ไข่มุกสีเลือด

by Ango Sakaguchi, ฉวีวงศ์ อัศวเสนา (Translator)

กว่าจะได้ไข่มุกมา...ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจเท่าไร
แต่แล้วกลับเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
ไข่มุกล้ำค่านี้ใช่ไหมที่นำมาซึ่งเหตุร้ายลึกลับ
ปริศนายังดำมืดจนกระทั่งเรือถึงฝั่ง
เหตุการณ์ผ่านไปไม่ต่ำกว่าสามปี
ฆาตกรรมจะคลี่คลายอย่างไร...ต้องพึ่งพานักสืบยุคเมจิกลุ่มนี้

เงื่อนงำอันน่าพิศวงและการผจญภัยในทะเลกว้าง
ปรากฏเป็นวรรณกรรมนักสืบตามขนบดั้งเดิมของญี่ปุ่น
ได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน โดยนักเขียนอมตะ
ซากางูจิ อังโงะ

70 pages, Paperback

First published September 13, 2012

About the author

From Niigata, Sakaguchi (坂口安吾) was one of a group of young Japanese writers to rise to prominence in the years immediately following Japan's defeat in World War II. In 1946 he wrote his most famous essay, titled "Darakuron" ("On Decadence"), which examined the role of bushido during the war. It is widely argued that he saw postwar Japan as decadent, yet more truthful than a wartime Japan built on illusions like bushido.
Ango was born in 1906, and was the 12th child of 13. He was born in the middle of a Japan perpetually at war. His father was the president of the Niigata Shinbun (Newspaper), a politician, and a poet.
Ango wanted to be a writer at 16. He moved to Tokyo at 17, after hitting a teacher who caught him truanting. His father died from brain cancer the following year, leaving his family in massive debt. At 20, Ango taught for a year as a substitute teacher following secondary school. He became heavily involved in Buddhism and went to University to study Indian philosophy, graduating at the age of 25. Throughout his career as a student, Ango was very vocal in his opinions.
He wrote various works of literature after graduating, receiving praise from writers such as Makino Shin’ichi. His literary career started around the same time as Japan’s expansion into Manchuria. He met his wife to be, Yada Tsuseko, at 27. His mother died when he was 37, in the middle of World War II. He struggled for recognition as a writer for years before finally finding it with “A Personal View of Japanese Culture” in 1942, and again with “On Decadence” in 1946. That same year, the Emperor formally declared himself a human being, not a god. Ango had a child at 48 with his second wife, Kaji Michio. He died from a brain aneurysm at age 48 in 1955.

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 4 out of 5]

หนังสือเล่มจิ๋ว รหัสคดีสไตล์คลาสสิคที่เรียกว่า “โทริโมโนะ” อันมีลักษณะที่จะใช้ท้องเรื่องเเบบโบราณๆ เเม้จะเขียนในยุคสมัยใหม่เเล้ว ซึ่งโดยทั่วไปจะใช้ท้องเรื่องในสมัยเอโดะ เเต่ในซีรีย์ ของอังโงะเล่มนี้ จะเปลี่ยนมาใช้ท้องเรื่องสมัยเมจิเเทน

การดำเนินเรื่องตรงไปตรงมา ฉากต้นอารัมภบท ฉากกลางเกิดเหตุฆาตกรรมเเละฉากจบที่นักสืบมือหนึ่งเข้ามาไขคดี ถ้าไม่นับในเรื่องการดำเนินเรื่อง ผมชอบการอารัมภบทที่ค่อนข้างละเอียดเกี่ยวกับสังคมนักเเสวงโชค ใครเจอทำเลเก็บไข่มุกดีๆก็ต้องเป็นความลับ มาอย่างระมัดระวังเเละอาชีพของคนดำน้ำเก็บไข่มุก ที่คนเก่งย่อมเป็นที่หมายปอง ยิ่งคุณดำน้ำได้ลึก ได้นานเท่าไหร่ยิ่งเเสดงว่าคุณเป็นมือหนึ่งของวงการ

ในส่วนของการไขคดีก็ตรงไปตรงมามากๆ เกิดเหตุคนตาย ผู้เกี่ยวข้องมืดเเปดด้าน เลยต้องหอบคดีมาขอให้นักสืบของเราช่วย ซึ่งการไขคดีออกจะเป็นสไตล์ cozy เเค่นั่งฟังอะไรนิดๆหน่อยๆก็เหมือนมีพรายกระซิบรู้คำตอบในทันที
ในเล่มนี้จึงไม่ได้เน้นที่บรรยากาศหลอนๆไม่น่าไว้วางใจเเบบรหัสคดีคลาสสิคของรัมโปะหรือเซชิที่เคยผ่านๆตามา เเต่เป็นรหัสคดีคลาสสิคโดยเเท้ เน้นที่การไขคดี นักสืบ ฆาตกรรมในสถานที่ปิดตายกลางทะเล

อ่านเพลิดอ่านเพลินดีครับ เหมือนได้ล่องทะเลออกไปหาไข่มุกกับตัวละครในเรื่องเลยทีเดียว (ในเเบบที่ไม่ตายอะนะครับ) ...

