در روزگار آلودگی

by Paolo Giordano, Mahya Bayat (Translator)

پائولو جوردانو، رمان‌نویس و فیزیک‌دان ایتالیایی، این کتاب را در زمان قرنطینه کووید ۱۹ نوشته است و در آن توضیح می‌دهد یک بیماری چطور در دنیای به هم پیوسته امروزی، واگیر می‌شود. چرا باید به این روند توجه کرد؟ تأثیر آن بر زندگی ما چیست؟ و ما چطور باید در برابر آن واکنش نشان دهیم؟ اینها سوالاتی است که نویسنده در کتاب خود مطرح می‌کند.
او سپس به سراغ دیگر نمودهای واگیری در اجتماعات امروزی می‌رود: اخبار جعلی، بحران‌های زیست‌محیطی و بیگانه‌هراسی. و با این بررسی می‌خواهد نشان دهد که چگونه می‌توان این روند را تغییر داد.

Genres: Nonfiction, Science, Essays, Audiobook, Italian Literature, Medicine, Health

54 pages, ebook

First published March 26, 2020

About the author

Librarian Note: There is more than one author in the GoodReads database with this name.

Paolo Giordano is a professional physicist and is currently working on a doctorate in particle physics. The Solitude of Prime Numbers, his first novel, took Italy by storm where it has sold over a million copies. It is being translated into twenty languages and has sold all over the world.

Reviews

[Henk · Rating 3 out of 5]

Interesting how far away these reflections on the start of the pandemic feels already, and how soon R factors and exponential growth have become normal conversation topics
That is the paradox of these times: while reality becomes ever more complex, we become more adverse to complexity

Paolo Giordano captures the feeling of the start of the pandemic. I remember myself checking a COVID-19 dashboard on a website obsessivly , seeing the spread in countries like Iran, China and Italy. I remember meetings being cancelled, events postponed and supermarkets nearly empty of toiletpaper, pasta and rice. In short sections Giordano discusses new phenomena related to viruses and their spread. Nowadays we are versed so deeply in this lingo, but this small book reminded me of how closely the time was that we didn't think of contagion and statistics on a daily basis. The hopefulness that the pandemic would be a kind of great uniter or an equalizer seems to be rather naive looking back, now that we see that privilege is only reinforced under stress and vaccines are being used for nationalistic purposes. Still an interesting time piece and a quick reminder how far we have come now complaining about vaccination rates, instead of the collapse of civilisation.

[Chadi Raheb · Rating 4 out of 5]

«- پس چطور بیماری واقعا تمام می‌شود؟
+ با واکسن.
- و اگر واکسنی وجود نداشته باشد؟
+ با صبر بیشتر.»
🧼🧼🧼
آقای جیوردانو یه فیزیکدان با قلمی رک، دلنشین و صمیمیه که روزانه‌های این دوران رو نوشته و کلمه‌های زمزمه‌طورش مستقیما قلب رو لمس میکنه.
فکر می‌کنم بعد از این، دنیا به نویسنده‌های بیشتری از این دست نیاز داره.
🧼🧼🧼
مرسی پائولو که دوباره فکرِ برگشت به نوشتن رو در من زنده کردی.
الان بهترین موقع برای منیه که همیشه می‌نوشتم و به دلایل احمقانه کنار گذاشته بودمش.
باید برگردم به چیزی که روزی جزو مهارت‌هام بود...
🧼🧼🧼
🧼🧼🧼
کتاب رو میتونین رایگان روی طاقچه بخونین

[Narjes Dorzade · Rating 3 out of 5]

انسانی زنده که مرگ هم‌نوعش را می‌بیند تنها می‌تواند در خارج از خودش ادامه‌ی زندگی دهد

ژرژ باتای

[Austra · Rating 5 out of 5]

“Mani pārņēmusi dīvaina sajūta, ka zaudēju pār visu kontroli, neesmu pie tādiem apstākļiem radis, taču nemēģinu arī pretoties. Starp visiem ieplānotajiem pienākumiem nav neviena tāda, kuru nevarētu atlikt uz vēlāku laiku vai arī atmest pavisam un bez nožēlas. Mūsu priekšā ir kaut kas daudz lielāks, kas ir pelnījis mūsu uzmanību un cieņu. Kaut kas tāds, kas prasa lielu upurēšanos un vislielāko atbildību, uz kādu vien esam spējīgi.”

Protams, ļoti aktuāla eseja par tieši šobrīd notiekošo. Par to, kas skar mūs visus, lokies kā gribi. Jā, tiem, kas nestrīdas ar veselo saprātu, varbūt te nebūs daudz pārsteigumu. Un tomēr tā bija savā veidā ļoti nomierinoša, jo ikviens no mums šobrīd iet cauri visiem tiem pašiem posmiem un emocijām, un bija patīkami lasīt kaut ko loģisku un sakārtotu par to visu, nevis sazvērestības teorijas un puspatiesības. Nē, šī grāmata nesniegs atbildes, bet varbūt palīdzēs saņemties, sakoncentrēties un kļūt stiprākiem.

“Vienīgā mums pieejamā vakcīna ir mazliet nepatīkama apdomības forma.”

P.S. Protams, mans vērtējums, iespējams, ir emocionāli pārspīlēts :) Bet esmu piekususi mierināt. Gribu tapt mierināta. Un to Paolo izdarīja.

[Amin · Rating 2 out of 5]

برای کسی که آشنایی اولیه با مدلسازی دینامیک یا مدلهای اپیدمی داشته باشد، کتاب حرف خاصی ندارد و ملغمه‌ای از تلاش برای مهم دانستن ریاضیات و دستورالعمل‌های خیرخواهانه است. یعنی درواقع مدل هایی که از آنها حرف می‌زند چندان ریاضیات پیشرفته ای ندارد. اما در کل نیت نویسنده خیر بوده و فضا را مناسب دیده تا بیانیه ای بنویسد و اطلاعاتی کلی بدهد که کار خوبی است اما انتظارات من را برآورده نکرد

ترجمه هم به نظرم ایرادات زیادی دارد و متن انگلیسی را نتوانستم پیدا کنم تا مقایسه ای انجام دهم. اما انگار با عجله ترجمه شده و شکل تحت اللفظی پیدا کرده

[Marc Lamot · Rating 2 out of 5]

Let’s say that every bit helps to deal with the strange Covid-19 period that we are going through. The Italian author Paolo Giordano must have thought that too. This booklet bundles some musings that he wrote down in late February and early March of this year, when the epidemic was just in its early stages in Europe. In retrospect, it are very pertinent considerations, including how intertwined our world has become, and how much we all form a collective organism vis-à-vis such viruses. Near the end, the themes fan out a bit and Giordano makes a connection with global warming, with fake news and so on. My suspicion is that if it had been written a month later and the extent of the slaughter had become more apparent in Italy and elsewhere, this booklet would have had a very different, more embittered tone. But I can only endorse his advice: "let’s make sense of this crisis!"

[EMMA · Rating 2 out of 5]

نگذاريم كه اين روزها بيهوده بگذرند

[Viola · Rating 5 out of 5]

" Kā var apturēt kaut ko, kas pieaug arvien straujāk?"
" Ar lielu spēku. Ar lielu upurēšanos. Ar lielu pacietību."

Pirms visa šī sākšanās man bija diskusija ar kolēģi, viņa pārmeta man negatīvismu attiecībā pret cilvēkiem. "Lai taču katrs dzīvo, kā māk, katram ir tiesības uz idiotismu utt.", viņa teica. Šis laiks pierāda,ka nav gan. Visi mēs dalām šo zemeslodi, visi procesi, lēmumi ietekmē mūs kā cilvēci. Paldies šīs grāmatas autoram par korektu, kodolīgu, uz faktiem balstītu viedokli. Ne tikai par vīrusu, bet par glabālo procesu saistību. Klimata izmaiņas, pārapdzīvotība, resursu trūkums, tās ir lietas, par kurām mums ir nopietni jādomā, jo drīz pat vislielākie pārmaiņu noliedzēji nevarēs noliegt acīmredzamo.

[Inga Pizāne · Rating 4 out of 5]

Grāmata patiešām nesniedz atbildes, bet arī nerada trauksmi. Tas ir mierīgs, līdzsvarots, racionāls skats uz notiekošo. Arī reālistisks, bez pušķošanas, bez pārspīlēšanas. Tieši laikā (visās nozīmēs). Vienā piegājienā izlasāma grāmata (neliela eseja ~40 lpp), lai nonāktu apmēram pie tā paša secinājuma, kas rakstīts uz grāmatas vāka: "Baidos, ka viss sagrūs, bet baidos arī no tieši pretējā: ka bailes pāries, neatstājot aiz sevis nekādas pārmaiņas." Tomēr ir vērts, manuprāt.

[Mairita (Marii grāmatplaukts) · Rating 4 out of 5]

Paolo Džordāno mierīgā, racionālā, matemātiskā apcere par Covid-19 ja ne gluži nomierināja, tad bija patīkama lasāmviela un simboliski noslēdz 2020. gadu.

[Madara · Rating 5 out of 5]

"Māci mums skaitīt mūsu dienas,
ka dabūjam gudru sirdi!
Varbūt šie vārdi man nāk atmiņā, jo epidēmijas laikā mēs nemitīgi kaut ko skaitām. Skaitām inficējušos un izveseļojušos, skaitām mirušos, skaitām slimnīcās ievietotos, skaitām rītus, kad izlaistas mācības skolā, skaitām biržās nosvilušos miljardus, skaitām pārdotās aizsargmaskas un skaitām stundas, kas atlikušas līdz vīrusa testa rezultātam, skaitām kilometrus, kas mūs šķir no sērgas perēkļiem, un skaitām viesnīcās atceltās rezervācijas, skaitām savas saites ar citiem, skaitām visu, no kā esam atteikušies."

[Mohaaaamin · Rating 3 out of 5]

"وقتی این صفحات را می‌خوانید، شرایط عوض شده است. اعداد تغییر کرده‌اند، بیماری بیش از این شایع شده است و به هر گوشه‌ی مسکون از دنیا رسیده است، یا شاید هم مغلوب شده باشد، اما مهم نیست. بازتاب‌هایی که اکنون از این ویروس برآمده‌اند هنوز معتبر خواهند بود."

نویسنده و فیزیک‌دانی ایتالیایی در اوایلِ دورانِ کرونا، این اپیدمی رو دستمایه‌ای میکنه تا به یه سری مسائل بپردازه. کتابِ کم‌حجم و جالبیه. تجربه‌ی خوبی بود خوندنش. و یکی از نکته‌های مهمی که بهش اشاره می‌کنه اینه که "هیچ انسانی جزیره نیست"
در واقع اینجا اشاره می‌کنه به شعری از جان دان، شاعرِ انگلیسی:
هیچ انسانی جزیره نیست
جزیره‌ای برای خویشتن.
زیرا هر انسان پاره‌ای ست از قاره‌ای
جزئی از کل
پاره‌ای را اگر ببرد آب
بخشی از اروپا می‌کاهد.
گویی که سهمی باشد از دماغه‌ای
گویی که یکی از همگنانت
مرگ هر انسانی از جانم می‌کاهد

و معتقده که در چنین بحران‌ها و اپیدمی‌هایی همه‌ی ما یک جامعه میشیم.
"آن ایده‌ی نخ نما شده‌ی جان دان، در روزگار آلودگی دوباره و این بار به معنای تاریکش به کار می‌آید: هیچ انسانی جزیره نیست."
-از متنِ کتاب


"شگفتا که ایتالیا بر سکوی این رقابت هراس آور است؛ اما شرایط بی‌نظم و قاعده است. طی چند روز، حتی ناگهانی، ممکن است کشورهای دیگر بیش از ما به دردسر بیفتند. در این بحران‌ها عبارت "در ایتالیا" رنگ می‌بازد، دیگر مرز و منطقه و ناحیه وجود ندارد. چیزی که از سر می‌گذرانیم ماهیتی فراشخصیتی و فرافرهنگی دارد. آلودگی محکی است برای اینکه دستمان بیاید دنیای ما، چقدر جهانی و متعامل و درهم تنیده شده است."

"اوضاع از ابتدا این چنین بود: یک‌سو کسانی که خیالات زیاد درباره‌ی ویروس، روانه‌ی بیمارستان کرده بودشان و سوی دیگر کسانی که از آن به منزله‌ی یک سرماخوردگی سخت حرف می‌زدند. عده‌ای می‌گفتند شستن دست‌ها کمی بیش از حد معمول کافی است، عده‌ای دیگر می‌خواستند که تمام کشور قرنطین�� شود."
-از متنِ کتاب

[Tahmineh Baradaran · Rating 4 out of 5]

کتاب خوش خوان وساده ای بود. نوعی درددل علمی یک ریاضیدان ایتالیایی دربحران فعلی کرونا باخودش وباهمه.خواندنش حتما" خالی ازلطف وآرامش نیست . دراین زمانه هیاهو، اضطراب ، قرنطینه ، اخبار مغلوط و....

[Sofia Fresia · Rating 3 out of 5]

Più che un libro definirei Nel contagio un pamphlet che racchiude un insieme di considerazioni dell’autore sull’attuale situazione di emergenza sanitaria a livello mondiale. Si tratta di una miscellanea di impressioni e riflessioni personali alternate a cenni di epidemiologia alla portata di tutti. La lettura è stata piacevole ma nulla più; a parte qualche semplice nozione ‘tecnica’ utile per comprendere meglio come si studiano le epidemie, questo testo non aggiunge nulla a quello che chiunque può già sapere se accende la televisione o legge le prime pagine di un quotidiano. Discreto quindi, ma non indispensabile.

[Liva · Rating 5 out of 5]

Jauka eseja, kas nav zaudējusi aktualitāti arī pēc pandēmijā aizvadīta vairāk nekā gada. Nevaru tikai saprast, vai tas labi, jo autors rakstījis laikam un ģeogrāfijai pāri stāvošu tekstu. Vai tas tomēr nav tik labi, jo nozīmē, ka pagājis jau vairāk nekā gads, bet nekas vēl nav beidzies. Teksts nedaudz atgādināja šo to no Latvijas Folkloras krātuves digitālajā arhīvā garamantas.lv publicētajām Pandēmijas dienasgrāmatām. Tās, starp citu, bija mans pandēmijas sākuma radītās lasīšanas blokādes glābiņš. Es lasīju, bet ne grāmatas. Es lasīju cilvēku dienasgrāmatas.

[Zanda · Rating 3 out of 5]

Vīrusa sāgas (nosacīto) triloģiju (zinātnisko fantastiku "Vienpadsmitā stacija" un "Vongezers") pabeidzu ar itāļu autora burtiski tikko kā (š.g. 26.martā) izdotām un zibenīgi latviski iztulkotām pārdomām esejā par koronavīrusa pandēmiju "Sērgas laikā".

"Sērgas laikā visi esam brīvi un vienlaikus mājas arestā." 20.lpp.
"Kopiena, par kuru mums jāuztraucas, nav tikai mūsu kvartāla vai mūsu pilsētas iedzīvotāji. Tā nav reģions un nav arī Itālija vai Eiropa. Sērgas laikā kopiena ir viss cilvēku kopums." 24.lpp.
"Mēs vairāk zinām par Cov-2 nākotni nekā par tā pagātni. Tā spožā uznāciena apstākļi ir neskaidri, un, iespējams, aizritēs vēl ilgs laiks, iekams tie tiks izdibināti." 30.lpp.

Šeit gan jāsaka, ka patiesība par jebko slēpjamu tagad tiek izgaismota daudz ātrāk, kā tas bija agrāk, tā ka gaidām atmaskojošu faktu materiālu publiskošanu.

Tikmēr savai veselībai turpinām vairākas reizes dienā uzēst ingvera saknes gabaliņus un iedzert siltu kurkuma dzērienu ar šķipsniņu malto piparu.

[Mariafrancesca di natura viperesca sta con gli ultimi della terra · Rating 3 out of 5]

...e nel leggerlo mi sono venuti in mente tutti quei lacerti di umanità a cui la pandemia non ha limitato o soppresso le libertà, proprie anche delle vite più scialbe e antieroiche, che non ci accorgiamo di avere.
Ho pensato ai carcerati, ai cari vecchietti delle RSA o di tutte le cosiddette case di riposo clandestine, diventati cari e attenzionabili solo ora che possono essere la scusa per godersela ( detto senza invidia anzi per incitamento a godersela davvero, quando si può, perché non di solo pane vive l'uomo); e a quelli che sono reclusi in casa per assistere i propri cari malati o perchè loro stessi invalidi gravissimi. O semplicemente ai "nonnini" dimenticati in appartamenti vuoti di affetti che trascinandosi a fare la "parca" spesa si beccano il virus furbastro e vivono nel terrore di finire i loro giorni nelle rianimazioni.
Meno male che rappresentavano una minoranza silenziosa anche prima del contagio ma che sono venuti alla ribalta perchè, come si dice dalle mie parti, sulla piaga si è installato il "cravunchiu" ( foruncolo): il contagio li ha raggiunti e li ha accatastati negli obitori in attesa di sepoltura o può raggiungerli costringendo i superstiti "grandi-anziani" a rintanarsi ancora di più nel sottosuolo dove già stavano abbandonati.
Quale è la loro più grande paura? Che il mondo così come lo abbiamo costruito, fatto di relazioni complesse, collassi o che continui così come se nulla fosse accaduto, che è il nocciolo su cui ruota il minidiario della prima ondata di Giordano?
E' chiaro che il terrore dei "sommersi" riguardi la nuda vita a cui sono relegati per scelta o il più delle volte per forza.
E' l'unica cosa che gli resta, questa biologica a cui l'istinto ci incatena, e forse la fortuna di potere guardare il nuovo o vecchio mondo oltre il contagio da una finestra.

[Silva · Rating 5 out of 5]

Tas,cik ātri grāmata pēc tās izdošanas Itālijā tika iztulkota un izdota Latvijā ir kā ilustrācija grāmatas saturam. Ļoti vietā. Paldies!

[Lauma · Rating 5 out of 5]

Man ļoti patīk, ja situācija tiek labi, vienkārši un saprotami izskaidrota matemātiski. Zinu, ka daudzi nespēja aptvert to, kā auga skaitļi, kad man tas likās pašsaprotami. Prieks, ka kāds tik labi spēj izskaidrot to visiem saprotamā valodā.
Pati arī uzzināju šo to jaunu, piemēram, par vīrusu parādīšanās un izplatīšanās saistību ar klimata pārmaiņām nebiju aizdomājusies. Noteikti ņemšu vērā.

[Charlotte Jones · Rating 5 out of 5]

*Disclaimer: I received this book for free from NetGalley in exchange for an honest review.


I thought that this book would be too much to read at this moment in time but it turns out that this is the perfect time. By explaining how contagion works, and in particular how the climate crisis and living in an increasingly globalised world has led to this coronavirus pandemic, the author manages to deliver a message of hope based not on wishing for miracles, but on scientific fact. For a naturally anxious person, this isn't an easy read but it did leave me feeling that it's not all about what politicians are saying, it's about what the people on the ground are doing to stem the spread and keeping our healthcare services running.

I would highly recommend this if you can get hold of it. It is well written, in short chapters that make it digestible even if you don't normally read non-fiction. It important to maintain mental wellbeing during this time, but I believe that in order to solve a problem, you must first understand the problem, and this book provides that understanding.

5 out of 5 stars!

[Jim · Rating 4 out of 5]

Highly recommended! Written in late February, early March 2020, Giordano's short essay makes a lot of sense out of the mess we're in months later. His explanation of contagion is good & simple plus he makes sense out of the conflicting experts & policies. Not much was new to me, although the olive tree example was, but it was nice to have it all repeated in one concise dose. He didn't get into face masks at all, but did show very well how this isn't about me, but all of us & how anyone can exacerbate the situation by simply being thoughtless.

My copy is an audiobook downloaded from my public library, a surprise find. It's an essay & very new, yet it was readily available. Unfortunately, that means few are reading it. Originally written in Italian, the translation seemed quite good to me.

[Come Musica · Rating 4 out of 5]

Ho audioletto questo breve saggio illuminante di Paolo Giordano, scritto durante il primo lockdown.
Eravamo chiusi nei nostri appartamenti. Eravamo stati colti impreparati dall’imperversare del virus Sars-Cov-2.

