"Πολλά στενάχωρα ονειρεύτηκε τη νύχτα ο Βαρόνος Και οι πολεμιστές που κάλεσε Θα 'βλεπαν για καιρό στους εφιάλτες τους Ίσκιους, μορφές δαιμόνων και μαγισσών Και σκουληκιών μες στα μεγάλα φέρετρα". Δυστυχισμένος όποιος έχει αναμνήσεις που μόνο πόνο και θλίψη του φέρνουν. Άθλιος όποιος θυμάται να ζει σε τεράστιες καταθλιπτικές αίθουσες με καφετιά ριχτάρια στους τοίχους, τόνους παλιών βιβλίων κι ένα δάσος με γιγαντιαία δέντρα να τον τρομοκρατούν απ' έξω, παραφορτωμένα με κληματσίδες και τα στρεβλά κλαδιά τους μπλεγμένα ως τον ουρανό. Τέτοια μοίρα επιφύλαξαν οι Θεοί σ' εμένα τον σαστισμένο και απογοητευμένο, τον στείρο και κομματιασμένο. Κι όμως, μ' έναν παράξενο τρόπο συμφιλιώθηκα με την τύχη μου κι εναγωνίως προσπαθώ να κρατηθώ απ αυτές τις άχαρες αναμνήσεις για να μη θυμηθώ ποτέ το άλλο.
Howard Phillips Lovecraft, of Providence, Rhode Island, was an American author of horror, fantasy and science fiction.
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe. See also Howard Phillips Lovecraft.
Πριν από 20 σχεδόν χρόνια, θυμάμαι να διαβάζω τις περιβόητες "Ιστορίες μαγείας και τρόμου" πολύ αργά το βράδυ στο δωμάτιο μου (έμενα με την γιαγιά μου τότε λόγω έλλειψης χώρου στο πατρικό), με μόνο φως ένα παλιό αμπαζούρ (το οποίο βρίσκεται πλέον στο εξοχικό). Είχα απορροφηθεί σε τέτοιο βαθμό μέσα στην διήγηση που είχα ξεχάσει το σχολείο της επόμενης μέρας και οτιδήποτε άλλο. Σε κάποια φάση χτυπάει το τηλέφωνο (το παλιό, καλό το ορθόδοξο με τον τροχό που έκανε ντριν στην διαπασών). Δεν νομίζω να έχω τρομάξει περισσότερο στην ζωή μου! Για ένα λεπτό νόμιζα ότι έσκασε μύτη ο Μπράουν Τζένκιν, η Κέζια Μάσον και ο "Μαύρος άντρας". Φυσικά στο τηλέφωνο δεν ήταν (ευτυχώς) κανένας από αυτούς αλλά η τότε άρρωστη νονά μου που ήθελε κάτι την γιαγιά.
Fast forward 20 πλέον χρόνια μετά και έχοντας διαβάσει και την έκδοση του Αίολου, αλλά επειδή δεν βαριέμαι ποτέ τον Λάβκραφτ, πήρα και την έκδοση από Οξύ. Ωραία μετάφραση, δεν τρελάθηκα με την έκδοση αλλά δεν έχει σημασία. Ο Λάβκραφτ είναι εκεί για μια ακόμα φορά να μας κάνει να κοιτάμε περίεργα τις γωνίες, τις σκιές και να αφουγκραζόμαστε ακόμα και τον παραμικρό ήχο κάθε βράδυ, μακρυά από σύγχρονες, εμπορικές διηγηματικές μεθόδους και κινηματογραφική πλοκή της δεκάρας.
Μόνο πέντε αστεράκια, όπως και πέντε αστεράκια θα έπαιρνε και η λίστα με τα ψώνια του Χόουι.
"Τα όνειρα του σπιτιού της μάγισσας" ήταν ίσως το πρώτο διήγημα του Λάβκραφτ που διάβασα ποτέ, γι' αυτό έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, ειδικά ο χρυσός μου ο Μπράουν Τζένκιν :P
Κατά τα άλλα ισχύουν οι μικρογκρίνιες που είχαν και για τον πρώτο τόμο.
Τρεις ακόμα ιστορίες έρχονται από τις εκδόσεις οξύ, με αυτό το δεύτερο αλμπουμάκι τους να επεκτείνει το σύμπαν του Λάβκραφτ σε νέες παράλληλες και ασύλληπτες διαστάσεις τρόμου και μαύρης μαγείας. Την παράσταση κλέβει η δεύτερη νουβέλα «όνειρα στο σπίτι της μάγισσας» με τον πρωταγωνιστή Γουόλτερ Γκίλμαν να στοιχειώνεται από όνειρα που μπλέκουν το φανταστικό με το πραγματικό και τη μάγισσα Κεζάια με το ανθρωπόμορφο σκυλί της Μπράουν Τζένκιν να προσπαθούν να τον παρασύρουν σε κόσμους αλλόκοτους με ρευστά πολύεδρα, ιριδίζουσες φυσαλίδες και τρεις ήλιους.
