ดวงตาเห็นคำ

by สุวิชา พิทักษ์กาญจนกุล

อย่าเพิ่งด่วนใจมองผ่านคำหรือประโยคที่ปรากฏอยู่ตามป้าย ผนัง กระดาษลัง โต๊ะ หรือกำแพง เพราะข้อความเหล่านั้น อาจแฝงความในใจ หรือซ่อนความรู้สึกของผู้เขียนเอาไว้มากมาย ‘สุวิชา พิทักษ์กาญจนกุล’ หญิงสาวช่างสังเกตจะพาคุณไปสำรวจคำต่างๆ จากสิ่งรอบตัวที่พบในชีวิตประจำวัน จนเกิดเป็น ‘ดวงตาเห็นคำ’ หนังสือบันทึกภาพและคำ ที่สะท้อนการปะทะกันทางตัวอักษร การตบตีกันระหว่างป้าย การปฏิสัมพันธ์กันแบบน่ารักๆ ในแบบที่สเตตัสเฟซบุ๊กก็ให้ไม่ได้

Genres: Nonfiction

96 pages, Paperback

First published September 1, 2019

Reviews

[Pawarut Jongsirirag]

หนังสือสำหรับคนช่างสังเกต เเละมีอารมณ์ขันในหัวใจ

[Jinny]

ชอบมาก อ่านเพลินเลย แต่ติดที่เล่มเล็กไซส์ประมาณฝ่ามือ ทำให้รูปป้ายต่าง ๆ ก็ยิ่งเล็ก อ่านไม่ถนัดค่ะ ㅠㅠ

[Kanut Intraraksa]

หนังสือเล่มนี้ช่วยเปิดโลกให้ผมในอีกมุมมองหนึ่ง ทำให้ผมเป็นคนที่ช่างสังเกตมากขึ้น จากที่ปกติเห็นป้ายต่าง ๆ ตามท้องถนน เราก็ไม่ค่อยจะสนใจกับมันเท่าไหร่หรอก แต่พออ่านแล้วเราเริ่มจะมีหยุดยืนนิ่ง ๆ ดูมันอยู่พักหนึ่งแล้วค่อยเดินต่อ หนังสือเล่มนี้ผมถือว่ามันสร้างสรรค์อยู่นะ อยากให้มีรวมกับเขียนข้อความให้มากกว่านี้ 👍👍👍

[Benzin Boonwarutaraya]

อ่านแล้วอมยิ้ม หัวเราะออกเสียงหลายครั้ง

[Niti Pandum]

อ่านแล้วรู้สึกว่าเมืองมันมีชีวิตชีวา มีเรื่องราวบางอย่างซ่อนอยู่ในหลายจุดหลายมุม

[Tharm_magotz]

เท่มาก เอาภาษาในชีวิตประจำวันมาชี้ให้เห็นเป็นเรื่องชวนขบคิด ปนขำขันผ่าน “การมองเห็น” เหมือนเห็นความเป็น copy write บางอย่างในป้ายของป้าในตลาดงี้ 55555555 เท่ๆๆๆๆ

ปกติภาษาเราก็ยากพอดูแล้ว บางครั้งพอจะถ่ายทอดภาษาพูดออกมาเป็นภาษาเขียนก็มีสะกดผิดบ้าง เขียนขาดเกินบ้าง หรือบางทีก็ต้องขบคิดว่า “เห้ย จะเขียนยังไงให้เข้าใจวะ” เหมือนที่ทางนี้กำลังคิดอยู่ - เนี่ย คือสิ่งที่ได้จากการอ่านเล่มนี้เลย

บางทีคนเขียนข้อความต่าง ๆ อาจไม่ได้คิดอะไรมากแต่พอเรามานั่งมองดี ๆ แล้วคิดก็แบบ เออว่ะ แบบนี้ก็ได้หรอ55555555 เท่เลย มันเห็นชัดมากว่านี่แหละ “ความลื่นไหล” ของภาษาเรา

