What do you think?
Rate this book
Moederziel
Moederziel van Sophie Zeestraten is een aangrijpend en leerzaam boek voor iedereen die worstelt met onverwerkte pijn, voor de lezers van Ingeborg Bosch, Jan Geurtz, Elizabeth Gilbert en Brené Brown.
Vijf jaar is Sophie als haar moeder van de ene op de andere dag haar gezin verlaat en nooit meer terugkomt. Hoewel Sophie zich haar hele jonge leven afvraagt waarom haar moeder is vertrokken, is ze een modelleerling op school en vliegt ze in no time door haar studie. Eenmaal volwassen heeft ze alles wat ze zich kan wensen: een goede baan, een mooi huis, een lieve man en twee prachtige dochters… maar toch is daar altijd het gevoel van gemis. Als Sophie op haar veertigste een burn-out heeft, besluit ze het contact met haar moeder te herstellen. Pijnlijke en hoopvolle nieuwe inzichten over vroeger komen aan het licht; het zijn de puzzelstukken die Sophie in staat stellen haar verleden en zichzelf te accepteren.
‘Ik hoop dat mijn verhaal je bewust maakt van de veerkracht die ieder mens heeft op de momenten dat het leven je uitdaagt. Uiteraard is niet ieders moeder weggegaan toen hij of zij vijf jaar oud was, maar we hebben wél allemaal een verhaal. Dit is het mijne.’
Vijf jaar is Sophie als haar moeder van de ene op de andere dag haar gezin verlaat en nooit meer terugkomt. Hoewel Sophie zich haar hele jonge leven afvraagt waarom haar moeder is vertrokken, is ze een modelleerling op school en vliegt ze in no time door haar studie. Eenmaal volwassen heeft ze alles wat ze zich kan wensen: een goede baan, een mooi huis, een lieve man en twee prachtige dochters… maar toch is daar altijd het gevoel van gemis. Als Sophie op haar veertigste een burn-out heeft, besluit ze het contact met haar moeder te herstellen. Pijnlijke en hoopvolle nieuwe inzichten over vroeger komen aan het licht; het zijn de puzzelstukken die Sophie in staat stellen haar verleden en zichzelf te accepteren.
‘Ik hoop dat mijn verhaal je bewust maakt van de veerkracht die ieder mens heeft op de momenten dat het leven je uitdaagt. Uiteraard is niet ieders moeder weggegaan toen hij of zij vijf jaar oud was, maar we hebben wél allemaal een verhaal. Dit is het mijne.’
171 pages, Paperback
Published June 1, 2020
2 people are currently reading
160 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
January 28, 2024
jeetje, ik heb bijna de neiging om nu te schrijven: “Lieve Sophie….”
net zoals haar oma deed, in de jaarlijkse brieven, die zo haar jeugd (in)kleuren. het is heel fijn hoe de briefwisselingen, gesprekken en foto’s, Sophie’s zoektocht letterlijk kleur geven.
hoe haar sombere, donkere mood, langzaamaan wordt blootgesteld aan een ander licht, een nieuw perspectief.
dit boek laat op een best wel ‘praktische wijze’ heel goed zien, hoe intergenerationeel trauma werkt. het laat zien hoe iedereen een beetje beschadigd raakt, en zo, ondanks goede intenties de ander -hun eigen kinderen, de generatie erna- beschadigd. het is een kleine reminder: (kleine) dingen maken grote impact, vooral als je zelf nog heel klein bent.
en een andere goede reminder: het feit dat we in het heden niet lijden aan onze trauma’s, máár lijden aan de (ongezonde) manieren waarop we met deze trauma’s hebben geleerd om te gaan. zeestraten schrijf hierover dan ook: “het is niet de inhoud van de beerput waar we aan lijden, het is slechts de deksel.”
ook laat het ontzettend mooi zien hoe ouders ook ‘maar mensen’ zijn, hoe imperfect ze zijn.. en hoe we als mens continu op zoek zijn naar liefde en houvast, en bovenal naar een plekje in de wereld, maar dat we in dat proces onszelf wel eens willen verliezen. misschien is dat, omdat we soms te druk zijn met zoeken, en vergeten te kijken naar wat we dan vinden.
daarnaast laat het boek heel sterk zien hoe er altijd verschillende versies van de werkelijkheid bestaan, of eigenlijk, hoe er altijd verschillende belevingswerelden zijn. dat het er niet om gaat welke ‘de waarheid’ is, maar meer dat deze naast elkaar kunnen bestaan.
voor de rest, het boek is qua schrijfstijl vlot geschreven, het leest een beetje als een dagboek. in het begin vond ik het hier en daar wat oppervlakkig. het voelde allemaal relatief feitelijk, en de hoofdpersoon, Sophie, wist totaal niet wie ze was (en dat kan je als lezer een klein beetje irriteren, vooral omdat je als lezer natuurlijk wel sneller doorhebt waarom de dingen zo zijn gelopen). maar dat is ook logisch, want Sophie moest zichzelf nog leren kennen, en haar schrijfstijl was daar een eerlijke representatie voor.
het boek is een aanrader voor iedereen, en een beetje extra, voor de strebers onder ons, de mensen die een soort innerlijke bewijsdrang lijken te hebben, maar niet weten waar die precies vandaan komt. maar dat ze stiekem een leegte proberen op te vullen, die had moeten worden gevuld met een hoop (zelf)liefde. liefde die ze misschien nooit goed hebben ontvangen, en daardoor ook niet makkelijk (aan zichzelf) kunnen geven.
en dit boek is ook voor de mensen bij wie alles goed lijkt te gaan, omdat ze niemand tot last willen zijn, en omdat ze zelf de ballen wel hoog willen én kunnen houden. maar omdat dat komt doordat ze vroeger nooit hebben meegekregen dat alle stukjes van hen er mogen én moeten zijn, om een evenwichtige volwassene te worden.
tot slot, want hier blijf ik toch over nadenken: het is mooi om te lezen over hoe de rollen van het leven moeten worden gespeeld. hoe ouders moeten geven, en kinderen ontvangen. dat die relatie nooit één is van ‘gelijken’ (“we geven en ontvangen hier evenveel”), maar dat ouders liefde, zorg, aandacht etc. moeten geven, en dat kinderen deze moeten ontvangen, zodat zij dit later aan hun kinderen door kunnen geven.
geven en ontvangen… dat is de manier waarop het leven wordt doorgegeven.
en tot slot, misschien ontvangen we soms de verkeerde dingen, of ontvangen we iets niet.
máár, het is nooit te laat om deze doorgeef cirkel te doorbreken.
net zoals haar oma deed, in de jaarlijkse brieven, die zo haar jeugd (in)kleuren. het is heel fijn hoe de briefwisselingen, gesprekken en foto’s, Sophie’s zoektocht letterlijk kleur geven.
