My Chefs

by อนุสรณ์ ติปยานนท์

เดินทางตามกลิ่นหอมและรสชาติของอาหารที่มีชีวิต กับ ‘อนุสรณ์ ติปยานนท์’ ผู้ลักจำวิชาครัวจากบ้านเพื่อไปทำอาหาร พร้อมสังเกตชีวิตของคนทำงานครัวหรือ ‘เชฟ’ ที่ลอนดอน ก่อนเดินทางกลับไทยและท่องไปยังประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อดั้นด้นตามหาวัตถุดิบที่ดีสำหรับอาหารรสเยี่ยม นำพาให้เขาได้พบกับผู้คนมากหน้าหลายตาที่มีความหลงใหลและเชื่อว่าอาหารคือชีวิตเช่นเดียวกัน

Genres: Nonfiction

320 pages, Paperback

First published July 1, 2019

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 4 out of 5]

การทำความรู้จักงานเขียนของใครซักคน เรามักจะเริ่มจากการอ่านนิยายของเขา ภาษาที่ใช้กลวิธีการเขียนบ่งบอกอะไรได้หลายอย่างว่านักเขียนคนนั้นเป็นอย่างไร งานเขียนเป็นเหมือนผลผลิตของนักเขียนคนนั้น มันจึงมีส่วนหรือเศษเสี้ยวของตัวนักเขียนหลงเหลือในชิ้นงานอยู่เสมอ ในการทำความรู้จักนักเขียนซักคนหนึ่ง ถ้านักเขียนคนนั้นผลิตงานออกมาทั้งนิยายเเละความเรียง สิ่งที่ทำให้ผมอยากจะอ่านงานของเขาเป็นเล่มเเรก ผมจะเลือกงานความเรียงเสมอ สำหรับผมมันคืองานที่บอกอะไรได้เยอะในตัวนักเขียนคนนั้น

My Chef คืองานความเรียงเกี่ยวกับอาหารของ อ ต้น ที่ผมใช้เป็นประตูบานเเรกในการทำความรู้จักงานเขียนของ อ. หลังจากได้ยินชื่อเสียงเรียงนามว่า อ คือ มูราคามิเมืองไทย ด้วยความเหงา ความอ้างว้างที่มีอยู่ในงานนิยาย

หนังสือเล่มนี้ไม่ได้บอกเล่าถึงอาหารในทำนองที่ว่า อาหารจานนี้คืออะไร มาจากไหน อร่อยไม่อร่อย เเต่บอกเล่าถึงคุณค่าของอาหารที่ทำงานกับวิถีชีวิตของมนุษย์ เเละกลับกันมนุษย์ส่งผลอย่างไรต่อการทำอาหาร เรื่องราวเหล่านี้เล่าผ่านประสบการณ์การทำงานในร้านอาหารของ อ ที่ลอนดอน เเละการเดินทางพบปะมิตรสหายที่มักจะมีเรื่องราวของอาหารจานตรงหน้าเป็นหัวข้อนการพูดคุยอยู่เสมอ

วัฒนธรรมของอาหารที่เเตกต่างกันในเเต่ละภูมิภาค บอกถึงวิถีชีวิตของผู้คนในสถานที่เหล่านั้นว่าเป็นอย่างไร ความเเตกต่างของวิถีชีวิตของผู้คนส่งผลต่อการทำอาหาร วิธีคิดเกี่ยวกับอาหาร เเละอาหารเหล่านั้นมีความหมายอย่างไรในชีวิตของพวกเขา เรื่องราวเหล่านี้ที่ซ้อนทับอยู่ในเรื่องราวชีวิตของ อ.ต้นเป็นส่วนที่สนุกมากนอกไปจากการเดินทางไปในวิถีของอาหารของ อ.ต้นที่เริ่มต้นตั้งเเต่สมัยยังเด็ก ผ่านไปยังลอนดอนเเละวนกลับมายังถิ่นอาคเนย์เเห่งนี้

