What do you think?
Rate this book
Είχε λιακάδα σήμερα
Μετριέται άραγε η ευτυχία; Αλλά γιατί; Μήπως μετριέται η ίδια η ζωή μας; Έχουμε τη δύναμη να την προσδιορίσουμε χρονικά, να βάλουμε τις προϋποθέσεις ή μήπως είμαστε απλά πλατανόφυλλα, γεννημένοι στα κλαδιά ενός αρχαίου δέντρου, που ακολουθούν το πεπρωμένο μιας μοίρας αντίστοιχης με τη δική μας; Φύτρα, λαμπερό πράσινο φύλλο ως το προδιαγραμμένο κιτρίνισμα λίγο πριν την πτώση, ένα με το χώμα, αυτό από το οποίο προερχόμαστε.
Δυο χειραφετημένες νεαρές γυναίκες θ' αποδράσουν από τη λάσπη της ίδιας επαρχίας, που θα επέβαλλε σ' αυτές τον μαρασμό. Δεν έχουν ξανασυναντηθεί, ωστόσο θα σμίξουν για πάντα στο παρόν και το κοινό τους μέλλον. Τις ενώνει το ίδιο αίμα, οι ανυπόταχτες ψυχές τους ένας ατσάλινος κρίκος ζωής. Έχουν πληρώσει και οι δύο το ίδιο τίμημα: την αβεβαιότητα του φόβου για τη φυγή τους, με φόντο τη σκοτεινή και δυσοίωνη πολιτικά εποχή των δεκαετιών του '50-'70.
Ο χρόνος ωστόσο; Πότε και γιατί πρέπει να συμβαίνει οι ζωές των ανθρώπων να ρίχνουν τίτλους τέλους; Είναι αναγκαίο άραγε να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας με την πεποίθηση ότι θα ζήσουμε ως τα βαθιά μας γεράματα, κερδίζοντας τον θάνατο; Μα, το ζήτημα είναι να κερδίσουμε την ίδια μας τη ζωή. Όση και να 'ναι σε μετρήσιμη διάρκεια.
Ένα μυθιστόρημα-ποταμός από τη μοναδική, λυρική πένα του Γιάννη Φιλιππίδη που σαγηνεύει, καθηλώνει, συγκινεί και κατακτά τον αναγνώστη, αφήνοντάς του μια ανεξίτηλη γλυκόπικρη γεύση.
Δυο χειραφετημένες νεαρές γυναίκες θ' αποδράσουν από τη λάσπη της ίδιας επαρχίας, που θα επέβαλλε σ' αυτές τον μαρασμό. Δεν έχουν ξανασυναντηθεί, ωστόσο θα σμίξουν για πάντα στο παρόν και το κοινό τους μέλλον. Τις ενώνει το ίδιο αίμα, οι ανυπόταχτες ψυχές τους ένας ατσάλινος κρίκος ζωής. Έχουν πληρώσει και οι δύο το ίδιο τίμημα: την αβεβαιότητα του φόβου για τη φυγή τους, με φόντο τη σκοτεινή και δυσοίωνη πολιτικά εποχή των δεκαετιών του '50-'70.
Ο χρόνος ωστόσο; Πότε και γιατί πρέπει να συμβαίνει οι ζωές των ανθρώπων να ρίχνουν τίτλους τέλους; Είναι αναγκαίο άραγε να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας με την πεποίθηση ότι θα ζήσουμε ως τα βαθιά μας γεράματα, κερδίζοντας τον θάνατο; Μα, το ζήτημα είναι να κερδίσουμε την ίδια μας τη ζωή. Όση και να 'ναι σε μετρήσιμη διάρκεια.
Ένα μυθιστόρημα-ποταμός από τη μοναδική, λυρική πένα του Γιάννη Φιλιππίδη που σαγηνεύει, καθηλώνει, συγκινεί και κατακτά τον αναγνώστη, αφήνοντάς του μια ανεξίτηλη γλυκόπικρη γεύση.
338 pages
Published January 1, 2019
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
Read
October 28, 2020Η Ζωή είναι μία όμορφη Λιακάδα που οφείλεις να τη ζήσεις ανεφελώδη, για αυτό βάλε να ακούσεις το Sealed with a kiss του Bobby Vinton και απόλαυσε το αναγνωστικό σου ταξίδι παρέα με τον Γιάννη Φιλιππίδη…και το… Είχε λιακάδα σήμερα.
