Οι κόρες του νερού

Η τριλογία της διασποράς #1

by Φιλομήλα Λαπατά

Ελληνισμός της διασποράς, 1791-1913. Βραΐλα, Βιέννη, Κωνσταντινούπολη, Αμβέρσα.

Με φόντο την πλούσια τοιχογραφία μιας εποχής χωρίς επιστροφή και με άξονα τις συνέπειες που επέφεραν στη φύση και τη ζωή των ανθρώπων δυο μεγάλες οικολογικές καταστροφές στον ποταμό Δούναβη, τέσσερις Ελληνίδες, τέσσερις γενιές της ίδιας φαμίλιας, τέσσερις σπουδαίες γυναίκες μοιράζονται μέσα σε έναν ολόκληρο αιώνα το ίδιο κύτταρο και την ίδια απόγνωση, προσπαθώντας να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα και να δώσουν απαντήσεις σε όλα τα μεγάλα «γιατί» της ζωής:

* Αικατερίνη Χατζηγιάννη, η αρχόντισσα.
* Ναταλία Πατρικίου, η μάγισσα.
* Αντωνία Μανωλάτου, η προσαρμοστική.
* Φιλομήλα Λαπατά, η περήφανη.

Στην Ευρώπη των πολιτισμικών αλλαγών του 19ου αιώνα και με ένα ελληνικό κράτος στα σπάργανα, κάθε ηρωίδα ζει τη δική της ιδιαίτερη ιστορία μέσα σε περιπέτειες, πάθη, μονομαχίες, έρωτες, δράματα και επίγνωση, με κοινό παρονομαστή πάντα την αναζήτηση του νοήματος της ζωής.

Genres: Historical Fiction

384 pages, Paperback

First published January 1, 2002

About the author

Η Φιλομήλα Λαπατά γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι ο καρπός μιας Μακεδόνισσας κι ενός πολίτη του κόσμου. Σπούδασε δημόσιες σχέσεις και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Παραμένει, όμως, μόνιμη μαθήτρια της ζωής.

Η πολυπλοκότητα των διαπροσωπικών σχέσεων την απασχολεί από πολύ παλιά, και αυτός ο προβληματισμός της αποτυπώνεται στα βιβλία της.

Καθώς αγαπά την ποικιλία, ζει μεταξύ δύο κόσμων: της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Reviews

[Pavlina Read more sleep less blog · Rating 5 out of 5]

<3 4,5 <3

Ένα φανταστικό βιβλίο, με ωραίες περιγραφές που σε ταξιδεύει!Ήταν καθηλωτικο απο την αρχή μέχρι το τέλος, οι χαρακτήρες σου κέντριζαν το ενδιαφέρον!Δεν συνηθίζω να διαβάζω τέτοια βιβλία αλλά αυτό πραγματικά από την στιγμή που το ξεκίνησα τράβηξε την προσοχή μου και δεν ήθελα να τελειώσει!



Οι κόρες του νερού είναι η ιστορία τεσσάρων γυναικών από την ίδια οικογένεια.Η Αικατερίνη, μοναχοκόρη της Αντιγόνης και του Αριστείδη Ανδριώτη, η κόρη της , Ναταλία Αντωνία κόρη της Ναταλίας και η Φιλομήλα κόρη της Αντωνίας. Εμείς μαθαίνουμε τις προσωπικές τους ζωές μέσα στο χρόνο και σε κάποια σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν.Τις αγάπησα όλες για διαφορετικό λόγο την καθεμιά, όλες τους ήταν δυναμικές γυναίκες!

Θα ήθελα να διαβάσω και άλλα βιβλία από την συγγραφέα, αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο και εντυπωσιάστηκα!


 

  

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Ήταν το 2002 όταν η Φιλομήλα Λαπατά έκανε το συγγραφικό της ντεμπούτο, στις εκδόσεις Καστανιώτη τότε, με το ιστορικό μυθιστόρημά της "Οι κόρες του νερού". Ένα μυθιστόρημα που δεν αφηγείται διόλου φανταστικές ιστορίες, αλλά που είναι εμπνευσμένο από τις ζωές τεσσάρων γυναικών της ίδιας της τής οικογένειας, από το 1791 μέχρι και το 1913, και κατ' επέκτασιν από τη ζωή των Ελλήνων του Πόντου που έζησαν τη Διασπορά στο πετσί τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και των οποίων μάρτυρες γινόμαστε κι εμείς όσο το κουβάρι της αφήγησης ξετυλίγεται. Ένα μαγευτικό αφηγηματικό ταξίδι που μας ταξιδεύει από Βραΐλα στη Βιέννη κι από εκεί στην Κωνσταντινούπολη, για να φτάσουμε μέχρι την Αμβέρσα και την επιστροφή της τελευταίας ηρωίδας στην πατρίδα, που σήμερα επανακυκλοφορεί σε μια ανανεωμένη έκδοση από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Η Αικατερίνη, μοναχοκόρη της Αντιγόνης και του Αριστείδη Ανδριώτη, γεννημένη λίγο πριν το τέλος του 18ου αιώνα στην ελληνική παροικία της Βραΐλας, της πλέον εμπορικής -τότε- πόλης του Πόντου, στο Δέλτα του Δούναβη, ήταν μια γυναίκα που κανείς δεν θα μπορούσε να χαρακτηρίσει όμορφη, αλλά που είχε μια γλυκύτητα ψυχής που σίγουρα δεν περνούσε απαρατήρητη. Είχε μια αρχοντιά και υψηλή πνευματικότητα, εξού και έμεινε στις μνήμες όλων ως η "αρχόντισσα". Παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Χατζηγιάννη και μαζί του απέκτησε τρεις κόρες. Η πιο μικρή από αυτές, η Ναταλία, έμελλε να μείνει γνωστή ως "μάγισσα", αφού η απαράμιλλη ομορφιά της, που την έκανε να ξεχωρίζει από τις αδερφές της μα και από την πλειοψηφία των υπολοίπων γυναικών, έγινε αιτία, όχι μόνο να ξεμυαλιστούν πολλές αντρικές καρδιές, αλλά και κάποιες από αυτές να σταματήσουν να χτυπούν. Και κάπως έτσι, όλα αυτά στάθηκαν αφορμή για την οικογένεια να μετεγκατασταθεί στη Βιέννη, και παρά που οι φήμες συνόδευαν τη Ναταλία, εκείνη κατάφερε να βρει τον ήρωά της στο πρόσωπο του Γεώργιου Πατρικείου, γνωστού γιατρού από την Πόλη, με τον οποίο παντρεύτηκε και απέκτησε κι εκείνη με τη σειρά της μια κόρη, την Αντωνία!

