Το ταξίδι αυτό στον κόσμο της παλιάς Ιαπωνίας, μέσα από τα μάτια της συγγραφέως, ήταν μαγευτικό.
Από την αρχή μέχρι τη μέση της πλοκής, το βιβλίο μου έμοιαζε απλό και αθώο, αλλά τελικά έκρυβε πλούτο μέσα του. Μια ιστορία στέρεη και ωραία. Και η Ο-Γκιν συμπαθέστατη, μέσα στη αθωότητά της.
Αυτή η αθωότητα, όμως, παρέμεινε καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου στη γραφή και στο ύφος. Οι χαρακτήρες, οι χώρες, οι τοποθεσίες ήταν εξιδανικευμένες, με έναν τρόπο που μόνο στα παραμύθια μπορεί κανείς να διαβάσει. Πιστεύω πως για να το απολαύσει κανείς όπως πρέπει, οφείλει να διαβάσει το έργο ως τέτοιο.
Όσον αφορά την ιαπωνική κουλτούρα, είναι η αδυναμία μου. Πραγματικά χαίρομαι που είδα τόση αγάπη αλλά και γνώση γι' αυτήν. Αν και ως επιμελητής, θα έπρεπε να γκρινιάζω για τις τόσες λέξεις γραμμένες στα αγγλικά (romaji στην ουσία, δηλαδή ιαπωνικά σε αγγλική απόδοση), το απόλαυσα.
Είχα πάρα πολλές γνωστές λέξεις και ήταν πολύ ευχάριστο να ανακαλώ στη μνήμη μου λέξεις όπως noroi, midori, himitsu, ikusa κλπ., αλλά και να μάθω κι άλλες.
Οι τίτλοι των κεφαλαίων στα ιαπωνικά που έπειτα επεξηγούνταν ήταν μια ωραία ιδέα, καθώς και η έμπνευση να είναι συχνά διφορούμενοι. Επίσης, τα χαϊκού στην αρχή κάθε κεφαλαίου προσέθεταν κάτι στην ατμόσφαιρα αυτή.
Έπειτα, η εικονογράφηση ήταν υπέροχη. Κατάλαβα βλέποντάς την πώς η Λίλα Κίσσα είναι πρώτα καλλιτέχνης κι έπειτα λογοτέχνης, κι αν μπορούσα να βαθμολογήσω τα σκίτσα, θα ήταν σίγουρα πεντάρι.
Συγγραφικά, μου έμεινε μια αίσθηση ότι ο ενθουσιασμός της συγγραφέως ωθούσε ίσως την πλοκή γρηγορότερα από ό,τι θα μπορούσε να πάει. Η στίξη (!!! ;!) που μου θύμιζε manga, θα μπορούσε να προσαρμοστεί στο στιλ ενός βιβλίου, χωρίς να χάνει σε τίποτα το έργο. Δηλαδή θα μπορούσε να δοθεί περισσότερη εμπιστοσύνη στην πλοκή, αφού το συναίσθημα ξεχείλιζε από το έργο και εύκολα ταυτιζόταν ο αναγνώστης, ακόμα και χωρίς έντονη παρουσία στίξης.
Συνολικά μια πολύ ωραία δουλειά, που με βύθισε στην αγαπημένη μου ιαπωνική κουλτούρα, με τις ζωγραφιές, τα χαϊκού, τις λέξεις και τις τοποθεσίες της.