hoe haar sombere, donkere mood, langzaamaan wordt blootgesteld aan een ander licht, een nieuw perspectief.
dit boek laat op een best wel ‘praktische wijze’ heel goed zien, hoe intergenerationeel trauma werkt. het laat zien hoe iedereen een beetje beschadigd raakt, en zo, ondanks goede intenties de ander -hun eigen kinderen, de generatie erna- beschadigd. het is een kleine reminder: (kleine) dingen maken grote impact, vooral als je zelf nog heel klein bent.
en een andere goede reminder: het feit dat we in het heden niet lijden aan onze trauma’s, máár lijden aan de (ongezonde) manieren waarop we met deze trauma’s hebben geleerd om te gaan. zeestraten schrijf hierover dan ook: “het is niet de inhoud van de beerput waar we aan lijden, het is slechts de deksel.”
ook laat het ontzettend mooi zien hoe ouders ook ‘maar mensen’ zijn, hoe imperfect ze zijn.. en hoe we als mens continu op zoek zijn naar liefde en houvast, en bovenal naar een plekje in de wereld, maar dat we in dat proces onszelf wel eens willen verliezen. misschien is dat, omdat we soms te druk zijn met zoeken, en vergeten te kijken naar wat we dan vinden.
daarnaast laat het boek heel sterk zien hoe er altijd verschillende versies van de werkelijkheid bestaan, of eigenlijk, hoe er altijd verschillende belevingswerelden zijn. dat het er niet om gaat welke ‘de waarheid’ is, maar meer dat deze naast elkaar kunnen bestaan.
voor de rest, het boek is qua schrijfstijl vlot geschreven, het leest een beetje als een dagboek. in het begin vond ik het hier en daar wat oppervlakkig. het voelde allemaal relatief feitelijk, en de hoofdpersoon, Sophie, wist totaal niet wie ze was (en dat kan je als lezer een klein beetje irriteren, vooral omdat je als lezer natuurlijk wel sneller doorhebt waarom de dingen zo zijn gelopen). maar dat is ook logisch, want Sophie moest zichzelf nog leren kennen, en haar schrijfstijl was daar een eerlijke representatie voor.
het boek is een aanrader voor iedereen, en een beetje extra, voor de strebers onder ons, de mensen die een soort innerlijke bewijsdrang lijken te hebben, maar niet weten waar die precies vandaan komt. maar dat ze stiekem een leegte proberen op te vullen, die had moeten worden gevuld met een hoop (zelf)liefde. liefde die ze misschien nooit goed hebben ontvangen, en daardoor ook niet makkelijk (aan zichzelf) kunnen geven.
en dit boek is ook voor de mensen bij wie alles goed lijkt te gaan, omdat ze niemand tot last willen zijn, en omdat ze zelf de ballen wel hoog willen én kunnen houden. maar omdat dat komt doordat ze vroeger nooit hebben meegekregen dat alle stukjes van hen er mogen én moeten zijn, om een evenwichtige volwassene te worden.
tot slot, want hier blijf ik toch over nadenken: het is mooi om te lezen over hoe de rollen van het leven moeten worden gespeeld. hoe ouders moeten geven, en kinderen ontvangen. dat die relatie nooit één is van ‘gelijken’ (“we geven en ontvangen hier evenveel”), maar dat ouders liefde, zorg, aandacht etc. moeten geven, en dat kinderen deze moeten ontvangen, zodat zij dit later aan hun kinderen door kunnen geven.
geven en ontvangen… dat is de manier waarop het leven wordt doorgegeven.
en tot slot, misschien ontvangen we soms de verkeerde dingen, of ontvangen we iets niet.
máár, het is nooit te laat om deze doorgeef cirkel te doorbreken.
October 14, 2025
Heel mooi hoe een verhaal van iemand samen komt met psychologie! Vind het mooi om de verhalen te lezen met daaronder/uit psychologische onderbouwing/gedachtes. Aanrader!
January 14, 2024
Schrijnend verhaal over hoe beschadigend het kan zijn voor opgroeiende kinderen als hun ouders zo in beslag worden genomen door zichzelf dat ze hun kinderen verwaarlozen. Met een grote rol voor trauma dat door generaties wordt doorgegeven. Voor alle ouders van kinderen een cruciaal inzicht: wees moedig, onderzoek jezelf en stop die helse keten bij jou!
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Zeestratens moeder verlaat man en kind als Sophie 5 jaar jong is. Ze vertrekt naar Denemarken voor een jaar en vestigt zich daarna met een Deense man in Drenthe. Zeestraten woont in haar jeugd in Den Haag met broer, vader en een aantal elkaar opvolgende stiefmoeders. Ze bezoekt haar moeder af en toe, totdat dat op één of andere manier niet meer gaat en en ze zich door haar vader laat ophalen uit Drenthe. Het hoe en waarom daarvan laat Zeestraten in het midden, wat jammer is voor het kunnen invoelen van Zeestratens gevoel.
Overspannen
Als Zeestraten zelf jonge kinderen heeft, raakt ze overspannen. Ze besluit in haar verleden te duiken om te achterhalen waarom. Ze spreekt met allerlei mensen die haar als kind hebben gekend. Het blijkt dat ze veel niet meer weet of dat ze niet weet hoe de vork eigenlijk in de steel zat. Haar moeder vertrok, maar haar vader leek weinig om haar te geven en was meer bezig met zijn liefdesleven dan met zijn kinderen. Dat de ouders heftige ruzies hadden, wist ze niet meer. Gelukkig krijgt Zeestraten op middelbare school-leeftijd een hartsvriendin voor het leven waarmee ze toen en als volwassene nog steeds veel tijd besteedt. Het gezin van de vriendin is een gewoon gezin met ouders die voor hun kinderen zorgen, terwijl Zeestratens broer en zij zelf op veertienjarige leeftijd regelmatig door hun vader alleen worden gelaten als hij de hort op is met een vriendin. Broerlief kijkt ook niet naar zijn zus of het huishouden om wat resulteert in slaande ruzies, met geen enkele volwassene in de buurt om dat te stoppen.
Buitenstaander
Zeestraten gaat rechten studeren en krijgt een vriendje die muzikant is. Het vriendje is minstens even verknipt als zij waardoor zij depressieve buien krijgt. Ze studeert af en werkt zich op tot geaccrediteerd advocate door hard te werken. Ze was geen lid van het corps en voelt zich mede daardoor altijd een buitenstaander in de advocatuur. Ze ontmoet in die tijd haar huidige man en besluit om qua werk over te stappen naar een baan bij een overheidsorganisatie om meer vrije tijd te kunnen hebben. Op haar afscheid bij het advocatenkantoor blijkt dat haar collega’s blij met haar waren, wat zij nooit heeft gevoeld.