Είχε λιακάδα σήμερα; Αναρωτιέμαι πραγματικά και σκέφτομαι τι είναι αυτό που μετράει τελικά σε αυτήν την ζωή που περνά και χάνετε μέσα από τα χέρια μας όταν όλα είναι τόσο μεταβλητά; Τίποτα θα σας πω , αλλά υπάρχει πάντα ένα αλλά και αυτό είναι ο τρόπος που θα πορευτείς με όλο σου το είναι, για να ζήσεις μία όμορφη και πλήρη ζωή.
Είχε λιακάδα όταν οι πρωταγωνιστές γνώρισαν την ευτυχία , είχε λιακάδα όταν γνώρισαν την μοίρα τους , αφού για τον καθένα μας μπορεί να είναι γραμμένη από πριν αλλά έχει το μοναδικό φως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτήν. Μέσα από ένα χειμαρρώδη τρόπο γραφής, με μία ιδιαίτερη καυστικότητα για να περιγράψει καταστάσεις και πρόσωπα, με τις επιλογές των τραγουδιών που συνοδεύουν περιστάσεις και με τα επίθετα που στολίζει τις λέξεις ,ο συγγραφέας καταφέρνει να σε κάνει να υιοθετείς το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντας. Ναι ναι ..Ένα χαμόγελο που φεύγει θες δεν θες σαν των ματιών σου τις σκιές, όπως ερμηνεύει ο αγαπημένος μου Πασχαλίδης μόνο που το χαμόγελο αντικαθιστά τα χρόνια και εσύ φοβάσαι.
Μία γλυκόπικρη καραμέλα γεύεσαι αναγνώστη μου αλλά με τόσο έντονη γεύση , όπως το πεπρωμένο που σου προκαλεί δέος. Έτσι και στην ιστορία μας θα πορευτούμε με την ζωή δυο γυναικών της Ισμήνης και της Αννέτας ( Πέρσας) που οι ζωές τους ενώνονται κάτω από έναν κοινό παρονομαστή, της αγάπης για την ζωή και της ολοκλήρωσης της γυναικείας οντότητας. Αυτές οι δυο γυναίκες θα πονέσουν πολύ, θα κυνηγηθούν , θα παλέψουν ,θα επιβιώσουν και θα δώσουν τον δικό τους αγώνα για να βγουν νικήτριες στην ζωή… για την ίδια τους την ζωή. Η μία θα μείνει αθάνατη λόγω της λαμπρότητας της και των τραγουδιών της ή άλλη λόγω του παιδιού της αλλά και οι δύο χάνουν κάτι….
Σε μία περίεργη εποχή των δεκαετιών του 50-70 που οι ιδεολογίες και οι αξίες αλλάζουν , υπάρχουν άνθρωποι όπως η Πέρσα που είναι αυθεντικοί και δεν παίζουν ποτέ θέατρο, αλλά έχουν μία λιακάδα που μετατρέπει τον χειμώνα της καρδιάς τους σε Άνοιξη. Έχουν μια αγκαλιά γεμάτη χρωματιστά λουλούδια που ζεσταίνουν τους αγαπημένους τους ανθρώπους , όπως της ανιψιά της που διαγράφει κοινή πορεία με την ίδια. Μπορεί να ζει μέσα από το παρελθόν της αλλά είναι τόσο δυναμική που την αγαπάς πολύ. Για την Ισμήνη τι να πω ;κυνήγησε τα θέλω της , έκανε την επανάσταση της , βρήκε την ευτυχία της αλλά… υπάρχει πάντα ένα αλλά… θα διαβάσετε το βιβλίο και θα μου πείτε.
Ένα βιβλίο απρόβλεπτο θα το χαρακτήριζα και κοιτώντας το εξώφυλλο συνειδητοποιώ, γιατί ο Άνεμος χαϊδεύει τα στάχια κάτω από τον γκρίζο ουρανό. Ένα βιβλίο που οι λέξεις είναι αποτέλεσμα της προσωπικής αναμέτρησης του συγγραφέα με τις αλήθειες του.
