ปรมาจารย์ลัทธิมาร เล่ม 2

ปรมาจารย์ลัทธิมาร #2

by Mò Xiāng Tóng Xiù, 墨香铜臭, โม่เซียงถงซิ่ว

เพื่อสืบเรื่องศพแยกชิ้นส่วน เว่ยอู๋เซี่ยน กับ หลานวั่งจี จึงเดินทางตามทิศที่มือผีชี้นำ จนมาถึงเมืองซึ่งปกคลุมด้วยหมอกขาวลึกลับนามว่า เมืองอี้

ณ ที่นั่น สิ่งที่รอต้อนรับพวกเขาอยู่ก็คือ ภัยร้ายที่คาดไม่ถึง พร้อมด้วยเรื่องราวโศกนาฏกรรมระหว่างวิญญาณเด็กสาว นักพรตผู้หายสาบสูญ และฆาตกรผู้ก่อคดีสังหารล้างตระกูล

ทว่าสิ่งที่พวกเขาต้องรับมือหาได้มีเพียงอุปสรรคครั้งใหม่ไม่ เพราะยิ่งรวบรวมชิ้นส่วนศพได้มากเท่าไร อันตรายก็ยิ่งคืบคลานเข้ามาใกล้เท่านั้น!

Genres: Yaoi, Fiction, Fantasy, Romance, Boys Love

363 pages, Paperback

Published August 1, 2019

About the author

Associated Names:
* 墨香铜臭 (Chinese)
* Mò Xiāng Tóng Xiù
* โม่เซียงถงซิ่ว (Thai)
* 묵향동후 (Korean)
* Мосян Тунсю (Russian)

Reviews

[orangejasmine]

เล่มสองก็ยังคงเป็นการแกะรอยหาเบาะแสของสหายคนดีต่อไป ในเล่มนี้เส้นเรืองหลักก็คือได้เจอส่วนตัว แขนขวา และหัวของสหายคนดี รู้แล้วว่าสหายคนดีคือใคร และรู้แล้วด้วยว่าใครน่าจะเป็นคนลงมือแยกร่างสหายคนดี เส้นเรื่องรองมีเรื่องของชาวเมืองอี้เข้ามาสร้างสีสรร เพิ่มความดราม่า

เล่มนี้สำหรับเราอ่านสนุกกว่าเล่มแรกค่ะ ด้วยเนื้อเรื่องของขาวเมืองอี้ที่เพิ่มเข้ามา พอได้อ่านจากนิยายแล้วทำให้เราเข้าใจเรื่องราวในละครได้ดีขึ้น อ่านแล้วเราเศร้าไปกับเสี่ยวซิงเฉินมากๆ และเกลียดเซวียหยางมากขึ้นกว่าตอนดูละครอีก ไม่มีทางอินกับเหตุผลการทำขั่วของเขาได้เลยจริงๆ นอกจากนั้นก็มีเบาะแสเรื่องราวต่างๆ เพื่อการประกอบร่างของสหายคนดีที่ในที่สุดจากแขนซ้ายแขนเดียวก็พาไปให้จนเจอครบทุกส่วนจนได้

พาร์ตอดีต ในเล่มนี้ไม่ได้พูดถึงมาก มีเข้ามานิดหน่อยเมื่อเว่ยอู๋เซี่ยนได้ฟังเรื่องความสำคัญของผ้าคาดหัวของหลานวั่งจี แล้วพาลนึกถึงเรื่องสมัยเก่าก่อนว่าเพราะอะไรหลานวั่งจีถึงได้โกรธขนาดนั้นตอนเขาดึงผ้าคาดหัวออก พอมีพาร์ตอดีตโผล่มาน้อยๆ เนื้อเรื่องในเส้นเรื่องปัจจุบันมันเลยเล่าได้ลื่นไหลขึ้น

ความตลกก็ยังมีแทรกมาเรื่อยๆ คั่นดราม่า บทสวีตของหลานวั่งจีกับเว่ยอู๋เซี่ยนก็ดูน่ารักขึ้นกว่าเล่มแรก ชวนเขินกว่าเล่มแรกแบบมากๆ หลานวั่งจีเป็นคนเมาที่น่ารักที่สุดในโลกและหึงแรงที่สุดในโลกเช่นกัน ไม่อยากจะจินตนาการถึงเล่มถัดๆ ไปเลย ชอบมากๆ ก็ตอนที่เว่ยอู๋เซี่ยนกระโดดหนีออกจากหน้าต่างตำหนักที่จินหลินไถแล้วหลานวั่งจีกระโดดตามออกมาด้วย เว่ยอู๋เซี่ยนพยายามห้ามก็ไม่ฟัง ดึงดันจะไปด้วยกันจนได้ เราซึ้งในความรักของหลานวั่งจีมากๆ จริงๆ

อยากอ่านเล่ม 3 ต่อไวๆ แล้วค่ะ

เพิ่มเติมว่า ชมเรื่องที่เพิ่ม appendix มาให้ท้ายเล่มค่ะ ใส่ชื่อจีนของกระบี่ หรือสถานที่ อธิบายเรื่องตระกูล ชื่อหลักชื่อรองอะไรต่างๆ มาเพิ่มให้ ลดความชวนงงสำหรับคนที่ไม่ได้ตามมาจากละครได้ดีเลยค่ะ

สำนวนภาษาไม่มีปัญหาสำหรับเราค่ะ ส่วนคำผิดก็ยังมีบ้างประปรายค่ะ

[Kamons]

สำหรับเล่ม 2 อ่านแล้วก็โอเค ที่โอเคเพราะดูซีรีส์จบมาแล้วไงก็เลยสนุกกับฉบับนิยายได้ไง แต่ก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าถ้าคนไม่ได้ดูซีรีส์มาก่อนจะเข้าใจไทม์ไลน์ในเรื่องหรือเปล่า เพราะมันโดดมากๆ สลับช่วงปัจจุบันกับอดีต แถมเป็นอดีตที่ไม่ต่อกันอีก เล่มนี้แบ่งเป็นช่วงพาร์ทเมืองอี้ ที่บางคนบอกว่าเศร้ามาก หน่วงมากเป็นโศกนาฏกรรมเมืองอี้ เราอ่านแล้วก็ไม่ได้ขนาดนั้นป่ะ ครึ่งหลังเป็นช่วงบุกไปหาหัวของศพอำมหิตที่ตระกูลจินซีรีส์กับนิยายทำออกมาได้แบบนึกภาพฉากต่อฉากได้เลย อ่านนิยายไปนึกถึงซีรีส์ไป สนุกดี

[B. Sutthida]

สนุกต่อจากเล่ม 1 ในที่สุดคดีมือผีก็ถือว่าคลี่คลายแล้ว แม้จะยังเปิดโปงคนร้ายไม่ได้... แต่เว่ยอิงกลับเปิดโปงตัวเองเป็นที่เรียบร้อย 😌

คดีเมืองอี้เป็นคดีที่เราสะเทือนใจมาก แม้เป็นแค่คดีทางผ่านในการตามหาชิ้นส่วนร่างกายของ "สหายคนดี" แต่ตัวละครในคดีนี้กลับน่าสนใจทุกตัว โดยเฉพาะเซวียหยาง

ท้ายเล่มมีตารางชื่อเฉพาะของสิ่งต่างๆ เทียบภาษาจีนและภาษาไทยด้วย โดยส่วนตัวไม่มีปัญหาการใช้ชื่อทับศัพท์หรือใช้ชื่อแปล เพราะนักแปลท่านนี้ก็แปลได้ไพเราะดี เช่น หัตถ์เทวะตรีพิษ ฟื้นอดีต เร้นธุลี จันทร์ดับ

[Allie]