ที่ชอบมากๆๆๆๆ คือการจัดกลุ่มและเลือกใช้คำแคปชั่นของผู้แต่ง ครีเอทีฟม้ากกกก ชอบตั้งแต่ intro ที่ใช้คำว่า “ลืมตา” และแบ่งกลุ่มตามหมวดหมู่ เช่น โฆษณา, บอกเล่า, สั่ง (อาหาร) ฯลฯ แล้วปิดท้ายด้วยบท “(ห)ลับตา” ที่สรุปทุกอย่างออกมาได้ดีและลงตัวมากๆๆๆๆ ประทับใจฮะ

[Tanade Sirinumas]

“ดวงตาเห็นคำ” เป็นหนังสือที่สั่นสะเทือนเรามาก
เราไม่เคยให้ค่าป้ายเขียนมือได้มากขนาดนี้

แน่นอนว่าเราสนใจ Calligraphy
แต่ป้ายลังกระดาษ คราฟต์มือ เขียนด้วยปากกาเคมี
สะกดผิดบ้าง ถูกบ้าง รุนแรงบ้าง ไม่อยู่ในความสนใจเราเลย

แม้เราจะอ่านมันทุกครั้งที่เห็น

คุณเนย สุวิชาพาเราไปเห็นอีกมุม
ชวนเราคิด เราขำ แซวป้ายเหล่านั้น ผ่านแต่ละ Section

เราเห็นพ้องกับคุณเนยเลยว่า หลายคนมีทักษะแบบ Copywriter มือฉมังจริง ๆ

อ่านแล้วเหมือนได้ไปเดินเมือง
มีเพื่อนสนใจสิ่งเดียวกับเรา เป็น #signhunters ไปด้วยกัน
แม้บางมุกเราจะแบบ… หันไปมองหน้าเพื่อนคนนั้น
ถามในใจว่า ‘เล่นมุกอะไร’

[L. tonsryiaf]

เล่มบางๆ ใช้เวลาไม่นาน ก็อ่านจบ คนสมาธิสั้นแบบเรามีความสุข <⁠(⁠￣⁠︶⁠￣⁠)⁠> ถึงเนื้อหาอาจจะดูน้อยไปนิด แต่ก็อัดแน่นไปด้วยความช่างสังเกตที่เปี่ยมล้นอารมณ์ขัน ความสนุก และความสร้างสรรค์ รวมถึงวิถีชีวิตแบบไทยๆ ที่บางทีเราอาจจะมองข้ามเพราะความคุ้นชิน ซึ่งทันทีที่อ่านจบ ดวงตาก็อาจจะมองเห็นคำเหล่านี้ด้วยความรู้สึกใหม่ๆ จนต้องแอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเอาไว้แบบในหนังสือแน่ๆ เสียดายที่บางภาพมองข้อความไม่ค่อยเห็น เพราะสีของกระดาษ

[Jane]

‪ใช้เวลาอ่านเล่มนี้จบไม่นานมากนะ คิดว่าน่าจะไม่เกินครึ่งชม. แต่ขำมาก แบบขำก๊ากออกมาหลายจุด
รู้สึกว่าคนเขียนเขาช่างสังเกตสิ่งรอบตัวดีจัง นอกจากสังเกตเก่ง แล้วยังแซวเก่ง แซะเก่งด้วย 555
อย่างคำที่เขียนเเคปชั่นใต้รูปบางอันทำให้เราต้องนึกแปบนึง ก่อนจะเก็ทนะ
คือล้ำลึกเหลือเกิน คิดได้ไง 55555555

[Supavich]

เป็น photobook สำหรับ beginner ที่อยากจะเริ่มดูได้ดี คอนเซปค่อนข้างดี โชว์ความไทยๆผ่านตัวอักษรในป้ายต่าง
ข้อเสียคือรูปเล็กไปหน่อย ดูยากสำหรับคนที่ชอบมองดูลายละเอียดภายในรูปต่างๆ และบางรูปอ่านตัวอัการยาก จากการสว่างเกิน, เลือนลางและเล็กไป

[Bewl2P]

เพลินนะ บางป้ายก็หลุดขำเลย ชอบ conclude แต่ก็รู้สึกว่าหนังสือเล่มบางไปหน่อย น้อยไปนิด