Een geweldig cadeau voor de feestdagen: de tweede bundel van Tim Hofman!
'Je ziet aan alles dat hij plezier heeft in taal, en in het spelen met taal.' NRC Handelsblad
Er was gelukkig nog genoeg om over te schrijven na zijn eerste bundel Gedichten van de broer van Roos. Tims nieuwe bundel Grappig jammer staat vol met werk over leven en dood, (mislukte) relaties, seks, religie en de maatschappij: thema’s die ook in zijn generatie de hoofdrol spelen. Zijn schrijfstijl is luchtig, maar schuwt niet om je mee de diepte in te trekken. Een boek met grappen, innemende persoonlijke anekdotes en taaltechnische vernuftigheden.
Niet beter dan z'n eerste bundel; ook niet slechter. Er zaten een paar heel goede gedichten tussen, sommigen waren meh en sommigen waren heel onduidelijk. Beetje een mengelmoesje. Maar ik vind het altijd fijn als mensen zo creatief zijn met de Nederlandse taal :)
Tja, ik wilde toch nog een keer een kansje geven aan deze schrijver (na zijn eerste boek 1 ster te hebben gerate, zijn verhaal in 3pak 0 sterren). Maar helaas wederom is het niet voor mij. Er waren misschien een handjevol van gedichten die ik wel OK vond, maar de meeste vond ik heel vreemd/apart en wtf ben ik aan het lezen, en soms moest ik zelfs herlezen om zeker te zijn dat ik echt iets las. Ik heb ook een aantal verteld aan mijn man en die keek met een hele aparte blik naar me en wilde toen niet meer verder weten. Dus heel jammer.
Niet heel erg bijzonder bundeltje. Ik heb de bundel gelezen terwijl ik op Storytel luisterde hoe Tim Hofman de gedichten voordroeg. Hoewel sommige gedichten overgeslagen zijn - omdat ze het beste tot hun recht komen als je het op papier ziet en ze niet voor kán dragen - en de volgorde soms iets anders was, voegt dit echt iets toe. De voordacht hoort bij het gedicht en maakt dat je de emotie kunt voelen en daardoor het gedicht beter begrijpt. Ik vind overigens dat gedichten het beste tot hun recht komen wanneer ze voorgedragen worden, en deze bundel bewijst dat ook weer.
Tim Hofman (1988) is een Nederlandse tv-maker die debuteerde met de bundel Gedichten van de broer van Roos. Nu komt hij met zijn bundel Grappig jammer.
Als je wilt dat gedichten je verbazen, je hart raken of een dieper inzicht geven, ben je er bij Hofman aan voor de moeite. De subtiliteit gaat over boord: wat er staat, is het enige. Je hoeft niet tussen de zinnen door te kunnen lezen of ergens een dubbele betekenis achter te zoeken. Hoogstens ontlokken sommige gedichten je een glimlach, en is er enig taaltechnisch vernuft te bespeuren. De taal is gezocht en geconstrueerd.
Het is moeilijk zoeken naar een rode draad of thematiek waaronder de verschillende gedichten zouden kunnen vallen of verdeeld zouden kunnen worden. Ze gaan grosso modo allemaal over wat de generatie van Hofman zelf meemaakt: relaties, seks, onzekerheden, leven en dood. Er zijn dan ook geen delen of hoofdstukken in de bundel te vinden. Heel wat stukjes zijn gedachten of samenraapsels die je in het dagelijkse leven zo zou kunnen uitspreken of zelfs al gebruikt hebt, en dus ook totaal niet origineel meer. Zoals:
Gemene deler: we delen niks behalve de rekening.
Of
What is laf: Ik sta graag naast iemand die me haat want dan voelt het zo noodzakelijk om van mezelf te houden
Hier en daar komen er halve Engelse zinnen voor en één volledig gedicht in het Engels, niet echt ideaal om nieuwe poëzielezers de liefde voor (mooi) Nederlands bij te brengen. De lengte van de gedichten is heel afwisselend; de korte stukjes gedachten wisselen elkaar af met langere teksten waar wel langer is over nagedacht maar waar toch ook weinig tot geen emotie bij komt kijken. Al kan een gedicht in de vorm van een kruis over de timmerman Jozef over de hele lengte van de bundel zorgen voor een break halverwege; als de inhoud niet verder komt dan enkele laatdunkende gedachten met maar weinig stijl of van enige polemiek gespeend zijn, werkt het nog niet goed.
