Niemand kent de geboorte zo goed als Uwe Porters. De schrijfster is al bijna tien jaar lang vroedvrouw en sinds enkele jaren ook zelf moeder. Beide roepingen vervult ze met een groot hart en een voortdurende bewondering voor nieuw leven. In haar debuut Verlos ons vertelt de jonge auteur verhalen uit de verlossingskamer. In deze kamer heeft zij talloze ouders in spe bijgestaan en werd zij op een mooie dag zelf bijgestaan. Het zijn verhalen over het belangrijkste moment in ons leven: het begin. Soms is dat begin prachtig, ontroerend en wondermooi, soms rauw, hard en breekbaar.
Met een heldere en poëtische stijl vat dit boek wat voor ons mensen het belangrijkste is. Want hoe onmiskenbaar we als mensen ook kunnen verschillen, we worden allemaal geboren. Ongeacht geaardheid, huidskleur, geloof… Uwe Porters ziet dagelijks wat ons verbindt: liefde die voortkomt uit een nieuw gezicht.
Uwe Porters is al meer dan tien jaar vroedvrouw en sinds tien jaar ook moeder. Ze is een veelgevraagd spreker in de media en expert op het gebied van verlos- en vroedkunde, en seksualiteit en intimiteit na de bevalling. Van haar hand verschenen eerder de nonfictiebestsellers Verlos ons, Verlost, en nu? en De vrouw in de moeder.
2,5* Leest als een trein en ik denk dat veel moeders dit wel graag lezen. Maar ik vond het boek eerder weinig diepgang hebben. Bovendien maakt de schrijfster bijzonder veel taalfouten wanneer ze probeert om ‘poëtisch’ te schrijven. “Ik had rimpeltrekkende bedenkingen” “ze wilde tot op de seconde weten wanneer ik op de deurmat zou staan en dat deed ik ook”. Ik kon er niet doorheen lezen.
I'm a sucker for geboorteverhalen en kon in die zin dus mijn hart wel ophalen aan de verlossingen die je volgt in het boek. Maar daarna zijn we jammer genoeg uitgepraat... Het blijft allemaal aan de oppervlakte, mist consequentie en ervaring, vervalt snel in zware zinnen zonder wortels (zo'n uitgevonden metaforen dus) en wist me daardoor dus niet echt te raken. Een schoolvoorbeeld van hoe uitgeverijen tegenwoordig Instagram in de gaten houden om in te schatten wie weleens zou kunnen scoren. Levert dat hoogwaardige literatuur op? Zelden. Een tijdelijke topverkoop en fifteen minutes of fame? Zeker wel. Een van mijn twee sterren gaat bovendien naar de cover en de titel.
Aangezien ik zelf verloskundige (ofwel vroedvrouw) ben, klinken dit soort boeken altijd interessant. Helaas heb ik me aan dit boek voornamelijk lopen ergeren. Uwe is vroedvrouw in België en dat is merkbaar. Ik ben opgeleid in België en weet dus zeer goed hoe het systeem daar in elkaar zit en ik kreeg er spontaan weer kippenvel van en een brok in mijn keel. Sjips, dit bracht veel negatieve herinneringen naar boven. Vooral aan het gebrek aan empathie vanuit de gynaecologen.
Er zitten absoluut mooie verhalen in, maar Uwe heeft de verhalen maar zeer kort neergezet en heeft de meeste personen niet verder gevolgd. Onduidelijk hierin is of dat niet mogelijk was of dat ze hier gewoon geen interesse in had. Hierdoor voelen veel verhalen niet volledig. Ik mis context en dat maakte ze ook minder krachtig.
Wat ook wat nekharen overeind liet staan, is dat Uwe in 1 van de laatste hoofdstukken schrijft over keuzevrijheid, andere houdingen, liefst geen pijnstilling etc, maar wel klakkeloos mensen pijnstilling aanpraat in de verhalen daarvoor en iedereen op bed laat liggen, want zeg nou zelf: hoe verschrikkelijk is het toch als er iemand spontaan bevalt in de badkamer? Huh? Dit matcht totaal niet en zorgt voor veel irritatie bij deze fysiologische verloskundige. Absoluut geen aanrader.
