Πέρασε το καλοκαίρι και ήρθε ο μακρύς χειμώνας: οι σκιές σκούραιναν και οι άνεμοι βοούσαν· αστραφτερές βροχές χτυπούσαν τις γέφυρες. Πήρα τον δρόμο για την Καλιφόρνια: οδηγώντας, σκεφτόμουν πως η ταχύτητα στον δρόμο δείχνει την ταχύτητα της ανθρώπινης προσδοκίας. Κάνε αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα. Οδήγα.
Το βιβλίο αυτό είναι μια συλλογή κειμένων για την ποιητική της πόλης που γράφτηκαν από το 1988 μέχρι το 2024. Η περιπλάνηση στο Λος Άντζελες, η χαρτογράφησή του, η ψυχογεωγραφία του γίνονται αφορμή για μια αποσπασματική αυτοβιογραφία που περιλαμβάνει ταξιδιωτικές αναμνήσεις, λογοτεχνικές αναφορές, σκέψεις για την πολεοδομία, το ροκ εντ ρολ, την αυτοκίνηση και την ταχύτητα.
Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε Φαρμακευτική στη Φυσικομαθητική Αθηνών, Ιστορία και Πολιτισμούς στην Εcole des Hautes Etudes en Sciences Sociales στο Παρίσι, Ιστορία της Αμερικανικής Πόλης στη Νέα Υόρκη καθώς και Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι θαυμαστές της Σώτης Τριανταφύλλου τονίζουν τη δυνατότητα του έργου της να 'ταξιδεύει' μέσα από μια ποικιλία εικόνων, σε διάφορα μέρη του πλανήτη και διάφορες ιστορικές περιόδους (από τις γειτονιές της Νέας Υόρκης, μέχρι τα σπίτια της ελληνικής κοινότητας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και το Λονδίνο των αρχών του 20ου αιώνα). Στο έργο της Σώτης Τριανταφύλλου συμπεριλαμβάνεται η αρθρογραφία της σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Τα άρθρα της στον αθηναϊκό τύπο αντικατοπτρίζουν τις αριστερές ανθρωπιστικές αξίες, ενώ πολλές φορές παράλληλα στέκονται κριτικά απέναντι στη αριστερά και τις επιλογές της στο χρόνο. Έχει γράψει τρεις συλλογές διηγημάτων («Μέρες που έμοιαζαν με μανταρίνι», «Το εναέριο τρένο στο Στίλγουελ», «Άλφαμπετ Σίτυ»), δύο βιβλία για τον κινηματογράφο («Κινηματογραφημένες πόλεις», «Ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου 1976-1992»), τέσσερα μυθιστορήματα («Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης», «Αύριο, μια άλλη χώρα», «Ο υπόγειος ουρανός», «Το εργοστάσιο των μολυβιών») καθώς και ένα βιβλίο για παιδιά «Η Μαριόν στα ασημένια νησιά και τα κόκκινα δάση» (1999). Εργάζεται επίσης ως μεταφράστρια, επιμελήτρια εκδόσεων, reader σε εκδοτικούς οίκους και καθηγήτρια της Ιστορίας του Κινηματογράφου.
Καταπληκτικό βιβλίο, σε παρασέρνει μαζί του στους δρόμους από και προς το Λος Άντζελες. Δεν άντεχα να το αφήσω μέχρι να το τελειώσω, όπως έχω πάθει με ένα υπερβολικά μεγάλο αριθμό βιβλίων της κας Σώτης Τριανταφύλλου. Σε κάποια σημεία του είναι αυτοβιογραφικό, σε άλλα ένα ασταμάτητο road trip με τον άνεμο στα μαλλιά και σε άλλα σε μπαινοβγάζει σε πανάκριβα σπίτια περίτεχνης αρχιτεκτονικής πλούσιων ιδιοκτητών. Ομως, οπουδήποτε κι αν αναφέρεται, από αρχιτεκτονική, μέχρι δρόμους, γέφυρες και βέβαια, όπως σε όλα τα βιβλία της, στη μουσική, σε ταξιδεύει αβίαστα και με ενθουσιασμό, σε παίρνει μαζί της. Εντωμεταξύ δεν είναι 128 σελίδες, αλλά 247. Δεν ξέρω για ποιο λόγο αναφέρεται ότι έχει τόσο λιγότερες σελίδες..