"Τώρα ήταν ξεκάθαρο τι τον περίμενε: ο βαλπουργιανός ρυθμός θα έφτανε στο απόγειό του, οι συμπαντικής υφής ηχητικοί τόνοι που καλούσαν τη συγκέντρωση όλης της προαιώνιας χωροχρονικής οργής, της κρυμμένης πίσω από τις αλλεπάλληλες σφαίρες της ύλης που κάποτε απελευθερώνεται και αντηχεί διεισδύοντας παντού, προσδίδοντας φρικιαστικά στοιχεία σε καθορισμένες περιόδους του χρόνου."
Δεν θα ήθελα να πω πολλά, καθώς νομίζω πως δεν είναι απαραίτητο. Ο H.P. Lovecraft είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους λογοτέχνες του κόσμου και προσωπικά παραμένει ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Η σκοτεινή και οργιάζουσα φαντασία του, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως το έργο του κοντεύει να γίνει 100 χρονων, δεν παύει στιγμή να με εκπλήσσει. Αντισυμβατικός, εκκεντρικός, δυσνόητος, αχαλίνωτος, έχει χτίσει τον δικό του μύθο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τι κρίμα που έφυγε από τη ζωή τόσο νωρίς. Πιστεύω ακράδαντα πως αν ζούσε περισσότερο θα μιλούσαμε αυτή τη στιγμή για ένα φαινόμενο. Η συγκεκριμένη συλλογή από το Οξύ είναι μια κομψή, λιτή και απέριττη έκδοση που στοχεύει ίσως και σε κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με τη μυθολογία Κθούλου. Προσωπικά έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος και σκοπεύω να προμηθευτώ και τα άλλα βιβλία σύντομα. Η νουβέλα Τα Όνειρα της Μάγισσας είναι σίγουρα ο αδιαμφισβήτητος σταρ της συλλογής αυτής, όμως δεν μπορώ να πω πως δεν θα ήθελα και κανα δυο διηγήματα ακόμα σαν τον Ξένο και το Κτήνος στη σπηλιά.
---Ο Ξένος. Κάποιος έχει ζήσει όλη του τη ζωή σε ένα κάστρο που περιβάλλεται από πανύψηλα δέντρα, μόνος, χωρίς να έχει δει ποτέ τον έξω κόσμο, ούτε καν το φως του ηλίου. Η περιέργειά του τον οδηγεί να ανέβει σε ένα μισογκρεμισμένο πύργο για να δει πάνω από τα δέντρα. Καταφέρνει να ανέβει, και ουσιαστικά βγαίνει κατευθείαν έξω στο επίπεδο του δρόμου, κοντά σε μια έρημη εκκλησία, οπότε με το σεληνόφως, που αντικρύζει για πρώτη φορά, οδεύει προς ένα κατοικημένο κάστρο. Του φαίνεται γνώριμο αλλά καθώς μπαίνει από ένα ανοικτό παράθυρο τους βλέπει όλους να τρέχουν τρομαγμένοι και κάτω από μια χρυσή αψίδα μια ανόσια μορφή να τον κοιτάζει. Την πλησιάζει με φρίκη και την ακουμπά... Φεύγει προσπαθώντας να βρει καταφύγιο στη λήθη, επιστρέφει στην έρημη εκκλησία αλλά δεν μπορεί - ούτε θέλει - να επιστρέψει στο κάστρο και τα πελώρια δέντρα του. Θα μείνει εκεί παρέα με τα στοιχειά, στοιχειό κι ο ίδιος, όπως κατάλαβε όταν άγγιξε το τέρας, τον καθρέπτη του.... Ίσως το διάβασα γρήγορα, μπορεί να φταίει και ότι κατάλαβα την ανατροπή πριν γίνει, δεν ένιωσα και κανένα δέσιμο με τον πρωταγωνιστή, οπότε: 1/5. ---Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας. Μια ιστορία για έναν ενοικιαστή ενός θεωρούμενου στοιχειωμένου σπιτιού όπου έμενε παλαιότερα μια μάγισσα. Εξελίσσεται με καλό ρυθμό και δεν είναι τόσο τρόμου όσο αγωνίας καθώς κάθε βράδυ οι θόρυβοι και τα περιστατικά πληθαίνουν. Η τελική αποκάλυψη δεν είναι το δυνατό σημείο του, όσο η διαδρομή της ιστορίας μέχρι το τέλος. 3/5 ---Το κτήνος στη σπηλιά. Ο πρωταγωνιστής χάνεται σε μια σπηλιά και τρομοκρατημένος ανακαλύπτει πως δεν είναι μόνος. Σύντομο και ευανάγνωστο, αλλά όπως και στο πρώτο διήγημα της συλλογής -τον ξένο- η ανατροπή διαφαίνεται πριν το τέλος, οπότε 2/5.
Μέτρια συλλογή, περισσότερο αγωνίας παρά τρόμου, βασικό ελάττωμα πως οι ανατροπές γίνονται εμφανείς από τη μέση της ιστορίας. 2/5