ပယ်ရီပယ်ရီ ချစ်ကန်း

by ပါပီယွန်

149 pages, Paperback

Published February 23, 2019

Reviews

[Sébastien · Rating 3 out of 5]

Similar to ‘Traumas of Maxim-Papi’, ‘Peri Peri Chicken’ has short short-stories of Papi himself and the people he had met throughout his life. Reading these was like seeing one’s life in snippets.

The writer has quite a tendency to drop names—songs, books and public figures—and for my personal taste, I don’t like having too many name dropping in stories. It reduces the credibility in one's literary skill in my personal opinion. It became a little too abundant. Or perhaps I shouldn't have read all in one sit since these are the combo of short stories. Might be nice to randomly pick one or two short stories a day.

[sushi · Rating 5 out of 5]

စာရေးဆရာရဲ့အတွေးနဲ့ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတဲ့အခါ ပြုံးမိတယ်။ သူ့ဘ၀ဇာတ်ကြောင်းတွေကို ပြောပြသွားတာ စိတ်၀င်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ဘ၀စုံတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့အကြောင်း နား‌ထောင်ရသလိုပေါ့။ နောက်ပိုင်းနားလေး movie review တွေ ရေးသွားတာကတော့ ရှယ်ကြိုက်တယ်။ စာရေးသူမှာ ခံစားတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိတယ်ပေါ့ဗျာ။

(စာလုံးပေါင်းမှားနေတာကြီးတွေတော့ ဖတ်ရ အဆင်မပြေဘူးပေါ့။ ဆက်ကလစ်‌တို့၊ ဗမာပြေတို့ ဘာတို့။)

[Linn Oo · Rating 4 out of 5]

At first I didn’t like the author’s writing style and story telling. But after reading 5 chapters, I became attached to him. I wanted to wander more about his life. His life is merely simple. However, it can make me feel sad, funny and sometimes motivated. Some moments can even give you WOW moment. So I think it might worth your time too.

[Ywun · Rating 5 out of 5]

I love the book so much. Looking forward to reading other amazing books of Papillion soon.

[Alma Say · Rating 4 out of 5]

A collection of Parpi Yon’s short stories. I really enjoyed reading most of them!

[Biggus Dickkus · Rating 2 out of 5]

ပါပီယွန် နာမည်ကြီးလို့ ဘာများထူးခြားလို့လဲ ဆိုပြီး MM bookshelf ကနေ download ဆွဲပြီး ဖတ်ကြည့်တယ်။ အမှာစာမှာ ညီပုလေးက praise လုပ်ထားတယ်။ ဒါနဲ့နှစ်ခန်းလောက် ဆက်ဖတ်ကြည့်တော့ post modern ခေတ်ရဲ့ cultural syncretism မှန်းသဘောပေါက်သွားတယ်။Fredric Jameson ရဲ့ Postmodernism or The cultural logic of late capitalism,Mark Fisher ရဲ့ Ghost of my life တွေဖတ်ဖူးထားတော့ သူ့ရဲ့ မဂေါ် ဂေါ်အောင် အတင်းပုံ​ေဖာ်ရေးထားတဲ့ တစ်ချို့သော ဝတ္ထုတိုတွေက ရင်မခုန်စေဘူး။
ဗန်ဂိုးရဲ့ တောင်သူဆင်းရဲသား ဖိနပ်တစ်ရံ နဲ့ အန်ဒီဝါးဟိုးရဲ့ စိန်မှုန်ကြဲ ဖိနပ် ကွာ သလိုမျိုးဘဲ။
သူ့ရဲ့ နိုင်ငံရပ်ခြား experience အများစုကတော့ Paul Gilroyစကားလို ဆိုရင် post-colonial melancholy လို့ပြောရမယ်။
တချို့ အခန်းတွေက အပြောင်အပျက် တွေများတော့ လေးနက်မှုမှာကျတော့ ပေါ့သွားတယ်။ ဒါလည်း ဈေးကွက်ရဲ့တောင်းဆိုမှုအရပြောရမယ်ဆိုရင် ဗမာ့အကြိုက်ပေါ့(No offense to burmese readers)
name dropping တွေများတာမကြိုက်ဘူး။ name dropping တွေလုပ်တာထက် ကိုယ်သိတဲ့ စာရေးဆရာတွေ အနုပညာသည်ရဲ့ oeuvre နဲ့ contemporary ageရဲ့ သိမှုတွေကို နှိုင်းယှဉ်ရေးသားဖော်ပြသင့်တယ်။ဥပမာပေး ပြောရမယ်ဆိုရင် သိန်းဖေမြင့်ရဲ့ "တက်ခေတ်နတ်ဆိုး"လို ဟာမျိုးက post-modern ခေတ်မှာ relevent ဖြစ်မဖြစ် ဇော်ဂျီရဲ့ သင်သေသွားသော် ကဗျာက globalizationမှာ အံဝင်မှုရှိသေးလားအစရှိသဖြင့် သုံးသပ်ချက်တွေရေးသင့်တယ် လို့မြင်တယ်။
movie review တွေက မဆိုးဘူးလို့ ပြောရပေမယ့် စာရေးဆရာက သူ့စာအုပ်မှာ movie review ထည့်ရေးနေတာက နည်းနည်းရုပ်ပေါက်တယ်။တကယ်တမ်း reviewမဟုတ်တဲ့ review လိုရေးသင့်တယ်။ဒါကို Mark Fisher ရဲ့ Ghost of my life ထဲက “The Lost Unconscious: Christopher Nolan’s inception" လို ဟာမျိုးနဲ့ ယှဉ်ဖတ် မယ်ဆို သိသာတယ်။

[Tricia · Rating 3 out of 5]

One of those books which I’d recommend to people but won’t make it to my top favorite list.

[Wai Linn · Rating 4 out of 5]

I like how the writer is a very honest storyteller. His sharing are bold. Combined with his diverse first-hand experiences, delivered me a very enjoyable read.