รีวิว ปรมาจารย์ลัทธิมาร เล่ม 1-2
5 ด๊าวววว กรี้สสสสสส ดีใจมากที่หยิบมาอ่าน finally

จริงๆคือเคยดูซีรีส์มาก่อนหน้านี้ แต่เริ่มดูตั้งแต่เมืองอี้จนจบ เลยไม่ค่อยเข้าใจความสัมพันธ์ตัวละคร เบื้องหลัง เอาง่ายๆจำได้แบบปะติดปะต่อ กับ ชื่อตัวละครบางตัวเท่านั้น 5555

ครั้งนี้พอได้อ่านนิยายแบบเต็มๆ คือสนุกกว่าที่คิดมากๆ เว่ยอิง คือแบบซนมากป่วนมาก 😂😂
ไม่เคยนึกว่าจะชอบนิยาย genre นี้อารมณ์แบบกำลังภายในแฟนตาซีเยอะๆ ไม่ค่อยมี love line มากแต่ตลกดี

นักเขียนเขียนเรื่องย้อนอดีตได้ smooth ผ่านการร่วมจิตของเว่ยอิง แต่หลังหลังก็แอบรำคาญ เพราะว่าจะย้อนแม่งทุกเล่มเลยรึไง 5555 คงเป็นสไตล์เขียนของคนนี้ตั้งแต่อ่านสวรรค์ประทานพรแล้ว 🥹

ส่วนฉากที่ประทับใจมากที่สุดคงเป็น ฉากที่หลานจ้านกินเหล้า กี้สส คือเหมือนจะมีมากกว่าซีรีส์อีก แบบฟออินฟริน 😔🫶

[super mui]

หลานจิ่งอี้ตลกมาก ทำเอาหลุดขำตั้งหลายรอบ ถ้าไม่มีหลานจิ่งอี้และกลุ่มเด็ก ๆ มาช่วยเติมสีสัน หลังอ่านพาร์ทเมืองอี้จบคงจะยิ้มไม่ได้อีก
อีกหนึ่งสิ่งที่ชอบในเล่มนี้คือการได้เห็นด้านที่อ่อนโยนของเว่ยอิง(ร่างโม่เสียยนอวี่)เวลาอยู่กับเด็ก ๆ แม้จะไม่ค่อยมีความน่าเชื่อถือ ติดนิสัยชอบแกล้งไปบ้าง แต่ก็เป็นคนที่คอยดึง คอยชี้แนะ และเป็นที่พึ่งได้คนหนึ่งเลย ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างกับจินหลิง แม้ภายนอกจะดูเหมือนเข้ากันไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูแลและแอบเป็นห่วงอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ จิงหลิงอาจบ่นไม่หยุด แต่ลึก ๆ แล้วกลับเชื่อใจและทำตามเว่ยอิงโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะช่วงเหตุการณ์ที่เมืองอี้ ที่ทั้งสองคนรวมหัวกันหยอกคนอื่นจนกลายเป็นทีมเวิร์กที่น่าประทับใจ 55555

ปล. ขอให้รู้ใจตัวเองไว ๆ นะ

คะแนนรวมเล่มนี้ 5/5 เหมือนกันเพราะไบแอส

[Aom Ruka]

เรื่องราวจากแขนผี ทำให้ต้องตามล่าส่วนอื่นๆ ของร่างกายผีไปด้วย แล้วตัวเอกก็ได้ทะลุทะลวงจนไปรู้เรื่องราวของคนอื่นที่ตายไปแล้ว แถมตัวเอกยังคงชอบแกล้งคนอื่นจนโดนดีเข้าให้ เลิกแกล้งไปเลยทีเดียว และกลับมาสืบสาวราวเรื่องแขนผีจนถึงงานปาร์ตี้ของเหล่าจอมยุทธ์ เจอผู้คนมากมาย เล่มนี้ก็เป็นอีกเล่มที่วางไม่ลง
ปล. เล่มนี้ดีหน่อยมีอธิบายชื่อตัวละครสั้นๆให้ด้วย

[addie]

4.5/5 แอบลังเลว่าจะให้กี่ดาวดี เล่มนี้เป็นเล่มต่อตอนไปค้นหาความลับของศพแยกร่าง ช่วงแรกตอนเข้าไปในหมู่บ้านอี้ที่มีแต่คนตายและหมอกปกคลุมสนุกมากๆ เขียนบรรยากาศได้ spooky ชอบฟีลแบบท่องโลกไปเรื่อยๆ เรื่องเล่าของเสี่ยวซิงเฉินก็สนุกมากๆ คาแรคเตอร์ของตัวละครมีความน่าสนใจทุกตัว ความสัมพันธ์ของเว่ยอิงกับหานกวงจวินก็ค่อยๆพัฒนา ช่วงแรกมีสีสันและน่าติดตามมากๆ อ่านรวดเดียวไม่หลับไม่นอน แต่ประมาณ 20% หลัง หลังจากออกจากหมู่บ้านและเข้าไปในงานประชุมตระกูล เนื้อเรื่องช่วงนั้นมีความแอบงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น บวกกับตัวละครไม่ค่อยมีเสน่ห์น่าติดตามเท่าไหร่ แต่ก็เข้าใจว่าจะเป็นส่วนที่ตัวจริงของเว่ยอิงจะต้องมีบทบาท หลายคนบ่นว่าชื่อตัวละครจำยาก สำหรับเราก็แอบรู้สึกว่ามึนหัวเล็กน้อยก็ฉายา ตระกูล ความสัมพันธ์ต่างๆ โดยเฉพาะช่วงหลัง

แต่เนื้อเรื่องเข้มข้นมาก สนุกกก ปัดลง เพราะมาดูย้อนแล้วลืมไปแล้วว่าเกี่ยวกับอะไร

[Ning]

เล่มนี้เป็นเรื่องของการตามชิ้นส่วนศพ และ เมืองอี้
ยังคงยืนยันว่า ถ้าคิดอยากจะดูซีรีส์และ อ่านด้วย ให้เริ่มที่ดูก่อน
เพราะทำให้เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นดีกว่าอ่านอย่างเดียวมาก ๆ (โดยเฉพาะชื่อคน)

ทามไลน์ในหนังสือ ดูวกวนนิด ๆ ไม่ได้เรียงอะไรเกิดก่อน เกิดหลัง แต่เดินเรื่องปัจจุบัน แล้วย้อนอดีตเอา
แล้วอดีตก็จะแล้วแต่ว่า ตอนนั้นนึกเรื่องอะไรอยู่

แต่ปริศนาในหนังสือ การเดินเรื่อง ต่างๆ น่าติดตามมาก ลุ้นทุกตอน แม้ว่าจะรู้แล้วก็ตามว่าเกิดอะไรขึ้น
อ่านเพลินมาก ๆ อ่านแบบไม่อยากหยุดเลย อยากรู้ด้วยว่า จะเหมือน หรือ ต่าง กับละครตรงไหนบ้าง

ไปต่อเล่ม 3 ทันที

[Fonfoniny]

ปรมาจารย์ลัทธิมาร (2/5)

เล่มนี้สนุกกว่าเล่ม1เยอะเลย มีเหตุการณ์เกิดขึ้น ไขปริศนาไปทีละอย่าง เรารู้แล้วว่า'สหายคนดี'เป็นใคร แล้วฝีมือใครที่อยู่เบื้องหลัง เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีอะไร

เรากลับชอบวิธีการดำเนินเรื่องแบบซีรีย์มากกว่า เล่าอดีตไปก่อนแล้วเล่าปัจจุบัน ตัดสลับไปมาความรู้สึกไม่ต่อเนื่อง ขาดๆหายๆยังไงชอบกล

[Eyeta V]

4.5 เหมือนเดิมมเล่มนี้อ่านไป80%ก็ยังให้ความรู้สึกหวานๆใสๆอยู่ เอาจริงๆเตรียมตัวมาเศร้าเลย แต่นี่หวานจนช๊อต มาหวานอะไรกันเอ่ย คือไม่คิดว่าจะมีฉากน่ารักๆเยอะขนาดนี้ เริ่ดเด้อแม่ เล่ม2มานี่รู้สึกว่าหวานขึ้นแบบรู้สึกได้เลย ตลค.ชัดเจนต่อกันขึ้นมากๆ การกระทำใดๆก็คือชัดไปไหมพ่อ เช่น ฉากหลานจ้านเมา(2) คือคล้องคอใดๆ ฉากจูบงี้(เป็นอเมซิ่งใจสุดๆ)
ถึงจะมีฉากเมืองอี้เข้ามาช่วงต้นๆ แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าไม่ได้เศร้าเท่าตอนที่ดูจากเมะกับซีรีส์ ไม่รู้ว่าเพราะเตรียมใจมาอยู่แล้วรึป่าว แต่อ่านเมืองอี้แล้วจะนึกถึงความรู้สึกแค้นกับฉากบู้
และปิดจบเล่มด้วยการเปิดตัวตัวนายร้ายเสื้อเหลืองแบบยาวๆ คือ20%ที่เหลือคือฝืนทนอ่านสุดๆ เพราะไม่ชอบตลคนี้สุดๆ คือชีแสดงเก่งเกิน มันกำหมัดสุดๆ

[Elyssia]

Peak fiction the 2nd.

[Decimo]

ยิ้มทั้งเรื่อง ขำทั้งเรื่อง แต่รำคาญแฟลชแบ็คยาวชห. อยากกลับไปอ่านเนื้อเรื่องหลักงี้

[Kanyarat Phophum]

อ่านเก็บรายละเอียดจากดูซีรี่ส์ เนื้อหาเกือบทั้งหมดมีในซีรี่ส์เลย

[nananatte]

สนุกมากเลยค่ะ เขียนรีวิวรวมไว้ให้ในเล่ม 1 แล้วนะ ^^

[รำพึง ลำพัง]

2020年5月24日
ว้าววว หลังจากที่ดูปรมจฉบับอีดิทชั่นใหม่ เราว่าเราหาทางออกจากเมืองอี้ไม่ได้ซะแล้วล่ะ เพิ่งได้ฟังได้ซื้อธีมซองของเมืองอี้ก็ขนลุกไปหมด คิดว่าจะต้องวนกลับไปอ่านใหม่อีกรอบแน่ๆ อยากรื้อรีวิวข้างล่างแล้วรีวิวใหม่ซะเดี๋ยวนี้เลย 5555

(;´༎ຶٹ༎ຶ`)

................................................................................................................................

มาถึงเมืองอี้ มีคนเอวบาง เอ้ยไม่ใช่ มีคนงาม

อีกหนึ่งเรื่องราวtragedy เราว่านักเขียนยังขยี้ได้มากกว่านี้ เราอ่านแล้วไม่ร้องไห้เลยอ่า เสียจัย แบ่บคาดหวังว่าต้องร้องไห้แน่ๆ แต่ก็ไม่ได้ร้องสักแอะ ทั้งนิยายและซีรีส์ทำได้ดีคนละแบบ

ในนิยายเราจะได้เห็นความฉลาดมีไหวพริบของอาจิง ได้เห็นความซื่อที่บริสุทธิ์เกินไปของเสี่ยวซิงเฉิน และเด็กขี้อิจฉาอย่างเซวียหยาง



เซวียหยางเป็นหนึ่งในตลคที่ไม่ใช่คุณชายจากตระกูลสูงส่ง ได้เลี้ยงดูมาแบบดีๆ ต้องโดนทำร้ายมาแต่เด็กเลยกลายเป็นคนแบบนี้ คนแบบทำร้ายคนอื่นได้แต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์ทำเขา จะต่างจากหมิงเหยาที่ทำเรื่องเลวร้ายแต่ก็ยังเอาเรื่องน่าสงสารของตัวเองมาขอให้คนอื่นเห็นใจ



แต่เป็นเด็กขี้อิจฉากที่ถือโอกาสทำให้ผ้าขาวอย่างเสี่ยวซิงเฉินแปดเปื้อนไปด้วย เพราะจะได้เป็นเหมือนตัวเอง อยู่กับตัวเอง บีบคั้นจนเขาปาดคอตาย



สรุปคือยังนั่งงงๆ เหมือนกันว่าเซวียหยางต้องการแก้แค้นก็ส่วนหนึ่งแต่เพราะทำงานให้คนอื่นด้วย เลยมีจุดที่สงสัยจนลืมแล้ว อ่านแล้วก็น่าเสียดายอาจิงไม่ได้น่าตาย เสี่ยวซิงเฉินก็เช่นกัน



ในส่วนของซีรีส์ทำให้เราเห็นภาพชัดเจนขึ้น เห็นว่าเซวียหยางโรคจิตได้แค่ไหนหลังจากที่ซิงเฉินฆ่าตัวตาย แต่ดันลดบทบาทของอาจิงลงไป ฮึ ถ้าไม่มีอาซิ่ง เสี่ยวซิงเฉินคงตายไปนานละ ถถถ ถ้าได้เกิดใหม่ขอให้สองคนนี้ได้เป็นพี่น้องกัน ส่วนเซวียหยางก็ไปชิ่วๆ ไม่น่าเห็นใจสักนิด



อ่า เหนื่อย อ่านจบแล้วมีคำถามเต็มไปหมด กลัวลืม
ชอบพาร์ทสืบคดีตามหาชิ้นส่วนศพ ชอบความขี้สปอยล์คนรัก เป็นกระเป๋าเงินเคลื่อนที่ ตอนเมาก็น่ารัก ทำได้ดีทั้งในหนังสือและซีรีส์ แต่ในนิยายจะ แค่กๆ แต่ก็ตะขิดตะขวงใจหน่อยๆ ว่าก็...ไปแล้วทำไมยังมากั๊กความรู้สึกจนรอให้เขาตายไปก่อน ดูซีรีส์จบไปแบบมึนๆ ควรจะทำพาร์ทของหลานจ้านแยกออกมาอีกทีนึงนะเราว่า

ยิ่งพาร์ทเนี่ยคนพี่คนน้องและจินกวงเหยา ทั้งรู้สึกอยากปรบมือให้ ทั้งงงงันนั่งนิ่งเพราะซีรีส์ไม่เคลียร์หนังสือยังออกไม่ครบสักที ตอนแรกนึกว่าที่จินกวงเหยาปกปิดคือเพราะฮีชอบผชเลยไม่นอนกับเมียอีก พอดูซีรีส์เลยถึงบางอ้อ 55

ความประทับใจที่ยังมีหลังจากอ่านจบไปสองเล่ม ทั้งนิยายและซีรีส์ไม่เหยียดเพศเลย แต่ต้องมาอึดอัดทุกครั้งกับคอมเม้นต์ตั่งต่างๆ ที่ลามไปถึงในส่วนของนักแสดงด้วย เป็นอะไรมากมั้ยก็ไม่แน่ใจ คอมเมนต์วิ่งขำๆในวีทีวีก็ตลกดีนะ แต่เจอคอมเม้นต์ที่ชงคู่ชิปจนเลยเถิดแถมยังให้ความรู้สึกว่าผู้หญิงมีบทบาทแค่คลอดลูก เราเข้าใจเมื่อก่อนอย่างนิยายเพศทางเลือกเป็นแค่ตัวชูโรงอออกมาเล่นตลกเสริมบรรยากาศ แต่นี่ทั้งนักเขียนทั้งบทซีรีส์ไม่มีส่วนเหยียดเพศเลย และที่สำคัญงานวายก็ไม่ได้ทำได้ทำเพื่อสนับสนุนlgbtอยู่แล้ว แล้วดูความคิดคนเสพ ผู้หญิงมีไว้แบกด้อม? นี่รัฐบาลจีนประสาทหรือคนเสพประสาทกว่าเอาดีๆ