นอกจากเรื่องราวของอาหารเเล้ว ผมได้เห็นถึงความเหงา ความไม่อาจเติมเต็มอะไรบางอย่างที่เป็นกลิ่นจางๆในงานเขียนของ อ.ต้น สำนวนภาษาของ อ.มีความข้นเเน่นเเบบที่ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน เเต่ไม่ใช่งานที่อ่านรวดเดียวได้ มันมีความอิ่มของเนื้อเรื่องที่บางช่วงก็มีความหนัก สำนวนภาษาที่มีความท่วมท้นของอารมณ์ ทำให้อ่านได้ซักพักเเล้วก็วาง ผ่านไปซักพักหยิบมาใหม่ อ่านอีกนิดเเล้ววาง เเม้หนังสือจะเล่มเล็กเเต่ผมใช้เวลาอ่านนานพอสมควรเลย

เป็นหนังสือเล่มเล็กที่ทำให้รู้จักกับการเขียนของ อ.ต้น ได้เป็นอย่างดี จนทำให้เล่มต่อไปที่อยากจะอ่าน คงหนีไม่พ้นนิยายของ อ เเละคงไม่มีเล่มไหนที่ควรอ่านต่อเสียไปกว่าเล่ม ลอนดอนเเละความลับในรอยจูบ ที่มีเค้าโครงมาจากชีวิตการทำงานในร้านอาหารในลอนดอนของ อ. ที่ถูกเล่าถึงในเล่มนี้

รสอร่อยดีเลยครับ งานเล็กๆจานนี้

[moomooread · Rating 3 out of 5]

เหมือนได้ติดตามคุณอนุสรณ์สมัยหนุ่ม ๆ ไปทัวร์ชีวิตสมัยเป็นเชฟ สนุกดี ได้รู้เรื่องราวในครัวร้านอาหารญี่ปุ่นในลอนดอน ได้แอบมองความสัมพันธ์กับผู้คนที่เกี่ยวข้องอาหาร และรับรู้ว่าอาหาร(และรวมถึงวัฒนธรรมที่ถ่ายถอดผ่านอาหาร)เปลี่ยนชีวิตของแต่ละคนไปยังไง ชอบสไตล์การเขียนขอบคุณอนุสรณ์มาก อ่านแล้วรู้สึกจิตใจสงบมาก เหมือนช่องว่างระหว่างบรรทัดในเล่มนี้ทำให้เราได้พิจารณาเรื่องราวต่าง ๆ รอบตัวไปด้วย รวม ๆ คืออ่านได้เรื่อย ๆ ไม่น่าเบื่อเลย แถมได้รู้จักอาหารแปลก ๆ มากขึ้นมากกกก

[Mam Yanisa · Rating 4 out of 5]

จริงๆถือว่าชอบมากเลยนะ อาจจะบวกด้วยความสนใจในเรื่องอาหารเป็นส่วนตัวอยู่แล้ว หนังสือเล่มนี้ทำให้เราตระหนักถึงอาหารรอบตัวมากขึ้น นำเสนอมิติของอาหารที่มีอะไรมากกว่าแค่รสชาติและสารอาหารให้ร่างกาย แต่ยังมีเรื่องความรู้สึกของผู้ปรุงแต่ง อาหารสามารถความเชื่อมโยงมนุษย์กับมนุษย์ และมนุษย์กับโลกของเราอย่างไร เรารู้สึกนิ่ง คิดถึง และขอบคุณสิ่งเล็กๆน้อยๆรอบตัวมากขึ้น หนังสือเล่มนี้อ่านง่ายและนอกจากได้ความรู้เรื่องอาหาร ยังได้ติดตามการผจญภัยของผู้เขียนไปในที่ต่างๆที่ตัวเราเองอาจจะไม่ได้ไปด้วย รวมๆแล้วชอบมากๆ

[Pongsak Sarapukdee · Rating 4 out of 5]

หนังสือเล่มนี้เล่าเรื่องได้เรียบง่าย ไม่หวือหวา ไม่ตื่นเต้นมาก แต่สนุกและน่าติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ มีเกล็ดและความรู้เกี่ยวกับอาหารแทรกอยู่ทุกบท เรื่องราวที่สอดคล้องกันตั้งแต่ครัวของร้านอาหารในกรุงลอนดอนจนถึงครัวในหมู่บ้านชนบทห่างไกลในประเทศลาวถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเรียบง่าย สนุกและน่าค้นหา น่าติดตาม นี้เป็นหนังสือเล่มแรกของคุณอนุสรณ์ ติปยานนท์ที่ได้อ่านและอยากตามไปอ่านผลงานเล่มอื่นๆของเขาอีก