Είχε λιακάδα σήμερα και θα έχει και αύριο!!
https://lovebook-diary.blogspot.com/2...
Είχε λιακάδα σήμερα; Αναρωτιέμαι πραγματικά και σκέφτομαι τι είναι αυτό που μετράει τελικά σε αυτήν την ζωή που περνά και χάνετε μέσα από τα χέρια μας όταν όλα είναι τόσο μεταβλητά; Τίποτα θα σας πω , αλλά υπάρχει πάντα ένα αλλά και αυτό είναι ο τρόπος που θα πορευτείς με όλο σου το είναι, για να ζήσεις μία όμορφη και πλήρη ζωή.
Είχε λιακάδα όταν οι πρωταγωνιστές γνώρισαν την ευτυχία , είχε λιακάδα όταν γνώρισαν την μοίρα τους , αφού για τον καθένα μας μπορεί να είναι γραμμένη από πριν αλλά έχει το μοναδικό φως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτήν. Μέσα από ένα χειμαρρώδη τρόπο γραφής, με μία ιδιαίτερη καυστικότητα για να περιγράψει καταστάσεις και πρόσωπα, με τις επιλογές των τραγουδιών που συνοδεύουν περιστάσεις και με τα επίθετα που στολίζει τις λέξεις ,ο συγγραφέας καταφέρνει να σε κάνει να υιοθετείς το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντας. Ναι ναι ..Ένα χαμόγελο που φεύγει θες δεν θες σαν των ματιών σου τις σκιές, όπως ερμηνεύει ο αγαπημένος μου Πασχαλίδης μόνο που το χαμόγελο αντικαθιστά τα χρόνια και εσύ φοβάσαι.
Μία γλυκόπικρη καραμέλα γεύεσαι αναγνώστη μου αλλά με τόσο έντονη γεύση , όπως το πεπρωμένο που σου προκαλεί δέος. Έτσι και στην ιστορία μας θα πορευτούμε με την ζωή δυο γυναικών της Ισμήνης και της Αννέτας ( Πέρσας) που οι ζωές τους ενώνονται κάτω από έναν κοινό παρονομαστή, της αγάπης για την ζωή και της ολοκλήρωσης της γυναικείας οντότητας. Αυτές οι δυο γυναίκες θα πονέσουν πολύ, θα κυνηγηθούν , θα παλέψουν ,θα επιβιώσουν και θα δώσουν τον δικό τους αγώνα για να βγουν νικήτριες στην ζωή… για την ίδια τους την ζωή. Η μία θα μείνει αθάνατη λόγω της λαμπρότητας της και των τραγουδιών της ή άλλη λόγω του παιδιού της αλλά και οι δύο χάνουν κάτι….
Σε μία περίεργη εποχή των δεκαετιών του 50-70 που οι ιδεολογίες και οι αξίες αλλάζουν , υπάρχουν άνθρωποι όπως η Πέρσα που είναι αυθεντικοί και δεν παίζουν ποτέ θέατρο, αλλά έχουν μία λιακάδα που μετατρέπει τον χειμώνα της καρδιάς τους σε Άνοιξη. Έχουν μια αγκαλιά γεμάτη χρωματιστά λουλούδια που ζεσταίνουν τους αγαπημένους τους ανθρώπους , όπως της ανιψιά της που διαγράφει κοινή πορεία με την ίδια. Μπορεί να ζει μέσα από το παρελθόν της αλλά είναι τόσο δυναμική που την αγαπάς πολύ. Για την Ισμήνη τι να πω ;κυνήγησε τα θέλω της , έκανε την επανάσταση της , βρήκε την ευτυχία της αλλά… υπάρχει πάντα ένα αλλά… θα διαβάσετε το βιβλίο και θα μου πείτε.
Ένα βιβλίο απρόβλεπτο θα το χαρακτήριζα και κοιτώντας το εξώφυλλο συνειδητοποιώ, γιατί ο Άνεμος χαϊδεύει τα στάχια κάτω από τον γκρίζο ουρανό. Ένα βιβλίο που οι λέξεις είναι αποτέλεσμα της προσωπικής αναμέτρησης του συγγραφέα με τις αλήθειες του.