Marketingplan van een timmerman II
Zo waren daar discipelen die na een beetje piepelen en ’t stelen van een lijk samen kwamen op een dijk ze zaten daar verdomde trots ’t verslepen van die logge rots had ieder van hen afgemat toen Petrus riep zeg weet je wat!
Hofman schrijft zinnen die op elkaar rijmen, en maakt woordgrappen. En die door de uitgever gedichten zijn genoemd. Hij toont dat hij plezier heeft met taal. Maar er meer achter zoeken, een echte passie of verontwaardiging is echter te veel gevraagd. Een standpunt wordt niet ingenomen, er is nul engagement. Hofman interpreteert onmiddellijk voor zijn lezer. U weze hierbij gewaarschuwd.
Retteketet met 'Grappig Jammer' in bed: Het is bepaald geen pret om groffe rijmdelarijm aan te horen. Boos geklets over kankers, katzwijm en seks Zou't in de kiem willen smoren! Puur en alleen omdat ze als poëziealbumversjes zijn ingezet.
Ondanks dat sommige gedichten mooi of juist grappige hersenspinsels op papier zijn, zijn een heleboel gedichten vaag, dark of gewoon heel raar. De gedichten gaan over dood, depressie en maatschappelijke kwesties waar vooral de schrijver (Tim Hofman) aan kan relaten. Toch 3 sterren waard voor mij, omdat bepaalde gedichten in mijn hoofd bleven hangen en ik erover na bleef denken.
Aangezien mijn reading challenge lichtelijk kiele kiele wordt, besloot ik onderweg naar yoga de nieuwe gedichtenbundel van Tim Hofman te luisteren. Dat was al wel tricky, want ik ben niet zo'n fan van Tim Hofman en zijn gedichtenbundel leest hij ook nog eens zelf voor.
Vorig jaar heb ik voor het eerste een poezieboek gelezen (Melk en honing). Mogelijk lag hierdoor de lat al wel wat hoog, want ik vond dat boek echt bijzonder en daar zaten ook echt gedichten in die me raakte. Deze gedichtenbundel liet me alleen maar met mijn mond vol tanden staan. Zei hij dat nou echt? Really? Waarom?
Ik vond de gedichten uiteenlopend, maar vooral flut. Ik denk dat er bij 1 of 2 een glimlachje verscheen. De andere gedichten lieten me huiveren. Heel laag voelde ze wat mij betreft. Nee, geen aanrader wat mij betreft. Maar dit boek kun je dus luisteren via Storytel en duurt maar een half uurtje. Toch voelde het nadien voor mij als enorme tijdsverspilling.
Ik las Tim Hofman's eerste gedichten bundel vorig jaar en was eigenlijk gelijk verliefd. Grappig Jammer was daarintegen niet echt wat ik gehoopt had. Wel vond ik zijn audioboek opname hilarisch en echt het luisteren waard! Hij is zo fijn zichzelf, en dat kan ik wel appreciëren.
Ik dacht; een keer wat anders dan telkens thrillers lezen. Dit boek geluisterd via Storytel. Sommige gedichtjes waren wel grappig, maar ik weet verder niet zo goed wat ik er van moet denken. Ben dit genre ook niet echt gewend. Toch twee sterren omdat ik sommige gedichtjes wel leuk vond.
Beetje wisselend, sommige gedichten vond ik echt heel goed, andere juist wat minder. Hou van de korten gedichten met de woordgrappen er in. Vrou(w) was mijn favoriet uit de bundel, daar werd ik wel echt even stil van. Aanrader is om ook het audioboek van deze dichtbundel erbij te luisteren, Tim draagt de gedichten mooi voor en dan krijg je nog meer van zijn gedachtegang mee, voor sommige gedichten maakt dit wel het verschil. (en het random geouwehoer tussendoor was wel lachen)
Ik vind Tim altijd zo grappig maar ik vond 75% van dit boek een beetje vreemd en totaal niet gevat. Een extra ster omdat het audioboek zo fijn voorgelezen was.