Opnieuw contact
Als zij en haar man zelf kinderen krijgen, besluit Zeestraten om het contact met haar moeder te herstellen om een oma voor haar kinderen te organiseren. Na twintig jaar ontmoeten ze elkaar eerst twee keer alleen, wat lukt maar waar ze geen herinneringen aan heeft. Oma speelt aanvankelijk een goede en fijne rol in het leven van de kleinkinderen, maar zegt steeds vaker haar afspraken af. Zeestraten heeft het er zo moeilijk mee dat ze besluit het hernieuwde contact te laten doodbloeden. Daar krijgt ze toch soort van spijt van waarop ze met een kort bericht haar moeder uitnodigt om per brief haar kant van haar verhaal te vertellen. Als ze enkel ansichtkaarten in gesloten enveloppen van moeder ontvangt, opent ze die niet, want het is niet wat ze wil ontvangen. “En nu liet ze van zich horen en wilde ik haar niet. Of wilde ik een andere moeder? Niet het exemplaar dat mij zoveel pijn had gedaan?” “Ik hád inderdaad nog een moeder, maar ik wist niet wat ik met haar aan moest. Het idee dat zij mij gewoon niet meer had gewild, zat nog steeds zo diep. Het lukte me maar niet om daar overheen te stappen. Ik kon me voorstellen dat dat voor mensen die écht geen moeder meer hadden heel moeilijk te begrijpen was.” “De schaamte was zo ontzettend groot. En het schuldgevoel ook.”
Veranderen
“Ik was ervan overtuigd dat het allemaal nú aan de hand was en dat als zíj - de ‘daders’ - nou maar zouden veranderen, alles toch nog goed kon komen. Het zoeken en vinden van bewijs dat de ander niet deugde (en ik dus wel), gaf me op een rare manier een gevoel van controle en van hoop. De hoop dat er nog wat een te doen was, als zij maar zouden veranderen.” “Ik leed niet aan die oude pijn (die was al lang geleden veroorzaakt), ik leed aan de manieren waarop ik - zonder dat ik me daar bewust van was - die oude pijn had geprobeerd niet te voelen!” Haar moeder schrijft haar de lange brief. Daarin dat zij, de moeder, vroeger ongelukkig was geweest terwijl ze alles had wat ze zich maar kon wensen. “Ze had weinig plezier meer in het leven, alles leek leeg, maar ze durfde er met niemand over te praten, de schaamte was te groot, schreef ze. (…) Hoe kon ik anderen gelukkig maken, een goede moeder zijn, als ik zo vastliep in mijzelf? (…) Haar woorden raakten me diep omdat ik dit gevoel zelf ook zo goed kende.” Moeder laat haar weten dat zij destijds aan het overleven was geweest. “Ze liet me weten de volledige verantwoordelijkheid te willen nemen voor alles wat ze had gedaan en voor al mijn verdriet en dat ze alles wilde doen om mij te helpen met het verleden in het reine te komen. Dat alles goed was en dat ze van me hield.”
Vader
Vanuit verschillende kanten krijgt Zeestraten puzzelstukjes over haar kindertijd en jeugd aangereikt die niet in elkaar passen. Vooral de rol van haar vader blijft lang onduidelijk. Hij is er eerlijk over dat hij moeite had om zijn kinderen alleen op te voeden, snel geïrriteerd was en boos werd als zíjn vrijheid werd ingeperkt, maar welke rol speelde hij bij het vertrek van haar moeder? Van haar oma krijgt Zeestraten de indruk dat haar vader naast het huwelijk vreemd ging met andere vrouwen. Ze lijkt dat patroon een aantal keer in zijn leven te herkennen. Als ze hem eenmaal zover heeft om zíjn levensverhaal te vertellen, blijkt daar niets van. Hij verwijt haar vooringenomen te zijn en alleen maar bevestiging te zoeken van zijn ‘schuld’. Ze realiseert zich dat er niet één verhaal bestaat en dat elke speler zijn eigen verhaal heeft. “Voor het eerst in mijn leven sprak ik met mijn vader als volwassene en niet meer als kind.” Later hoort ze dat de scene in Drenthe in 1984, toen vader de kinderen op hun verzoek kwam ophalen, was uitgelopen of fysiek geweld van de vader naar de moeder en de nieuwe partner van de moeder - vader had zijn agressie niet kunnen beheersen. “Deze geschiedenis kende alleen maar verliezers. En wat een geweld.” “Zoals de gebeurtenis in 1984. Wat dat nou redden of roven geweest?”
Het beslissende puzzelstuk
Als Zeestraten iedereen heeft gehoord, incl haar vader, vraagt ze haar moeder om het beslissende puzzelstuk op te schrijven: het verblijf in Denemarken en de omstandigheden waaronder zij besloot om niet meer terug te keren naar haar gezin. Blijkt dat de moeder in Denemarken onder invloed kwam te staan van een soort spirituele goeroe die berichten van God aan haar doorgaf, onder andere dat het haar taak was om voor God te leven en alle aardse zaken los te laten. Ze had haar man in Nederland gebeld, die een andere man in haar leven vermoedde en met zijn opvliegende karakter haar maar één kleine mogelijkheid had gegeven om naar Nederland terug te komen, en wel onmiddellijk. Toen ze dat niet deed, blokkeerde vader de bankrekening en liet iedereen in Nederland weten dat ze met een andere man in Denemarken bleef - hij verstootte haar. Als Zeestraten dit leest vraagt ze zich terecht af waarom haar vader destijds zo agressief reageerde, en niet haar moeder ruimte had gegeven, of naar haar toe was gereisd. Qua moeder vind ik het verhaal ook wel vreemd: hoe kom je in zo’n korte tijd onder zo’n grote invloed en hoe kan het dat ze later niet tot inkeer kwam om het te repareren? Ook Zeestraten stelt zich dit soort vragen. “Ik schreef mijn moeder dat ik de verschillende versies van mijn ouders niet bij elkaar kreeg, dat het me duizelde. Ze schreef terug dat ze dat begreep, dat ze zielsveel van me hield en wenste dat ik gelukkig was. Dat ieder zijn eigen verhaal had en dat er altijd verschillende waarheden zouden zijn.” De twee vechtende echtelieden hebben destijds zelfs telefoongesprekken opgenomen (mijn hemel…). Zeestraten ontvangt een cassettebandje met zo’n gesprek. “Mijn ogen prikten. Het raakte me hun stemmen te horen van zo lang geleden, de hoorbare spanning over en weer en de tragiek van dit hele gebeuren. Wat een verdrietige bende. Ik drukte op stop. Ik had genoeg gehoord.”
Trauma
“Traumatische gebeurtenissen, wist ik, kunnen voor een klein kind zo overweldigend en stressvol zijn dat ze op het moment zelf niet kunnen worden verwerkt, maar worden verdrongen. Je slaat er dan ook geen bewuste herinnering can op, maar de ervaring - hoe het voelde - wordt wel degelijk opgeslagen in je brein. Vervolgens zwerft zo’n onverwerkte ervaring ergens rond in je lichaam en beïnvloedt, zonder dat je dat zelf doorhebt, continu je gedachten je gedrag en je gevoel. Op het moment dat je als volwassene iets meemaakt wat ook maar enigszins lijkt op die oude verdrongen pijn, slaat je overlevingsbrein acuut alarm - gevaar! - en wordt er direct een overlevingsstrategie geactiveerd.”
