ความขัดแย้งของการปฏิวัติ อันโตนิโย กรัมชี กับปัญหาของปัญญาชน

by Jerome Karabel, สมบัติ พิศสะอาด (Translator)

ปัญหามิคสัญญีในการปฏิวัติที่เกิดขึ้นภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งใหม่ๆ อยู่ตรงที่ว่าการปฏิวัติเหล่านี้เรียกร้องการปฏิวัติที่เป็นเอกเทศสองครั้งด้วยกัน กล่าวคือ ครั้งแรก ทำลายรัฐกระภุมพีลงไป ครั้งที่สอง เป็นกระบวนการสร้างสรรค์สังคมไปสู่ลัทธิคอมมิวนิสต์ แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในการปฏิวัติแต่ละกรณีก็คือ ระบบปกครองของกรรมกรที่เพิ่งจะสอนเดิน ไม่สามารถริเริ่มกระบวนการสร้างสรรค์สังคมปฏิวัติแล้วผลก็คือ ต้องตกเป็นเหยื่อของพลังที่เป็นปฏิปักษ์ปฏิวัติ


อันโตนิโย กรัมชี (Antonio Gramsci, 1891-1937) นักเศรษฐศาสตร์การเมือง, นักทฤษฎีการเมือง ชาวอิตาเลียน ผู้มีสกุลความคิดแบบมาร์กซ์ (Marxist) เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์อิตาลี เป็นผู้ที่สร้างทฤษฎีการเมืองและมโนทัศน์ที่เป็นประโยชน์ทางการศึกษาไว้มากมาย เช่น hegemony, war of position, the distinction between “traditional” and “organic” intellectuals เป็นต้น สายธารความคิดเหล่านี้เองที่ได้ส่งต่อมาถึงนักปรัชญา/นักทฤษฎีทางการเมืองผู้มีสกุลความคิดแบบมาร์กซ์ ที่มีชื่อเสียงในปัจจุบันอย่าง Antonio Negri, Chantal Mouffe, Alex Callinicos, David Harvey ฯลฯ ซึ่งกรัมชีนี้เองเป็นผู้ที่ทำการรื้อฟื้นการวิเคราะห์ที่มุ่งไปยังโครงสร้างส่วนบน (superstructure) หลังจากที่ก่อนหน้าในยุคของกรัมชี สกุลความคิดแบบมาร์กซ์นั้นตกอยู่ภายใต้ของอิทธิพลความคิดแบบเศรษฐกิจเป็นตัวกำหนด (economic determinism) เขาได้แบ่งประเภทของปัญญาชนออกเป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ คือ ปัญญาชนในแบบดั้งเดิม (traditional intellectual), ปัญญาชนหัวก้าวหน้า (progressive intellectual), และปัญญาชนของชนชั้น (organic intellectual) เขาเห็นว่าควรให้ความสำคัญกับปัญญาชนของชนชั้นมากที่สุด เหตุเพราะปัญญาชนกลุ่มนี้เอง ที่สามารถปฏิบัติการในการช่วงชิงสภาวะครองความเป็นเจ้า (hegemony) กรัมชีมองว่าสกุลความคิดแบบมาร์กซ์จะต้องทำหน้าที่ 2 ประการ ซึ่งหน้าที่ทั้งสองนั้นไม่สามารถเข้ากันได้โดยสิ้นเชิง นั่นก็คือ "ต่อสู้กับอุดมการณ์ (ปฏิกิริยา) ใหม่ๆ ที่แฝงมาในรูปที่ประณีตละเอียดอ่อน เพื่อที่จะได้สร้างกลุ่มปัญญาชนที่เป็นอิสระของตนได้ แล้วก็จะต้องให้การศึกษากับมวลชนเพราะวัฒนธรรมของพวกเขายังเป็นวัฒนธรรมศักดินา" ดังนั้นแล้วความขัดแย้งระหว่างปัญญาชนในขบวนการปฏิวัติกับการปลดปล่อยตนเองของชนชั้นกรรมกร จึงเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ในความขัดแย้งที่มีอยู่เป็นจำนวนไม่น้อยระหว่างกรรมกรกับปัญญาชน

141 pages, Paperback

First published June 1, 1976

About the author

Jerome Karabel (born 1950) is an American sociologist, political and social commentator, and Professor of Sociology at the University of California at Berkeley. He has written extensively on American institutions of higher education and on various aspects of social policy and history in the United States, often from a comparative perspective.

Karabel is the author of The Chosen: The Hidden History of Admission and Exclusion at Harvard, Yale, and Princeton (2005), which received the Distinguished Scholarly Book Award from the American Sociological Association. He is also co-author (with Steven Brint) of The Diverted Dream: Community Colleges and the Promise of Educational Opportunity in America, 1900-1985 (1989), which received the Outstanding Book Award from the American Educational Research Association. His research in the sociology of education explores notions of meritocracy, opportunity, access, and cultural capital in American higher education, and the role of the educational system in legitimating the existing social order.

In The Chosen, Karabel chronicles the admissions policies of Harvard, Yale, and Princeton over the course of the twentieth century, describing how new admissions criteria—including letters of recommendation, athletic and extracurricular achievements, and interviews, in addition to a student’s academic credentials—were first introduced in the 1920s in an effort to limit the number of Jewish students. Such starkly redefined measures of “merit” were institutionalized at these and other elite institutions over time, even as these schools later adapted such admission policies in response to growing demands for greater democratization and diversity during the mid and latter half of the twentieth century.

Karabel’s articles have been published in the American Sociological Review, Harvard Education Review, Theory and Society, Social Forces, and Politics and Society among others. He is also a contributor to publications such as The New York Times, The Huffington Post, The New York Review of Books, The Nation, The Los Angeles Times, and Le Monde Diplomatique.

Karabel holds a BA (1972) and Ph.D. (1977) from Harvard University, and also conducted postgraduate studies at Nuffield College at Oxford University in England and at the Ecole des Hautes Etudes in Paris, France. He has been a recipient of grants from the National Science Foundation, the National Institute of Education, and the Ford Foundation. In 2009-2010, Karabel was a Fellow at the Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington DC, where he was working on a project entitled “American Exceptionalism, Social Well-Being, and the Quality of Life in the United States".

Reviews

[van1998 · Rating 4 out of 5]

“ประชาธิปไตย คือ รวมศูนย์ท่ามกลางการเคลื่อนไหว ผู้ที่ได้รับการหนุนส่งจากสมาชิก ย่อมมีโอกาสก้าวไปสู่กลไกในระดับนำอย่างสม่ำเสมอ โดยที่กลไกระดับนี้จะคอยรักษาความต่อเนื่องและสั่งสมประสบการณ์ตลอดเวลา”

“ปัญญาชนเป็นเสมือนหนึ่งจิตสำนึกของชนชั้นซึ่งตนสังกัดและรับใช้อยู่”

“วิกฤตการณ์ คือ สิ่งเก่ากำลังจะตาย สิ่งใหม่ไม่อาจเกิดขึ้น”

— กรัมชี