Το βυζαντινό πρότυπο διακυβερνήσεως και το τέλος του κοινοβουλευτισμού

by Dimitri Kitsikis

...«Παρά τα αρνητικά και μη ελληνικά στοιχεία του φονταμενταλισμού, μια φονταμενταλιστική επανάσταση στην Ελλάδα είναι άκρως επιθυμητή για να εξοντώσει το φραγκικό καθεστώς του κρατιδίου, που επί 180 χρόνια δεν επιτρέπει στη Ρωμιοσύνη να επανασυσταθεί. Ο μεταβατικός ρόλος αυτής της επανάστασης συνίσταται στην προσπάθεια να σβησθεί από τον χάρτη το "κολωνακιώτικο" καθεστώς. Όπως και στο Ιράν του Σάχη, που μετά το 1979 άδειασε από τους πολιτικάντηδες και τους κουλτουριαραίους, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στις Δυτικές πρωτεύουσες ή εκλέσθηκαν, έτσι και στην Ελλάδα συμβουλεύω στους Κολωνακιώτες ομογάλακτους της παρέας του Σάχη, να αγοράσουν, το γρηγορότερο, διαμέρισμα στο Παρίσι για να μη βρεθούν θαμμένοι -συμβολικά τουλάχιστον- στο "λόφο των διεφθαρμένων" που κάθε επαναστατικό καθεστώς ανεγείρει για να αναπαύσει τους εχθρούς του. Το ρωσικό πέρασμα από τον ΙΘ' αιώνα στον Κ' υπήρξε στρωμένο με το αδιέξοδο της απελπισίας, όπου ηχούσαν εδώ κι εκεί οι βόμβες των αναρχικών τρομοκρατών, με μια θολή εικόνα σωτηρίας. Και όμως, η Ρωσία εκβιομηχανοποιείτο και όδευε προς την καπιταλιστική ευημερία. Πόσο κοντά σ' αυτό το σκηνικό ευρίσκεται η σημερινή Ελλάς! Ούτε πολεμικές εμπλοκές ούτε βάρβαροι διαφαίνονται στον ορίζοντα για να σωθεί. Προς ικανοποίηση των "λογιστών" ο ουρανός είναι σκεπασμένος με τη μολύβδινη πλάκα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Τα μπιμπίκια των πρωθυπουργών μας λάμπουν ήρεμα επάνω στον γερασμένο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ. Τελευταία ελπίδα προβάλλει ο Ρωμιός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Υπό την έννοια αυτή το παρόν βιβλίο καθίσταται μανιφέστο του ελληνικού φονταμενταλισμού».

261 pages, Paperback

First published September 1, 2001

About the author

Dimitri Kitsikis (Greek: Δημήτρης Κιτσίκης) was a Turkologist and Sinologist Professor of International Relations and Geopolitics at the University of Ottawa in Ottawa, Ontario, Canada since 1970, Fellow of the Royal Society of Canada; he received his doctoral degree in 1963 from the Sorbonne, Paris, under the supervision of Pierre Renouvin. He has been named one of the "three top geopolitical thinkers worldwide, Karl Haushofer, Halford Mackinder and Dimitri Kitsikis". While pursuing his doctoral studies in Paris, he worked from 1960 to 1962 as a research assistant at the Graduate Institute of International Studies in Geneva. He derived his origin from a notable Greek-Orthodox family of intellectuals and acclaimed professionals of 19th-century Greece. He held both French and Canadian citizenships, in addition to his Greek citizenship.