Uiteindelijk
Uiteindelijk kan Zeestraten “min of meer accepteren dat er geen bevredigend antwoord was gekomen op mijn waaromvraag en dat dat er ook niet zou komen. Onze levens waren zo gelopen door een wonderlijke mix van omstandigheden en mijn moeder was - net als ik - ook slachtoffer van haar jeugd geweest. Het oude verdriet zou zo nu en dan omhoogkomen en dan zouden we er samen wel mee dealen.” Ze ontdekt in therapie dat veel mensen deuken oplopen in hun jeugd en dat het helpt om deze te accepteren en met mildheid te bezien. Er ís geen waarom of schuldige, er zijn enkel de omstandigheden die leidden tot… Overgaan doet het niet. Wel kan de impact van het oude zeer op je dagelijkse leven afnemen, en dat is pure winst. Aan het eind van dit boek heeft Zeestraten al haar familieleden op een of andere manier in haar leven. Dat leest nogal als een happy end maar zij stelt dat zij er blij mee is. Vooruit dan maar.
Afbreuk
Toch doet dat happy end afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Al dat leed en trauma en dan zo’n zonnig einde? Zeestraten vermeldt een paar keer terloops therapie - hoe is dat voor haar geweest, hoe lang heeft het geduurd, wat heeft ze er geleerd, wat mag iemand die dit wil aangaan verwachten? Ze noemt ook kort ergens dat ze zich ergert aan haar echtgenoot. Hoe staat haar huwelijk er echt voor met haar meer dan gemiddelde aandacht voor zichzelf? Hoe gaat het met haar man, haar mantelzorger? En haar kinderen? Hoe vaak en hoe heftig valt ze terug in oude reflexen en patronen, lukt het haar om die te herkennen en hoe komt ze er weer uit? Kortom, ik vermoed dat ze door weglaten een rooskleurig beeld schetst. Ze vermeldt nog wel dat ze inmiddels een traumacoachingspraktijk heeft en wenst iedereen toe om aan zichzelf te werken. Dit leest als verkapte acquisitie.
Situaties
Dit verhaal is afschuwelijk in de eerste helft van haar leven, en het is hoopvol in de tweede helft. In die tweede helft toont de moeder zich verantwoordelijk en hulpvaardig. Niet elke situatie is vergelijkbaar. Ik ken een jonge vrouw wiens vader zelf zijn leven beëindigde toen zij nog geen 10 jaar oud was - die vader zal nooit meer bijdragen aan het oplossen van dit oude zeer en schuldgevoel (Lag het aan mij? Waarom vocht hij niet harder voor het leven omwille van mij?). Ik ken een vrouw op leeftijd die een kind heeft verloren op 10-jarige leeftijd aan tumoren in de hersenstam. Het kind kan nooit meer het schuldgevoel verminderen dat de moeder haar kind niet heeft kunnen redden. Ik ken iemand wiens moeder hem op volwassen leeftijd afwees omdat hij kinderen kreeg wat erin resulteerde dat ze elkaar 17 jaar niet zouden zien. Er is weer contact maar de moeder neemt geen verantwoordelijkheid, doet alsof het verleden niet heeft plaatsgevonden en helpt niet mee aan het verminderen van zijn woede jegens haar - zij klaagt nu zelfs dat hij haar kleinkinderen niet meeneemt als hij op bezoek komt, wat hem zo mogelijk nog kwader maakt. De vader van deze man had een kampsyndroom en was het grootste deel van de tijd emotioneel niet beschikbaar als vader. Die vader was wel goed in overleven en kon eigenlijk alleen in crisissituaties adequaat en liefdevol optreden. Ik ken een vrouw met een prachtig uiterlijk die als meisje alleen om dat uiterlijk werd gewaardeerd. Toen ze een jaar lang moest worden behandeld tegen kanker, kaal werd en een lichaamsdeel moest missen, kon haar moeder haar opnieuw alleen aanspreken op haar uiterlijk. Niet elke situatie is vergelijkbaar, helaas zijn er veel mensen met omstandigheden die niet zo behulpzaam zijn bij het omgaan met diep trauma wegens een afwezige ouder. In veel gevallen zit er geen happy end in. Wel is het natuurlijk mogelijk om individueel meer inzicht te krijgen in eigen pijn, al was het alleen maar om de keten die door de generaties heen loopt te doorbreken.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Zeestratens moeder verlaat man en kind als Sophie 5 jaar jong is. Ze vertrekt naar Denemarken voor een jaar en vestigt zich daarna met een Deense man in Drenthe. Zeestraten woont in haar jeugd in Den Haag met broer, vader en een aantal elkaar opvolgende stiefmoeders. Ze bezoekt haar moeder af en toe, totdat dat op één of andere manier niet meer gaat en en ze zich door haar vader laat ophalen uit Drenthe. Het hoe en waarom daarvan laat Zeestraten in het midden, wat jammer is voor het kunnen invoelen van Zeestratens gevoel.
Overspannen
Als Zeestraten zelf jonge kinderen heeft, raakt ze overspannen. Ze besluit in haar verleden te duiken om te achterhalen waarom. Ze spreekt met allerlei mensen die haar als kind hebben gekend. Het blijkt dat ze veel niet meer weet of dat ze niet weet hoe de vork eigenlijk in de steel zat. Haar moeder vertrok, maar haar vader leek weinig om haar te geven en was meer bezig met zijn liefdesleven dan met zijn kinderen. Dat de ouders heftige ruzies hadden, wist ze niet meer. Gelukkig krijgt Zeestraten op middelbare school-leeftijd een hartsvriendin voor het leven waarmee ze toen en als volwassene nog steeds veel tijd besteedt. Het gezin van de vriendin is een gewoon gezin met ouders die voor hun kinderen zorgen, terwijl Zeestratens broer en zij zelf op veertienjarige leeftijd regelmatig door hun vader alleen worden gelaten als hij de hort op is met een vriendin. Broerlief kijkt ook niet naar zijn zus of het huishouden om wat resulteert in slaande ruzies, met geen enkele volwassene in de buurt om dat te stoppen.
Buitenstaander
Zeestraten gaat rechten studeren en krijgt een vriendje die muzikant is. Het vriendje is minstens even verknipt als zij waardoor zij depressieve buien krijgt. Ze studeert af en werkt zich op tot geaccrediteerd advocate door hard te werken. Ze was geen lid van het corps en voelt zich mede daardoor altijd een buitenstaander in de advocatuur. Ze ontmoet in die tijd haar huidige man en besluit om qua werk over te stappen naar een baan bij een overheidsorganisatie om meer vrije tijd te kunnen hebben. Op haar afscheid bij het advocatenkantoor blijkt dat haar collega’s blij met haar waren, wat zij nooit heeft gevoeld.