Είχε λιακάδα σήμερα και θα έχει και αύριο!!
https://lovebook-diary.blogspot.com/2...
April 8, 2020
https://dominicamat.blogspot.com/2020...
Μπορεί να μετρηθεί η ευτυχία; Κι αν ναι,με ποιά μονάδα μέτρησης; Η ευτυχία κρατάει μία ολόκληρη ζωή,ή,τελικά την ζούμε καί την νιώθουμε σε μικρές δόσεις,οι οποίες είναι υπερπολύτιμες; Έχουμε σκεφτεί ποτέ,ότι ίσως έρθει η στιγμή που θα πάψει να υφίσταται; Θα είμαστε,άραγε,ποτέ προετοιμασμένοι να δεχθούμε ένα τέτοιο γεγονός; Ποιά η πιθανή μας αντίδραση μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;
Σήμερα διάβασα καί σας προτείνω το βιβλίο ''Είχε λιακάδα σήμερα'' από τον συγγραφέα κύριο Γιάννη Φιλιππίδη,το οποίο κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Άνεμος εκδοτική καί μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με την γραφή του κι αμέσως σκέφτηκα πως θα ήθελα να τον έχω ανακαλύψει νωρίτερα.
Ο συγγραφέας κύριος Γιάννης Φιλιππίδης μέσα από το βιβλίο του ''Είχε λιακάδα σήμερα'' μας δίνει ένα υπέροχο κείμενο που θα μας γεννήσει διάφορες σκέψεις για την ζωή μας. Θα αναρωτηθούμε αν είμαστε όντως ευτυχισμένοι,ή,αν ζούμε έχοντας αυτήν την ψευδαίσθηση. Ευτυχία είναι αυτό που μας επιβάλλουν οι γύρω μας ως το καλό μας,ή,αυτό που εμείς συνειδητά επιλέγουμε;
Με γραφή σε άλλα σημεία του κειμένου πιο απλή αλλά ουσιασική καί μεστή καί σε άλλα σημεία πιο λυρική,έχουμε ως αποτέλεσμα ένα βιβλίο καθηλωτικό από την πρώτη έως καί την τελευταία του σελίδα. Διαβάζεται απνευστί καί αφήνεται ο αναγνώστης,οικειοθελώς,να παρασυρθεί μέσα από την ιστορία του.
Ο λόγος είναι στρωτός καί συνεχόμενος,απαλλαγμένος από περιττές επαναλήψεις ή άλλα βαρίδια καί σε συνδυασμό με το πλούσιο λεξιλόγιο καί τους ζωντανούς διαλόγους δίνουν στο μυθιστόρημα έναν τόνο ζωντάνιας καί οικειότητας.
Μια οικειότητα,η οποία σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην ίδια την πλοκή του κειμένου,καθώς καί στους αληθοφανείς χαρακτήρες που θα συναντήσουμε μέσα στις σελίδες του. Είμαι σίγουρη,ότι όπως κι εγώ,κατά την διάρκεια της ανάγνωσης θα έχετε την αίσθηση ότι έχετε ξαναέρθει σε επαφή μαζί τους στην καθημερινή σας ζωή. Αν καί φαντάζει ξεχασμένη αυτή η εποχή,δεν είναι τόσο μακρυά από εμάς.
Πόσες δεν είναι εκείνες οι φορές που είχαμε γίνει αυτήκοοι μάρτυρες ιστοριών που αφορούσαν νεαρές κοπέλες στις οποίες οι οικογένειές τους τους επέβαλαν τον τρόπο ζωής,σκέψης,ντυσίματος ακόμη καί τον ποιο άνθρωπο θα παντρευτούν κι εκείνες αποδεχόντουσαν αγόγγυστα την μοίρα τους; Βέβαια υπήρξαν,ευτυχώς καί κάποιες που αντέδρασαν καί ξέφυγαν από αυτόν τον καταπιεστικό κλοιό. Με ποιό όμως αντίτιμο;
Το νόημα του βιβλίου είναι βαθειά κοινωνικό καί αντικατοπτρίζεται μέσα από την σκιαγράφηση των χαρακτήρων των ίδιων του ηρώων. Ο αυστηρός,συντηρητικός,σοβαροφανής πατέρας μέσα σε μία κλειστή κοινωνία που ενδιαφέρεται μόνο για το φαίνεσθαι καί το ατομικό του συμφέρον. Η άβουλη μάνα που υπόκειται τα πάντα γιατί έχει μεγαλώσει καί γαλουχηθεί με αυτόν τον τρόπο καί δύο γυναίκες η κόρη καί η αδερφή του άνδρα που προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους όλα τα βάρη καί τους καθωσπρεπισμούς που τους επιβάλλουν καί επιδιώκουν να ζήσουν ελεύθερες καί χαρούμενες τις ζωές τους. Όλα δείχνουν ότι θα τα καταφέρουν αλλά μέχρι πότε; Πρόκειται ουσιαστικά για μία μικρογραφία της κοινωνίας μας που ίσχυε μέχρι πρίν λίγα χρόνια.
