Zoë leeft voorbij de schemerzone, op het gedeelte van de wereld waar de orizon al in geen eeuwen meer heeft geschenen. Ze is een Afvallige, omdat ze het lichtgen mist. Op haar zestiende verjaardag wordt ze uit het weeshuis gezet en moet ze voor zichzelf zorgen. Met gevaar voor eigen leven besluit ze naar de schemerzone te gaan om te jutten, zodat ze wat spulletjes heeft om te verkopen.
Als ze tijdens het jutten op een lijk stuit en een chip vindt, wordt haar wereld op zijn kop gezet. Op de chip staan filmpjes die de vrede tussen de donkere en de lichte kant van de planeet aan het wankelen brengt. Zoë wordt door de regering gedwongen om onderzoek te doen.
Doordat ze Christiaan ontmoet, een jongen van de lichte kant van de planeet, komt ze meer en meer in de problemen. Ze heeft geen idee hoe ze hier ongeschonden uit moet komen. Het leven van haar vrienden hangt als een molensteen om haar nek, net als het voortbestaan van haar land.
Dutch suspense author J. Sharpe has published several mystery thrillers and short stories. He is a cross-genre writer and likes to blend themes and elements from two or more different genres in his books.
His work is often compared to that of Stephen King, Peter Straub and Dean Koontz, although Sharpe is complimented for his own distinctive style.
His novel Gebroken Geheugen (Broken Memory) – that he wrote together with the late Jos Weijmer – was nominated for the Harland Awards for best novel of 2015 and received an honorable mention for extraordinary originality. Eden was nominated for a Bastaard Fantasy Award 2016.
So far 10 novels and several short stories have been published in The Netherlands and Belgium. One of these, Eden, is translated to English, just like the first chapters of Broken Memory and a few short stories.
Sharpe has been a member of the GNM (Society for Dutch Crime Authors) since 2014.
"Je zult het zwaar hebben in Tenebris. Dat geld voor ons allemaal, maar er zal van je gehouden worden. Dat kan ik je beloven." ~ p13
Ah toe, zeg me dat dit niet het einde is? Ik ben er absoluut niet aan toe om deze wereld los te laten... en... en.. dat einde. Nee, dat vraagt om meer. Wat zeg ik: smeekt om meer!
"Of de Facillianen gek waren, dat wisten ze niet. Maar dat er iets met hem aan de hand was, dat wist ze wel zeker." ~ p63.
Schemerzone vertelt het verhaal Zoë, een afvallige die leeft in Tenebris, het gedeelte van de wereld waar het al eeuwen donker is. Op haar 16 moet zij het weeshuis verlaten en voor zichzelf gaan zorgen. Ze besluit, met gevaar voor eigen leven, om te gaan jutten in de Schemerzone. Door een wel heel bijzondere vondst komt haar leven in een rollercoaster terecht. De vrede tussen Facillis, de lichte kant, en Tenebris, de donkere kant, staat op het spel en de regering zet Zoë onder druk. Het lot van haar vrienden en het voortbestaan van het land ligt in haar handen. Tijdens lezen hoopte ik stiekem dat het een open einde zou hebben, want hoe verder ik raakte in het boek, hoe minder ik afscheid van het verhaal wilde nemen... Ik ging zelfs bewust langzamer lezen om het zolang mogelijk uit te stellen?! Ik hoop echt met heel mijn boekenhart dat J. Sharpe en Cocky van Dijk samen snel weer verder schrijven (kijkt met puppy ogen beide auteurs aan). Het verhaal van Zoë en Christiaan is echt nog niet af! Wat een geweldige leesbeleving was dit. Alles klopte gewoon. De setting, de personages, de manier van vertellen, het wisselen van het perspectief. Ik heb echt van elke letter genoten tijdens het lezen. De samenwerkingen van beide auteurs heeft geleid tot één groot meesterwerk. Dit moeten ze absoluut vaker gaan doen, want het smaakt zeker naar meer.
"Linksom of rechtsom vind ik de dood, of ik nu slaag of niet. De vraag is: hoeveel gaan er dan met mij mee?" ~p120.