“Era visibile all’orizzonte come un addensarsi di nubi, ma la Cina è lontana, e poi figurati. Quando il contagio è arrivato da noi in forze, ci ha lasciato storditi.
Per diradare l’incredulità ho pensato di ricorrere alla matematica, a partire dal modello SIR, l’ossatura trasparente di ogni epidemia.
Una distinzione importante: Sars-Cov-2 è il virus, Covid-19 la malattia. Sono nomi faticosi, impersonali, forse scelti cosí per limitarne l’impatto emotivo, ma sono piú precisi del piú popolare «coronavirus». Quindi userò quelli. Per semplicità poi, e per evitare fraintendimenti con il contagio del 2003, da qui in avanti abbrevierò Sars-Cov-2 in Cov-2.”

Avevamo tanti propositi costruttivi. Avevamo imparato a capire che eravamo parte di una collettività, che dal bene comune scaturiva il nostro ben-essere e che tutto era strettamente collegato e interconnesso.
Gli esperti paventavano una seconda ondata, ma non vedevamo l’ora che tutto passasse e quindi alla seconda ondata non ci credevamo tanto.
O meglio, in molti non ci credevano. Io invece sì, ero certa ci sarebbe stata questa seconda ondata, semplicemente perché la matematica aveva parlato chiaramente.

La matematica, scienza delle relazioni, aveva illuminato tutti coloro che con la matematica avevano un po’ di confidenza. E in questa cerchia ristretta di confidenti nella matematica è da sempre ben noto che “Il tutto è più della somma delle parti.” e che bisogna distanziare le “biglie”, perché i valori ritornino nella normalità:

“Facciamo che siamo sette miliardi e mezzo di biglie. Siamo suscettibili e ferme, quando all’improvviso una biglia infetta ci arriva addosso a tutta velocità. Quella biglia infetta è il paziente zero e fa in tempo a colpire altre due biglie prima di fermarsi. Quelle schizzano via e ne colpiscono altre due a testa. Poi ancora. E ancora. E ancora.”

E la matematica insegna che gli andamenti lineari sono solo una prima approssimazione di come vanno le cose, nella realtà:

“L’incremento dei casi, invece, è sempre piú grande. Sembra fuori controllo. Qui potrei aggiungere: ecco un altro modo che il virus ha trovato per spiazzarci, ma sarebbe una concessione eccessiva alla sua intelligenza limitata. In realtà, è la natura stessa a non essere strutturata in modo lineare. La natura preferisce le crescite vertiginose o decisamente piú morbide, gli esponenti e i logaritmi. La natura è per sua natura non-lineare.”

E nella rete di infinite relazioni, la nostra personale responsabilità fa la differenza:

“Ancora adesso dire «globalizzazione» mi disorienta come un’idea vaga, proteiforme. Ma riesco almeno a intuirne il contorno, i suoi effetti collaterali la disegnano. Per esempio una pandemia. Per esempio, questa nuova forma di responsabilità allargata, alla quale nessuno di noi può piú sottrarsi.
Nessuno davvero. Se gli esseri umani che interagiscono fra loro fossero collegati con dei tratti di penna, il mondo sarebbe un unico gigantesco scarabocchio. Nel 2020 anche l’eremita piú rigoroso ha la sua quota minima di connessioni. Viviamo in un grafo molto ma molto connesso, per dirlo con la matematica. Il virus corre lungo i tratti di penna e arriva ovunque.
Quella meditazione abusata di John Donne, «nessun uomo è un’isola», assume nel contagio un nuovo, oscuro significato.”


Chissà se impareremo ad assumere comportamenti responsabili. Chissà se riusciremo ad avere uno sguardo globale. Chissà se riusciremo ad andare al di là del particolare, per considerare l’universale.
Chissà se impareremo a contare i nostri giorni.

“Nel Salmo 90 c’è un’invocazione che mi torna spesso in mente in queste ore:
Insegnaci a contare i nostri giorni
e acquisteremo un cuore saggio.
Forse mi viene in mente perché nell’epidemia non facciamo altro che contare. Contiamo gli infetti e i guariti, contiamo i morti, contiamo i ricoveri e le mattine di scuola saltate, contiamo i miliardi bruciati dalle borse, le mascherine vendute e le ore che mancano al risultato del tampone; contiamo i chilometri dal focolaio e le camere disdette negli hotel, contiamo i nostri legami, le nostre rinunce. E contiamo e ricontiamo i giorni, soprattutto quelli, i giorni che ci separano da quando l’emergenza sarà passata.
Ho però l’impressione che il Salmo voglia suggerirci un computo diverso: insegnaci a contare i nostri giorni per dare un valore ai nostri giorni. A tutti, anche a questi che ci sembrano solo un intervallo penoso.”