Διαβάζοντας το βιβλίο ένιωσα πολλά συναισθήματα. Συναισθήματα όπως είναι η ανάγκη για ελευθερία,ο έρωτας,ο πόνος,η αδικία καί η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να μπώ στην θέση των ηρώων καί να δικαιολογήσω/κατανοήσω τις σκέψεις καί τις πράξεις τους. Με κάποιους τα κατάφερα,ενώ με κάποιους άλλους όχι.
Κλείνοντας το βιβλίο,μου άφησε μία γλυκόπικρη γεύση στα χείλη. Ακριβώς όπως συμβαίνει καί στην πραγματική μας ζωή. Άραγε,τελικά,η ευτυχία να είναι μία μέρα με λιακάδα; Το μόνο σίγουρο είναι πως η ιστορία του θα μείνει για πολύ καιρό νωπή στην μνήμη μου.
Εγώ με την σειρά μου σας προτρέπω,να το αναζητήσετε καί να το διαβάσετε το βιβλίο. Είναι πολύ καλό καί θα μείνετε ικανοποιημένοι από την ανάγνωσή του.
Καλές σας αναγνώσεις!
Μπορεί να μετρηθεί η ευτυχία; Κι αν ναι,με ποιά μονάδα μέτρησης; Η ευτυχία κρατάει μία ολόκληρη ζωή,ή,τελικά την ζούμε καί την νιώθουμε σε μικρές δόσεις,οι οποίες είναι υπερπολύτιμες; Έχουμε σκεφτεί ποτέ,ότι ίσως έρθει η στιγμή που θα πάψει να υφίσταται; Θα είμαστε,άραγε,ποτέ προετοιμασμένοι να δεχθούμε ένα τέτοιο γεγονός; Ποιά η πιθανή μας αντίδραση μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;
Σήμερα διάβασα καί σας προτείνω το βιβλίο ''Είχε λιακάδα σήμερα'' από τον συγγραφέα κύριο Γιάννη Φιλιππίδη,το οποίο κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Άνεμος εκδοτική καί μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με την γραφή του κι αμέσως σκέφτηκα πως θα ήθελα να τον έχω ανακαλύψει νωρίτερα.
Ο συγγραφέας κύριος Γιάννης Φιλιππίδης μέσα από το βιβλίο του ''Είχε λιακάδα σήμερα'' μας δίνει ένα υπέροχο κείμενο που θα μας γεννήσει διάφορες σκέψεις για την ζωή μας. Θα αναρωτηθούμε αν είμαστε όντως ευτυχισμένοι,ή,αν ζούμε έχοντας αυτήν την ψευδαίσθηση. Ευτυχία είναι αυτό που μας επιβάλλουν οι γύρω μας ως το καλό μας,ή,αυτό που εμείς συνειδητά επιλέγουμε;
Με γραφή σε άλλα σημεία του κειμένου πιο απλή αλλά ουσιασική καί μεστή καί σε άλλα σημεία πιο λυρική,έχουμε ως αποτέλεσμα ένα βιβλίο καθηλωτικό από την πρώτη έως καί την τελευταία του σελίδα. Διαβάζεται απνευστί καί αφήνεται ο αναγνώστης,οικειοθελώς,να παρασυρθεί μέσα από την ιστορία του.