[top. · Rating 3 out of 5]

อังโกะเรื่องแรกในชีวิต สืบสวนสอบสวนที่ดำเนินเรื่องในยุคเมย์จิ รู้สึกเรื่องมันน่าติดตามอยู่แค่ช่วงบนเรือ (ซึ่งมีประมาณ 3/4) พอลงเรือมาไขปริศนาก็ไม่ได้พลิกแพลงจนต้องร้องว้าว ส่วนตัวให้สนุกประมาณเนิน D ของรัมโป อ่านรวดเดียวจบได้เพราะไม่ยาวยืดเยื้อ

[Ozakiaun · Rating 4 out of 5]

ในฐานะคนที่ชอบงานอังโกะจากใต้ป่าซากุระบานสะพรั่งและความเรียงต่าง ๆ (โดยเฉพาะ ทฤษฎีความเสื่อมทราม) พอมาเจองานสืบสวนฝีมืออังโกะเลยค่อนข้างตั้งความหวังเอาไว้สูงมาก ๆ ว่าจะเป็นแบบไหนกันแน่ แต่พอได้อ่านจริง ๆ กลับผิดหวังกว่าที่คิด

จริง ๆ ถามว่ามันแย่ขนาดนั้นมั้ย ก็ไม่นะ แต่พอตั้งความหวังไว้สูงมันก็จะแบบ อ่า...5555555 นั่นล่ะ แต่คิดว่าอังโกะอธิบายบรรยากาศและบริบทของสังคมในยุคเมจิได้เห็นภาพดีนะ ตอนที่ตัวละครหญิงสองคนขึ้นเรือไปด้วยคือน่ากลัวมากกกกกก กลัวใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอมาก เอาดี ๆ คือสะท้อนภาพความน่ากลัวของมนุษย์ออกมาได้ชัดเกิน อ่านแล้วอึดอัดอะ แต่ด้วยความที่ตัวละครนักสืบโผล่มาแค่ช่วงใกล้จบเรื่อง ไม่ได้อยู่ด้วยตอนที่เกิดคดี แถมยังโผล่มาไขปริศนาชัวะ ๆ อย่างง่ายดายเหลือเกินทั้ง ๆ ที่ในเรื่องคือผ่านไปหลายปีแล้ว ก็เลยไม่ค่อยอินเท่าไหร่ เพราะส่วนตัวถ้าอ่านเรื่องแนวสืบสวน ก็อยากเห็นกระบวนการระหว่างทางของนักสืบ และอยากเห็นคาร์แรคเตอร์ของตัวเอกชัด ๆ มากกว่านี้ เลยทำให้ทุกอย่างดูเรียบ ๆ ห้วน ๆ ไปหมด แล้วด้วยความที่แบ่งพาร์ทเนื้อเรื่องแปลก ๆ นี่แหละ พาร์ทสืบสวนที่มีเนื้อหาน้อยอยู่แล้วยังเอาไปซอยให้แบ่งเป็นเอานักปราชญ์มาเดาคำตอบผิดแล้วค่อยเฉลยหักมุมตอนท้าย คือแบบ เข้าใจว่าตั้งใจให้หักมุมว่าที่คิดมานั้นผิดหมด แต่ส่วนตัวคือรู้สึกว่าการแบ่งพาร์ทแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะกับจริตตัวเองเท่าไหร่

ตรงที่ดีก็เหมือนจะดี อย่างบทสรุปของคดีนี่ค่อนข้างชอบนะ แต่ในภาพรวมก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นออกมาให้ร้องว้าวเป็นพิเศษ เพราะปกติงานของอังโกะที่ผ่านมาจะต้องมีอะไรซักอย่างที่ว้าวมาก ๆ แบบที่คิดไม่ถึงอยู่ หรือถ้าพูดถึงความซับซ้อนของคดีก็ไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้นเนี่ยสิ

[Chatree Rungsang · Rating 3 out of 5]

อ่านได้เพลิน ๆ บรรยายเหตุการณ์บนเรือได้สนุก แอบลุ้นเอาใจช่วยไม่ให้สองสาวเสร็จบรรดาลูกเรือกลัดมัน55
แต่ส่วนการไขคดีมันง่ายไปหน่อย สไตล์รหัสคดียุคเก่าที่ตัวนักสืบฟังเรื่องราวและสามารถอนุมานได้แม่นยำ

[Juve Sasithorn · Rating 4 out of 5]

หนังสือเล่มบาง เนื้อเเรื่องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นบนเรือที่ไป สำรวจเส้นทางการเดินเรือของญี่ปุ่นยุคเมจิ เล่าเรื่องกระชับดี อ่านเพลินเลย รออ่านเล่มถัดไปอยู่ค่ะ