Όλη τη νύχτα χθες η αίσθηση ενός άντρα περπατούσε. Σαραντάρης. Κουρασμένος, έθαλλε. Προσπάθησα να διακρίνω πρόσωπο. Ερχόταν δε βιαζόταν. Βήματα σταθερά και ισοσκελή: είχε ξανάρθει. Πέρασμα που ακινητοποιούσε τις μύγες στον αέρα. Πρόσωπο δεν μπόρεσα. Είδα μόνο τις αρθρώσεις του, τα μάτια όχι. Όπως και ότι ήταν πεντακάθαρος, αν και αναμμένος. Ήξερε πως το ξέραμε ότι έρχεται και ότι τον κοιτάμε, κι αυτό του πρόσθετε ύψος. Τα ρούχα του λινά και ελαφρώς τσαλακωμένα στον καβάλο. Δεν έχει κινητό. Τον συζητούν. Πίνει από μονολούλουδα βάζα που αναποδογυρίζει. Κυρίες, κύριοι. Στο κατώφλι, ο Αύγουστος. Ο μήνας που αλλάζουμε δέρμα. (Από την έκδοση)
«Μια ανακαίνιση ή αναστήλωση του πατρικού εξοχικού στην Κέρκυρα, βγάζει ποιητικές ρίζες, ψυχαναλυτικά ριζίδια και λογοτεχνικές παραφυάδες στο βιβλίο της Χανδρινού, που πετιέται εδώ κι εκεί για να μιλήσει πότε για το σπίτι, πότε για τον τωρινό της εαυτό, πότε για τα μικράτα της στο νησί, πότε για τον ίδιο τον τόπο, ή αρκετά συχνά για να παραθέσει, δεμένα οργανικά και με γούστο, ποιήματα, στίχους ή αποσπάσματα από διάφορα βιβλία (των Κωνσταντίνου Θεοτόκη, Ρενέ Σαρ, Γιώργου Σαραντάρη, Μανόλη Ρασούλη, Χειμερινών Κολυμβητών, κ.ά.π.).» (Μιχάλης Μακρόπουλος, bookpress.gr - 05/01/2020)
"Και αυτό που συμβαίνει με τη μέρα, κι όσο φθίνει, τόσο πληθύνονται οι συγκινήσεις, με τη βδομάδα, που όσο προχώρα, τόσο αυξάνεται η πυκνότητά της, αυτό που συμβαίνει με μια συνάντηση που όσο εξελίσσεται βαθαίνει, με μια εκδρομή, μ' ένα οποιοδήποτε ταξίδι, που λίγο πριν από το τέλος του τότε είναι που αρχίζει να αποσαφηνίζεται το νόημα, αυτό, υποψιάζομαι, το ίδιο αυτό, ακριβώς αυτό, θα συμβεί και με τη ζωή."
Ένα διήγημα ταξίδι στις ρίζες μας, στις καταβολές μας, στις μνήμες, στην κληρονομιά μας. Όσα μας δένουν με τα εγκόσμια και όσα προβάλλουμε στον πνευματικό κόσμο. Ο χρόνος που διαβρώνει και επουλώνει. Ένα αφήγημα που μιλά για τη συντήρηση του παρελθόντος και την αυτόνομη πορεία στη ζωή. Ένα κείμενο διανθισμένο με ποιητικά σπαράγματα, συμπυκνωμένο, έντονο και λυρικό.
«αυτόν τον καιρό η εσωτερική μου ζωή είναι πρωτόγονη και λυπάμαι που σου λέω τόσα πράγματα.»
*
«και αυτό που συμβαίνει με τη μέρα, κι όσο φθίνει, τόσο πληθύνονται οι συγκινήσεις, με τη βδομάδα, που όσο προχωρά, τόσο αυξάνεται η πυκνότητά της, αυτό που συμβαίνει με μια συνάντηση που όσο εξελίσσεται βαθαίνει, με μια εκδρομή, μ' ένα οποιοδήποτε ταξίδι, που λίγο πριν το τέλος του τότε είναι που αρχίζει να αποσαφηνίζεται το νόημα, αυτό, υποψιάζομαι, το ίδιο αυτό, ακριβώς αυτό, αυτό, θα συμβεί και με τη ζωή.»
Εκπληκτικό! Συμπυκνωμένο ανεπιτήδευτα, γραμμένο απλά. Μια γραμμική ιστορία πολύ αφαιρετική αλλά με ένα θυελλώδες κάτω κείμενο. Η συγγραφέας τα λέει όλα χωρίς να φωτογραφίσει κανένα γεγονός. Υπέροχες εικόνες και πολύ όμορφοι γλωσσικοί συνειρμοί. Με συγκίνησε και με προβλημάτισε. Εκπληκτικό.
Διαβάζοντας είχα συγχρόνως την αίσθηση του ταξιδιού, της διαμονής και της επικείμενης επιστροφής. Της ασφάλειας που σου δίνει ένα αγαπημένο μέρος, μαζί με την ψυχρή οπτική γωνία του επισκέπτη. Σαν να φτάνεις στο κέντρο του κόσμου και να είναι όλα στη θέση τους όπως πρέπει κι όπως τα ονειρεύτηκες, και την επόμενη μέρα να ξυπνάς και ο τόπος να σε διώχνει. Σαν να αγαπάς έναν άνθρωπο σπουδαιότερο από σένα, δυνατότερο από σένα, και με κάθε αφορμή να θέλεις να βρεθείς στην αύρα του, να εντοπίσεις τα ακριβή σημεία της αγάπης.
"Και αυτό που συμβαίνει με τη μέρα, κι όσο φθίνει, τόσο πληθύνονται οι συγκινήσεις, με τη βδομάδα, που όσο προχώρα, τόσο αυξάνεται η πυκνότητά της, αυτό που συμβαίνει με μια συνάντηση που όσο εξελίσσεται βαθαίνει, με μια εκδρομή, μ' ένα οποιοδήποτε ταξίδι, που λίγο πριν από το τέλος του τότε είναι που αρχίζει να αποσαφηνίζεται το νόημα, αυτό, υποψιάζομαι, το ίδιο αυτό, ακριβώς αυτό, θα συμβεί και με τη ζωή."
Το απόλαυσα πολύ! Η φωνή της συγγραφέως φαίνεται τόσο οικεία και κοντά μου! Είχε μια μελωδία και ένα ρυθμό η αφήγηση που πραγματικά απόλαυσα! Ήταν σαν να διαβάζω ποίηση! Το τέλειο ανάγνωσμα για Αύγουστο!
Μην ζητάς συναναγνωστη ανάλυση ή κριτική. Η Κορκυρα είναι κάτι άλλο και είναι συνέχεια των προηγούμενων της Χανδρινου. Είναι ο τόπος, ο χρόνος, το ταξίδι και η ωριμότητα. ΥΓ να το κρατάς σαν φυλαχτό στα δύσκολα