สร้อยสะบันงา

ดวงดอกไม้ #3

by อุมาริการ์

เธอดิ้นรน แสวงหา แต่สิ่งที่ไขว่คว้ากลับหลุดลอย
มีเพียงรักเท่านั้นที่คงอยู่
.
ท่ามกลางเปลวไฟแห่งสงคราม...
ไม่ว่ายาจก เศรษฐี ผู้ดี หรือไพร่ ต่างก็เดือดร้อนกันถ้วนหน้า
สร้อยสะบันงา บุตรสาวของขุนนางเก่า
เลือดผู้ดีที่แสนหยิ่งทระนงก็เช่นกัน
เธอกับครอบครัวต้องอัตคัดขัดสนเพราะสงคราม
แต่ยังโชคดีที่มี เทียน หนุ่มลูกเจ๊กเจ้าของโรงสี
คอยช่วยเหลือจุนเจือให้ได้อิ่มท้อง
.
ทว่าเธอรับปากบิดาไว้ว่าจะนำตระกูลวงศ์โกสุม
หวนคืนสู่ความรุ่งโรจน์ดังเก่า
เธอจะต้องก้าวไปให้พ้นจากความยากจนข้นแค้นนี้
.
แล้วเทียนจะมอบสิ่งที่เธอต้องการให้ได้อย่างไร
ในเมื่อเขาไม่มีนามสกุลเก่าแก่น่าภูมิใจ
เขาไม่อาจสร้างปราสาทราชวังให้เธออยู่
และไม่สามารถพาเธอเข้าสู่สังคมชั้นสูงของพระนครได้
แต่เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างเธอเสมอ
ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ยากจนหรือมั่งมี
.
เธอจะยอมหยุดวิ่งไล่ไขว่คว้าความฝัน
แล้วหันมาหาพี่ชายแสนดีคนนี้หรือไม่

576 pages, Paperback

First published March 1, 2012

About the author

Associated Names:
* อุมาริการ์
* ดาหราปตี
* ModaLisa

Reviews

[Kanthida Ann · Rating 5 out of 5]

พระเอก พี่เทียน
นางเอก งาม สร้อยสะบันงา

คำโปรยหน้าปกหนังสือคือ แม้ในวันคืนที่มืดมิดเขาจะเป็นแสงสว่างนำทางให้เธอเสมอ

ซึ่งไม่เกินจริง บรรยาความรักของพี่เทียนที่มีต่อสร้อยสะบันงาได้ดีมากๆ

นิยายเริ่มต้นตั้งแต่สมัยที่ทั้งสองคนยังเป็นเด็ก ยังเป็นพี่ชายน้องสาว ค่อยๆเล่าให้เราฟังถึงเบื้องหลังชีวิตของแต่ละคนว่าทำไมถึงมีนิสัยแบบนี้ ความอยากได้อยากมีของสร้อยสะบันงาเกิดขึ้นมาได้อย่างไร และเพราะความโลภเหล่านี้ทำให้ชีวิตต้องเจอกับเส้นทางอันโหดร้าย

นึกย้อนกลับไปเป็นนิยายเรื่องยาวมากจริงๆ แต่งานเขียนละเอียดสมจริงจินตนาการตามได้ง่าย ถึงจะเศร้า แต่มันก็เป็นความเศร้าที่มีศิลปะ นักเขียนตั้งใจอย่างเต็มที่เขียนออกมาอย่างดี เรารู้สึกตื้นตันทุกตัวอักษรที่ได้อ่านผลงานดีๆและรับรู้เรื่องราวความรักที่บริสุทธิ์และจริงใจของพี่เทียนคนนี้

สุดท้ายนี้เรื่องนี้เป็น top2022 ของเราตั้งแต่ต้นปีเลยให้5/5 ชอบมากๆจ้า

[B&p · Rating 2 out of 5]

1.แรกเลยเราไม่ชอบตัวละครที่พูดราชาศัพท์ขาดๆเกินๆย่อๆ อย่าง....เหวย,ขอบทัย,เด็จ อะไรพวกนี้
2.ไม่ชอบคาร์แรคเตอร์นางเอก เหมือนจะไร้เดียงสาก็ไม่เชิง จะโง่ก็ไม่ใช่ ดูทะเยอะยานก็ไม่น่า จะรักเทียนเพราะดี เพราะอบอุ่นก็ไม่ชัดเจน รักท่านชายหรือหลงเพ้อ รูปร่างหน้าตา อยากสุขสบาย อยากกู้สกุลตัวเองที่ถูกตราว่าเป็นพวกกบฏก็ไม่ชัด มันเลือนลางมัวๆยังไงไม่รู้ สารภาพว่าอ่านไปอึดอัดไป
3.ไม่เข้าใจว่าพระเอกรักนางเอกอะไรนักหนา คือรู้ล่ะว่ารัก หวังดีอย่างจริงใจแต่ไม่อินค่ะ เราอยากให้เทียนไปชอบกับท่านหญิงอุบลแก้วมากกว่า (แม้เธอจะไม่กล้าหือกะแม่กะพี่ก็เถอะ แต่เรากลับมองเห็นความกล้าๆในใจลึกๆของเธอนะ จากหลายๆครั้งที่เห็นเธอแสดงออกกับเทียนหรือเมื่อแรกที่นั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดกะนางเอกแต่ไม่พูดคุยกัน เราว่าเธอกล้าอยู่ลึกๆแค่รอเวลา 555 ถ้าเรื่องจะพลิกผันให้เธอมาร้ายแทนที่เกดโกมลนี่คงสนุกพิลึก
4.หม่อมแสงจันทร์ที่คนอ่านรู้และตัวละครในเรื่องอีกหลายตัวรู้ว่าเธอไม่ถูกกับหม่อมพิกุล และต้องการจะก้าวขึ้นมาอยู่ในวงสังคมอีกครั้ง(ปมเรื่องพ่อและพี่เป็นกบฏ)จนเธอชักจูงหลานสาวมาอยู่ในวัง และคิดจะวางหลานสาวใส่พานถวายท่านชาย มันดราม่าน้อยไปหน่อยสำหรับเรา
5.ฉากบางฉากมันดูจงใจมากไป ไม่เนียน เรื่องหอบชุดมาแก้ที่ศาลางี้ ฉากอื่นจำไม่ได้แล้วแต่สะดุดใจที่ฉากนี้ที่สุด (ส่วนมากจะเป็นเรื่องการ "บังเอิญ" พบกันของพระ-นางหรือมีสถานการณ์ทำให้ต้องอยู่สองต่อสอง หรือบังเอิญมาเจอท่านชาย)
6.เรื่องความขัดแย้งในครอบครัวพระเอก ดีนะคะ เราชอบมองภาพได้ชัดดี
7.เรื่องมูลนิธิสร้อยสะบันงาตอนท้ายนี่ ยิ่งไม่ค่อยอยากเชื่อเลยค่ะ ว่ามูลนิธินี้สร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือ หาทุนให้แม่หม้าย หญิงที่ถูกทารุณ เราว่าเหมือนตะล่อมคนอ่านให้เห็นคุณค่าของหญิงสมกับอยู่ในชุดดวงดอกไม้ที่ถ่ายทอดเรื่องราวของผู้หญิงสามคนสามรุ่น คือพอมาสรุปบทสุดท้ายแบบนี้มันเชื่อยากนะคะเพราะสี่ร้อยกว่าหน้าที่อ่านมาเราไม่ค่อยรู้สึกถึงการถูกกระทำของสร้อยสะบันงา ความเจ็บช้ำน้ำใจต่างๆ ถามว่ามันมีไหมความรู้สึกของนางเอกในเรื่องมีค่ะ แต่มันไม่สุด มันพีคได้กว่านี้ ถ้าสี่ร้อยกว่าหน้าเราไม่เข้าถึงประเด็นของเรื่อง สิบหน้าสุดท้ายที่สรุปเรื่องมาเราก็เชื่อยากนะคะ
7.ตอนอ่านโปรยปกหลัง เราหวังจะได้เจอนางเอกประมาณ"อีแพนจากดวงตาสวรรค์"
"ยิ่งดิ้นรนแสวงหา สิ่งที่ไขว่คว้ากลับยิ่งหลุดลอย แต่ "ความรัก" อาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลือในมือเธอ"...
"เธอรุ่มร้อนมุ่งมั่น...เขาอบอุ่นเหมือนแสงตะวัน..." เราไม่รู้สึกถึงการดิ้นรนแสวงหา ไขว่คว้ามุ่งมั่นของนางเอกสักเท่าไหร่เลย แม้จะมีตอนที่เธอย้ำกะตนเองบ้างว่าต้องการได้รับการยอมรับจากวงสังคม การต้องทำคำขอก่อนตายของพ่อ บวกกับแรงยุยงสนับสนุนของหม่อมแสงจันทร์ จริงๆตอนเข้ามาอยู่ในวังห่างจากแม่เอื้อง สร้อยสะบันงาน่าจะซึมซับความโกรธแค้นของป้าแล้วทำทุกวิถีทางแบบสู้ยิบตา จนเมื่อเธอกำชัยชนะไว้ในมือ มีคนห้อมล้อม ประจบประแจง มีหน้ามีตาในสังคมแต่เธอกลับรู้สึกว่าเธอแพ้ แล้วยิ่งมาเจอพฤติกรรมชั่วๆของท่านชายเธอยิ่งถึงทางตัน แต่ก็ยังมีเทียนรอเธออยู่เสมออะไรประมาณนี้ น่าจะดราม่ากว่านี้ยิ่งเป็นพีเรียดด้วยแล้ว กรี๊ด...ดด...ดนี่ฉันพิมพ์อะไรเนี่ย!

ธาดากุสุมา,ปทมาศวรรย์,สร้อยสะบันงา สามเล่มในชุดดวงดอกไม้ ชอบ "ปทมาศวรรย์" ที่สุดแล้ว แต่ความอ่านเรียงตามลำดับค่ะ

[Dandy · Rating 2 out of 5]

ปมเรื่องต่างๆ ดูเป็นสูตรสำเร็จ หลายสถานการณ์ไปไม่สุด ตัวละครสร้อยสะบันงาจะร้ายก็ร้ายไม่สุด จะว่าทะเยอทะยานก็ไม่เห็นว่าตัวละครลุกขึ้นมาทำอะไร นอกจากปล่อยให้ชะตาพาไป อ่านแล้วไม่รู้สึกรักหรืออยากเอาใจช่วยตัวละคร ไม่ใช่เพราะตัวละครนิสัยไม่ดี แต่เพราะตัวละครดูไม่ทำอะไรกับชีวิตจนเกินไป

เหมือนการขยี้น้ำหนักตัวละครไม่ดี เราไม่เห็นด้านร้ายอะไรเท่าไหร่ การได้ดีหรือตกต่ำของตัวละครจึงไม่ได้มีผลกับความรู้สึกของคนอ่านเท่าไหร่ เหมือนเน้นที่อยากให้ตัวละครแปดเปื้อน แบบกระดังงาที่ต้องลนไฟมาก่อนจึงจะหอม เราจึงเห็นตัวละครต้องเป็นม่าย เพื่อสื่อมุมเรื่องสตรีในสังคมไทยซึ่งดูเหมือนไม่ได้เนียนเป็นเนื้อเดียวเท่าไหร่


ตัวละครไอยเรศ หรือท่านหญิง หรือหม่อมต่างๆ ไม่ได้มีมิติอะไรใหม่ๆ สามารถเดาทิศทางตัวละครได้ หลายๆ สถานการณ์ที่ใส่ก็เป็นความบังเอิญ ที่ใส่มาให้เกิดการพลิกผันอย่างจงใจ ทำให้ตัวละครเหมือนเกิดเหตุการณ์พัดพาไปมากกว่าจะเลือกด้วยตัวเอง

