Από τα πολύ σύντομα διηγήματα-μπονσάι (πρώιμα, αλλά και πρωτοποριακά, δείγματα του σύγχρονου flash fiction) έως τις πιο εκτενείς αφηγήσεις που εισχωρούν, ως προς την έκταση, τη φόρμα και το βάθος, στην κατηγορία της νουβέλας, ο παρών τόμος περιλαμβάνει μια πανοραμική εικόνα της διηγηματογραφίας του Αντόν Τσέχοφ, αυτού του μετρ της συμπύκνωσης, της οικονομίας και της ανθρώπινης τραγικωμωδίας. Άγνωστα, παραγνωρισμένα και λησμονημένα μικρά διαμάντια συνυπάρχουν με τα πιο δημοφιλή, αρχετυπικά του διηγήματα, και έργα της νιότης συνδυάζονται με εκείνα της ωριμότητας σε μια εξαιρετική αντιπροσωπευτική συλλογή.
Φέτες ζωής, στιγμές και επεισόδια από την καθημερινότητα των ανθρώπων, από τις μικρές και μεγάλες κρίσεις τους, ηθικά διλήμματα, δισταγμοί και αποφάσεις που κρίνουν τα πάντα, κωμικές πτυχές, ακόμα και εν μέσω των πιο δραματικών εντάσεων, αστραπιαίες σπίθες και αδηφάγες φλόγες, όπως είναι οι ανθρώπινες ψυχές – τα πάντα δυιλίζονται αριστοτεχνικά από την πένα του Τσέχοφ. Ο έγγαμος βίος, οι σχέσεις, η επαγγελματική ζωή και οι σκοτούρες της, η νιότη και το γήρας, ο έρωτας και η παρόρμηση, η ελπίδα και η αίσθηση του μάταιου, όλα μετατρέπονται κάτω από το μικροσκόπιο του γιατρού-συγγραφέα σε κορυφαίες σελίδες της παγκόσμιας γραμματολογίας.
Η παρούσα έκδοση, εκτός από την εισαγωγή της μεταφράστριας Αλεξάνδρας Ιωαννίδου και συνοπτικό χρονολόγιο της ζωής του Τσέχοφ, εμπλουτίζεται με ένα δοκίμιο του μεγάλου Τόμας Μαν για τον κλασικό Ρώσο διηγηματογράφο και θεατρικό συγγραφέα.
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born (Антон Павлович Чехов) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda, first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party, his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd. First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon, play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ενδεικτικό της μεγαλοφυΐας του Τσέχωφ. Καυστικός με τη ρωσική κοινωνία και τους ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων, με τα ανθρώπινα συναισθήματα που παρασύρουν, τη γραφειοκρατία. Αν δεν είχε πεθάνει τόσο νωρίς και δε χαρακτηριζόταν από τόσο μεγάλη έλλειψη αυτοπεποίθησης, ο Τσέχωφ θα μας είχε αφήσει δεκάδες ακόμα αριστουργήματα. Η καινούργια έκδοση του Ψυχογιού με τα κλασικά ενδιαφέρουσα και με επίπεδο. Εντόπισα δύο ή τρία λάθη διόρθωσης και επιμέλειας, αλλά συγκρινόμενο με αυτά που κυκλοφορούν, ανεβάζει επιτέλους κ αυτή το επίπεδο της ελληνικής έκδοσης. Συστήνεται.
Ένα μωσαικό χάρτης της ρωσικης κοινωνίας στα τελη του 19ου αιώνα που κουβαλάει όλη την κουραση, την ανοία και την ανασφάλεια του προεπαναστατικού ανθρώπου. Και σαν τέλος μιας εποχής αντικατοπτριζει τις εμπειρές, τα λαθη και τα επιτευγματα όλης της διαδρομής. Από την αρχή μεχρι την καινουργια αρχή. Έτσι βρισκουμε τον συντηριτισμό και το ασκητισμό του Τολστόι μέσα από μια άλλη Άννα Καρενινα, την φιλοσοφία και τα κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα και ζυμώσεις από το Εγκλημα και τιμωρία στον Θάλαμο νο 6, την αστική πλευρά της αμφισβήτισης του τσαρικού καθεστώτος χωρίς την μυρωδιά απο το σαμοβαρι και λιγο από την γραφική ρωσική υπαιθρο χωρίς τον μοχθο του μουζίκου. Εκεί βρισκουμε και τον Φαλάντα, και τον Στιβερ δηλώνοντας και την επιδραστικοτητα του μεγάλου ηθογραφου Τσεχωφ. Η επιδραση της επαγγελματικής του ιδιότητας ως γιατρού και οι σκληρές εμπειρίες από την εθελοντική παρουσία του σε δυσκολες καταστάσεις όπως επιδημίες ιδρύματα κλπ αναδεικνυει την ανθρωπιστική πλευρά του συγγραφέα που αχτινογραφεί και αφουγκραζεται την ιδιοσυγκρασία της ρώσικης κοινωνίας. Συναρπαστική επίσης και η αναλυση της βιογραφίας και του έργου του από το Μαγικό Βουνό της λογοτεχνίας τον Τόμας Μάν λάτρη του έργου και κυρίως της προσωπικότητας του Τσεχωφ. Για να μην θυμόμαστε μονο το θέατρο.
Είναι το πρώτο βιβλίο με διηγήματα του Τσέχοφ που διαβάζω. Ο τρόπος γραφής του, η περιγραφές του, η ψυχογραφία των χαρακτήρων και το περιεχόμενο των Ιστοριών του μου δημιουργεί την επιθυμία να διαβάσω ακόμη περισσότερα έργα του. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!