Η Αντωνία, όμως, αναγκάστηκε να ξεριζωθεί και να φύγει από την Κωνσταντινούπολη, περνώντας τα παιδικά κι εφηβικά της χρόνια στη Βράιλα, στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα της, μα και η γιαγιά και η προγιαγιά της, με την τελευταία, μάλιστα, να της έχει κληροδοτήσει πολλά στοιχεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς της. Γιατί η Αντωνία μπορεί να μην είχε την εξωτερική ομορφιά της μητέρας της, ωστόσο, είχε την ομορφιά της ψυχής της Αντιγόνης που έλαμπε και φώτιζε τον κόσμο, και που πάντα είχε μια ανοιχτή αγκαλιά για όλους. Και όταν παντρεύτηκε με τον Γεώργιο Μανωλάτο, ήταν η πρώτη της οικογένειάς της που εκτός από κόρες έκανε και γιους. Το τρίτο, όμως, από τα τέσσερα παιδιά της, η Φιλομήλα, ήταν και αυτή που έμελλε να κλείσει τον κύκλο της ιστορίας αυτής της οικογένειας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά αυτό μας το "ταξίδι". Μια γυναίκα δυναμική, γεμάτη εγωισμό, υπερηφάνεια, αυθάδεια κάποιες φορές, μα με απόλυτη συνείδηση του ποια είναι και τι αποζητά, κι εκείνη που μαζί με τη δικιά της οικογένεια επέστρεψε στον τόπο που άνηκε πραγματικά.

Τέσσερις ευκατάστατες γυναίκες που έζησαν η κάθε μία τη δικιά της ζωή, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, σε διάφορες ελληνικές παροικίες, που κάθε μία από αυτές άφησε το στίγμα της, ιστορικά και όχι μόνο, αφού γαλούχησε ανθρώπους και συνειδήσεις. Τέσσερις γυναίκες που μοιράζονται το ίδιο γονίδιο, το ίδιο αίμα και που, όμως, είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, κάτι που τις οδήγησε όχι μόνο στο να σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο, αλλά να παίρνουν κι εκ διαμέτρου αντίθετες, μεταξύ τους, αποφάσεις, έχοντας, ωστόσο, όλες ένα κοινό όνειρο, έναν κοινό στόχο, τον πλέον ανθρώπινο όλων. Το να είναι ευτυχισμένες έχοντας χαράξει τη δικιά τους πορεία, πράττοντας όπως όριζε η δικιά τους καρδιά και η δική τους συνείδηση, και όχι αυτό που επέβαλλε η εκάστοτε κοινωνική αντίληψη των ανθρώπων.

Και μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες -που μπορεί σε κάποια σημεία να φαντάζουν αρκετά ιδανικές, αλλά που αν τις αναλύσουμε σε ένα δεύτερο επίπεδο δεν είναι και τόσο, αφού για να έχουν αυτό το κάτι της σημερινής τους ευτυχίας, κάτι έχουν αφήσει πίσω τους-, βλέπουμε να ξετυλίγεται ένα σημαντικό μέρος της Ιστορίας της νεότερης Ελλάδας, αυτής του 19ου αιώνα, όπου οι άνθρωποι προσπαθούσαν να αποτινάξουν από πάνω τους όλα τα κατάλοιπα που είχε αφήσει η σκλαβιά 400 ετών, από τους Τούρκους, θέλοντας να δημιουργήσουν μια νέα καθημερινότητα, αλλά και ένα σύγχρονο Κράτος που θα λειτουργούσε υπέρ των πολιτών, ακολουθώντας Νόμους και κανόνες δίκαιους προς όλους -έστω κι αν όλοι μας ξέρουμε πολύ καλά πως αυτό δεν εξελίχθηκε τόσο καλά όσο θα ήθελαν, πράγμα που είναι μια άλλη συζήτηση για κάποια άλλη στιγμή.