Reviews

[Σταμάτης Καρασαββίδης · Rating 3 out of 5]

Αρκετά ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και αρκετά ενδιαφέρων (αλλά και λίαν περίεργος) συγγραφέας ο Δημήτρης Κιτσίκης.
Εξαιρετικά εμβαθείς σε αρκετά ζητήματα και υπερβολικά απλοϊκός και... ηλίθιος σε άλλα. Γενικότερα μέσα στο εν λόγω έργο του κατάφερε και αντίφασκε σε τόσα ζητήματα που με έκανε να απορώ τι σκέφτονταν καν όταν έγραφε. Από τη μία αρκετά προοδευτικός όσον αφορά τον ρατσισμό και φαινομενικά σεξισμό, και απο την άλλη παίζει να ήταν ένα από τα πιο ομοφοβικά και σεξιστικά συγγράματα που έχω διαβάσει.
Ο Κιτσίκης ενω συνεχώς κράζει την Δύση και τους δυτικοποιημένους αντιδυτικούς (όρος εξαιρετικός για να πω την αληθεια), παραμένει ο ίδιος ένας άκρως δυτικοποιημένος αντιδυτικός καθώς μερικά από τα καταρχήν επιχειρήματα του ήταν η υπεράσπιση της καθαρεύουσας η οποία είναι ίσως η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ έκφανση της δυτικοποιήσης στο νεογραικικο κρατος, αλλά και την ακραία ομοφοβία, ενα εξισου σχεδον αποκλειστικά ΔΥΤΙΚΟ φαινόμενο. Μάλιστα σε κάποια φάση αναφέρει πως τον μαρασμό της αρχαίας ελλάδας και του Θεού Έρωτος τον έφερε η μετατροπή του σε σαρκικό αλλά κυρίως σε ομοφυλοφιλικό..;;; (οκ μπούμερ). Ταυτόχρονα ο τυπάς καταδικάζει τον κομμουνισμό διότι "προωθεί την πάλη των τάξεων" υπονοώντας πως οι τάξεις τα πρέπει να συνεργάζονται διότι... τις έφτιαξε ο Θεός;;; Μάλλον θα έπρεπε να μελετήσει τον Ρωμανίδη και τον Μαρξ καλύτερα από ο,τι έκανε (εαν έκανε).

Στα ενδιαφέροντα σημεία του έργου κάνει εξαιρετική δουλειά στην ανάδειξη της Ρωμανίας ως μια λαοκρατεία, σε αντίθεση με τη κοινή δυτική αντιληψη της "απολυτης (ελεω Θεου) μοναρχιας". Αντιθέτως ο Κιτσίκης εισάγει κατά κάποιο τρόπο το γεγονός της Ρωμανίας ως "ελέω λαού Θεού μοναρχία" η οποία ο αυτοκράτωρ, μέσω της συγκλήτου, ακολουθεί δίχως ερωτήσεις το θέλημα του έθνους των Ρωμαίων, όπου Ρωμηοί δεν ήταν μοναχα οι ρωμαιοφωνοι ορθοδοξοι χριστιανοι αλλα τοσο και οι μουσουλμανοι, οι εβραιοι και οι λατινοφωνοι γενικα της Ρωμανίας.
Εξαιρετική επίσης η τοποθέτηση και παρατήρηση του στην παρομοιώση με τους ιθαγενείς αμερικάνους, γράφοντας πως
"Στον Καναδα οι Ινδιανοι υποβιβασθηκαν σε απολυτα παρασιτα, σε φολκλορ, με μονδαικο πλεον προορισμο να κοσμουν τα μουσεια της χωρας για να δινουν στους λευκους, πολιτιστικούς προγονους. Ομοιοως, οι Δυτικοι σε αναζητηση προγωνων, συρρικνωσαν τη Ρωμηοσυνη που εξετεινετο απο Αδριατικής μεχρι Καυκάσου, και μετεπλασαν τους Ελληνες σε κακοτεχνους Περικληδες τους οποιους ετοποθετησαν στο ευρωπαϊκο μουσειο κηρινων προσωπικοτητων." Αναφέροντας επίσης πως το 1821 η ελλαδα δεν ελευθερωθηκε, αλλα αντιθετως, αναφερει πολυ σωστα πως αποικιοκρατηκοποιηθηκε καθως ως κατοικοι της "ενδιαμεσης περιοχης" υπηρξαμε θυματα της αποικιοκρατικης μανιας των Φραγκων ειτε αυτοι ηταν γαλλοι, αγγλοι, γερμανοι, ιταλοι, ισπανοι κλπ. Αναφερει μαλιστα μια ενδιαφερουσσα μαρτυρια οπου οι δασκαλοι του στον Καναδα τον αποκαλουσαν "noble Hellene" με την ακριβως ιδια εννοια του noble savage, καθως ταυτοχρονα του ελεγαν πως προερχεται απο εναν αναξιοπιστο λαο με υπερφιαλες απαιτησεις.