Ik was echt teleurgesteld dit te lezen na eerder de bundel 'Gedichten van de broer van Roos' te hebben verslonden. Waar ik daar de woordgrappen sterk vond, de gedichten diepzinnig, en de teksten me raakten, wachtte ik in deze bundel vooral op de klapper die ging komen. Maar die kwam niet. Zelfs vond ik de woordgrappen nu vaak te vergezocht en was het af en toe alsof Tim zich te veel verloor in de vorm (fonetiek, woordgrappen en rijm) wat de inhoud zeker niet ten goede deed. Waar de vorige bundel was overladen met hartjes die ik met potlood tekende bij de titels, moet je nu goed je best doen ze te vinden.
Het voelde een beetje alsof Tim jaren heeft gedaan over de eerste bundel en daarna dacht 'blijkbaar ben ik goed in dichten, dus ik flans er snel nog eentje in elkaar'. Dat is natuurlijk niet zo, dat begrijp ik ook wel, maar dat is het gevoel dat het mij gaf.
Natuurlijk moet ik ook credits geven; ik vind nog steeds de manier waarop Tim met woorden speelt, Ook vond ik deze wat politieker en dat was verfrissend.
FAVORIETE LANGERE GEDICHTEN
Goor pretentieuze dichter heeft ook een keer zin in de dag Gezonde witte cis-man zkt. identiteit Een dode vriend HuweLijk Zwemless Verwarde man Slotpleidooi versie 4
FAVORIETE KORTE GEDICHTEN
(Loyale Gezinsman) 'Ik sla mijn zoon soms buiten westen zodat hij zijn eenzame jeugd niet hoeft te voelen'
(Vergif it to me) 'Ik verzamel alles aan jou maar spaar mezelf niet'
EXCERPTS
(LDVD) 'Soms hoop ik dat ik (...) Mezelf verdrink maar net te kort Mezelf vermoord maar wakker word'
(Stereogaam) 'Geen idee hoe je heet Maar wees een vleesvervanger'
(Hij/zei) 'Hij zei zij zijn een tweeling Zij zei zij zijn twee eenling Hij zei hij wil geen vervreemding Zij zei hij is een vervreemd ding'
Ik heb het boek en het luisterboek naast elkaar gelezen/geluisterd. Dit maakt het wel veel sterker. Ooit toen dit boekje uit kwam kocht ik het gelijk, alleen kwam ik er niet doorheen..
Als Tim in het luisterboek het zelf voorleest, zit er veel meer kracht en intonatie op de juiste plekken.
Daarnaast is het luisterboek best geinig, soms wijkt hij af van het normale boekje.. ga maar luisteren dan hoor je het ook!
Gedichten zijn lastig te beoordelen. Nou lees ik ook niet veel gedichten. Ik waardeer dat deze gedichten niet lastig te begrijpen zijn. Ik snap tegelijk wel dat dit juist een kritiek punt is voor anderen. Maar sommige stukjes zijn erg humoristisch en ik vind het gewoon erg leuk om het van Tim zelf voorgelezen te horen via het audioboek.
Sommige gedichten vond ik mooi, maar met andere sloeg Tim wat mij betreft de plank totaal mis. Vooral de serieuze poëzie maakt je af en toe stil, maar de seks-gerelateerde uitspattingen zijn tenenkrommend. Het is wel leuk om te zien hoe Tim geniet van spelen met taal. Alsnog: dit boekje is geen waardig vervolg op ‘de broer van Roos’.
Ik vond een aantal gedichten erg mooi en goed geschreven. Ik snapte de betekenis ook of ik kon er zelf goed een betekenis aan linken. Er zaten naar mijn mening echt best wel een aantal moeilijke gedichten bij waar ik de betekenis niet snapte of waar ik zelf geen betekenis aan kon hangen. Ook werd er regelmatig gebruik gemaakt van moeilijke woorden. Verder is het wel leuk als je van Poëzie houdt.