Opnieuw contact
Als zij en haar man zelf kinderen krijgen, besluit Zeestraten om het contact met haar moeder te herstellen om een oma voor haar kinderen te organiseren. Na twintig jaar ontmoeten ze elkaar eerst twee keer alleen, wat lukt maar waar ze geen herinneringen aan heeft. Oma speelt aanvankelijk een goede en fijne rol in het leven van de kleinkinderen, maar zegt steeds vaker haar afspraken af. Zeestraten heeft het er zo moeilijk mee dat ze besluit het hernieuwde contact te laten doodbloeden. Daar krijgt ze toch soort van spijt van waarop ze met een kort bericht haar moeder uitnodigt om per brief haar kant van haar verhaal te vertellen. Als ze enkel ansichtkaarten in gesloten enveloppen van moeder ontvangt, opent ze die niet, want het is niet wat ze wil ontvangen. “En nu liet ze van zich horen en wilde ik haar niet. Of wilde ik een andere moeder? Niet het exemplaar dat mij zoveel pijn had gedaan?” “Ik hád inderdaad nog een moeder, maar ik wist niet wat ik met haar aan moest. Het idee dat zij mij gewoon niet meer had gewild, zat nog steeds zo diep. Het lukte me maar niet om daar overheen te stappen. Ik kon me voorstellen dat dat voor mensen die écht geen moeder meer hadden heel moeilijk te begrijpen was.” “De schaamte was zo ontzettend groot. En het schuldgevoel ook.”
Veranderen
“Ik was ervan overtuigd dat het allemaal nú aan de hand was en dat als zíj - de ‘daders’ - nou maar zouden veranderen, alles toch nog goed kon komen. Het zoeken en vinden van bewijs dat de ander niet deugde (en ik dus wel), gaf me op een rare manier een gevoel van controle en van hoop. De hoop dat er nog wat een te doen was, als zij maar zouden veranderen.” “Ik leed niet aan die oude pijn (die was al lang geleden veroorzaakt), ik leed aan de manieren waarop ik - zonder dat ik me daar bewust van was - die oude pijn had geprobeerd niet te voelen!” Haar moeder schrijft haar de lange brief. Daarin dat zij, de moeder, vroeger ongelukkig was geweest terwijl ze alles had wat ze zich maar kon wensen. “Ze had weinig plezier meer in het leven, alles leek leeg, maar ze durfde er met niemand over te praten, de schaamte was te groot, schreef ze. (…) Hoe kon ik anderen gelukkig maken, een goede moeder zijn, als ik zo vastliep in mijzelf? (…) Haar woorden raakten me diep omdat ik dit gevoel zelf ook zo goed kende.” Moeder laat haar weten dat zij destijds aan het overleven was geweest. “Ze liet me weten de volledige verantwoordelijkheid te willen nemen voor alles wat ze had gedaan en voor al mijn verdriet en dat ze alles wilde doen om mij te helpen met het verleden in het reine te komen. Dat alles goed was en dat ze van me hield.”
Vader
Vanuit verschillende kanten krijgt Zeestraten puzzelstukjes over haar kindertijd en jeugd aangereikt die niet in elkaar passen. Vooral de rol van haar vader blijft lang onduidelijk. Hij is er eerlijk over dat hij moeite had om zijn kinderen alleen op te voeden, snel geïrriteerd was en boos werd als zíjn vrijheid werd ingeperkt, maar welke rol speelde hij bij het vertrek van haar moeder? Van haar oma krijgt Zeestraten de indruk dat haar vader naast het huwelijk vreemd ging met andere vrouwen. Ze lijkt dat patroon een aantal keer in zijn leven te herkennen. Als ze hem eenmaal zover heeft om zíjn levensverhaal te vertellen, blijkt daar niets van. Hij verwijt haar vooringenomen te zijn en alleen maar bevestiging te zoeken van zijn ‘schuld’. Ze realiseert zich dat er niet één verhaal bestaat en dat elke speler zijn eigen verhaal heeft. “Voor het eerst in mijn leven sprak ik met mijn vader als volwassene en niet meer als kind.” Later hoort ze dat de scene in Drenthe in 1984, toen vader de kinderen op hun verzoek kwam ophalen, was uitgelopen of fysiek geweld van de vader naar de moeder en de nieuwe partner van de moeder - vader had zijn agressie niet kunnen beheersen. “Deze geschiedenis kende alleen maar verliezers. En wat een geweld.” “Zoals de gebeurtenis in 1984. Wat dat nou redden of roven geweest?”
Het beslissende puzzelstuk
Als Zeestraten iedereen heeft gehoord, incl haar vader, vraagt ze haar moeder om het beslissende puzzelstuk op te schrijven: het verblijf in Denemarken en de omstandigheden waaronder zij besloot om niet meer terug te keren naar haar gezin. Blijkt dat de moeder in Denemarken onder invloed kwam te staan van een soort spirituele goeroe die berichten van God aan haar doorgaf, onder andere dat het haar taak was om voor God te leven en alle aardse zaken los te laten. Ze had haar man in Nederland gebeld, die een andere man in haar leven vermoedde en met zijn opvliegende karakter haar maar één kleine mogelijkheid had gegeven om naar Nederland terug te komen, en wel onmiddellijk. Toen ze dat niet deed, blokkeerde vader de bankrekening en liet iedereen in Nederland weten dat ze met een andere man in Denemarken bleef - hij verstootte haar. Als Zeestraten dit leest vraagt ze zich terecht af waarom haar vader destijds zo agressief reageerde, en niet haar moeder ruimte had gegeven, of naar haar toe was gereisd. Qua moeder vind ik het verhaal ook wel vreemd: hoe kom je in zo’n korte tijd onder zo’n grote invloed en hoe kan het dat ze later niet tot inkeer kwam om het te repareren? Ook Zeestraten stelt zich dit soort vragen. “Ik schreef mijn moeder dat ik de verschillende versies van mijn ouders niet bij elkaar kreeg, dat het me duizelde. Ze schreef terug dat ze dat begreep, dat ze zielsveel van me hield en wenste dat ik gelukkig was. Dat ieder zijn eigen verhaal had en dat er altijd verschillende waarheden zouden zijn.” De twee vechtende echtelieden hebben destijds zelfs telefoongesprekken opgenomen (mijn hemel…). Zeestraten ontvangt een cassettebandje met zo’n gesprek. “Mijn ogen prikten. Het raakte me hun stemmen te horen van zo lang geleden, de hoorbare spanning over en weer en de tragiek van dit hele gebeuren. Wat een verdrietige bende. Ik drukte op stop. Ik had genoeg gehoord.”
