'Jullie zijn broeders uit het roedel. Een wolf laat zijn broeder uit het roedel niet in de steek.'
Dit boek begint ferm onverwacht. Dit zijn we niet echt helemaal gewend van Paver - ze blijft de lezers verrassen. Bij haar zie je zelden zo'n grote plotwending, en hier zijn het er dan eigenlijk twee redelijk dicht op elkaar, na de climax die in Verstoten aanwezig was. Het zorgt voor een ferme shock, niet alleen bij de personages, maar ook bij de lezers. Je wordt even met je neus op de feiten gedrukt: de auteur schuwt de details niet. Misschien is dit wel de eerste keer dat je er echt bij stilstaat dat sommige scènes in dit boek niet erg kindvriendelijk zijn en wel choquerend kunnen overkomen. Gelukkig zagen ze er bij de uitgeverij geen graten in, want soms gebeurt dat nog wel eens...
Verder levert ze natuurlijk ook weer een ijzersterk verhaal af, met dit keer nog een hoop morele dilemma's eraan toegevoegd. Misschien is dit dan wel een jeugdboek, officieel, maar volgens mij kan iedereen dit lezen als ze willen. Er zit gewoonweg zoveel diepgang in.
Er doet in dit boek ook een nieuw personage haar intrede. Eigenlijk was ze al even aanwezig in Verstoten, maar dat was toen maar in een paar scènes: Donkervacht, een heel aangename wolvin en een welkome aanvulling voor de roedel van Wolf. Het maakt het allemaal al wat serieuzer, Wolf wordt duidelijker een volledig volwassen wolf. De hele ontwikkeling is knap gedaan. Ongelooflijk ook hoe Paver erin slaagt om als het ware in de geest van die dieren te kruipen. Bovendien krijgt Wolf een stevig dilemma te verwerken, en dat is ook goed in het verhaal geïntegreerd.
Torak en Renn zijn anders, ze zijn volwassener geworden, en hun taak wordt steeds moeilijker. Thiazzi is niet de simpelste Zieleneter om te verslaan, en het Diepe Woud, waar dit boek gesitueerd is, is een duistere, onvriendelijke plek. Het hele boek door zeurt er iets van gevaar en onheil door de pagina's, lang voordat alles ten einde komt. Een echte spoiler zal het wel niet zijn als ik zeg dat Torak en Renn desondanks erin slagen de bovenhand te halen, maar het blijft goed geschreven. We wisten het allang, natuurlijk: Torak en Renn maken dan wel dikwijls ruzie, als het eropaan komt, zijn ze er altijd voor elkaar. Je merkt dat hun relatie evolueert. Een echt powerkoppel.
Het boek haalt niet echt het niveau van het vorige, maar hey, dit is nog steeds erg knap geschreven. En na zo'n supergeweldig boek zou het wel heel sterk zijn om het nog beter te doen. Wat een verhalen toch altijd!
9,3/10