Ο λόγος είναι στρωτός καί συνεχόμενος,απαλλαγμένος από περιττές επαναλήψεις ή άλλα βαρίδια καί σε συνδυασμό με το πλούσιο λεξιλόγιο καί τους ζωντανούς διαλόγους δίνουν στο μυθιστόρημα έναν τόνο ζωντάνιας καί οικειότητας.
Μια οικειότητα,η οποία σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην ίδια την πλοκή του κειμένου,καθώς καί στους αληθοφανείς χαρακτήρες που θα συναντήσουμε μέσα στις σελίδες του. Είμαι σίγουρη,ότι όπως κι εγώ,κατά την διάρκεια της ανάγνωσης θα έχετε την αίσθηση ότι έχετε ξαναέρθει σε επαφή μαζί τους στην καθημερινή σας ζωή. Αν καί φαντάζει ξεχασμένη αυτή η εποχή,δεν είναι τόσο μακρυά από εμάς.
Πόσες δεν είναι εκείνες οι φορές που είχαμε γίνει αυτήκοοι μάρτυρες ιστοριών που αφορούσαν νεαρές κοπέλες στις οποίες οι οικογένειές τους τους επέβαλαν τον τρόπο ζωής,σκέψης,ντυσίματος ακόμη καί τον ποιο άνθρωπο θα παντρευτούν κι εκείνες αποδεχόντουσαν αγόγγυστα την μοίρα τους; Βέβαια υπήρξαν,ευτυχώς καί κάποιες που αντέδρασαν καί ξέφυγαν από αυτόν τον καταπιεστικό κλοιό. Με ποιό όμως αντίτιμο;
Το νόημα του βιβλίου είναι βαθειά κοινωνικό καί αντικατοπτρίζεται μέσα από την σκιαγράφηση των χαρακτήρων των ίδιων του ηρώων. Ο αυστηρός,συντηρητικός,σοβαροφανής πατέρας μέσα σε μία κλειστή κοινωνία που ενδιαφέρεται μόνο για το φαίνεσθαι καί το ατομικό του συμφέρον. Η άβουλη μάνα που υπόκειται τα πάντα γιατί έχει μεγαλώσει καί γαλουχηθεί με αυτόν τον τρόπο καί δύο γυναίκες η κόρη καί η αδερφή του άνδρα που προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους όλα τα βάρη καί τους καθωσπρεπισμούς που τους επιβάλλουν καί επιδιώκουν να ζήσουν ελεύθερες καί χαρούμενες τις ζωές τους. Όλα δείχνουν ότι θα τα καταφέρουν αλλά μέχρι πότε; Πρόκειται ουσιαστικά για μία μικρογραφία της κοινωνίας μας που ίσχυε μέχρι πρίν λίγα χρόνια.
Διαβάζοντας το βιβλίο ένιωσα πολλά συναισθήματα. Συναισθήματα όπως είναι η ανάγκη για ελευθερία,ο έρωτας,ο πόνος,η αδικία καί η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να μπώ στην θέση των ηρώων καί να δικαιολογήσω/κατανοήσω τις σκέψεις καί τις πράξεις τους. Με κάποιους τα κατάφερα,ενώ με κάποιους άλλους όχι.
Κλείνοντας το βιβλίο,μου άφησε μία γλυκόπικρη γεύση στα χείλη. Ακριβώς όπως συμβαίνει καί στην πραγματική μας ζωή. Άραγε,τελικά,η ευτυχία να είναι μία μέρα με λιακάδα; Το μόνο σίγουρο είναι πως η ιστορία του θα μείνει για πολύ καιρό νωπή στην μνήμη μου.
Εγώ με την σειρά μου σας προτρέπω,να το αναζητήσετε καί να το διαβάσετε το βιβλίο. Είναι πολύ καλό καί θα μείνετε ικανοποιημένοι από την ανάγνωσή του.
Καλές σας αναγνώσεις!
July 11, 2021
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που παρ’ όλο το ζοφερό και δύσκολο θέμα του - τις νεοπλασματικές ασθένειες που χτυπούν πλέον και πολύ νέους ανθρώπους , - σφύζει από αισιοδοξία και θέληση για ζωή. Πρόκειται για ένα βιβλίο υπέροχα γραμμένο, μιλάει κατευθείαν στη καρδιά, μια απόλυτα δεμένη αφήγηση, δεν κάνει κοιλιά πουθενά, σε κερδίζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες και διαβάζεται κυριολεκτικά απνευστί.