Ανάμεσα στους ανθρώπους αυτούς, και Έλληνες του εξωτερικού με κάποια σημαντική οικονομική επιφάνεια, που καθώς γινόμαστε μάρτυρες της ζωής του βλέπουμε κάθε πτυχή των αλλαγών αυτής, μα και το πως δημιούργησαν επιχειρήσεις, πως μεγάλωσαν τις δουλειές τους και την αξία του ονόματός τους, το πως διασκέδαζαν και φέρονταν κοινωνικά, μα και σε προσωπικό επίπεδο, και γενικότερα, κάθε πτυχής του βίου τους. Στοιχεία που συναντάνε μια εξαιρετική πρόζα και μια πολύ μελετημένη και προσεχτικά δομημένη, ιστορικά, αφήγηση, απίστευτα ενδιαφέροντες χαρακτήρες με ισχυρές προσωπικότητες που ο καθένας έχει μια δικιά του ιστορία να πει και κάτι πολύ συγκεκριμένο να διδάξει μέσα από αυτήν, και όλα αυτά πασπαλισμένα με μια δόση μαγικού ρεαλισμού, παρασύροντάς σε σέ ένα ταξίδι από αυτά που δύσκολα ξεχνάς.

[Αnastasia Neraidoni · Rating 2 out of 5]

Σελ. 66 "Τη χάζευε ο γέρο-Ανδριωτης γεμάτος αγάπη γι αυτό το φλογερό πλάσμα που του έδινε όλη του την αφοσίωση με ένα πάθος μοναδικό και το έμπειρο μάτι του αναγνώριζε την μελλοντική ωραία γυναίκα." Μιλάει για την εγγονή του. Cringe εις τον αιώνα τον άπαντα.

Στην ίδια σελίδα " Ο Αριστείδης Ανδριώτης είχε ερωτευτεί μια Καυκάσια που γνώρισε στο πορνείο της Βραϊλας. Η όμορφη μουσουλμάνα κατάλαβε από πολύ νωρίς την επικίνδυνη ομορφιά της, όταν την βίασαν ο πατέρας της και τα αδέρφια της." Γιατί άλλωστε κατά την συγγραφέα φταίει η ομορφιά του κάθε θύματος σα να λέμε "την σκότωσε γιατί την αγαπούσε.
Σελ. 136 " Το κρεβάτι τους έγινε ένα πεδίο καθημερινών βιασμών. Πάλευε η Ναταλία όπως θα πάλευε κάθε παρθένα καλόγρια που κινδύνευε η παρθενιά της". Εδώ η συγγραφέας προσπαθεί να περιγράψει μια φλογερή σχέση με παθιασμένο σεξ κι αποτυγχάνει παταγωδώς ξεφτιλίζοντας παράλληλα κάθε θύμα βιασμού ever. Ερωτώ κυρία Λαπατά και κάθε κυρία που κουβαλάει αυτά τα μυαλά: Ποτέ θα μάθετε να ξεχωρίζετε την διαφορά του "σε κολλάω στον τοίχο και στον καρφώνω με την θέληση σου vs σε κολλάω στον τοίχο και στον καρφώνω χωρίς την συναίνεση σου";;;
��κεί στον Ψυχογιό, μάλλον επιμελητές δεν σας περισσεύουν. Το βιβλίο πλασάρεται ως χαλαρό ιστορικό ανάγνωσμα της "σοβαρής λογοτεχνίας" που διαθέτει κιόλας ορκισμένους οπαδούς. Καλά δεν θα μιλήσω για τις gore περιγραφές αυτοκτονιών εις το όνομα της ωραίας Ναταλίας ( που παρεπιπτόντως είναι η γιαγιά της συγγραφέως) χωρίς trigger warnings. Αυτά στον ελληνικό εκδοτικό χώρο είναι άγνωστες λέξεις.Μου πήρε αρκετούς μήνες για να γράψω κριτική κι ακόμα να συνέλθω από το cringe που ένιωσα διαβάζοντας το. Κι όχι δεν χρησιμοποιώ ηθελημένα αγγλικές εκφράσεις. Αλλά πως αλλιώς να περιγράψω αυτό το βαθύ σφυροκόπημα στον εγκέφαλο που σου προκαλεί το βιβλίο; Το μόνο που αξίζει στο βιβλίο είναι το εξώφυλλο.

[Christina · Rating 2 out of 5]

Αρκετά μέτριο μυθιστόρημα. Καμία πλοκή και τεράστιες αφηγήσεις για μια οικογένεια την οποία ούτε καν γνωρίζουμε ιστορικά. Προσωπικά δεν το θεωρώ καν ιστορικό μυθιστόρημα. Δεν αναφέρεται σε καμία ιστορική περίοδο, τοποθετείται απλά σε περασμένους αιώνες. Δεν φαίνεται πουθενά η επίδραση της ιστορίας στην εξέλιξη της ζωής των ηρώων όπως συνηθίζεται να συμβαίνει στα ιστορικά μυθιστορήματα. Επίσης η υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο. Οι γυναικείες φιγούρες παρουσιάζονται με υπερβολικό ιδεαλισμό. Το "μυθικό", η "γοητεία" και η "σοφία" τις ακολουθούν διαρκώς. Όλοι οι χαρακτήρες κατάφερναν να είναι τέλειοι κι ας φαίνονταν να έχουν ατέλειες. Από ένα σημείο και μετά ένιωθα ότι δεν υπήρχε νόημα σε αυτό που διάβαζα. Αφήστε που έχασα και τον μπούσουλα με τα ονόματα και τις γενιές γενεών. Σε γενικές γραμμές αδιάφορο.

[Καλλιοπη Κουγιώνη- Γιακουμή · Rating 5 out of 5]

Διάβασα πρώτη φορά το βιβλίο “Οι κόρες του νερού” το 2008 όταν μου το δάνεισε μια φίλη μου, από τότε ήξερα πως θα ακολουθώ την συγγραφέα του Φιλομήλα Λαπατά. Η γραφή της με είχε γοητεύσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες.
Όταν επανακυκλοφόρησε το βιβλίο ένιωσα πως το θέλω εδώ, να πάρει την θέση του στην βιβλιοθήκη μου, μα όταν ήρθε δεν μπόρεσα να αντισταθώ, το ξαναδιάβασα και διαπίστωσα για άλλη μια φορά, πως η γοητεία της Φιλομήλας Λαπατά, εξακολουθούσα να δρα μέσα μου, καταλυτικά.
Ας πάρουμε τα πράγματα με την σωστή σειρά τους όμως..
“Οι κόρες του Νερού” είναι ένα μυθιστόρημα που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, που αφορούν την πορεία ζωής τεσσάρων γυναικών, που έχουν συγγενική σχέση με την ίδια την Φιλομήλα Λαπατά. Με πιστότητα, ρεαλισμό και ιστορική συνέπεια, η συγγραφέας ιχνηλατεί τις ζωές τους και χαράζει τα μονοπάτια των διαδρομών τους. Ο αναγνώστης ακολουθεί ξέπνοα ένα οδοιπορικό, που ξεκινά από το 1790 και φτάνει μέχρι το 1913 και περνά από την Βραΐλα, το κύριο λιμάνι της Βλαχίας, στην όμορφη Βιέννη, την πόλη των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, τον πολύπαθο Πόντο και την πολυπολιτισμική Αμβέρσα, παρουσιάζοντας μέσα από κινηματογραφικές περιγραφές, μια σειρά περιπετειών και δοκιμασιών, που στωικά έζησε ο απόδημος Ελληνισμός, οι Έλληνες της Διασποράς, καθώς και τις προσπάθειες τους για μια καλύτερη ζωή και το δικαίωμα στο όνειρο. Ένα μαγευτικό αφηγηματικό ταξίδι, που συνεπαίρνει τον αναγνώστη και τον κάνει μάρτυρα, μα και συνοδοιπόρο της πορείας ζωής των ηρώων του βιβλίου.
Τέσσερις γυναίκες είναι οι βασικές ηρωίδες του βιβλίου και η πορεία της ζωής του, ο κεντρικός άξονας του βιβλίου. Τέσσερις γυναίκες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, μιας και τις ενώνει το ίδιο αίμα, μα και τόσο διαφορετικές η μια από την άλλη. Τέσσερις γυναίκες που κρατιούνται στην ζωή με όποια εφόδια διαθέτουν, προσαρμόζονται σε αυτή ή την αλλάζουν, ταγμένες πάντα στον κύριο στόχο, να βρουν το μονοπάτι που θα τους οδηγήσει στην προσωπική τους ευτυχία και να την κατακτήσουν. Οι επιλογές, οι αποφάσεις, τα λάθη και τα σωστά, οι θυσίες, οι αντοχές και τα όρια, καθορίζονται αποκλειστικά και μόνο από τον χαρακτήρα της καθεμιάς.
Η γλυκιά “αρχόντισσα” Αικατερίνη, η “μάγισσα” με την σαγηνευτική ομορφιά Ναταλία, η αξιαγάπητη Αντωνία και η Φιλομήλα, μια δυναμική γυναικά που δεν παραδίδεται στις ορέξεις την μοίρας της για την ζωή της, μα την καθορίζει η ίδια. Τέσσερις γυναικείες μορφές, σμιλευμένες με προσοχή από την χαρισματική πένα της Φιλομήλας Λαπατά, συνθέτουν ένα μυθιστόρημα που συνομιλεί έντονα με την εποχή του και γίνεται πηγή πληθώρας συναισθημάτων και γνώσης ιστορικών στοιχείων.
Οι ανθρώπινες σχέσεις στο μυθιστόρημα λαμβάνουν ποικίλες παραμέτρους. Υπάρχουν χαρακτήρες που οι αντιδράσεις τους επηρεάζονται από ερωτικά ένστικτα και άλλοι που χαράζουν μια ξέχωρη πορεία, έχοντας συνειδητοποιήσει και δεχτεί από νωρίς το δικό τους status quo, την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων, ιδιαίτερα όσον αφορά κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα που επηρεάζουν και καθορίζουν την πορεία της ζωής τους. Πάντα όμως οι επιλογές τους προοικονομούν εξελίξεις και πυροδοτούν ανατροπές που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Αποφεύγοντας την περιττή φλυαρία που οδηγεί σε πλατειασμούς, η συγγραφέας αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως διαθέτει την ευρηματική φλέβα μιας άξιας μυθιστοριογράφου, που αναπλάθει με περισσή φροντίδα την ιστορία ανθρώπων μιας εποχής και σκιαγραφεί χαρακτήρες ηρώων που είναι ατόφιοι, σταθεροί και πειστικοί, ολοκληρωμένοι και οικείοι. Οι ιστορίες τους απλώνονται με καλπάζουσα ροή στις σελίδες του βιβλίου, χωρίς να κουράζουν και δημιουργούν ένα κρεσέντο εντυπώσεων, που συγκινεί με την αυθεντικότητα και την έντασή τους τον αναγνώστη.