[Boon · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือเล่มแรกของคุณอนุสรณ์ที่ผมมีโอกาสได้อ่าน เปิดบทแรกปุ๊บติดเลยครับ สไตล์การเขียนแบบลง detail แฝงไปด้วยความโรแมนติกและแฟนตาซีนิดนิด ทำให้ตอนอ่านแล้วนึกถึงงาน Murakami ขึ้นมาทันทีครับ

อ่านแล้วอยากไปซื้อมีดมาทำกับข้าว สนุกแนะนำให้อ่านเลยครับ

[May T · Rating 4 out of 5]

Easy to read. Page-turner. It’s like we are going everywhere with the writer. It contains bit of food related idea in each chapter.

[Mo Melody · Rating 4 out of 5]

คนที่ชอบการทำอาหารและสนใจในเรื่องของอาหารคงตกหลุมรักหนังสือเล่มนี้ได้ไม่ยากนัก 😊

[Pumsish · Rating 4 out of 5]

*3.5

[KaTe · Rating 4 out of 5]

ตอนแรก คิดว่าน่าจะเป็นเนื้อหาแนวเกร็ดความรู้อาหาร อ่านง่ายๆ เบาๆ แต่พออ่านจริงสำนวนการเขียนของผู้เขียนไม่เบาเลยทีเดียว แต่ไม่ใช่ไม่ดีนะคะ เพลินเลย ชอบค่ะ

[Thanida · Rating 4 out of 5]

มากกว่ามวลความหนักถ่วงท้องไม่ให���กิ่ว อาหารยังบอกถึงวัฒนธรรม การใช้ชีวิต สภาพสังคม ผู้เขียนแทรกเกร็ดที่น่าสนใจทั้งด้านประวัติศาสตร์และมานุษยวิทยาผ่านอาหาร ทำการบ้านมาดี จะติดนิดก็แค่ถ้ามองเป็นนิยาย ชีวิตดูจะสบายไปหน่อยเท่านั้นหละ //อิจฉาแหละดูออก ฮ่าๆ

[SIRINDHORN · Rating 5 out of 5]

If you are the people who want to know the food more than where to eat and how to cook, I recommend this one.

[Chiratikan Sanguancheep · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วนึกถึงชีวิตวัยเด็กที่ต้องไปอยู่ภาคอีสานช่วงปิดเทอม นึกถึงผักผลไม้พื้นเมืองที่เคยเก็บกินในป่า หลายอย่างเพิ่งรู้จักชื่อภาษากลางตอนโต นึกถึงลูกข่อยที่เคยเห็นและเคยกินแค่ครั้งเดียว ตอนนี้ไม่มีบ้านที่นั่นแล้ว เสียดายที่สมัยวัยรุ่นไม่ได้เห็นคุณค่าของการอยู่ชนบทเท่าทุกวันนี้

[Biminator · Rating 5 out of 5]

เปิดโลกของอาหารได้น่าสนใจมาก เหมือนอ่านนิยายผจญภัย ทำให้น่าติดตามจนวางไม่ลง

ใครสนใจเรื่องอาหารแนะนำให้อ่านเลย ในเล่มมีพูดถึงหนังสือเล่มอื่นๆ อีกถ้าหากอยากเจาะลึกไปอีก

[peppY · Rating 4 out of 5]

ตอนที่มีbackground เป็นlondon มันเป็นช่วงเวลาใกล้เคียงกับที่เคยเรียนอยู่ ถนน ร้านกาแฟ ร้านหนังสือ ก็ที่ๆเราวนเข้าทั้งงั้น เลยอินเป็นพิเศษ แล้วก็นึกว่าอ่านข้ามไปมาได้ ปรากฏว่าไม่ มันต้องอ่านแบบนิยาย