literatuur maakt... over literatuur zegt ze: ’Natuurlijk kwam hun wantrouwen voort uit angst. Ze waren bang voor de vaagheid van wat ze te lezen kregen, het grijze gebied van nuance dat zich uitstrekte over de pagina’s, de fragmentatie van betekenis.’ Ze vertelt dat ze geen verstand heeft van waar ze over schrijft: ’Het is een roman, zegt ze eerst nog, ik ben geen expert, een groot deel van wat ik doe is bluffen.’ Aan de hand van de scifi-film Arrival bespreekt ze dat door taal je beleving van tijd wordt gevormd: in plaats van onze fascinatie met lineaire tijd, kun je tijd circulair beleven, ’(...) zonder chronologie, waarbij verleden, heden en toekomst helemaal in elkaar overlopen, ophouden als zodanig te bestaan.’ Weijers suggereert dat zo’n andere vorm van taal ons een nieuwe blik op de wereld biedt die ons mogelijk redt van de ondergang. Vervolgens laat ze iemand anders dat idee helemaal tegenspreken. These antithese kamers antikamers het grijze gebied van nuance...
Over de rol van de lezer in literatuur zegt ze:’Ze dachten dat het de rol van de criticus was ambiguïteiten om te buigen tot een helder geformuleerd ja of nee, goed of fout.’ niet dus maar wat dan wel
Over literatuur schrijven: ’(...) personages verzinnen die een conflict moeten hebben, een onmogelijk verlangen, en na wat tegenslagen uiteindelijk berusten of roemloos ten onder gaan.’
Seks
Weijers wil vrij van burgerlijk. Ze laat haar hoofdpersoon er een aparte seksuele voorkeur op na houden: ze vrijt met oude mannen die ze niet kent om opgewonden te raken van hun opwinding. En om vernederd te worden, geslagen en beschimpt. ’Stel dat ik een man was, denkt ze wel eens, en hij een vrouw, dan was ik een man die een vrouw slaat, haar niet wil aankijken, haar in feite haat en daar opgewonden van raakt.’ Over een man: ’(...) ik begon me af te vragen hoeveel oprechtheid een volwassen man zich kon permitteren zonder volstrekt oninteressant te worden.’ ook als ze met M is spelen ze ze spelletjes met macht en onderdanigheid met elkaar
Spel met eigen leven. Kijken, wandelen en wachten
Er zitten verschillende elementen in dit boek uit het feitelijke leven van Weijers: de hoofdpersoon is schrijfster, woont in een huis van de weduwe van een beroemd kunstenaar (Willem Witzenhuis), heeft een vriendin M. (Maartje Wortel, red.)... Ze maakt dagelijks wandelingen met haar hondje telkens hetzelfde rondje in het park (het Oosterpark in Amsterdam). Docent literatuur, jeugd op Curaçao... doorgaan? De hoofdpersoon lijkt te talmen, te dralen; ze wacht, stelt grote keuzes voor haar boek uit, loopt weer eens hetzelfde rondje en begluurt haar achterburen die ook een vast dagelijks patroon blijken te hebben maar dan burgerlijk - zoek het verschil. Ergens merkt ze op dat ze als in Rear Window wacht op actie, op de misdaad, maar dat die niet komt. De schrijfster leeft in een ‘antichambre’ voor het échte leven. Je vraagt je af: leeft Weijers zelf ook zo, maar Weijers speelt een spel met de werkelijkheid en taal dus denk ik dat ik niet lees over Weijers zelf.