Το μόνο που χρειάζεται από εκείνον, είναι να αφεθεί και να ταξιδέψει μαζί τους. Η Φιλομήλα Λαπατά παρουσιάζει πολύπλευρους χαρακτήρες, ενώ παράλληλα συνθέτει με δεξιοτεχνία ένα σφιχτοδεμένο περιβάλλον που δεν χωλαίνει και δεν λοξοδρομεί από την ανάγκη να διηγηθεί μια ιστορία που μας αφορά όλους.
Η Φιλομήλα Λαπατά, είναι μια συνειδητοποιημένη δημιουργός, που διαθέτει ευρεία γνώση των ιστορικών πραγμάτων του χώρου και του χρόνου, όπου κινείται συγγραφικά, και δομεί το έργο της με στέρεα υλικά πάνω σε γερές βάσεις με υπόβαθρο τον ιστορικό βίο και την ανθρωπογεωγραφία της εποχής που την απασχολεί συγγραφικά. Έτσι κινείται άνετα και φέρνει αβίαστα στον αναγνώστη της, την ατμοσφαίρα και την πραγματικότητα της εποχής που τοποθετεί την κάθε ηρωίδα της, χωρίς να προκαλεί τον οίκτο και χωρίς να εκβιάζει συναισθήματα, δημιουργεί μόνο τον θαυμασμό, την εκτίμηση και τον σεβασμό για τους ήρωες της.
“Οι κόρες του Νερού” είναι ένας πολιτισμικός καμβάς, που δημιουργεί οι ιστορίες των κεντρικών ηρωίδων του βιβλίου. Βάση αυτού του καμβά είναι η επιμελής έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας, γύρω από την εκάστοτε εποχή στην οποία αναφέρεται και τοποθετεί τις ηρωίδες της. Άγνωστες μα ενδιαφέρουσες πληροφορίες τις οποίες ίσως να μην γνωρίζουμε -μιας και δεν αποτελούν την κύρια βάση της ιστορίας που διδασκόμαστε στα σχολεία- και που φτάνουν σε μας απολαυστικά, καθώς το κουβάρι της αφήγησης ξετυλίγεται. Τα ήθη και τα έθιμα, οι καθημερινές συνήθειες, οι ιδιωματισμοί, το λεξιλόγιο, ο τρόπος διαβίωσης των ανθρώπων, σε εποχές μακρινές και άγνωρες, εξιτάρουν την φαντασία μας και δημιουργούν εικόνες οπτικές, οσφρητικές, γευστικές, ηχητικές που επιτρέπουν την απρόσκοπτη παρακολούθηση της ιστορίας, μα και την εύκολη απορρόφηση των γνώσεων που μας προσφέρει απλόχερα η συγγραφέας.
Με δεινή συγγραφική μαεστρία η Φιλομήλα Λαπατά αντανακλά απόλυτα επιτυχημένα και ισορροπημένα στο μυθιστόρημα της, την κάθε εποχή και σε συνδυασμό με τα μεμονωμένο πορτραίτα των ηρωίδων της, δημιουργήσει μια συναρπαστική ιστορία, αφήνει διαφορετικά αποτυπώματα, ανεξίτηλα ίχνη, φωνές που εκπέμπουν σε άλλη ένταση, που αν τις ενώσει κανείς όλες μαζί θα οδηγηθεί πιο κοντά στο πραγματικό νόημα του βιβλίου. Θα συνειδητοποιήσει δικές του σκέψεις, λάθη και αβλεψίες, προσωπικές ματαιώσεις του, ανολοκλήρωτα σχέδια, αλλά και όνειρα που παραμένουν ακόμα βαθιά ριζωμένα μέσα του. Θα δει τον εαυτό του να απογυμνώνεται από οτιδήποτε περιττό ή ανούσιο. Μερικές φορές θα νιώσει να παλινδρομεί ανάμεσα στη ζωή όπως είναι σήμερα και σε περασμένες αναμνήσεις. Θα αισθανθεί μελαγχολία για όσα δεν έγιναν και προσμονή για όσα πρόκειται να συμβούν, ισορροπώντας κάπου ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, Θα κλείσει τα μάτια ταυτόχρονα με το κλείσιμο του βιβλίου για να δώσει χρόνο στο υποσυνείδητο να κρατήσει τα όσα έμαθε, θα προσφέρει στον εαυτό του εκείνες τις πολύτιμες στιγμές, τις πλημμυρισμένες από το δέος της ανάγνωσης και θα χαμογελάσει ικανοποιημένος και χαρούμενος που αυτό το βιβλίο, έφτασε στα χέρια του.

https://vivlionorizontes.com/%ce%bf-%...

[Christiana Hadji · Rating 4 out of 5]

Οι "Κόρες του Νερού" είναι η πραγματική ιστορία της οικογένειας της Λαπατά (και κατ' επέκταση των Ελλήνων του Πόντου) από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι και τις αρχές του 20ου. Το ιστορικό υπόβραθρο της ιστορίας δένει όμορφα με το λυρικό και το φανταστικό σ' αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα μαγικού ρεαλισμού με την ωραία πρόζα. Οι ήρωες και ηρωίδες της Λαπατά έχουν ακραίες προσωπικότητες και φλογερό ταμπεραμέντο, παρασύρονται από άσβηστα μίση κι ακόρεστα πάθη, βιώνουν τραγικούς έρωτες και μεγάλες φουρτούνες αλλά στο τέλος πάντα βρίσκουν την πολυπόθητη κάθαρση.

Ως λάτρης του ιστορικού μυθιστορήματος ��κτιμώ ιδιαίτερα την επιμονή της Λαπατά στην λεπτομέρεια όταν πλάθει το κοινωνικό-ιστορικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσει την ιστορία της. Η καθημερινή ζωή της εποχής, τα τοπικά ήθη, έθιμα και παραδόσεις, περιγράφονται με σχολαστική προσοχή ως προς την αυθεντικότητα τους. Όμως στις "Κόρες του Νερού" η Λαπατά δίνει περισσότερη έμφαση στο φανταστικό και το μεταφυσικό, με αποτέλεσμα τα γεγονότα που μας περιγράφει να φαντάζουν πολλές φορές υπερβολικά απίθανα, ενώ οι (μελο)δραματικές ψυχολογικές μεταπτώσεις των ηρωίδων της με τα ατελείωτα πάθη, ξεσπάσματα και ιδιορρυθμίες καταντούν κάπως κουραστικές στο τέλος.

[Bookish Bluestocking · Rating 3 out of 5]

3,5 αστεράκια! Ουσιαστικά η συγγραφέας μας εξιστορεί την ιστορία των γυναικών της οικογένειας της που κάθε μία είχε το χαρακτήρα της που την έκανε ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη και το ίδιο και τους γύρω της. Όμορφη και παραστατικη περιγραφή της ζωής των ευπορων Ελλήνων στα κέντρα που άκμασε η ελληνική παροικία (Βραιλα, Μασσαλία, Βιέννη, Αμβέρσα) και παρουσίαση των ανθρώπων της εποχής τους.

[Lamprine · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο!

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2020...

Νέος μήνας καί δεν γινόταν να μην συνεχίσω με τα πολύ αγαπημένα μας αφιερώματα. Η επιλογή αυτήν την φορά ήταν πολύ εύκολη καί θεωρώ πως θα με δικαιώσει. Τι καλύτερο,λοιπόν,από τα τρία βιβλία της συγγραφέως κυρίας Φιλομήλας Λαπατά,με τίτλους ''Οι κόρες του νερού'',''Το δάκρυ του Χριστού-Lacryma Christi'' καί ''Εις το όνομα της μητρός'',τα οποία απαρτίζουν την τριλογία με τίτλο ''Η τριλογία της διασποράς'' που επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Προ ημερών,μάλιστα,επανεκδόθηκε το τρίτο καί τελευταίο μέρος. Εγώ είχα την χαρά να ''γνωρίσω'' για πρώτη φορά την πένα της συγγραφέως μέσα από τα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας ''Οι κόρες της Ελλάδος'' καί να μείνω καθηλωμένη κι εκστασιασμένη από τον λόγο της. Άς μου επιτρέψετε,πρίν να ξεκινήσω να σας μιλάω για τα βιβλία,να πώ για άλλη μία φορά ένα μεγάλο ''ευχαριστώ'' στις εκδόσεις Ψυχογιός για την αποστολή των βιβλίων καί την αποδοχή της πρότασής μου για το παρόν αφιέρωμα.

Άν με ρωτούσαν πως θα χαρακτήριζα την συγγραφέα Κυρία Φιλομήλα Λαπατά -εσκεμμένα το ''κ'' στην λέξη ''κυρία'' είναι κεφαλαίο- θα μπορούσα να βρώ πολλά επίθετα,αλλά θα περιοριστώ να πώ ότι πρόκειται για μία αρχοντική,δυναμική,επιβλητική καί σεβαστική παρουσία που όλο αυτό το μεταφέρει με έναν αρμονικό κι απόλυτα φυσικό τρόπο μέσα στα βιβλία της. Είναι από εκείνες τις συγγραφείς που πραγματικά θαυμάζω τόσο για το ήθος καί την προσωπικότητά τους,όσο κι από το αξιόλογο συγγραφικό τους έργο. Κάποιοι/ες μπορεί να βρεθούν να πούν πως έπρεπε να την είχα ''γνωρίσει'' νωρίτερα καί ίσως να έχουν δίκιο,μα θεωρώ πως τα βιβλία της με ''βρήκαν'' την πιο κατάλληλη στιγμή. Τότε που ήμουν πραγματικά έτοιμη να δεχθώ όσα είχαν απλόχερα να μου προσφέρουν.

Αγαπώ τα κοινωνικά μυθιστορήματα που ως βάση έχουν την ιστορία της χώρας μας ανά τους αιώνες. Ειδικά όταν τοποθετούνται σε μακρινές για εμάς εποχές καί μας δείχνουν όλα όσα συνέβαιναν τότε μέσα από τις ζωές των απλών,καθημερινών πολιτών κι όχι μόνο. Η συγγραφέας κυρία Φιλομήλα Λαπατά κάθε φορά καταφέρνει καί ενώνει το κοινωνικό με το ιστορικό καί πολιτικό γίγνεσθαι κάτω από ένα αόρατο υφαντό που ενώνει πολλούς ανθρώπους,διάφορων κοινωνικών τάξεων,με ξεχωριστές εμπειρίες ζωής καί έχει ως αποτέλεσμα προσιτά κι άκρως δελεαστικά μυθιστορήματα που διαβάζονται με τον ίδιο ζήλο καί προσοχή από την αρχή έως καί το τέλος. Για να είμαι ειλικρινής,αφήνομαι ολότελα μέσα στις ιστορίες τους. Παρασύρομαι εκούσια μέσα σε αυτό το ονειρικό,νοερό ταξίδι. Συναντώ ανθρώπους καί πηγαίνω σε μέρη που ποτέ άλλοτε δεν θα μου δινόταν η ευκαιρία να το κάνω.

Η τριλογία,αισίως,ξεκινά με το πρώτο βιβλίο που φέρει τον τίτλο ''Οι κόρες του νερού''. Η συγγραφέας με ομαλό τρόπο ξεκινά να μας εισάγει στον κόσμο των ηρώων της καί να μας τους συστήνει. Θα μεταφερθούμε πίσω στον χρόνο,λίγο πρίν την απελευθέρωση της Ελλάδας καί λίγο μετά την λήξη των Βαλκανικών πολέμων. Θα γνωρίσουμε τον ελληνισμό της διασποράς που είχε κατορθώσει καί διέπρεπε εκείνα τα χρόνια,αλλά καί το πως ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις. Τέσσερις γυναίκες πρωταγωνίστριες είναι οι κύριοι άξονες πάνω στους οποίους θα στηριχθεί η συγγραφέας για να αναπτύξει όλη την υπόθεση του βιβλίου.

Ούσα δεινή χρήστρια της ελληνικής γλώσσας η συγγραφέας θα μας προσφέρει ένα ευκολοδιάβαστο καί πολύ ουσιώδες μυθιστόρημα. Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τέσσερα μέρη,όσες είναι καί οι πρωταγωνίστριες. Κάθε μέρος αποτελείται από μικρά,περιεκτικά κεφάλαια που θα μας αφηγηθούν την προσωπική ιστορία ζωής της κάθε πρωταγωνίστριας. Τέσσερις γυναίκες της ίδιας οικογένειας. Τέσσερις γυναίκες ξεχωριστές καί εκ διαμέτρου αντίθετες μεταξύ τους. Τέσσερις γυναίκες που η καθεμία αντιπροσώπευε κάτι το διαφορετικό κι έμελλε να ξεχωρίσουν ανάμεσα στις υπόλοιπες.

Οφείλω να σας πώ,ότι η συγγραφέας έδωσε μεγάλη βαρύτητα καί είναι φανερό πως έχει εστιάσει στην άψογη σκιαγράφηση των χαρακτήρων,όχι μόνο των πρωταγωνιστριών,αλλά καί των λοιπών ηρώων. Θα γίνουν δικοί μας άνθρωποι. Θα μπούμε στην θέση τους καί θα ζήσουμε την ζωή τους,με τα όποια προβλήματα,σκέψεις,πάθη,λάθη,έρωτες,χαρές καί λύπες. Όλοι κι όλες εκπέμπουν μία ρεαλιστικότητα που τους/τις καθιστά προσιτούς/ες στο αναγνωστικό κοινό καί βοηθά να αναπτυχθούν ποικίλα συναισθήματα. Άν με ρωτήσετε,δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια από τις πρωταγωνίστριες. Καθεμία άγγιξε καί μία άλλη χορδή στην ψυχή μου.

Η συγγραφέας,όμως,δεν εφησυχάζεται καί δεν μένει μόνο εκεί. Έχοντας ως βάση τις εμπειρίες ζωής των τεσσάρων αυτών γυναικών θα κάνει μία σαφή κι αντικειμενική αναφορά στα τεκτενόμενα καί δεδομένα της εποχής. Θα αναφερθεί στα ήθη καί τα έθιμα των Ελλήνων εκείνων των περιοχών,καθώς καί την γενικότερη λαογραφία του τόπου. Θα ''ξυπνήσει'' θύμησες που γνωρίζουμε μόνο μέσω των βιβλίων. Θα μιλήσει για την θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία καί τον ρόλο που της έχει δοθεί για να υποδυθεί από την αρχή έως καί το τέλος της ζωής της. Προβαίνει,επίσης,σε μία ενδελεχή έρευνα καί καθιστά σαφές πως έχει μελετήσει πολλά ιστορικά καί μη κείμενα που αναφέρονται στην συγκεκριμένη εποχή,ώστε να είναι απόλυτα ακριβή τα όσα αποτυπώνει πάνω στο χαρτί. Προσωπικά,δεν βρήκα κάτι που να με ενοχλήσει,ή,να επιθυμούσα να το αλλάξω. Το βρήκα καθόλα άρτιο.

''Ελληνισμός της διασποράς, 1791-1913. Βραΐλα, Βιέννη, Κωνσταντινούπολη, Αμβέρσα. Με φόντο την πλούσια τοιχογραφία μιας εποχής χωρίς επιστροφή και με άξονα τις συνέπειες που επέφεραν στη φύση και τη ζωή των ανθρώπων δυο μεγάλες οικολογικές καταστροφές στον ποταμό Δούναβη, τέσσερις Ελληνίδες, τέσσερις γενιές της ίδιας φαμίλιας, τέσσερις σπουδαίες γυναίκες, μοιράζονται μέσα σε έναν ολόκληρο αιώνα το ίδιο κύτταρο και την ίδια απόγνωση, προσπαθώντας να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα και να δώσουν απαντήσεις σε όλα τα μεγάλα «γιατί» της ζωής: Αικατερίνη Χατζηγιάννη, η αρχόντισσα. Ναταλία Πατρικίου, η μάγισσα. Αντωνία Μανωλάτου, η προσαρμοστική. Φιλομήλα Λαπατά, η περήφανη. Στην Ευρώπη των πολιτισμικών αλλαγών του 19ου αιώνα και με ένα ελληνικό κράτος στα σπάργανα, κάθε ηρωίδα ζει τη δική της ιδιαίτερη ιστορία μέσα σε περιπέτειες, πάθη, μονομαχίες, έρωτες, δράματα και επίγνωση, με κοινό παρονομαστή πάντα την αναζήτηση του νοήματος της ζωής.''(Περίληψη οπισθοφύλλου)

Συνεχίζεται....