Noem het science fiction, fantasy, young adult, dystopisch. Het maakt niet uit in welk hokje het wil duwen, als je het maar gaat lezen, want dit boek is absoluut de moeite! Het verhaal grijpt je vast, en laat je niet meer los. Of het nu licht of donker is, je blijft lezen in Schemerzone ♡
Toen ik gevraagd werd om deel te nemen aan de blogtour rondom ‘Schemerzone’ kon ik mijn geluk niet op. Ik was zo ontzettend benieuwd naar de samenwerking tussen J. Sharpe, van wie ik al vaker titels gelezen heb, en Cocky van Dijk, van wie haar boeken al lang op mijn wensenlijst staan (helaas nog steeds want ja zoveel boeken zo weinig tijd...). Beide auteurs schrijven in genres die mij ontzettend aanspreken en behoren tot mijn favorieten. Zo schrijven zij beide Fantasy, YA en schrijft Scharpe ook in het thriller/horror genre. Nu zij zich samen wagen aan een Science Fiction verhaal dat zich afspeelt in een dystopische wereld kon ik niet wachten om de uitkomst daarvan te lezen zodra ik er voor het eerst, al langere tijd terug, over hoorden.
Na het ontvangst van een prachtig boekenpakket inclusief koekel (mocht je willen weten wat dat is raadt ik je van harte aan dit boek te gaan lezen) begon ik al gauw met lezen. En tot mijn verrassing had ik ‘Schemerzone’ binnen no time uit. Het boek heeft een fijne, duidelijke indeling qua hoofdstukken. Het was mij gelijk duidelijk over wie ik las, vanuit welk perspectief en vanuit welk gebied. Ook is er gebruik gemaakt van een helder lettertype waardoor het leesgemak en tempo bevorderd word.
De schrijfstijl is zeer toegankelijk en betreft bewoording die door een grote doelgroep soepel gelezen kan worden. Ook al weet ik dat het twee schrijvers zijn die dit verhaal geschreven hebben leest het geheel absoluut als één verhaal, waarin alles bij elkaar past en op elkaar afgestemd is.
“Ze balde haar vuisten om het trillen tegen te gaan. De adrenaline joeg door haar aderen. Ze moest even op adem komen.”
De personages zijn allemaal bijzondere, interessante karakters met ieder hun eigen eigenaardigheden en ontwikkelingen die door de loop van het verhaal aanbod komen. Ook al leven zij in een dystopische wereld, die voor ons hopelijk nooit waarheid wordt, hebben zij toch allemaal eigenschappen waarmee wij als lezers onszelf kunnen identificeren en mee kunnen leven. Waardoor wij denk ik de keuzes begrijpen die zij maken onder de omstandigheden waarin zij leven.
“De onzekerheid had een verlammend effect op hem. Maar dat kon hij nu niet gebruiken, hij moest door. Hij moest proberen dit van zich af te schudden.”
Ook sprak het verhaal mede dankzij de schrijfstijl van beide schrijvers behoorlijk tot mijn verbeelding en kon ik mij een goede visuele voorstelling maken van de omgeving waarin ‘Schemerzone’ zich afspeelt. Tevens zorgde deze omgeving beschrijving voor originaliteit in samenwerking met het donker en licht segment. Het politieke spel onder de personages in het verhaal is wellicht niet nieuw, omdat mensen nu eenmaal zo zijn maar alles bij elkaar gezien deed dit zeker niet af aan de kwaliteit van dit toffe verhaal.
“Golven spoelden over de natte stenen en over hun laarzen en de wind beukte op hen in.”
Ik ben heel benieuwd of beide schrijvers nog eens samen een verhaal gaan schrijven en of deze wellicht ook nog aansluit bij dit boek, want gezien het einde zou dat zomaar kunnen. Ik ben in ieder geval erg blij met deze samenwerking en de uitkomst daarvan en ik vermoed vele andere lezers met mij.
