Ποτέ πια εμείς

by Διονύσης Μαρίνος

ποτέ πια εμείς,
με τόσο λίγο στόμα
για τ' ανθρώπινα

ποτέ πια εμείς,
με τσέπες χρόνου
αδειανές

ποτέ πια εμείς,
ο ενικός γλιστράει
σε παλιοπάπουτσα

κι όχι που λείπεις
μα που μου έκρυψες
ζωή

39 pages, Paperback

First published December 1, 2019

About the author

Ο Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1971 στην Αθήνα, πόλη στην οποία συνεχίζει και διαμένει. Είναι παντρεμένος, έχει ένα παιδί και τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος. Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή αθλητική εφημερίδα "Goalnews" και είναι παραγωγός του αθλητικού ραδιοφώνου "Sentra 103,3". Κατά περιόδους έχει εργαστεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά και γραφεία Τύπου.

Reviews

[Sandra Kambouri · Rating 5 out of 5]

Δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι έχω τις γνώσεις για να ''κρίνω'' ένα ποίημα. Δεν διαβάζω καν συχνά ποίηση. Όχι γιατί δεν μου αρέσει αλλά γιατί πιστεύω πως για να διαβάσεις ποίηση και να την καταλάβεις, χρειάζεται απόλυτη συγκέντρωση. Κάτι που δεν έχω.

Αυτό που μπορώ όμως να πω με σιγουριά είναι ότι ποίηση είναι αυτό που αισθάνεσαι. Αυτό που εισπράττεις. Και αυτό το ποίημα, το σε 28 εικόνες όπως εύστοχα τιτλοφορείται, με έκανε να ανατριχιάσω. Με έκανε να νιώσω την θλίψη της απώλειας. Της μοναξιάς μέσα στο πλήθος. Τον πόνο. Την απελπισία.

Δεν μπορώ να ξέρω τις σκέψεις του συγγραφέα που τον οδήγησαν στην δημιουργία αυτού του ποιήματος. Αυτό που εγώ εισέπραξα από κάθε ''εικόνα'' του είναι η απώλεια αγαπημένου. Το κενό που αφήνει πίσω του... τ' αποτυπώματά του στον κόσμο γύρω μας... στ' αντικείμενα... στις εικόνες... στις μυρωδιές... στην ίδια την ζωή... και πόσο διαφορετικά όμοια φαντάζουν όλα. Ένας ''επικήδειος'' σε όποιον χάνεται... σε ό,τι ''παίρνει'' μαζί του... και ποτέ πια δεν είναι ''εμείς''.

Υπάρχουν στίχοι εδώ, που έγραψαν μέσα μου... Διονύση, σ' ευχαριστώ.

Αισθάνομαι την ανάγκη, πέρα απ' το 1ο ποίημα που παρουσιάζεται στην περιγραφή, να παραθέσω αποσπασματικά κάποιους στίχους

... εκεί που περπάτησες, φύλλα κοιμούνται...
... το αύριο που ανέκκλητα φυτρώνει χθες

να με πάρεις τηλέφωνο
κι ας μη μιλάμε
να είναι χθες
που θα σε περίμενα

να είναι αύριο που ήτανε να 'ρθεις


....... γελάω με το πάντα της απουσίας σου ........


.... στο πρώτο φως όλα θα μοιάζουν
μ' αστέρι που έπεσε
δίχως ευχή


.... πέτρα που πάντα θα ζητάει
ένα χέρι
να την πετάξει κατά 'δω

να επιστρέψεις


... θέλω τυφλός να γίνει ο θάνατος
να πάρει λάθος δρόμο να χαθεί

κι εδώ να μείνεις

πέτρα που δεν ταξίδεψε
πληγή που δεν σε βρήκε


... αργά να 'ρθεις
αργά να φύγεις
να θυμηθώ να σε ξεχάσω...
... όμως να 'ρθεις
κι ας μην ωφελεί να θυμηθώ
κι ας είναι πάντα αργά
για να ξεχάσω...

[Booklists_ Catherine · Rating 5 out of 5]

Μαγική η γραφή αυτού του ανθρώπου, σε κάθε είδος.