Veilig, lauw en ondiep
Samen met vriendin M fantaseert onze hoofdpersoon over een burgerlijk leven: ’Zo’n etentje dat ik persoonlijk verschrikkelijk vind, zei M. Rond de tafel zitten en gewoon maar wat praten, en dat er geen onvertogen woord valt. (...) Dat is nog het moeilijkste, dat iedereen zich inhoudt en beschaafd aan tafel blijft zitten. Die twee kindertjes met frisgewassen haar in bed, een verhaaltje voor het slapengaan, alles veilig en lauw en ondiep.’ en:’Een vader, niet zo’n eikel die doet alsof, zo een met een verdraaide, te harde stem en nette sneakers met accenten van cognac-kleurig leer.’ hahahaha.... aangezien dit boek over tijd en tijdbeleving gaat, gaat het ook over dood - het einde van tijd voor een individueel mens en over wat je doet met je tijd voordat je weer verdwijnt - en alles gewoon doorgaat als voorheen, zoals na het sterven van M’s poes Carlo... Als je maar ongeveer 85 jaar de tijd hebt, ga je dan doen alsof?? Maar wat dan wél - het onvermogen om gewoon te léven, gewoonweg te zíjn en maar wat te doen, dat lees ik in deze mooie roman van Niña Weijers: je hele leven het gevoel hebben te wachten in een antichambre, wachten als Godot, wachten om het echte leven te betreden, maar het gebeurt niet... ’(...) in wezen is het een poging om terug te keren, me te bevrijden uit een ramp die zich zo langzaam voltrekt dat het helemaal geen ramp lijkt maar een leven.’ Burgerlijke mensen vergelijkt ze met monniken: ’Ik bedoel, zeg ik, zoals in kloosters, je elke dag opnieuw committeren aan min of meer hetzelfde, en juist daar nieuwigheid in ontdekken. Al die vaste diensten op zo’n dag, al die rituelen. (...) monnik worden is een levenslang groeiproces.’ Hoe anders leeft dan een dier: ’Het wonder van de hond is simpelweg dat hij geen mens hoeft te zijn. In hem is wel een geschiedenis aanwezig, maar nooit als ruis op het heden: als hij de zee ziet, herkent hij de zee, maar missen doet hij haar niet in de tussentijd. (...) De hond begrijpen is de hond worden, en wie een hond is hoeft niets meer te begrijpen.’ Over een vakantieoord (Curaçao? Weijers woonde er in haar jeugd naar het schijnt): ’Het is er doods als een filmset maar volkomen veilig en fotogeniek.’
Zelfonderzoek
Uiteindelijk lees ik dit boek als een zelfonderzoek. De hoofdpersoon (de schrijfster? Weten we niet) voelt zich niet verbonden met de wereld, andere mensen en het leven. Of beter: ze voelt afstand, zich een buitenstaander: ’Omdat ik weet en niet weet, terwijl het schrijven onder water zwemmen zou moeten zijn, wie zei dat, Fitzgerald? Onder water zwemmen en je adem inhouden. Wat ik doe is met mijn hoofd boven water schrijven over de zee eronder. Ik ben erin, maar ik blijf een landdier.’ Ze onderzoekt die toestand op allerlei manieren, schrijvend en denkend, converserend met vriendin M. Jeugdherinneringen komen langs (waartegen ze haar studenten juist waarschuwt - ijdelheid, ik kan het wél?), een moeizame relatie met haar moeder, de scheiding van haar ouders. Maar ook dat ze die afstand ook toen al voelde als kind. De suggestie van een ongedefinieerd jeugdtrauma - plotseling viel ze overal buiten plotseling naar haar vader haar zomaar mee in de auto. Hoort het bij haar? Is het door die ouders? Het blijft open, een grijs gebied van nuance. Ze hoop op ’(...) een omslagpunt? Het moment waarop een personage tot inzicht komt over de aard van de situatie (...). Het leven zelf, zei ik. Of de literatuur. Ik weet het niet.’ Op dat moment zit ze in bad in Normandië waar ze is met haar vriendin M. Je herkent de allereerste scene van het boek, waardoor je als lezer denk: dit is een sleutelscène, dit zal dan wel het omslagpunt zijn. ’Denk je dat dit, zeg maar, het voorwoord is? M keek eindelijk op van haar scherm. Liefje, zei ze. Alles is allang begonnen.’ Misschien is ze verliefd op M, maar M niet op haar, zou dat het enige zijn wat er met haar aan de hand is? Ze vrijen, onze hoofdpersoon maakt het uit met haar vriend. Opeens heeft ze een vriend die ook M heet (is de eerdere M wel een vrouw?). Elders in het boek is de hoofdpersoon opeens met een man en moeder van een kind. Wat is er nou waar van dit alles en maakt het uit?
De hoofdpersoon en vriendin M worden dus verliefd. Na het bekende gedoe van verliefden, seks en gesprekken over vertrouwen, verlaten beide vrouwen hun partners voor elkaar. Dan begint een onstuimige periode waarin de twee vrouwen elkaar constant lijken af te stoten om daarna te kunnen verzoenen. In dit boek is dit gegeven niet eens het belangrijkste, het gaat hier om de manier waarop Weijers die situatie met taal tot werkelijkheid weet te toveren. Zoals een schilder op een plat vlak diepte kan suggereren, suggereert Niña Weijers met taal werkelijkheid. Ik vond dit een van de mooiste passages in het boek terwijl waarover ze vertelt lelijk is - these antithese
Waar?