Ο συγγραφέας μας, με τη δυνατή συγγραφική του πένα, πολύ σοφά επενδύει στο συναίσθημα που διακατέχει τους ήρωες του, στοιχείο που αφήνει ανεξίτηλα ίχνη στον ψυχικό κόσμο αλλά και στη μνήμη του αναγνώστη. Η γραφή του δείχνει πως τους περιβάλλει με περίσσια αγάπη και σεβασμό.
Ιστορικά η υπόθεση διαδραματίζεται στην Ελλάδα κυρίως τη δεκαετία του ’70, εποχή πολύ δύσκολη για τους πολίτες αυτής της χώρας, και ειδικότερα για τις γυναίκες, που βίωναν τη βία και την τρομοκρατία της χούντας των συνταγματαρχών και κατ’ επέκταση μέσα στα πλαίσια της οικογένειάς τους. Η οποία αποδεικνύεται πως, λόγω των προκαταλήψεων που υπάρχουν στους κόλπους της, μπαίνει τροχοπέδη σε μια γυναίκα που αγωνίζεται να βρει τον εαυτό της, την ευτυχία της και την ανεξαρτησία της.
Απόλυτα προσγειωμένη ιστορία, ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα και το τέλος μας αφήνει μια πικρή γεύση. Γιατί η ζωή δεν αφήνει πάντα τη σφραγίδα του happy end. Είναι όμως επιλογή δική μας, μετά από και από την πιο σφοδρή καταιγίδα ��α μπορούμε να βλέπουμε τον ήλιο κατάματα και να λέμε «Είχε λιακάδα σήμερα!» και να κάνουμε κάθε στιγμή της ζωής μας να αξίζει, άσχετα με το πόσο θα διαρκέσει αυτή.
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που παρ’ όλο το ζοφερό και δύσκολο θέμα του - τις νεοπλασματικές ασθένειες που χτυπούν πλέον και πολύ νέους ανθρώπους , - σφύζει από αισιοδοξία και θέληση για ζωή. Πρόκειται για ένα βιβλίο υπέροχα γραμμένο, μιλάει κατευθείαν στη καρδιά, μια απόλυτα δεμένη αφήγηση, δεν κάνει κοιλιά πουθενά, σε κερδίζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες και διαβάζεται κυριολεκτικά απνευστί.
Ο συγγραφέας μας, με τη δυνατή συγγραφική του πένα, πολύ σοφά επενδύει στο συναίσθημα που διακατέχει τους ήρωες του, στοιχείο που αφήνει ανεξίτηλα ίχνη στον ψυχικό κόσμο αλλά και στη μνήμη του αναγνώστη. Η γραφή του δείχνει πως τους περιβάλλει με περίσσια αγάπη και σεβασμό.
Ιστορικά η υπόθεση διαδραματίζεται στην Ελλάδα κυρίως τη δεκαετία του ’70, εποχή πολύ δύσκολη για τους πολίτες αυτής της χώρας, και ειδικότερα για τις γυναίκες, που βίωναν τη βία και την τρομοκρατία της χούντας των συνταγματαρχών και κατ’ επέκταση μέσα στα πλαίσια της οικογένειάς τους. Η οποία αποδεικνύεται πως, λόγω των προκαταλήψεων που υπάρχουν στους κόλπους της, μπαίνει τροχοπέδη σε μια γυναίκα που αγωνίζεται να βρει τον εαυτό της, την ευτυχία της και την ανεξαρτησία της.
Απόλυτα προσγειωμένη ιστορία, ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα και το τέλος μας αφήνει μια πικρή γεύση. Γιατί η ζωή δεν αφήνει πάντα τη σφραγίδα του happy end. Είναι όμως επιλογή δική μας, μετά από και από την πιο σφοδρή καταιγίδα ��α μπορούμε να βλέπουμε τον ήλιο κατάματα και να λέμε «Είχε λιακάδα σήμερα!» και να κάνουμε κάθε στιγμή της ζωής μας να αξίζει, άσχετα με το πόσο θα διαρκέσει αυτή.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews