Սարդարապատ

by Բագրատ Ուլուբաբյան

Armenian

560 pages, Hardcover

Published January 1, 1988

About the author

Բագրատ Արշակի Ուլուբաբյան, դեկտեմբերի 9, 1925, ԼՂԻՄ, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 19, 2001, Եղվարդ, Կոտայքի մարզ, Հայաստան), հայ գրող , պատմաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր, բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, թարգմանիչ: ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1950 թվականից: ԽՄԿԿ անդամ 1947 թվականից: Հայտնի է Արցախի պատմության վերաբերյալ աշխատանքներով։

Reviews

[Grigor Grigoryan]

Շատ կարևոր եմ համարում նման վեպը, որտեղ նկարագրվում է մեր հաղթական ճակատամարտի մանրամասները։
Բայց հեչ չեմ հավանում, որ նման կարևոր թեմայի կողքին ինչ-որ լիրիկական կամ պաթոսային կամ հպարտ կամ պարծենկոտ բաներ եմ տեսնում, լրիվ տպավորությունը կորչում է, պատմական անցքի կարևորությունը խամրում է էս էժան բաների կողքին... Չգիտեմ, պատմավեպը թերևս ամենակարևոր ու ամենապատասխանատու ժանրն է, որի ամեն մասնիկը պիտի ծառայի պատմության ճիշտ ընկալմանն ու սերունդների մոտ ցանկություն ծնի ավելի խորությամբ ուսումնասիրել նյութը...

[Gor Papazyan]

Սարդարապատի ճակատամարտի մասին գրել և գոնե մեկ անգամ չհիշատակել Քրիստափոր Արարատյանի անունը, մինչդեռ տասնյակ էջեր նվիրել Բեկ-Փիրումյանների տոհմին՝ հասնելով մինչև նրանց ապու-պապու պապ Փիրում Ապերին և նկարագրելով դրվագներ, որոնք որևէ առնչություն չունեն 20-րդ դարի սկզբին տեղի ունեցած պատմական իրադարձությունների հետ: Գեներալ Սիլիկյանը ներկայացված է մի կերպարով, որը կարծես որոշումներ կայացնելու փոխարեն սպասում է աստղաբանի խորհրդին, իսկ Նազարբեկյանը պատկերվում է որպես վախկոտ, ում ռազմավարական շարժերը հիշեցնում են շախմատի պարտիա, որտեղ զինվորին նահանջ տալն արդեն իսկ սխալ մեկնաբանված քայլ է։ Սատիրիկ երանգը այս կերպարների շուրջ այնքան ընդգծված է, որ ընթերցողին մնում է միայն չմոռանալ թե որ կայսրությունում է լույս տեսել այս գիրքը։
Անշուշտ, զգացվում է մեռնող կայսրության (ԽՍՀՄ) գրաքննության ոգին...
Մնացած հետևությունները թողնում եմ ձեզ։ Ամեն դեպքում, պատմավեպը բարդ և զգայուն ժանր է, որը պահանջում է և գրական վարպետություն, ինչը հեղինակը միանշանակ ունի, և պատմական պատասխանատվություն: Թեմային ընդհանուր ծանոթության համար՝ վատ գիրք չէ: Գեղարվեստական մասով 4.5/5, պատմական՝ 3.5-4/5:

[Varduhi Hovhannisyan]

Միակ գիրքը, որ կարողացա կարդալ պատերազմի ընթացքում։ Գիրքը իհարկե 5/5, բայց էս օրերին լրիվ ուրիշ էմոցիաներ էր տալիս։ Շատ ժամանակ ինձ թվում էր, որ ոչ թե 100 տարի առաջվա պատմություն եմ կարդում, այլ մեր օրերի։