Πύλη εισόδου

by Μάρω Δούκα

Μονόλογος παιχνίδι, στασίδι, αποκούµπι µιας γυναίκας στον προθάλαµο του γήρατος.
Ξυπνάει και είναι νέα. Ξυπνάει και είναι γριά.
Ανάλογα µε τη διάθεσή της. Με τον ύπνο που έχει κάνει.
Στην Αθήνα του σήµερα, όπως τη ζει, όπως την έζησε, όσο την έζησε.
Με τα δικά της πρόσωπα. Τη δική της φωνή.
Τη δική της ορθοστασία.

Πύλη εισόδου: Στο αχανές του κυβερνοχώρου.
Το πέρασµα από τη µια στην άλλη όψη.
Από το εδώ στο εκεί.
Ανέµελα, αθόρυβα, φασµατικά, εις το διηνεκές.
Αλόγιστα προς τα ρηχά, τα λασπερά, τα άπατα της µέρας που έφυγε.
Από το εδώ στο εκεί.
Συρτά, αµίλητα, προς τη µοναδική βεβαιότητα.

344 pages, Unknown Binding

Published January 1, 2019

About the author

Η Μάρω Δούκα, Maro Douka από τις σημαντικότερες συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας, γεννήθηκε το 1947 στα Χανιά. Το 1966 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου έκτοτε ζει. Αποφοίτησε από το Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1974, με τις νουβέλες "Η πηγάδα", "Κάτι άνθρωποι", και μέχρι σήμερα έχει εκδώσει μία ακόμη νουβέλα, μία συλλογή διηγημάτων, οκτώ μυθιστορήματα (πιο πρόσφατο, "Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ", 2010) και τη συλλογή κειμένων "Ο πεζογράφος και το πιθάρι του" (1992), ενώ το 2005 εξέδωσε "Τα μαύρα λουστρίνια" στο πλαίσιο της σειράς "Η κουζίνα του συγγραφέα" των εκδόσεων "Πατάκη".

Έχει τιμηθεί με το Βραβείο "Νίκος Καζαντζάκης" του Δήμου Ηρακλείου για το μυθιστόρημα "Αρχαία σκουριά" με το Β' Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το μυθιστόρημα "Πλωτή πόλη" και με το Βραβείο Κώστα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το μυθιστόρημα "Αθώοι και φταίχτες", για το οποίο επίσης τιμήθηκε με το Βραβείο Balkanika και το Βραβείο "Καβάφη". Διηγήματα και μυθιστορήματα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες.

Σήμερα, τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις "Πατάκη".

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

Πολύ ευρηματική ή ημερολογιακή καταγραφή μέσω δημοσιεύσεων στο facebook. Έξυπνο και σύγχρονο. Στην πραγματικότητα είναι ένα βιβλίο που δεν γίνεται απολύτως τίποτα. Ταυτόχρονα βέβαια μπορείς να πεις ότι γίνονται τα πάντα ή μάλλον μοιράζεσαι την προσπάθεια και αγωνία των ηρωίδων να αναλύσουν τους προσωπικούς τους καημούς. Πόσοι από μας δεν το χουμε κάνει άλλωστε μέσα από ένα στάτους σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης να καταγράψουμε το πρόβλημα μας, το συναισθηματικό μας αδιέξοδο. Και όλοι νομίζουμε ότι κάποιος μας ακούει, μας διαβάζει. Είναι όμως τελικά έτσι;
Ένα βιβλίο σκέψης και αυτογνωσίας. Μου άρεσε πολύ.

[Yiannis · Rating 4 out of 5]

Αξιόλογο βιβλίο. Μου θύμισε τις ηρωίδες του Ταχτσή, την Εκάβη και τη Νίνα.

[Mimi Danou · Rating 4 out of 5]

