Wat betekent het, een huis leeg te maken waarin je je halve leven hebt gewoond? Wat laat je achter en wat neem je mee? Wat waardeloos is, wordt kostbaar, en omgekeerd. En het meest kostbaar zijn herinneringen.
Maar hoe ruim je niet alleen een huis maar ook jezelf op? Wat als het afscheid van je huis samenvalt met dat van dierbaren? Over dat onverwacht dubbele afscheid schreef Ingrid Vander Veken een hoogstpersoonlijk en aangrijpend boek. In Wat overblijft bewaart zij het verleden als schatkamer voor de toekomst. Het is haar koesterende verweer tegen verwoestende eindigheid. Haar ode aan het belang van zelfs het allerkleinste.
Prachtig boek. Ik moet bekennen dat ik iets heb met huizen. Ze hebben wel degelijk een persoonlijkheid en een ziel. Er zijn goede en er zijn kwade huizen, ik groeide op in een huis met een zwarte ziel. Ingrid Vander Veken observeert, beschrijft, nuanceert... misschien wordt het tijd voor mij om dat ook eens te doen.
Ingrid Vander Veken heeft al een indrukwekkend literair palmares waaronder: vijf romans (“Papavers”, “Nieuwe mannen, nieuwe vrouwen”, “Dubbelspoor” en “Aankomen in Bali”), een dagboek (“Zestig”) en een non-fictie-boek (“Zwijgen”), twee kinderboeken (“Sam” en “Olikonijneendpauwpanter”) en twee verhalenbundels, (“Tiramisu” en “Cru Bourgeois”). Maar ook in theater, scripts voor ballet, film en televisie weet ze zich bijzonder creatief te uiten. En soms maakt ze zelfs een uitstapje richting poëzie. In haar nieuwe boek 'Wat overblijft' neemt ze heel origineel afscheid van het huis waarin ze haar halve leven doorbracht en dat ze nu om gezondheidsredenen ruilt voor een appartement. Ingrid leefde er een halve eeuw, ze was er ingetrokken uit noodzaak in pijnlijke omstandigheden. Aanvankelijk voelde ze weinig affectie voor het huis, maar dat veranderde wel drastisch naar gelang het huis getuige werd van belangrijke momenten in haar leven. Het leegmaken van dat huis brengt heel herinneringen tot leven die uitgroeien tot een eigen levensverhaal. Ze onderzocht de geschiedenis van het huis, ze dook in de archieven en maakte kennis met de vorige bewoners zoals de bekende dokter Fierens, die de eerste openluchtschool in Antwerpen bouwde. Tijdens het opruimen werd een heel dierbare jeugdvriend van de auteur terminaal ziek, ook over dit afscheid schrijft ze, en zo lopen er twee aangrijpende verhalen door elkaar. Het boek is een mooie ode aan vriendschap en tevens aan de genegenheid voor een huis dat ze aanvankelijk aarzelend betrad maar haar in de loop van de tijd zoveel te bieden had op emotioneel vlak! Door middel van het boek gaat de lezer op reis in het huis, én het leven van de schrijver.
Wat een pareltje is dit boek van Ingrid Vander Veken ! Ik werd er weemoedig van, nostalgisch, van dit verslag over vergankelijkheid waarbij ze afscheid neemt van het huis waarin ze bijna een halve eeuw woonde (pas bij de nakende verhuis stelt ze zich vragen over de geschiedenis ervan en blijkt dat het huis meer onder haar is gekropen dan ze had verwacht) en ook een beetje van de halve eeuw van haar eigen leven. Want verhuizen doet je mijmeren over wat voorbij is en confronteert je met je eigen leven door alle spullen die je in de loop der tijd hebt vergaard,. De kunst is om nog bij leven je te ontdoen van die spullen : weggeven aan vrienden, verkopen op een rommel-/brocantemarkt, schenken aan de kringloopwinkel of dumpen in het containerpark. Confronterend maar het brengt ongetwijfeld rust... Daarnaast is er ook het nakend afscheid van Vriend die terminaal is en dus ook zijn huis aan het opruimen is. Pakkend, ik was tot tranen toe bewogen, maar het wordt nooit klef. Het is een prachtig boek over een onderwerp waarmee iedereen in zijn leven ooit geconfronteerd wordt. Alleen de mate waarop het inhakt kan verschillen van persoon tot persoon…
- Het was moeilijk om er in te komen. Ik was niet in de juiste stemming óf het boek was saai. ** - Bijna halverwege voel ik mij aangesproken, ga ik mee in de gedachtengang van de schrijfster *** - Uiteindelijk gaat ze diep in haar gevoelens en ben ik helemaal verkocht ****
Boek over inleveren. Het verhaal is mooi verwoord. Over vergankelijkheid en inleveren als je ouder wordt. Review door een lezer van bibliotheek 'de Priool' - Bocholt.