Ο Κιτσικης σε μια απο τις πολλες αντιφασεις του, ενω ορθοτατα αναφερει πως η ολη υπαρξη της αντιρωμαικής εκκλησιας της ελλαδος ειναι εξαιτιας των αγγλων, εξακολουθει να πιστευει πως μπορει να 'μεταρυθμιστει'. Ενω πολύ σωστά αναφέρει τον ρολο του Πάπα και της καθολικης εκκλησιας στην δυτικοποιηση της Ρωμανίας των βαλκανιων μεσω γραγκοεπνευσμενα κρατιδια τα οποια συμφωνα με το παραδειγμα των Αθηνων αποσχιστηκαν απο το Πατριαρχειο της Πολης.

Ολοκληρο το σωμα του εθνους (του Ρωμαικου, κατι που λανθασμενα ο κιτσικης ταυτιζει με το ελληνικο ενω ουδεμια σχεση εχουν) νοσει απο την ασθαινεια του γραικυλισμου, του νεογραικισμου οπως εγραφε ο ρωμανιδης, οπου υπαρχει παντελης αρνηση και ελλειψη εμπιστοσυνης στα ΔΙΚΑ ΜΑΣ διδαγματα και παραδοσης, με απολυτη προσυλωση στην ιδεα πως "ολα τα φωτα και η προοδος προερχονται αποκλειστικα απο την Δυση". Αναφερει ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ πως ενω μας λενε οι νεογραικοι πως "επιστρεφουμε στον Μεσαιωνα", για εμας δεν υπηρξε ποτε "μεσαιωνας" με την εννοια που την εχουν οι δυτικοευρωπαιοι. Τόσο για την Ρωμανία όσο και για την Κίνα ισχύει αυτό.

Εξαιρετική επίσης η τοποθέτηση υπερ των Κινεζων και Κορεατων στις ανακαλυψεις, τις οποιες εδω και αιωνες οι δυτικοι κρατουν κρυφες, γραφοντας πως ολοκληρος ο Δυτικος πολιτισμος εινια θεμελιωμενος στο ψεμα, οπως και στο παραδειγμα του Γουτεμβεργιου, ο οποιος σε καμια περιπτωση δεν ανακαλυψε πρωτος την τυπογραφια ενω οταν ο γουτεμβεργιος εβρισκε αυτα που εβρισκε, στην Κινα ειχανε ηδη πανω απο πεντε εκατομμυρια τυπωμενα βιβλια. Αναφερει επισης και το γεγονος πως οι κινεζοι ηδη απο το 1014 ανακαλυψαν το εμβολιο κατα της ευλογιας και εκαναν τον εμβολιασμο υποχρεωτικο για να προστατεψουν τους πολιτες τους απο την αρρωστια, κατι που στην Δυση περιμεναν πολλα χρονια για να κανουν.