Είμαι 70 . Το βιβλίο γράφτηκε για μένα. Λες και τα κουβέντιαζα με την Μάρω Δούκα σε ατελείωτες συζητήσεις
Όλες σχεδόν οι φράςεις θα μπορούσαν να εχουν περάσει από το μυαλό μου
Βλέπω τον εαυτό μου , την μητέρα μου την ξαδέλφη μου την φίλη μου, την αδελφή μου
Ολες τις μοναχικές γυναίκες η αυτες που βιώνουν την μοναξιά ακόμα και με τον άντρα τους και τα παιδιά τους
Αλλά και την ανακούφιση η την ψεδαίσθηση του ότι κανονίζω να κάνω ότι θέλω και το ευχαριστιέμαι
Και τον αγώνα να βρούν καινούρια πράγματα καινούριες ασχολίες
Και το γειτονικό καφέ που αναζητούμε κόσμο γύρω μας
Και την παρέα του Διαδικτύου
Και τι περηφάνεια που τα καταφέρνουμε κι εμείς σ´ αυτόν τον τομέα
Να παρατηρούμε ξένους και να πλάθουμε ιστορίες
Τον γεροντικό εγωισμό, την προσπάθεια να γαντζωθουν από τις αναμνήσεις τις ωραιοποιημένες και την πραγματικότητα που τις διαψεύδει
Ο ύπνος που είναι λίγος κι αφήνει κι άλλον χρόνο γαι αγωνία και σχέδια που παρατιώνται τάχα μου από δεύτερες πιο ώριμες σκέψεις
Η αναβλητικότητα, η αλλαγή γνώμης, ο κουκουλωμένος φόβος του ξέχασα, του δεν θυμάμαι , της πτώσης, του καρκίνου
Και το κλείδωμα σε μικροσυνήθειες και τάχα μου μικροχαρές να γεμίζουν οι ώρες ....
Μια τοιχογραφία της μοναξιάς, της αποξένωσης
Γέρασα κι εγώ μαμά

[Afroditi Kousouni · Rating 3 out of 5]

Μια γυναίκα στην τρίτη ήδη ηλικία διαλέγει το facebook για να καταγράψει, ως ημερολόγιο, ως αφήγηση, ως πύλη εισόδου, τη ζωή της. Από τις διηγήσεις περνά όλη της η πορεία, η πολυδαίδαλη σχέση της με τις τρεις κόρες της, η κολλητή άσπονδη φίλη της, ο σιτεμένος οφθαλμίατρος που λάθρα αγάπησαν και οι δύο, ο μακαρίτης πια, αλλά πανταχού παρών σύζυγος, ο τυραννόσαυρος ασελγός πατέρας, η καθημερινότητα της μοναξιάς που την αποζητά και την αποστρέφεται με την ίδια ζέση, με την ίδια λαχτάρα. Ουσιαστικά κάθε ίχνος πλοκής απουσιάζει, ο αναγνώστης δεν έχει να προσδοκά τι θα γίνει στη συνέχεια, μπορεί να φανταστεί εξ αρχής το τέλος, που δεν είναι καν τέλος, είναι ένα στάσιμο μιας ζωής που κοιτάζει μπρος και πίσω, αναζητώντας το είδος της: υπήρξε δράμα, κωμωδία, φάρσα ή και όλα αυτά μαζί; Η αγαπημένη συγγραφέας χρησιμοποιεί όμορφα τη γλώσσα, πρόκειται για πραγματική τέχνη του λόγου, την οποία υπηρετεί με συνέπεια και δεξιοτεχνία τόσα χρόνια τώρα. Γλυκόπικρη η αίσθηση που αφήνει και τροφή για σκέψη, ευκολοδιάβαστο και καλογραμμένο.

[ΜΑΤΙΝΑ ΤΑΒΟΥΛΑΡΕΑ · Rating 1 out of 5]

δεν κατάφερα να το τελειώσω

[Κατερίνα Τοράκη · Rating 5 out of 5]

Βιβλίο αυτογνωσίας!
Πρωτότυπη γραφή, όμορφος μεστός αγαπητικός λόγος. Περιγραφές σημείων της Αθήνας που σε κάνει να θες να περπατήσεις κι εσύ, όπως έχει κάνει και σε άλλα της βιβλία. Σκέψεις, αγωνίες, αγάπες και αδυναμίες καθημερινών ανθρώπων, και όλα αυτά στο νέο περιβάλλον του Facebook στο οποίο η συγγραφέας όχι μόνο μας υποδέχεται με την άνεση της φιλόξενης οικοδέσποινας, αλλά και μας (προ)καλεί να αναγνωρίσουμε την Καίτη, την Αίθρα, την Αφεντούλα και τις άλλες γυναικείες περσόνες που διαπερνούν τον φυσικό και εικονικό χώρο της αφήγησης. Εξαιρετικό στην πρωτοτυπία της δομής, στην απλότητα της αφήγησης και στον πλούτο των λέξεων, των συναισθημάτων και των εικόνων.