¨Κι έπειτα σκέφτομαι, η αγάπη, η αφοσίωση, η πίστη δεν έχουν ανάγκη από αποδεικτικά στοιχεία. Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Μόνο όταν φοβόμαστε και νιώθουμε ανασφάλεια, μόνο τότε χρειαζόμαστε το ίχνος της απόδειξης"
Η Μάρθα, σύζηγος του Φρόιντ, μιλά για την δική της ζωή, πώς έζησε στη "σκιά" ενός μεγάλου άνδρα, που ανοίγει την πόρτα στους ασθενείς αλλά ύστερα μένει πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες, πάντα ερωτευμένη, αφοσιωμένη σύζηγος και μητέρα, σε ένα χειμαρρώδη μονόλογο ζωής.
"Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις, Μάρθα Φρόυντ. Ο πόνος είναι πάντα του άλλου. Δεν μπορείς να τον μοιραστείς. Ιδιωτική υπόθεση. Μια αυστηρά ιδιωτική υπόθεση είναι ο πόνος του άλλου"