Trauma
“Traumatische gebeurtenissen, wist ik, kunnen voor een klein kind zo overweldigend en stressvol zijn dat ze op het moment zelf niet kunnen worden verwerkt, maar worden verdrongen. Je slaat er dan ook geen bewuste herinnering can op, maar de ervaring - hoe het voelde - wordt wel degelijk opgeslagen in je brein. Vervolgens zwerft zo’n onverwerkte ervaring ergens rond in je lichaam en beïnvloedt, zonder dat je dat zelf doorhebt, continu je gedachten je gedrag en je gevoel. Op het moment dat je als volwassene iets meemaakt wat ook maar enigszins lijkt op die oude verdrongen pijn, slaat je overlevingsbrein acuut alarm - gevaar! - en wordt er direct een overlevingsstrategie geactiveerd.”
Uiteindelijk
Uiteindelijk kan Zeestraten “min of meer accepteren dat er geen bevredigend antwoord was gekomen op mijn waaromvraag en dat dat er ook niet zou komen. Onze levens waren zo gelopen door een wonderlijke mix van omstandigheden en mijn moeder was - net als ik - ook slachtoffer van haar jeugd geweest. Het oude verdriet zou zo nu en dan omhoogkomen en dan zouden we er samen wel mee dealen.” Ze ontdekt in therapie dat veel mensen deuken oplopen in hun jeugd en dat het helpt om deze te accepteren en met mildheid te bezien. Er ís geen waarom of schuldige, er zijn enkel de omstandigheden die leidden tot… Overgaan doet het niet. Wel kan de impact van het oude zeer op je dagelijkse leven afnemen, en dat is pure winst. Aan het eind van dit boek heeft Zeestraten al haar familieleden op een of andere manier in haar leven. Dat leest nogal als een happy end maar zij stelt dat zij er blij mee is. Vooruit dan maar.
Afbreuk
Toch doet dat happy end afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Al dat leed en trauma en dan zo’n zonnig einde? Zeestraten vermeldt een paar keer terloops therapie - hoe is dat voor haar geweest, hoe lang heeft het geduurd, wat heeft ze er geleerd, wat mag iemand die dit wil aangaan verwachten? Ze noemt ook kort ergens dat ze zich ergert aan haar echtgenoot. Hoe staat haar huwelijk er echt voor met haar meer dan gemiddelde aandacht voor zichzelf? Hoe gaat het met haar man, haar mantelzorger? En haar kinderen? Hoe vaak en hoe heftig valt ze terug in oude reflexen en patronen, lukt het haar om die te herkennen en hoe komt ze er weer uit? Kortom, ik vermoed dat ze door weglaten een rooskleurig beeld schetst. Ze vermeldt nog wel dat ze inmiddels een traumacoachingspraktijk heeft en wenst iedereen toe om aan zichzelf te werken. Dit leest als verkapte acquisitie.
Situaties
Dit verhaal is afschuwelijk in de eerste helft van haar leven, en het is hoopvol in de tweede helft. In die tweede helft toont de moeder zich verantwoordelijk en hulpvaardig. Niet elke situatie is vergelijkbaar. Ik ken een jonge vrouw wiens vader zelf zijn leven beëindigde toen zij nog geen 10 jaar oud was - die vader zal nooit meer bijdragen aan het oplossen van dit oude zeer en schuldgevoel (Lag het aan mij? Waarom vocht hij niet harder voor het leven omwille van mij?). Ik ken een vrouw op leeftijd die een kind heeft verloren op 10-jarige leeftijd aan tumoren in de hersenstam. Het kind kan nooit meer het schuldgevoel verminderen dat de moeder haar kind niet heeft kunnen redden. Ik ken iemand wiens moeder hem op volwassen leeftijd afwees omdat hij kinderen kreeg wat erin resulteerde dat ze elkaar 17 jaar niet zouden zien. Er is weer contact maar de moeder neemt geen verantwoordelijkheid, doet alsof het verleden niet heeft plaatsgevonden en helpt niet mee aan het verminderen van zijn woede jegens haar - zij klaagt nu zelfs dat hij haar kleinkinderen niet meeneemt als hij op bezoek komt, wat hem zo mogelijk nog kwader maakt. De vader van deze man had een kampsyndroom en was het grootste deel van de tijd emotioneel niet beschikbaar als vader. Die vader was wel goed in overleven en kon eigenlijk alleen in crisissituaties adequaat en liefdevol optreden. Ik ken een vrouw met een prachtig uiterlijk die als meisje alleen om dat uiterlijk werd gewaardeerd. Toen ze een jaar lang moest worden behandeld tegen kanker, kaal werd en een lichaamsdeel moest missen, kon haar moeder haar opnieuw alleen aanspreken op haar uiterlijk. Niet elke situatie is vergelijkbaar, helaas zijn er veel mensen met omstandigheden die niet zo behulpzaam zijn bij het omgaan met diep trauma wegens een afwezige ouder. In veel gevallen zit er geen happy end in. Wel is het natuurlijk mogelijk om individueel meer inzicht te krijgen in eigen pijn, al was het alleen maar om de keten die door de generaties heen loopt te doorbreken.
December 1, 2021
Zo herkenbaar. Ik denk dat veel lotgenoten zich op één of andere manier zich in dit boek zullen terugvinden. Dit boek is een hart onder de riem. Prachtig geschreven.
February 3, 2022
Het duurde even voordat ik dit boek daadwerkelijk ging lezen, ik heb tot drie keer toe het voorwoord en het eerste hoofdstuk gelezen, dat raakt me enorm en ik bedacht dat ik hier even tijd voor moest en wilde maken. Toen ik het uiteindelijk oppakte, heb ik het echter in één ruk uitgelezen. Sophie haar verhaal is ongelofelijk rauw, eerlijk, tot in alle voor haar haalbare details beschreven dat het me zo ontzettend diep raakte. Het gaat over ongekend verlies, verdriet, rouw, pijn maar ook over compassie, liefde, vergeving en loslaten.
Wat een bijzondere vrouw en wat onwijs knap hoe zij dit proces heeft aangepakt en uiteindelijk heeft beschreven.
Iedereen heeft een verhaal en een verleden. Het ene is onmiskenbaar wat heftiger dan het andere, maar we zijn allemaal gevormd door gebeurtenissen uit onze jeugd en de generaties voor ons.
Ook bij mij heeft haar verhaal iets losgemaakt. Sophie, dank je wel daarvoor ❤️
Wat een bijzondere vrouw en wat onwijs knap hoe zij dit proces heeft aangepakt en uiteindelijk heeft beschreven.
Iedereen heeft een verhaal en een verleden. Het ene is onmiskenbaar wat heftiger dan het andere, maar we zijn allemaal gevormd door gebeurtenissen uit onze jeugd en de generaties voor ons.