Chissà se impareremo a non permettere che tutta questa sofferenza trascorra invano.

“Possiamo dirci che la Covid-19 è un incidente isolato, una disgrazia o un flagello, gridare che la colpa è tutta loro. Siamo liberi di farlo. Oppure, possiamo sforzarci di attribuire un senso al contagio. Fare un uso migliore di questo tempo, impiegarlo per pensare ciò che la normalità c’impedisce di pensare: come siamo arrivati qui, come vorremo riprendere.
Contare i giorni. Acquistare un cuore saggio. Non permettere che tutta questa sofferenza trascorra invano.”

Chissà se impareremo a non oltraggiare la memoria dei 64.520 morti in Italia per Sars-Cov-2. Chissà quando diventeremo cittadini adulti.

[Agris Fakingsons · Rating 4 out of 5]

..ļoti īss ieskats tajā, kas tobrīd vēl tikai tā pa īstam sākās, bet tagad jau palēnām (cerams) iet labumā.

[Pawarut Jongsirirag · Rating 4 out of 5]

ในฐานะของบันทึกในช่วงโควิด เล่มนี้เขียนอย่างเข้าอกเข้าใจ มีความเป็นมนุษย์ มองปัญหาอย่างมีสติปัญญา

บันทึกเล่มเล็กๆที่ทรงพลังดีครับ

[Marisa Fernandes · Rating 3 out of 5]

"Frente ao Contágio" de Paolo Giordano é daqueles livros que, daqui a vários anos (provavelmente quando nenhum de nós existir mais), constituirá um importante testemunho do que foi viver uma pandemia (com as dimensões desastrosas que esta já leva...) em 2020, no século XXI.

Abdicando de parte dos direitos de autor (que serão entregues para a gestão da emergência sanitária e para a investigação científica), o autor italiano - de Turim, no norte de Itália - aborda muitos dos comportamentos/sentimentos que muitos de nós já testemunharam directa ou indirectamente ao longo desta crise. E ainda que, sob esse ponto de vista, "Frente ao Contágio" não apresente nada de novo, dá voz escrita e eterna aos tempos estranhos que correm.

Giordano, vencedor de dois importantes prémios com a obra "A Solidão dos Números Primos" (Prémio Strega e o Prémio Campiello Opera Prima, ambos em 2008), tem em "Frente ao Contágio" uma escrita que é um misto de estilo literário com estilo científico, sem abusar de nenhuma delas e muito menos da última. Diria que tem um jeito muito próprio de escrever que, em certa medida, deixa transparecer a sua formação de base (é Doutor em Física).

Gostei, porém, muito mais da primeira metade do livro do que da segunda (que me pareceu algo superficial) e, no que respeita à primeira um dos textos que mais me impressionou, por me recordar um video que vi quando a pandemia chegou a Portugal em força (pouco antes de ser declarado o primeiro Estado de Emergência) foi o do R0, a propósito da forma como o contágio se processa, recorrendo aos berlindes como exemplo. Aliás, impressionou-me tanto que o deixei quase todo sublinhado!

Aqui fica uma pequena passagem: (...)" Imaginemos que somos sete mil milhões e meio de berlindes. Estamos suscetíveis e parados, quando de súbito um berlinde infetado avança sobre nós a toda a velocidade. Este berlinde infetado é o paciente zero e tem tempo para atingir dois outros berlindes antes de parar. Estes últimos ressaltam e atingem outros dois na cabeça. Uma e outra vez. Uma e outra vez. Uma e outra vez. (...)" (p.17)

[Federica Rampi · Rating 5 out of 5]

Il contagio è una grande macchia che non conosce confini e si insinua ovunque
Per restare con i piedi per terra, Paolo Giordano scrive sessanta pagine che stanno a metà tra diario ed analisi, per capire e aiutare a capire come questo nemico silenzioso ma sfacciato abbia rapidamente fagocitato il nostro quotidiano generando paura.
Per stemperare l’incredulità e liberarsi dalle suggestioni usa il suo linguaggio, quello della matematica perché “Le epidemie, prima ancora che emergenze mediche, sono emergenze matematiche” dove le nostre relazioni e gli scambi diventano vettori.
E se per qualche motivo la scienza sembra aver deluso perché non ha dato risposte, ma opinioni, Giordano da scienziato ribadisce che per la scienza il dubbio è più sacro anche della verità. Funziona così.