Μια πολυ ενδιαφερουσσα διαφοροποιηση του Κιτσικη απο τον Ρωμανίδη, η οποια ειναι ισως η μονη που τινω να συμφωνω περισσοτερο με τον Κιτσίκη αντι του Ρωμανιδη, ειναι η αποψη του για την επιστημη. Ενω ο Ρωμανιδης δεχετε αμεριστα την δυτικη επιστημη και τις καινοτομιες της, ο Κιτσικης, ενω προφανως δεν αρνειται τις ιδιες τις ανακαλυψεις, ασκει ουσιαστικη κριτικη εναντιων της. Πολυ συγκεκριμενα και σωστα αναφερει πως
"Σκοπος μας ειναι να ξαναδωσουμε εμπιστοσυνη στον Ρωμηο, να απαλαγει απο το συμπλεγμα κατωτεροτητας του γραικυλου, να ενοηση οτι η επιστημη, δηλαδη η αυξηση της γνωσεως της ουσιας των πραγματων δεν υπαρχει στον δυτικο πολιτισμο ετσι οπως διεμορφωθη με την ιταλικη Αναφεννηση του ΙΕ' αιωνος, και εκυριαρχησε με την αμερικανικη κοινωνια του Κ' αιωνος. Στην Δυση υπαρχει μονο τεχνολογία, δηλαδή συνεχής δημιουργία νέων εργαλειων και προϊόντων αυτων των εργαλειων. Τεχνολογια χωρις επιστημη ειναι η καταστροφη του ανθρωπου, γιαυτο και η καταστροφη της Δυσεως ειναι αναποφευκτη. Η επιστημη ειναι ΠΟΙΟΤΙΚΗ, ενω η τεχνολογια εινια ΠΟΣΟΤΙΚΗ. Το δυτικο πνευμα ειναι ποσοτικο, στατιστικο, δεν ειναι ποιοτικο. Δεν ενδιαφερετα ιγια την ουσια μιας ιδεας αλλα για ποσα ατομα υποστηριζουν αυτη την ιδεα. Αλλα η πληρης γελοιογραφια της εστω και κολοβης δυτικης επιστημης εινια η ανυπαρκτη αμερικανικη οπου ολοι οι "αμερικανοι" επιστημονες ηταν στην πραγματικοτητα εβραιοπολωνοι και εβραιορωσσοι"

Πολύ μου αρεσε η ιδεα η οποια παει κοντρα στον 'παραδοσιακο' μαρξισμο ο οποιος παρουσιαζει την εξελιξη της φεουδαρχιας στον καπιταλισμο και την εξελιξη του καπιταλισμου ως κατι 'θετικο και προοδευτικο' ενω στην πραγματικοτητα μονο το αντιθετο ητανε. Αυτο το αναφερει ο Κιτσικης λεγοντας πως η δυτικη αστικη ταξη στον ιταλικο ΙΕ αιωνα ειχε εξ αρχης τις ιδιες βασεις που εχει και σημερα: εμποριο, βιομηχανια, τραπεζα, τεχνολογια που ολα ειχαν μοναδικο στοχο το κερδος. Μονο πυο σε καθε περιοδο υπεριχυε ενα απο αυτα τα τερσσερα: εμπορικος καπιταλισμος 1400-1770, βιομηχανικος καπιταλισμος 1770-1870, τραπεζικος καπιταλισμος 1870-1945, τεχνολογικος καπιταλισμος 1945-σημερα. Η εξελιξη αυτη των πεντακοσιων ετων σε αντιθεση με τον μυθο, δεν ειναι ανοδος αλλα μια σταδιακη πνευματικη πτωση

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσσα επισης η διαλεκτικη συνθεση του "ελληνικου παγκοσμισμου" με την οποια το μονο λαθος που κανει ειναι η εννοια της "ελλαδας" και του "ελληνικου πολιτισμου". Οντως τοσο η θεση του δυτικοποιημενου ελληνοκεντρισμου τοσο η αντιθεση του εξισου δυτικοποιημενου παγκοσμισμου μπορουν να επιφερουν μεσω της διαλυσης τους την συνθεση της Ρωμηοσυνης,

Ενα προφητικό στοιχειο του ειναι πως, γραφοντας το 2000, αναφερει πως ο τεραστιος κινεζικος κοσμος θα ειναι αυτος που θα ηγηθει τον 21 αιωνα και ειναι ζωτικο για τον ελληνισμο (βλ ρωμηοσυνη) να στρεψει ολη του τη προσοχη προς αυτον, με στοχο να βρει το κοινο βαθρο της πλανητικης σκεψεως.
Οι δε δυτικοι για να κρυψουν τη γυμνια του δικου τους πολιτισμου εκαλυποτνται με τη μεγαλοπρεπεια του ελληνικου ωστε να νομιζουν οι υπολοιποι πως προερχονται απο αυτον. Ενω οι δυτικοι μας χλευαζουν στην ευρωποι, στον υπολοιπο κοσμο καλυπτουν την βαρβαρη μεταχειριση των αποικιων με το αρμονικο προσωπειο της αρχαιας ελλαδας αναφερει επισης πολυ σωστα.