ตัวละครเทียนดูน่าสนใจที่สุด มีพัฒนาการทางการเรียนรู้ที่ดีที่สุด แต่ก็ไม่ทำให้เรารู้สึกลุ้นให้เขาลงเอยกับนางเอกเท่าไหร่

โดยรวมคืออ่านได้ แต่ไม่ได้สนุกน่าติดตามจนวางไม่ลง และไม่ได้ใส่เกร็ดประวัติศาสตร์อะไรที่โดดเด่นจนจะทำให้เล่นกับยุคสมัยได้น่าสนใจ เกมการเมืองเรื่องกบฏบวรเดชก็จมๆ หายไปอย่างน่าเสียดาย

[Ning · Rating 4 out of 5]

โทนเรื่องค่อนข้างหม่นพอสมควรเลยทีเดียว

เป็นเรื่องราวความรักที่เกือบไม่สมหวัง
ทั้งเล่ม เล่นเกี่ยวกับโชคชะตาที่ทำให้ต้องผูกพันธ์กันของ พระ-นาง
แต่ก็โชคชะตาอีกเหมือนกันที่ทำให้ทั้งสองไม่ได้อยู่ร่วมกัน จนบทสุดท้ายของหนังสือ

นางเอก- เป็นอะไรที่จับต้องได้ค่ะ.. ทะเยอทะยาน อยากได้ใคร่มี ไม่ถึงกับทำทุกทางเพื่อให้ได���มา
แต่ก็ไม่ปฏิเสธถ้ามันมากองอยู่ตรงหน้า .. อ่านแล้ว จะว่าสงสารก็สงสาร จะว่าสมควรก็สมควรแล้วล่ะ .. พูดง่าย ๆ ว่าสมน้ำหน้า 555

พระเอก- ดีเวอร์อ่ะ อ่านแล้วก็น่าสงสาร น่าเห็นใจ .. ก็น่านับถือดีเหมือนกัน
แต่จะว่าไปก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันนะว่า ทำไมถึงได้รักนางเอกขนาดนั้น

สรุปว่าเป็นเรื่องที่อ่านได้สนุกอีกเรื่องหนึ่ง
พล็อตคล้าย ๆ จะน้ำเน่า
แต่อ่าน ๆ ไปก็ไม่เน่านะ มีสิ่งดี ๆ แนวคิดดี ๆ ให้เก็บเกี่ยวเยอะอยู่เหมือนกัน

ให้ 4.5 ดาว

[toffy 🐆 · Rating 5 out of 5]

ลังเลมาหลายครั้งว่าจะอ่านดีไหม จนได้มารู้ว่าสร้างเป็นละคร

ส่วนตัวชอบอ่านอะไรที่เป็นพีเรียดอยู่แล้ว ต้องบอกว่าอุมาริการ์ที่เป็นคนเขียนเล่มนี้ ฝีมือร้ายกาจมาก เขียนได้ดีมากกกกกก ภาษาสำนวนดีที่หนึ่ง เล่าเรื่องได้ไม่สะดุด

ทำให้อยากติดตามว่าในตอนสุดท้ายนั้นบทสรุปของทุกตัวละครจะเป็นอย่างไร สุดท้ายนั้นมนุษย์เราก็หนีกรรมที่ตัวเราสร้างขึ้นมาไม่พ้น เป็นเล่มแรกของปี 2022 ที่บอกตามตรงว่าอิ่มเอมและประทับใจมากจริง ๆ

[Elizabeth · Rating 4 out of 5]

เศร้า แม้จะจบอย่างhappy ending....ตามแนวละครไทยเลย

[Innerpeace · Rating 4 out of 5]

ได้มาอ่านแล้วเพิ่งรู้ว่ามีสามเล่มแถมนี่เป็นเล่มสาม ผู้เขียนทำได้ดีนะคะในฉากย้อนยุค