Olifant van zeep

by Thomas Verbogt

Het avontuur van het alledaagse kan veel teweegbrengen. Altijd zijn er grote en kleine verhalen die om onthulling popelen. Ze zeggen veel over ons, over onze vaak stamelende en licht ontregelende omgangsvormen. Schijnbaar onbeduidende momenten kunnen voor hilariteit zorgen. Soms begint het met een simpele vraag: 'Heeft u nog leuke dingen gedaan deze zomer?'
Op de lichte toon die we van hem kennen, met een zachte glans van melancholie, belicht Thomas Verbogt het dagelijks leven, dat nooit gewoon is.

Genres: Dutch Literature

144 pages, Hardcover

First published June 11, 2019

About the author

Thomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond.
Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad.
Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.

Reviews

[Matthieu Wegh · Rating 4 out of 5]

? Een paar weken geleden liep ik in mijn bieb langs een grote tafel met uitgestaqlde novelles, kleine boekjes, etc. Toen nam ik dus ook dit boekje mee terwijl ik nog niet eerder wat van deze schrijver gelezen heb....
🤔 Ik ben heel prettig verrast door de leuke melancholieke stijl van schrijven van voor mij herkenbare gebeurtenissen, gevoelens, gesprekjes en vooral gedachtes. In een samenvatting van de bieb zag ik bij een van de boekjes dat de schrijver absurde gedachten verwoordt...daar ben ik het dus helemaal niet mee eens...voor mij zijn de stukjes vaak zo herkenbaar ook al heb jezelf niet precies hetzelfde meegemaakt, maar je kunt er wel aan relateren en in dit geval met heel veel plezier. Ik ga geen stukjes uit deze bundel benoemen die ik extra leuk vond, ze zijn allemaal aardig, plezierig om te lezen voor mij, maar misschien heb ik zelf ook wel absurde gedachten...dat mag ik natuurlijk niet uitsluiten ;-)
Het titelverhaal, dat ook veruit het langste is, sprak me het minste aan..

MW 28/8/22

[Hans van der Veeke · Rating 5 out of 5]

Ik ben eigenlijk wel wat jaloers op Thomas Verbogt. De manier waarop hij naar de wereld kijkt is eigenlijk iets wat alleen kinderen kunnen. Ik zie dat bij mijn kleinzoon die stil kan staan als de kerkklok begint te luiden en als een vliegtuig onzichtbaar over komt vliegen. Als we ouder worden dan verliezen we het geduld dit met aandacht te doen. Thomas lijkt dat te hebben terug gevonden. Ik wou dat ik dat kon. En hij combineert het met luisterrijk taalgebruik. In zinnen die nagalmen als een kerkklok. Ik heb vele zinnen gemarkeerd in het boek. Om een idee te geven van deze juweeltjes; ' soms zijn vragen zo goed dat je het niet in je hoofd haalt om met een antwoord te komen dat niet van dezelfde hoge kwaliteit is'. Prachtig. Of 'we stonden in de eerste minuten van een toekomst die eindeloos was.' Ik geniet erg van dit soort zinnen omdat het een soort verlangen oproept. Ik kan dan ook alleen maar vijf sterren geven voor dit stukje literair genot. Ik kijk uit naar het volgende boek dat ik van het kan lezen.

[Bart · Rating 3 out of 5]

*** 3 ***

[Charlotte · Rating 5 out of 5]

Dat las lekker zeg! Verhalen uit het leven gegrepen, leuke gedachtenspinsels. Ik wil meer van Thomas Verbogt lezen!

[Lalagè · Rating 3 out of 5]

Thomas Verbogt schrijft altijd over kleine, alledaagse dingen. In deze verhalen is hij meestal zelf de hoofdpersoon. Hij observeert en af en toe komen er herinneringen boven. Ik vind het fijn om deze stukjes te lezen en moet er vaak om glimlachen. Af en toe komt er wat filosofisch of een poëtische zin voorbij.

https://lalageleest.nl/2020/04/05/oli...

[Marjanneke · Rating 4 out of 5]

Korte verhalen is een genre waar je van moet houden, maar wanneer je tot die groep lezers behoort die dat kan waarderen is Olifant van zeep van Thomas Verbogt absoluut een aanrader. Toch is het ook voor wie minder van korte verhalen houdt een leuk boekje om even tussendoor te lezen en dus zeker de moeite waard.

Zie mijn volledige review op: https://www.chicklit.nl/boekrecensies...