Een goed boek geschreven door een verloskundige. We lezen verhalen van verschillende bevallingen, maar ook van tijden dat ze de moeders hielp naderhand. Er zijn ook verhalen over de schrijfster's eigen bevallingen en kinderen met wat tips en hoe zij erover dacht, ik vond het top dat dit was toegevoegd. Ik vond het ook leuk hoe elk hoofdstuk de naam was van het kindje (of kindjes). Ze verteld over alles wat bij de bevalling gebeurd, over de nieuwe mama's en papa's, over broertjes/zusjes, over waar het gebeurde (en die bloederige badkamer zal bij me blijven...) maar ook de effecten naderhand. Soms moest ik lachen en soms moest ik huilen. Alleen had ik soms wat dingen die ik moest opzoeken, zo had ik geen idee wat een mugarts was (en had ik al visioenen van wat het wel kon zijn) en er waren ook wat andere woorden waar ik even naar moest zoeken. Ik zou het zeker aanraden!
Verlos ons: een boek dat al lang op mijn lijstje stond. Ik volg Uwe al een tijdje op Instagram en vind dat ze een interessante en vernieuwende kijk heeft op zwanger zijn en bevallen. Ik hoopte dan ook veel bij te leren uit haar boek, maar bleef wat op mijn honger zitten. Uwe vertelt mooie verhalen, maar ik mis vaak het grotere geheel bij de verhalen. Ik hoopte dat het boek me iets ging leren over mijn eigen visie op zwangerschap en miste hier dus een theoretisch kader met extra duiding. Dat haar boek blaakt van liefde voor haar beroep, staat buiten kijf. Al denk ik dat Uwe nóg interessanter zou kunnen schrijven als ze de aangehaalde situaties verder zou gaan uitdiepen.
Authentiek geschreven en het grijpt wel naar de keel, leest vlot. Anderzijds stoorde ik me erg aan de taalfouten en foute zinsconstructies. Jammer dat het boek niet beter nagelezen werd voor publicatie.
Of ik normaal dit soort boeken lees? Nope. Is Uwe Porters een topvrouw? Absoluut. Daarom wou ik zeker een boek gelezen hebben van haar. Ze vertelt in dit boek over bevallingen die ze zelf heeft mogen begeleiden tijdens haar stages als vroedvrouw, maar ook over haar eigen bevallingen, en niet onbelangrijk, hoe deze rollercoaster aan emoties jou als vrouw totaal veranderd. Ik kan niet anders dan dankbaar zijn dat zij dingen bespreekbaar maakt.
Hoe graag ik ook wilde, ik kon het boek echt niet uitlezen. De schrijfwijze is vermoeiend en leest echt niet vlot. En daarbovenop vond ik dat ze echt de grootste clichés aanhaalde. De verhalen waren te kort en te zakelijk om pakkend te zijn. Het leek me een interessant boek maar ik geraak er gewoon niet door.
Korte geboorteverhalen, niet erg diep erin doorgegaan. Op een luchtige manier geschreven. Af en toe licht ze de worsteling toe die een jonge moeder doormaakt om haar nieuwe plek in de wereld te vinden, hoe moet je nu moeder en vrouw tegelijk zijn. Dit zijn geen praktische adviezen, enkel haar gedachten. Een soort mini-essay als het ware
Als wensmama was de stap om dit boek te lezen best groot en toch werd ik er enorm door aangetrokken. De korte verhalen maken het heel erg toegankelijk natuurlijk. Met heel veel warmte en oprechte emotie beschrijft Uwe de mensen en situaties. Heel mooi gebundeld.
Af en toe wel mooie stukjes maar algemeen had ik er veel meer van verwacht. Komt dit doordat ik zelf vroedvrouw ben? Geen idee... ik las alleszins al betere boeken in dit genre. De schrijfster heeft als vroedvrouw vast betere talenten dan erover te schrijven...
Prachtig boek! Lachen en huilen tegelijk. Uwe beschrijft zo veel verschillende verhalen rond zwangerschap en geboorte dat er voor èlke moeder zowel enorm herkenbare verhalen te vinden zijn, als ook héél verrassende verhalen.
Gelijk heb je: dat er nooit genoeg verhalen verteld kunnen worden. En dat die veel eerlijker mogen zijn. De dagen van het lezen van dit boek denk ik aan stukjes ervaring die ik vergat en blij weer herdenk.
Leest als een trein maar blijft oppervlakkig. Soms is het ongeloofwaardig doordat het bijvoorbeeld klinkt alsof de vroedvrouw zware mentale problemen oplost met een goed gesprek.
Simpel geschreven. Weinig tot geen diepgang. Het enige boeiende is dat je een inkijk krijgt in enkele bevallingsverhalen. Helaas telkens zeer beperkt en zonder opvolging van de besproken personen.