Բագրատ Արշակի Ուլուբաբյան, դեկտեմբերի 9, 1925, ԼՂԻՄ, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 19, 2001, Եղվարդ, Կոտայքի մարզ, Հայաստան), հայ գրող , պատմաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր, բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, թարգմանիչ: ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1950 թվականից: ԽՄԿԿ անդամ 1947 թվականից: Հայտնի է Արցախի պատմության վերաբերյալ աշխատանքներով։
Շատ կարևոր եմ համարում նման վեպը, որտեղ նկարագրվում է մեր հաղթական ճակատամարտի մանրամասները։ Բայց հեչ չեմ հավանում, որ նման կարևոր թեմայի կողքին ինչ-որ լիրիկական կամ պաթոսային կամ հպարտ կամ պարծենկոտ բաներ եմ տեսնում, լրիվ տպավորությունը կորչում է, պատմական անցքի կարևորությունը խամրում է էս էժան բաների կողքին... Չգիտեմ, պատմավեպը թերևս ամենակարևոր ու ամենապատասխանատու ժանրն է, որի ամեն մասնիկը պիտի ծառայի պատմության ճիշտ ընկալմանն ու սերունդների մոտ ցանկություն ծնի ավելի խորությամբ ուսումնասիրել նյութը...
Սարդարապատի ճակատամարտի մասին գրել և գոնե մեկ անգամ չհիշատակել Քրիստափոր Արարատյանի անունը, մինչդեռ տասնյակ էջեր նվիրել Բեկ-Փիրումյանների տոհմին՝ հասնելով մինչև նրանց ապու-պապու պապ Փիրում Ապերին և նկարագրելով դրվագներ, որոնք որևէ առնչություն չունեն 20-րդ դարի սկզբին տեղի ունեցած պատմական իրադարձությունների հետ: Գեներալ Սիլիկյանը ներկայացված է մի կերպարով, որը կարծես որոշումներ կայացնելու փոխարեն սպասում է աստղաբանի խորհրդին, իսկ Նազարբեկյանը պատկերվում է որպես վախկոտ, ում ռազմավարական շարժերը հիշեցնում են շախմատի պարտիա, որտեղ զինվորին նահանջ տալն արդեն իսկ սխալ մեկնաբանված քայլ է։ Սատիրիկ երանգը այս կերպարների շուրջ այնքան ընդգծված է, որ ընթերցողին մնում է միայն չմոռանալ թե որ կայսրությունում է լույս տեսել այս գիրքը։ Անշուշտ, զգացվում է մեռնող կայսրության (ԽՍՀՄ) գրաքննության ոգին... Մնացած հետևությունները թողնում եմ ձեզ։ Ամեն դեպքում, պատմավեպը բարդ և զգայուն ժանր է, որը պահանջում է և գրական վարպետություն, ինչը հեղինակը միանշանակ ունի, և պատմական պատասխանատվություն: Թեմային ընդհանուր ծանոթության համար՝ վատ գիրք չէ: Գեղարվեստական մասով 4.5/5, պատմական՝ 3.5-4/5:
Միակ գիրքը, որ կարողացա կարդալ պատերազմի ընթացքում։ Գիրքը իհարկե 5/5, բայց էս օրերին լրիվ ուրիշ էմոցիաներ էր տալիս։ Շատ ժամանակ ինձ թվում էր, որ ոչ թե 100 տարի առաջվա պատմություն եմ կարդում, այլ մեր օրերի։