[Hendrik Dejonckheere · Rating 3 out of 5]

Wat mij het meeste aanspreekt in deze korte verhalenbundel is de onbevangen wijze waarop Verbogt kijkt, luistert en zijn omgeving waarneemt. De keuze van de titel is misschien wel de grootste misser. Hoe verder ik in de bundel komt hoe meer ik kon genieten van de onderkoelde humor. De wijze waarop hij "mensjes kijken", iets wat je op een terras gaat doen op een mooie dag, weet te verwoorden werkte voor mij zeer aanstekelijk al kwam hij wel veel mensen tegen na 15 á 20 jaar. Dat komt met de leeftijd denk ik dan maar.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

In deze bundel staan achttien korte verhalen, doorgaans persoonlijke verhalen van Thomas Verbogt. Ik had niet eerder iets van hem gelezen en ik waardeer de goede en trefzekere manier van schrijven, die leidt tot kwalitatief goede stukken, die me weten te raken. Vaak is de aanleiding een kleinigheid, zoals bij de aanbieding van vrolijke bloempotten door een supermarkt, maar Verbogt weet er dan toch een vrolijke draai aan te geven. Niks wereldschokkends allemaal, maar prettig om te lezen, zeker als je min of meer een generatiegenoot van de auteur bent en dingen herkent.

[Petra De Graaf · Rating 4 out of 5]

Verrassende verhalen, soms heel persoonlijk, soms beetje absurd (zoals het titelverhaal). Soms iets dieper als in 'Het is zacht gaan waaien', heerlijke taal zoals

'Ik zit op een bankje in de vrije natuur naar niets te kijken, een bezigheid waarop ik me altijd verheug en waaraan ik me vanwege de vreugde niet al te vaak overgeef, anders verliest die vreugde aan kracht'.

Op de een of andere manier nog niet eerder van deze auteur iets gelezen. Zou ik best kunnen doen.

gelezen in de boekenwurmchallenge 2025 April: een titel met precies 3 woorden en van eigen eReader dus #luek

[Carpasmeencasiola · Rating 2 out of 5]

Het meandert tussen de knulligheid van het bestaan dat het benoemen niet waar is, en de knulligheid van het bestaan dat benoemenswaardig is. Af en toe knalde er een pareltje uit, maar het was ook veel modder voor dit zwijn. Wellicht ben ik de doelgroep ook niet. Te jong om te mijmeren naar het verleden dat angstvallig vluchtig zich van mij verwijderd.

Vermakelijk. En dat zegt het.

[Bart · Rating 2 out of 5]

Ze zeggen wel eens dat als je iets saai vindt, je zelf saai bent. Met het risico mezelf dus dit nietszeggende stempel te geven: de bundel Olifant van zeep van Thomas Verbogt vond ik erg saai. Het is geen beste uitnodiging om een lijviger werk van hem te lezen.

[Quizzle · Rating 5 out of 5]

de alledaagse dingen maakt Verbogt boeiend. aanrader!

[Flowernl · Rating 4 out of 5]

Heerlijk om de gedachtenkronkels van iemand anders te lezen. Heel herkenbaar en dicht bij huis. Soms zo dicht bij huis dat je ze zelf niet eens meer erkent :-)

[Marleen · Rating 2 out of 5]

Niet mijn ding. De losse verhalen hadden ergens wel met elkaar te maken, maar tegelijk ook niet. De schijrwijze was direct, maar toch met veel herhaling. Ik ben in de war

[Salome · Rating 4 out of 5]

Geweldig! Maar het werd wel een beetje meer van hetzelfde.

[Erna Wiering · Rating 4 out of 5]

Fijne kennismaking met een schrijver die je meeneemt in soms alledaagse en kleine, soms herkenbare en soms onnavolgbare gebeurtenissen en gedachten, in een prettige schrijfstijl.

[Bart · Rating 4 out of 5]

Een kleinood om nog vaak te herlezen... Vrolijke bloempotten.

[Marlou Haak · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐️

[Chant van Lieshout · Rating 4 out of 5]

fijn boek om te lezen, korte lieve, aandoenlijke verhalen.

[Laura · Rating 4 out of 5]

Mooi, wel.

"Als er bezoek arriveert, vragen we: 'Heb je het kunnen vinden?' En als het bezoek doornat is: 'Regent het? Met dat soort vragen ben ik opgehouden, maar daarop moest ik me concentreren. Het is oponthoud, het is te veel.
Maar we zeggen nog veel meer niet: wat bent u mooi, uw lach ontroert me. Of: er zit een stukje ei in uw baard. Of: misschien is het beter dat we elkaar een tijdje niet zien. We durven het niet, we voelen schaamt, schroom."

Het eerste deel heeft aanhalingstekens, het tweede deel niet. Er is over nagedacht, maar het voelt heel natuurlijk. En zo is het hele boek.

[Annders De Haes · Rating 4 out of 5]

Prima observaties. Of het nu autobiografisch is of niet. Hoe moet je inderdaad gezellig praten? Hoe kan je veel plezier hebben met een moestuintje van de AH?