Ook bij mij heeft haar verhaal iets losgemaakt. Sophie, dank je wel daarvoor ❤️
February 12, 2021
Hoe een leven loopt zoals het loopt als je moeder je verlaat en je vader je niet ziet. Een persoonlijke zoektocht naar de wortels van trauma en hoe daarmee te leven in het hier en nu. Een eenvoudige schrijfstijl en ontroerende kwetsbaarheid en innerlijke kracht. Een aanrader voor ieder die meer wil leren en weten over trauma en beschadiging en hoe dit een plek te geven in het moment van nu.
June 13, 2021
Erg mooi en openhartig autobiografisch verhaal (het voelt meer als een brief) over Sophie die opgroeit zonder haar moeder. Onvoorstelbaar hoe ze zich staande heeft weten te houden en dapper hoe ze op volwassen leeftijd de confrontatie met beide ouders aangaat over het waarom. In een ruk uitgelezen
Score: 7
Score: 7
July 1, 2021
Ik vind het lastig om een beoordeling te geven op het levensverhaal van de schrijver. Zeker aangezien het zo'n gevoelig onderwerp is. Maar voor haar was de zoektocht warrig maar dat was het voor mij als lezer ook. De verschillende ervaringen en verhalen door elkaar in combinatie met haar eigen onzekerheden waren voor mij even teveel van het goede.
Ik snap de intentie van de schrijver maar ben het met bepaalde standpunten cq ideeën van waaruit ze de eindnoot heeft geschreven niet eens.
Overigens begon het boek best veel belovend maar naar mate het boek vorderde kreeg je eigenlijk iedere keer hetzelfde feit net even anders gepresenteerd. Nogmaals ik benijd Sofie niets, want met haar jeugd had ik misschien hetzelfde gedaan, alles van me af schrijven om het op volgorde te krijgen en het een plek te kunnen geven maar ik vond het geen prettige leeservaring.
Ik snap de intentie van de schrijver maar ben het met bepaalde standpunten cq ideeën van waaruit ze de eindnoot heeft geschreven niet eens.
Overigens begon het boek best veel belovend maar naar mate het boek vorderde kreeg je eigenlijk iedere keer hetzelfde feit net even anders gepresenteerd. Nogmaals ik benijd Sofie niets, want met haar jeugd had ik misschien hetzelfde gedaan, alles van me af schrijven om het op volgorde te krijgen en het een plek te kunnen geven maar ik vond het geen prettige leeservaring.
August 20, 2021
Er is een bekende uitdrukking ieder huisje heeft zijn kruisje en dat geldt zeker voor de auteur die op een dag zo laag in haar energie zit en moet erkennen dat ze een burn-out heeft. Maar waar komt dat vandaan ? Een tocht door het verleden geeft hierin inzicht. Die reis naar het verleden en alle puzzelstukjes die erbij horen waarin een ieder zijn / haar eigen waarheid heeft lees je dit boek.
=====================
There is a well-known Dutch expression: every house has its cross, and that certainly applies to the author who, one day, is so low on energy that she has to admit that she is burnt out. But where does this come from? A journey through the past provides insight. That journey to the past and all the pieces of the puzzle that go with it, in which everyone has his/her own truth, is what you read in this book.
Translated with www.DeepL.com/Translator (free version)
=====================
There is a well-known Dutch expression: every house has its cross, and that certainly applies to the author who, one day, is so low on energy that she has to admit that she is burnt out. But where does this come from? A journey through the past provides insight. That journey to the past and all the pieces of the puzzle that go with it, in which everyone has his/her own truth, is what you read in this book.
Translated with www.DeepL.com/Translator (free version)
October 30, 2021
https://www.hebban.nl/boek/moederziel...
Vijf jaar is Sophie als haar moeder van de ene op de andere dag haar gezin verlaat en nooit meer terugkomt. Hoewel Sophie zich haar hele jonge leven afvraagt waarom haar moeder is vertrokken, is ze een modelleerling op school en vliegt ze in no time door haar studie. Eenmaal volwassen heeft ze alles wat ze zich kan wensen: een goede baan, een mooi huis, een lieve man en twee prachtige dochters… maar toch is daar altijd het gevoel van gemis. Als Sophie op haar veertigste een burn-out heeft, besluit ze het contact met haar moeder te herstellen. Pijnlijke en hoopvolle nieuwe inzichten over vroeger komen aan het licht; het zijn de puzzelstukken die Sophie in staat stellen haar verleden en zichzelf te accepteren.
*************************************
https://www.jan-magazine.nl/psyche/a3...
Vijf jaar is Sophie als haar moeder van de ene op de andere dag haar gezin verlaat en nooit meer terugkomt. Hoewel Sophie zich haar hele jonge leven afvraagt waarom haar moeder is vertrokken, is ze een modelleerling op school en vliegt ze in no time door haar studie. Eenmaal volwassen heeft ze alles wat ze zich kan wensen: een goede baan, een mooi huis, een lieve man en twee prachtige dochters… maar toch is daar altijd het gevoel van gemis. Als Sophie op haar veertigste een burn-out heeft, besluit ze het contact met haar moeder te herstellen. Pijnlijke en hoopvolle nieuwe inzichten over vroeger komen aan het licht; het zijn de puzzelstukken die Sophie in staat stellen haar verleden en zichzelf te accepteren.
*************************************
https://www.jan-magazine.nl/psyche/a3...
October 22, 2020
Een boek dat ik in één ruk heb uitgelezen.
Sophie studeerde rechten en werkte jarenlang in de advocatuur. een burn out geeft haar tijd om een antwoord te zoeken op de vraag Waarom. Het net een thriller. Motief? Waarom? Net een cold case, gelukkig zonder lijken.
Naar mate dat ik het boek aan het lezen was dacht ik dat een titel zoals, Moeder, waarom leven wij, beter bij het boek paste.
De laatste bladzijde vertelt veel.
Ieder mens heeft een verleden dat hij of zij met zich meedraagt al is het ene verhaal heftiger dan het andere. enz.
Is het een biografie? Misschien. Voor mij een mooie roman die over iemand zijn leven gaat en voor mij zeker een aanrader.
Sophie studeerde rechten en werkte jarenlang in de advocatuur. een burn out geeft haar tijd om een antwoord te zoeken op de vraag Waarom. Het net een thriller. Motief? Waarom? Net een cold case, gelukkig zonder lijken.
Naar mate dat ik het boek aan het lezen was dacht ik dat een titel zoals, Moeder, waarom leven wij, beter bij het boek paste.
De laatste bladzijde vertelt veel.
Ieder mens heeft een verleden dat hij of zij met zich meedraagt al is het ene verhaal heftiger dan het andere. enz.
Is het een biografie? Misschien. Voor mij een mooie roman die over iemand zijn leven gaat en voor mij zeker een aanrader.
February 3, 2021
De schrijfster vertelt in dit boek over het verlies van haar moeder op zeer jonge leeftijd.
Ze gingplotseling op reis en kwam niet meer terug.