Weijers goochelt constant met ons vermogen om onwaarschijnlijkheden toch met elkaar te verbinden. In de laatste scene wandelt ze met de oude Amerikaanse schrijfster die we aan het begin van het boek al hebben ontmoet in New York. De schrijfster blijkt niet alleen wonderbaarlijk genezen van doofheid, maar de hoofdpersoon overlegt met haar over de scene zelf in het boek dat we lezen... af en toe levert ze zelfs nog commentaar op het schrijven, zoals de verzuchting dat ze toch weer bezig is het verhaal rond te maken... klopt allemaal niks van natuurlijk, maar je leest het gewoon en het werkt. Elders de scene waarin ze toch bij haar man blijft en met hem een kind heeft... Drie niveaus van waarheid: (1) het echte leven van schrijfster Niña Weijers, (2) het romanpersonage van de schrijfster, en (3) de personages in het boek dat het romanpersonage schrijft.... Omdat alledrie sterk op elkaar lijken, lopen ze in de beleving van de lezer door elkaar heen... Waarheid is het verhaal dat je vertelt
September 26, 2019
"Wat weten we over deze vrouw? Wat weet deze vrouw over zichzelf?" (p. 6)
Ik las deze roman een keer en dan onmiddellijk nog een keer, en eigenlijk las ik hem ondertussen nog een paar keer.
Kamers Antikamers is wat je werkelijk caleidoscopisch kan noemen. Tussen twee mooi vormgegeven kaften schetst Niña Weijers enkele menselijke mogelijkheden en plotwendingen. De constante is een naamloos hoofdpersonage dat ze in de eerste en de derde persoon verschillende levens laat leiden. Een nette relatie met een keurige man. Als vrijgezel op skireis met vrienden. Gescheiden, in bezit van een koophuis met kookeiland en kind. In een stomende relatie met een andere ('de andere') vrouw.
Indrukwekkend daarbij is hoe ze meticuleus elementen van het ene verhaal in het andere laat opduiken, zonder dat dat één hoger doel (Plot? Ontwikkeling van het hoofdpersonage?) moet dienen Dat het hoofdpersonage ook nog eens een schrijfster is die worstelt met haar tweede boek (ja, ook dat spel wordt gespeeld) voegt nog een extra laag toe. Zijn de verschillende verhalen verschillende versies van deze roman bedacht door haar? Zijn het verschillende mogelijke hoofdpersonages? Zijn het naast elkaar geplaatste dertigersdillema's? Of is het boek in zijn geheel een gefictionaliseerde bezinning op onze meerlagige identiteiten?
In dit kubistisch universum, waar Weijers' erudiete, maar heldere stijl regeert is het heerlijk huppelen door deze vragen.
Ik las deze roman een keer en dan onmiddellijk nog een keer, en eigenlijk las ik hem ondertussen nog een paar keer.
Kamers Antikamers is wat je werkelijk caleidoscopisch kan noemen. Tussen twee mooi vormgegeven kaften schetst Niña Weijers enkele menselijke mogelijkheden en plotwendingen. De constante is een naamloos hoofdpersonage dat ze in de eerste en de derde persoon verschillende levens laat leiden. Een nette relatie met een keurige man. Als vrijgezel op skireis met vrienden. Gescheiden, in bezit van een koophuis met kookeiland en kind. In een stomende relatie met een andere ('de andere') vrouw.
Indrukwekkend daarbij is hoe ze meticuleus elementen van het ene verhaal in het andere laat opduiken, zonder dat dat één hoger doel (Plot? Ontwikkeling van het hoofdpersonage?) moet dienen Dat het hoofdpersonage ook nog eens een schrijfster is die worstelt met haar tweede boek (ja, ook dat spel wordt gespeeld) voegt nog een extra laag toe. Zijn de verschillende verhalen verschillende versies van deze roman bedacht door haar? Zijn het verschillende mogelijke hoofdpersonages? Zijn het naast elkaar geplaatste dertigersdillema's? Of is het boek in zijn geheel een gefictionaliseerde bezinning op onze meerlagige identiteiten?
In dit kubistisch universum, waar Weijers' erudiete, maar heldere stijl regeert is het heerlijk huppelen door deze vragen.