[AnthouG · Rating 4 out of 5]

1791 - 1913 Βραϊλα - Βιέννη - Κωνσταντινούπολη - Αμβέρσα
Τέσσερις γυναίκες από την ίδια γενιά σε γεγονότα της εποχής τους.

[Eleftheria Lampousaki · Rating 3 out of 5]

Αφού το ξεκίνησα κατάλαβα ότι διαβαζα την συγγραφέα του "Ξυπόλητη Των Αθηνων " καθώς υπήρχαν αρκετα κοινά στοιχεία...έως και κοινα σημεία.

Οι εποχες περιγράφονται ακροθιγως και όχι πολλά πολλά ιστορικα. Επίσης, για εκείνα τα χρόνια το λες και εντυπωσιακο που όλες οι ηρωιδες απολάμβαναν πολύ έρωτα (και πολύ ζευγάρωμα) από επιλογή. Λίγο εξιδανικευμενα δηλαδή τα πράγμα��α.

Ευχάριστο ανάγνωσμα ήταν αλλά όχι κάτι φοβερό...

[Xristina Liosi · Rating 2 out of 5]

Σαν τόσα και τόσα άλλα. Κοινότυπο, αναμενόμενο, χωρίς νόημα. Οι γυναίκες όμορφες ή άσχημες, οι άνδρες δυνατοί ή αδύναμοι, καλοί ή κακοί. Μια κάποια απόπειρα μαγικού ρεαλισμού και κάποια ελαφρά υπονοούμενα παιδοφιλιας που μου γύρισαν το στομάχι. Α ναι και λίγη θεωρητική αιμομιξία. Στα συν οι λεπτομερείς περιγραφές των τόπων και των ηθών.

[Eleni · Rating 5 out of 5]

Κάθε χαρακτήρας αυτού του βιβλίου φαίνεται να κουβαλά το δικό του βάρος, μια κρυφή αλήθεια ή μια σιωπηλή δύναμη που διαμορφώνει την πορεία του. Δυναμικότητα και ευθραυστότητα παρέα. Το βιβλίο καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη σε μια πολυεπίπεδη αφήγηση όπου παρελθόν και παρόν συνδιαλέγονται αδιάκοπα. Βαθιά συγκινητικό

[Mina · Rating 3 out of 5]

Για την ακρίβεια 3.5 αστέρια. Ένα βιβλίο με πανέμορφη χρήση της γλώσσας, ένα βιβλίο για την ψυχή και το πνεύμα κι όχι για να περάσεις χαλαρά την ώρα σου, στο οποίο έχει μεγαλύτερη βαρύτητα η γραφή απ' ότι η ιστορία.

[Anna Kirli · Rating 3 out of 5]

Όμορφες περιγραφές, αλλά δυστυχώς η συγγραφέας επαναλαμβάνεται σε κουραστικό βαθμό.

[Mary Kaimatzoglou · Rating 2 out of 5]

Ε, όχι και ιστορικό. Από λογοτεχνία τίποτα το ιδιαίτερο.

[Sofia · Rating 2 out of 5]

Μάλλον βαρετό….Η κόρη της κόρης την κόρη….Άνευ λογοτεχνικής ουσίας….

[Eve Neocleous · Rating 3 out of 5]

ενδιαφέρων βιβλίο αλλά σε πολλά σημεία η συνοχή του με δυσκόλευε

[Maria Dellaporta · Rating 3 out of 5]

Λοιπόν ένα περίεργο πράγμα σε αυτό το βιβλίο, ο συγγραφέας κάθε ώρα και στιγμή τονίζει πως οι νόμοι και οι κανόνες ήταν ασφυκτικοί κτλ κτλ ... Κι όμως όλες οι γυναίκες ερωτοχτυπήθηκαν παράφορα με τις συζύγους τους. Και βέβαια καλές ο δουλειές, επαναστάσεις κοινωνικές και πολιτικές αλλά σαν το έρωτα δεν έχει. Τεσπα, δεν το λες και αριστούργημα. Θα μου άρεσε περισσότερο αν οι ιστορίες ήταν αυτοτελείς και περιέγραφαν έν κομμάτι της ζωής της κάθε γυναίκας πχ 'πως η Φιλομήλα γνώρισε τον Ιωάννη' αντι να πρασπαθεί να συνδέσει αυτές τις ερωτικές ιστορίες μεταξύ τους και να μας πείσει πως είναι 'η ιστορία του απόδημου ελληνισμού του Πόντου'.

Η ιδέα του βιβλίου ήταν καλή αλλά η απόδοση όχι και τόσο.

Απο τον Ελληνικό Κύκλο Βιβλιόφιλων Λονδίνου

Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ

[Βίκυ · Rating 4 out of 5]

Περιγραφές που σε ταξιδεύουν στον τόπο και στον χρόνο που εξελίσεται η πλοκή του βιβλίου, δυναμικές ηρωίδες, ωραία γραφή και ενδιαφέροντες προβληματισμοί. Η γνωριμία μου με την γραφή της κυρίας Λαπατα. Μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

[Maria Savva · Rating 5 out of 5]

Τι ωραίο βιβλίο! Και πόσα πράγματα μαθαίνει κανείς. Μπράβο! Θα το ξαναδιάβαζα ευχαρίστως