Zo rond haar 40e krijgt ze een burn-out, die te wijten blijkt aan het onverwerkte verdriet om haar verloren moeder.
Zij gaat op zoek, hoe het vroeger allemaal gegaan is. Ze laat haar vader vertellen hoe hij dacht dat het gegaan was en ook heeft ze weer contact met haar moeder en vraagt ze van haar hetzelfde.
Ook familie en vrienden van vroeger vraagt ze om hun verhaal te doen.
Het wordt een hele zoektocht met ups en downs.
Ik vind dat ze het heel mooi beschrijft allemaal.
Ze gingplotseling op reis en kwam niet meer terug.
Zo rond haar 40e krijgt ze een burn-out, die te wijten blijkt aan het onverwerkte verdriet om haar verloren moeder.
Zij gaat op zoek, hoe het vroeger allemaal gegaan is. Ze laat haar vader vertellen hoe hij dacht dat het gegaan was en ook heeft ze weer contact met haar moeder en vraagt ze van haar hetzelfde.
Ook familie en vrienden van vroeger vraagt ze om hun verhaal te doen.
Het wordt een hele zoektocht met ups en downs.
Ik vind dat ze het heel mooi beschrijft allemaal.
March 11, 2021
Een persoonlijk verhaal dat grappig genoeg aansluit bij mijn vorige boek waarin het ook ging om terugkijken op waarom je leven gelopen is zoals het gelopen is (The Midnight Library). In dit boek dat ik als gratis e-boek kreeg gaat het vooral om de afwezige moeder en de overlevingsstrategie van de schrijfster. In het begin vond ik het wat zeurderig en twijfelde ik om door te lezen. Toch pakte het verhaal me door de vlotte schrijfstijl en de duidelijke lijn van het verhaal. Het is doelgericht en biedt inzicht in de situatie van de hoofdpersoon in een korte spanningsboog. Voor mensen in een vergelijkbare situatie waarschijnlijk een heel fijn boek.
January 28, 2021
Bijzonder om door dit boek te ervaren hoe Sophie als kind een overlevingssysteem ontwikkelt nadat haar moeder plots het gezin verlaat. Sophie is haar jeugd goed doorgekomen (ze doet het goed op school, studeert rechten etc.) en ze denkt daarom haar hele leven: “ik kan alles aan’’, tot zij op haar veertigste in een burn-out belandt. Overlevingspatronen, bindingsangst en het gebrek aan liefde van haar moeder zijn onderdeel van haar identiteit geworden. Sophie keert terug naar haar pijnlijke jeugd. Een openhartig boek dat veerkracht uitstraalt.
January 31, 2022
Ik begon dit boek, omdat het onderwerp me aansprak. Een moeder die van de ene op de andere dag haar kinderen achterlaat. En welke invloed dit moet hebben op iemands leven. In het begin vond ik dit zeker een boeiend boek. Wat voor mij ontbrak was een echte verhaallijn. Op het laatst heb ik ook hele stukken overgeslagen, teveel herhaling en te saai. Wellicht voor mensen in eenzelfde situatie een nuttig boek.
January 3, 2021
When we are ashamed, we can't tell our stories. And stories are the foundation of our identity. - Andrew Solomon
Ik schaamde me voor mijn eenzaamheid, voor mijn sombere buien, voor mijn onvermogen iets van het leven te maken, terwijl alle ingrediënten daarvoor aanwezig waren....ik schaamde me voor alles.
Ik schaamde me voor mijn eenzaamheid, voor mijn sombere buien, voor mijn onvermogen iets van het leven te maken, terwijl alle ingrediënten daarvoor aanwezig waren....ik schaamde me voor alles.
July 8, 2022
Dit verhaal is indrukwekkend en vol intimiteit geschreven. Je eigen angsten en onzekerheden zo open en bloot neerleggen. Stoer en knap gedaan. Soms komt het verhaal wat langdradig over en lijkt het wel vol herhalingen maar ik snap ook dat het verhaal een proces beschrijft waarin er sprake is van vallen en opstaan.
July 2, 2021
Gelezen als lezersjury voor de Hebban debuutprijs. Het was een aardig boekje, niet te dik. Het had alleen niet veel om het lijf en het zal geen breed publiek trekken. Wel leuk om plekken in Den Haag terug te zien als Hagenaar.
Read
January 20, 2024‘Het is niet de inhoud van de beerput waar we aan lijden, het is slechts de deksel’, schrijft de auteur, en opent vervolgens de beerput van haar jeugd voor ons. Als je de stenen op jouw eigen levenspad niet opruimt, zullen je kinderen erover struikelen, voeg ik dan maar toe.
September 1, 2020
Mooi verhaal. Geen roman of literatuur.
January 6, 2021
Vlotte autobiografische weglezer - hoe miscommunicatie tot een en ander leidt
January 20, 2021
Prachtig, veel herkenning.
Read
January 27, 2021Aangrijpend verhaal, wat handreikingen geeft om gedrag in het heden ontstaan door onverwerkt verleden te begrijpen
June 22, 2021
Diepgaand onderwerp maar toch leest het als een trein.
August 7, 2021
Mooi boek over onverwerkte pijn uit het verleden. De impact daarvan, en het proces om hier wat mee te doen. Het heeft me wel aan het denken gezet
May 14, 2022
Warrig, maar zo is het nu eenmaal. Geen kritiek. Vol waardevolle vragen.
February 12, 2023
3,5 ster
January 26, 2024
3,5
Mooi verhaal over familieproblemen. Laat de complexiteit van de mens zien -> why do we act the way we do? En over hoe we trauma’s overnemen en onbewust weer doorgeven
Het verhaal is kort en leest vlot weg
Mooi verhaal over familieproblemen. Laat de complexiteit van de mens zien -> why do we act the way we do? En over hoe we trauma’s overnemen en onbewust weer doorgeven
Het verhaal is kort en leest vlot weg
November 29, 2020
Het zal je maar gebeuren: je bent vijf en je moeder verlaat het gezin als een donderslag bij heldere hemel. Hoe ga je daarmee om? Hoe tekent dat je leven
In dit non-fictie-boek over haar leven beschrijft Sophie hoe het haar is vergaan. Het verhaal is meeslepend en ook eerlijk. Ze spaart zichzelf niet, maar durft ook het verleden in een goed, scherp daglicht te zetten. Moeder en vader blijken allebei fouten gemaakt te hebben en het verlaten was misschien niet zo plotsklaps als het leek.
In dit non-fictie-boek over haar leven beschrijft Sophie hoe het haar is vergaan. Het verhaal is meeslepend en ook eerlijk. Ze spaart zichzelf niet, maar durft ook het verleden in een goed, scherp daglicht te zetten. Moeder en vader blijken allebei fouten gemaakt te hebben en het verlaten was misschien niet zo plotsklaps als het leek.
Displaying 1 - 29 of 29 reviews