Schemerzone is een verhaal dat geschreven is door de twee schrijvers J. Sharpe en Cocky van Dijk. Doordat zij hun beide schrijfstijlen en verhaalvoorkeuren hebben laten samenvloeien in een nieuw project, dat bij beide buiten hun comfort zone lag, is er een bijzonder verhaal ontstaan. Als kritische lezer vond ik de uitleg over het eiland op een planeet wat discutabel, maar daar zette ik me al gauw overheen. In plaats daarvan zag ik de wereld eerder voor me als een als een stad met verschillende wijken, waarbij het licht dus op de een of andere manier zo was als beschreven werd. Het had voor mij dus net zo goed een urban fantasy kunnen zijn. Maar goed, dat heeft dan meer te maken met hoe het voor mij geloofwaardiger over kwam. Dit is een nogal duister verhaal met veel verborgen intriges. Mensen die het lichtgen missen zijn afvalligen en leven in Tenebris, waar ze constant met een lampje moeten lopen omdat het aan de donkere kant van de wereld ligt. Het is er erg armoedig, er zijn voedselproblemen en het leven is er niet gemakkelijk. Aan de andere kant van de wereld ligt een stad met hoge flats waar de rijken leven. Het heet Facillis. Ertussenin heb je de Schemerzone met vervallen huizen en afvalbergen en daar is het dus altijd schemerig. De afvalbergen worden doorzocht door jutters. Wat wel weer gaaf is aan de wereldbouw is, dat door aardbevingen de schollen waarop alles staat, steeds een stukje opschuiven. Het lichte gedeelte verdwijnt langzaamaan steeds verder de schemer in. En dat ze daar in Facillis een naar gevoel over krijgen, is wel goed te begrijpen. Als Zoë zestien wordt moet ze uit het weeshuis weg en voor zichzelf gaan zorgen. Maar helaas is er geen werk bij de groentekweekbakken die in de zee staan en ook nergens anders in Tenebris. Ze besluit eens een kijkje te gaan nemen in de Schemerzone, waar ze eigenlijk niet mag komen. Mensen die het lichtgen missen kunnen door het licht vreselijk verbranden. Het is dus een gevaarlijk avontuur, ook omdat het illegaal is. Maar ze moet toch aan eten komen. Als ze toch naar de Schemerzone gaat, stuit ze op een chip. En dan begint er een spannend verhaal over wat er allemaal gebeurt met Zoë. Zij wordt tot het uiterste belast met een grote verantwoording om de wereld te redden. Wat ze onderweg allemaal tegenkomt en wat er met haar vrienden gebeurt, maakt het verhaal reuze spannend. Ik heb ook andere boeken van Cocky en van Joris gelezen en die waren echt de moeite van het lezen waard. Maar als die twee schrijvers gaan samenwerken komt er dus ook een heel mooi werk tot stand. Je moet wel een beetje van fantasy, horror en sciencefiction houden, maar als je dat gaaf vindt, kan ik je dit boek echt wel aanraden.
Best wel een goed boek. Het flirt met 4 sterren, maar komt er net niet. Vlotte schrijfstijl zoals ik het van Cocky gewoon ben (geen ervaring met Sharpe). Trouwens een geniaal idee om bij de hoofdstukken te zetten bij wie we zitten en ook waar (gemakkelijk te volgen). Karakters worden niet in al te veel detail uitgewerkt (op het hoofdpersonage na), maar veel storen deed het niet. Het is dan ook eerder een snelverhaal dan iets diepgaands.
In het begin had ik wat moeite met het inbeelden van de wereld met zijn 2 delen (eerder 2 steden), maar buiten dit vliegt het verhaal sterk uit de startblokken. Het grijpt je vast en laat je pas laat los uit de stroomversnelling. Een facinerende wereld! Tegen het middenstuk wel wat herhaling, maar in het laatste kwart weer aangename vernieuwende actie. Hier en daar wat snelgemaakte plots die niet al te proper uitgewerkt lijken of waar meer mee te doen valt, zeker naar het einde toe.
Al bij al een ideaal tussendoorboekje voor als het eens iets anders (en wat oppervlakkerig) mag zijn.