Η γοητεία αυτού του βιβλίου είναι ότι δημιουργεί μια έντονη εικονοποιία. Σε βάζει στο κλίμα ενός οδοιπορικού σε μια Αμερική πέρα από την αψεγάδιαστη απεικόνισή της στην κινηματογραφική οθόνη. Ένα γεωγραφικό, αχρονικό ταξίδι στις γειτονιές της Καλιφόρνια και του Λος Άντζελες ποτισμένη με αναμνήσεις, εμπειρίες και πληροφορίες που προσδίδουν απόλυτη ρεαλιστικότητα και ζωντάνια, σαν να το ζεις κι εσύ. Θα δεις πολλές εικόνες από το αμερικανικό τοπίο που φαντάζεσαι ή/και έχεις στο μυαλό σου από τις ταινίες, άλλοτε από ειδυλλιακή σκοπιά κι άλλοτε από πιο σκοτεινή: από την οδήγηση στον παράκτιο δρόμο με τους φοίνικες και τη δύση του ηλίου, την ξακουστή προβλήτα της Σάντα Μόνικα με το λούνα παρκ και την έρημο της Νεβάδα, στη γκριζίλα του μητροπολιτικού κέντρου, τα μοτέλ των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων και τις κακόφημες αστικές γειτονιές.
Οι αναφορές σε ταινίες, μουσική, σειρές και γενικά το πολιτισμικό πλαίσιο που διατρέχει την εκάστοτε εποχή, εμπλουτίζουν την ατμόσφαιρα και το καθιστούν τελικά υπερκείμενο: θεωρώ ότι είναι ιδανική η ανάγνωσή του με την αντίστοιχη californian underground μουσική ή όποιο άλλο είδος αναφέρεται κάθε φορά. Καθώς διάβαζα έψαχνα συχνά τα τραγούδια που αναφέρονταν ή τα μέρη για να κάνω ακόμα πιο ζωηρή την εικόνα στο μυαλό μου.
Μπορεί το κείμενο να ακούγεται συγκεχυμένο αλλά δεν σε αφήνει έρμαιο ενός λεκτικού χάους. Σε παρασέρνει να ακολουθήσεις το δικό του ρυθμό μέσω ενός ευφάνταστου αλλά όχι βαρύγδουπου ή κουραστικού παιχνιδιού με τις λέξεις.
Με λίγα λόγια: πρωτότυπο και γοητευτικό, γεμάτο εικόνες ενός τόπου που για εμάς μοιάζει άπιαστος και εξωτικός...
"Έχω την ακαταμάχητη τάση της φυγής. wanderlust. σαν τους περιπατητές του 17ου αιώνα, αλλά πάνω σε ρόδες. Η προσωρινότητα στους διάφορους τόπους μου προσδίδει ένα αίσθημα θεσπέσιας ελευθερίας, ανωνυμίας, εκκρεμότητας. Δεν είχα ποτέ σκοπό ή προορισμό."
Ένα παλίμψηστο από κείμενα ύφους στήλης εφημερίδας, απλωμένα σε διάρκεια 35 ετών, με σποραδικές φράσεις, συχνά ασυνάρτητης ποιητικής υφολογίας , που δίνουν ξέφρενο ρυθμό ανάγνωσης και προσομοιάζουν την αγάπη της συγγραφέως για την ταχύτητα και τα roadtrip, με την ασταμάτητη ενηλικίωση και εξέλιξη της πόλης του Λ.Α. , μέσω ακατάπαυστου name-dropping και κινηματογραφικού τρέιλερ.
"Το Λος Άντζελες δεν είναι ο δύσοσμος και αιματηρός τόπος του εγκλήματος και του ανθρωποκυνηγητού : life is easy κάτω από τα φοινικόδεντρα. Τα περισσότερα εγκλήματα αφορούν κλοπές και καταπάτηση περιουσίας: property crimes, poverty crimes. Ο φθόνος απέχει από το φόνο μονάχα ένα θήτα."