Een paar keer in de lach geschoten bij deze verhalen van een schrijver die ik al lang ken en die een streepje bij me voor heeft, omdat hij me lang geleden heeft aangemoedigd in de Ronde van Vlaardingen. Hij is ook iemand die een wielergedicht heeft geschreven lang voordat dat een apart genre was geworden. Zijn humor is vaak zelfspot. Dat is sowieso plezierig, maar als je te veel van dat soort verhalen achter elkaar leest, dreigt ook een zekere koketterie. En dat verdient Lévi Weemoedt niet, want ik meen dat hij oprecht zowel zorgelijk als bescheiden is. Althans, zo komen de meeste verhalen uit deze dikke bloemlezing over. Ik zou vier sterren hebben gegeven als de mindere (reis)verhalen eruit waren gelaten.