Semplicemente breve ma esaustivo, Nel Contagio è una parentesi di potenti riflessioni, lucide e calme sul sacrificio e la pazienza di preservare il presente.
Una lettura vitale!

[Mahsa Shahshahani · Rating 4 out of 5]

«آنچه در حال وقوع است نه مصیبت است و نه پیشامدی اتفاقی. اتفاق تازه‌ای هم نیست: پیش از این رخ داده و پس از این هم رخ خواهد داد.»

«ما گرچه علیه کووید-۱۹ پادتنی نداریم، اما توش و توان این را داریم که با هرچه قدرت بر هم زدن روال زندگیمان را دارد مقابله کنیم: ناشناخته‌ها، نگران‌کننده‌ها، چیزهای جدید و ترسناک. ما همیشه می‌خواهیم تاریخ آغاز و پایان اتفاقات را بدانیم تا با دقت زیاد برای زندگیمان برنامه بریزیم. عادت کرده‌ایم که زمانبندیمان را به طبیعت تحمیل کنیم. این است که نیاز داریم بیماری تا یک هفته‌ی دیگر تمام شود که به وضعیت عادی برگردیم. نیاز توام با امیدواری. اما در شرایط آلودگی باید بدانیم که چه قسم امیدواری مجاز است. در انتظار غیرممکن‌ها و نامحتمل بودن‌، منجر به ناامیدی‌های مکرر می‌شود.»

[Ali Book World · Rating 3 out of 5]

در روزگار آلودگی، نوشته‌ی نویسنده و ریاضیدان ایتالیایی "پائولو جوردانو" است. آقای پائولو در این کتاب در مورد شیوع بیماری کرونا از چین و انتشارش در ایتالیا صحبت میکنه و خاطرات و درد و دلش در مورد این ویروس رو با مخاطب در میون میذاره و میگه چجور این ویروس وارد ایتالیا شد، چجور گسترش پیدا کرد و چگونه زندگی معمول مردم را مختل کرد و...

جالب بود. متنی ساده و روان داشت. چیز خیلی خاص و عجیبی نمیگه اما ممکنه موقع خوندنش به چیزهایی دقت کنیم که خودمون موقع رو‌به‌رو شدن با کرونا بهش دقت نکرده بودیم. واقعا نباید بخاطر این بیماری تمام مردم چین و شرق آسیا رو صرفا بخاطر تشابه ظاهری مقصر جلوه بدیم (هرچند که این درست نیست و این مشکل از اکثر مردم دنیاست که نمیتونند تفاوت میان چهره‌ی مردم ژاپن، شبه جزیره کره، چین، تایلند؛ تایوان و غیره رو تشخیص بدهند)

برای کرونا سعی کردیم همه چیز رو به گردن خفاش و گوریل و حتی آزمایشگاه‌های سرّی چین بی‌اندازیم اما به این فکر نمیکنیم که شاید این ویروس حاصل همین تخریب‌های ما در طبیعت باشه و الان داریم با انتقام زمین روبه‌رو میشیم!!!..

خوب بود. برای اینکه از دید یک نویسنده و شرح حال مردم در کشورهای دیگه رو موقع مواجهه با کرونا بدونیم، کتاب جالبی بود.

کوتاهه، بخونید. زیاد وقتی نمیگیره...

[Julian · Rating 5 out of 5]

Giordano, an Italian physicist, wrote this essay at the start of the lock down in Italy. It is a short, concise, clear and, most important, rational view on how contagion works. It is a little jewel. At some point it goes into his personal views on an united world, but that's understandable, seeing as we're indeed connected. Highly recommended.

[Stephen · Rating 4 out of 5]

interesting and reasoned essay and made an insight into the growing issue of the covid19 pandemic as this was written in the early days of the virus in Italy. this essay should be read by people as we could learn things.