September 2, 2019
Interesting start, but after 50 pages it becomes a messy amalgam of thoughts and reflections, developed without a real common thread. I had the impression that the author didn't have a solid project for this book, but rather, that she was 'pushed' to publish a new novel after her now distant success in 2014 with the book De consequenties.
November 16, 2019
Nog twee sterren voor het taalgebruik wat me nog wel aansprak, maar ik miste een verhaal of een band met de hoofdpersoon. Het kwam op mij meer over als allerlei losse stukjes waar ik verder weinig mee kon.
December 26, 2019
Meesterlijk geconstrueerd, prachtige observaties en herkenbare emoties. Indrukwekkend!
December 2, 2020
Vond t laatste deel interessanter dan het eerste deel
June 2, 2025
Ik zal dit opnieuw moeten lezen om het écht te kunnen begrijpen, want halverwege heb je geen flauw idee meer wie wie is, dat is ook de bedoeling natuurlijk.
Ookal wist ik vaak niet waar alles symbool voor stond of naartoe ging, was alles mooi, was bijna iedere zin mooi. Er gebeurt vanalles en toch ook weinig. Het leest als dromen en gedachtengoed van 1 (makende, kunstenaressige) vrouw.
Ik las halverwege een hele lange recensie van dit boek voor de helft omdat ik even wat duidelijkheid wilde hebben en toen kwam er naar voren dat dit boek voor een heel groot deel autobiografisch is en onder andere over Arnon Grunberg en Maartje Wortel gaan, als ik het goed heb begrepen. Persoonlijke relaties van de schrijfster. Ik ben met geen van allen heel bekend dus ik hecht daar niets aan, maar ben wel nieuwsgierig. Ik vond De Consequenties van Niña Weijers echt helemaal niks, dus wat mooi dat ik dit wel zo mooi vond!
Nu moet ik wel iets van Maartje Wortel gaan lezen natuurlijk.
Ookal wist ik vaak niet waar alles symbool voor stond of naartoe ging, was alles mooi, was bijna iedere zin mooi. Er gebeurt vanalles en toch ook weinig. Het leest als dromen en gedachtengoed van 1 (makende, kunstenaressige) vrouw.
Ik las halverwege een hele lange recensie van dit boek voor de helft omdat ik even wat duidelijkheid wilde hebben en toen kwam er naar voren dat dit boek voor een heel groot deel autobiografisch is en onder andere over Arnon Grunberg en Maartje Wortel gaan, als ik het goed heb begrepen. Persoonlijke relaties van de schrijfster. Ik ben met geen van allen heel bekend dus ik hecht daar niets aan, maar ben wel nieuwsgierig. Ik vond De Consequenties van Niña Weijers echt helemaal niks, dus wat mooi dat ik dit wel zo mooi vond!
Nu moet ik wel iets van Maartje Wortel gaan lezen natuurlijk.
March 22, 2022
Vreemd, mooi, pas tegen het eind begon het voor mij meer een geheel te worden, en daardoor een bijzondere leeservaring. Misschien had ik stukken langzamer moeten lezen om de puzzelstukjes op hun plek te laten vallen
December 10, 2025
er zaten serieus mooie passages in maar er was ook werkelijk geen touw aan vast te knopen
veel frustratie ervaren tijdens het lezen
maar
misschien wel één van de liefste zinnen die ik ooit heb gelezen:
met hem voelt alles meteen als een vanzelfsprekend heden, en een verlangen naar tegenwoordige tijd dringt zich aan haar op
veel frustratie ervaren tijdens het lezen
maar
misschien wel één van de liefste zinnen die ik ooit heb gelezen:
met hem voelt alles meteen als een vanzelfsprekend heden, en een verlangen naar tegenwoordige tijd dringt zich aan haar op
October 15, 2025
Duurde eigenlijk te lang voor ik doorhad dat het zinloos was om een rode draad of logische verhaallijn te zoeken in dit boek. Het plakboekachtige associatieve ligt me niet zo, maar wel prachtig geschreven en aangezien ik hem toch digitaal las ook flink wat mooie zinnen onderstreept in de Epub
April 26, 2020
4+ icm Dennie is een star
July 29, 2019
Hmmm ik heb twijfels. Bij de hoofdstukken opzich kan ik heel enthousiast zijn over de stijl en het verhaal, de beeldspraak en woordkeuze. Maar op een gegeven moment kreeg ik het verlangen naar een structuur, een plot, een ontwikkeling en gewoon iets wat me houvast gaf, maar dat lukte niet. Ik zou het eigenlijk 3.5 sterren willen geven. Dat lukt ook niet.
