اتاقی در حومه‌ها

by کامیار شاپور

71 pages, Unknown Binding

Reviews

[Dina · Rating 1 out of 5]

«تو بر شانه‌های من گریستی
و اشکت شیارهای گرم اندوه را
بر پوست من کشید»

[شادی‌آفَرین · Rating 3 out of 5]

*کامیار شاپور/ اتاقی در حومه‌ها*
.
من موسم‌های سکوت را
در سطح دیوار درو می‌کنم
.
ضربه‌ها ادامه دارند
و من هنوز می‌گریم
.
فقط مشت‌های گره خورده
فقط مشت‌های گره خورده می‌دانند تا کجا می‌توان فَریاد کشید
.
برهنگی شانه‌ات
عطرِ دریای ِ دوردست پنجره را دارد
.
وقتی که شعر باشد
من هم می‌آیم
.
کسی بر دیوار باغ نوشته
این جنون ِ زیبا
.
من با مدادم در آسمان ابری می‌کشم
تو با اندوه ِ چشمانت
ابر مرا خاکستری می‌کنی
.
من سکوت گلدان‌ها را از پنجره دور می‌اندازم
.
تو بر شانه‌های من گریستی
و اشکت سیاره‌ی گرم اندوه را بر پوست من کشید
.
با اطلسی هایت
به ملاقاتم بیا
در کوچه‌های مرگ
.
بهار گونه‌هایت را لمس می‌کرد
تو فرزند درخت‌های خواب آلود بودی
.