Τελος κανει μια συντομη μνεια στον αλεβισμο, μπεκτασισμο κ τη σχεση του με τη θρησκεια των αγγελων και τις διαφορες εκφανσεις αυτης στην αλβανια, συρια, τουρκια κλπ και καταληγει στη χρησιμοτητα του διαδικτυου και της πληροφορικης ως κεντρικο σημειο παλης στον συγχρονο κοσμο αφου εχει κανει αναφορα στην αναγκη επαναστασης εναντιων του καθεστως των Αθηνων τονιζοντας πως καθε υπακοη στο συνταγμα ενος κρατους που δεν δουλευει για τον λαο του ειναι μια πραξη δικαιη και καθε αποδοχη των συνταγματων που επικρατησαν απο το 21' μεχρι σημερα αποτελει δοσιλογισμο στο επακρο.

Γενικά το βιβλίο ήταν ενδιαφέρον από την καλή και απ΄την κακή, ο συγγραφεας εχει σε καθε περιπτωση εναν δημιουργικό και ανεξαρτητο τροπο σκεψης, κατι που εκτιμω παρα πολυ σε καθε συγγραφεα, απόλαυσα να το διαβάζω καθώς είχε τις αστείες του στιγμές ειδικά με τους τρόπους που εκφράζεται ο Κιτσίκης, αλλωτε γλοιωδες χυδαια αλλωτε ξεκαρδιστηκα χυδαια, με ενδιαφερουσες αλλα και ηλιθιες τοποθετησεις προς τον κομμουνισμο, τον αναρχισμο, τον φασισμο κ τον μοναρχισμο. Ενδιαφερον το πως αναφερει τον Σταλιν ως πιο Ρωσσο απο τον Πετρο καθως ηταν πρωτα ο Λενιν και μετα ο Σταλιν που επανεφεραν τον θεσμο του Πατριαρχη στη Μοσχα ενω ο Πετρος τον ειχε καταργησει, κατι που δεν γνωριζα.

Σε καθε περιπτωση δεν θα προτεινα καποιος να το διαβασει χωρις να ειναι ηδη μελετημενος εξ αρχης και χωρις να εχει κριτικη σκεψη. Σε καθε περιπτωση πολυ καλυτερο βιβλιο, με ορθοτερες αποψεις και πολυ πιο τεκμηριωμενο με πηγες ειναι η Ρωμηοσύνη του Ιωάννη Ρωμανίδη.

Σε καθε περίπτωση τοσο ο κοινοβουλευτισμός τοσο και ο καπιταλισμός δεν ειναι ενα "ιστορικό στάδιο" αλλά ενα όπλο υποδούλωσης το οποίο οφείλουμε να ξεπεταξουμε και να κοιτάξουμε πιο σοβαρά τι έχουμε να προσφέρουμε ως απάντηση εμεις κοιτώντας την δικια μας ιστορία και τις δικες μας συνθήκες οχι ως κοντοφθαλμοι Έλληνες αλλα ως Ρωμαίοι, συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων, των εθνικά Μακεδόνων, των Σλάβων κλπ. ειδικά ο σλαβισμος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ρωμηοσυνης κατι που οι νεορωμαιστες τύπου Κιτσίκη αλλα και Ρωμανίδη δεν μπορούν να καταλάβουν λογω της, εξίσου δυτικοφερτης σλαβοφοβιας που υπάρχει απτα θεμέλια του νεογραικικου κρατους

3/5