November 6, 2023
“Soms moet de ene waarheid plaatsmaken voor een andere, omdat die op dat moment simpelweg voorrang heeft.”
March 10, 2021
Ein Buch soll geschrieben, eine Geschichte erzählt werden: Nina Weijers spannt sieben Variationen eines Lebens derselben Person auf - mal verliebt sie sich bei einer Schreibzeit im Kloster Hals über Kopf in eine andere Bewohnerin, in der nächsten Geschichte hat sie ein vierjähriges Kind und lädt ihre Freundinnen zum Dinner ein, eine andere Geschichte spielt in den Alpen, wo sie mit einem Toningenieur Ski fährt.
Es sind ganz unterschiedliche Ansätze, aber die Parallelen sind offensichtlich: Das Schriftstellerinnendasein, ein (Ex-)Partner, das Verliebtsein in die Frau. Zwischendurch erfährt man in Schnippseln von der Übergeschichte, in der Weijers eine unsichere Schriftstellerin auftreten lässt und die Kritik am Geschriebenen gleich mitliefert.
Nina Weijers hat einen interessanten Roman konstruiert, der mit den Gegensätzen von Autor*in und Leser*in, Realität und Fiktion spielt, das unendliche Vorhandensein von Geschichten zeigt, die unzähligen Möglichkeiten ausbreitet, die immer irgendwo in uns existieren, auch wenn wir sie nie alle ausleben können, sondern nur die, für die wir uns entscheiden.
Literatur, Kunst, Familie, Liebesbeziehungen, Weiblichkeit, das Schreiben, Kritik und das Spiel mit der Autofiktion habe ich als eine sehr gelungene Mischung empfunden, ich habe das Buch wirklich gern gelesen, wer auch schreibt und eine junge, weibliche Stimme lesen möchte, sollte sich das Buch mal näher anschauen.🤗
Aus dem Niederländischen übersetzt von Helga van Beuningen.
Es sind ganz unterschiedliche Ansätze, aber die Parallelen sind offensichtlich: Das Schriftstellerinnendasein, ein (Ex-)Partner, das Verliebtsein in die Frau. Zwischendurch erfährt man in Schnippseln von der Übergeschichte, in der Weijers eine unsichere Schriftstellerin auftreten lässt und die Kritik am Geschriebenen gleich mitliefert.
Nina Weijers hat einen interessanten Roman konstruiert, der mit den Gegensätzen von Autor*in und Leser*in, Realität und Fiktion spielt, das unendliche Vorhandensein von Geschichten zeigt, die unzähligen Möglichkeiten ausbreitet, die immer irgendwo in uns existieren, auch wenn wir sie nie alle ausleben können, sondern nur die, für die wir uns entscheiden.
Literatur, Kunst, Familie, Liebesbeziehungen, Weiblichkeit, das Schreiben, Kritik und das Spiel mit der Autofiktion habe ich als eine sehr gelungene Mischung empfunden, ich habe das Buch wirklich gern gelesen, wer auch schreibt und eine junge, weibliche Stimme lesen möchte, sollte sich das Buch mal näher anschauen.🤗
Aus dem Niederländischen übersetzt von Helga van Beuningen.
June 20, 2019
Ik hou het meeste van boeken waarbij ik niet het gevoel heb dat ik aan het lezen ben als ik ze aan het lezen ben. Waarbij ze er dus gewoon zijn en een soort poort vormen naar een parallelle werkelijkheid, waar ik dan terwijl ik lees voortdurend in zit, om al het andere om me heen te vergeten. Hoewel dit boek over vele parallelle werkelijkheden gaat, was het niet een boek om totaal in te verdwijnen. Daarvoor voelde het toch te geconstrueerd aan en waren er teveel passages op meta-niveau, waarbij het ging over het schrijven van dit boek, of van de boeken uit de parallelle werkelijkheden in dit boek. Toch zat het verder wel ingenieus in elkaar en genoot ik van de treffende manier waarop Niña Weijers menselijke gedachten en gedragingen typeert, een herkenbare wereld oproept en op authentieke manier haar onzekerheden deelt met de lezer. Het boek voelt heel waarachtig, net als haar columns. Haar taalgevoel en humor zijn ook altijd zeer prettig.
Displaying 1 - 30 of 179 reviews