แต่พูดถึงต่อให้ตัดฉากที่สื่อไปทางวายก็เป็นที่น่าอ่านอยู่ดี นักเขียนน่าจะเขียนbgบ้างอยากอ่าน

ถึงจะบอกว่า 阿箐 อ่านได้สองเสียงแต่นขน่ะต้องเลือกออกเสียงว่า ‘อาจิง’ แน่ๆ ทั้งในเรดิโอและซีรีส์ก็ใช้เสียงนี้

[Giyongchy]

รีวิวเล่ม (1-2/5)

หลังจากดูเวอร์ชั่นซีรี่ย์และอนิเมะแล้วมาอ่านทำให้เข้าใจความรู้สึกของตัวละครมากขึ้นนะ เล่มสองจบถึงตอนที่เจอสหายคนดีครบส่วนแล้ว ฉบับนิยายดำเนินเรื่องได้เรื่อยๆ สลับปัจจุบันกับอดีต ให้เห็นถึงเรื่องราวและความสัมพันธ์ของตัวละครแต่ละตัว โดยเฉพาะเว่ยอิงกับหลานจ้าน เป็นความรู้สึกที่ละมุนมาก อ่านแล้วรู้สึกว่าเว่ยอิงกับหลานจ้านชอบกันแบบไม่ได้เป็นชายรักชายมาตั้งแต่ต้น แต่เป็นเพราะชอบที่เป็นเว่ยอิง ชอบเพราะเป็นหลานจ้านแบบนั้น คิดว่า 3-5 น่าจะยิ่งฟินและเข้มข้นขึ้น ปล.อ่านฉบับนิยายแล้วขอชมผู้สร้างซีรี่ย์ว่าจัดหานักแสดงได้เข้าถึงบทมากๆ ทุกตัวละคร เหมือนถอดมาจากนิยายเลย ดีงาม

[Nooiy Limpawittayakul]

อ่านจบในเวลาอันรวดเร็ว เพราะดูซีรีส์ และอนิเมะ มาก่อน ความจริงคืออยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมในจุดที่ซีรีส์และอนิเมะไม่มี แต่ก็ยังไม่พบส่วนที่ต้องการรู้ คือยังติดใจอยู่ว่า หลานจ้านรู้ว่าโม่เสวียนอวี่ เป็นเว่ยอิงได้ยังไง อ่านหนังสือมา 2 เล่มละ ก็ยังไม่ได้คำตอบ รอเล่ม 3 4 5 ต่อไปขลจ้า

โดยรวมแปลมาอ่านได้ไหลลื่น ติดตรงชื่อเฉพาะ และบางคำที่ไม่คุ้นเคย อย่างใช้ห้องนอนของจินกวางเหยา เป็นห้องบรรทม อะไรประมาณนี้ แต่ก็อ่านข้ามๆ ไป เอาแค่เนื้อเรื่องก็ได้อรรถรส

[เหม่อมองฟ้า]

สนุกขึ้น พอเข้าสู่เมืองอี้เรื่องก็เริ่มเข้มข้นขึ้นละ เบาะแสต่างๆมีมากขึ้น คำแปลยังมีสะดุดๆอยู่บ้าง ตัวละครเริ่มออกกันมาเยอะขึ้น ตอนฉากท้ายๆที่เว่ยอิงบอกหลานจ้านว่าไม่ต้องตามมาตอนนี้รู้สึกซีรี่ย์ทำได้ดีกว่าแหะ ในนิยายรู้สึกตัดฉับๆไปหน่อยดูซีรี่ย์แล้วได้อารมณ์กว่านิดนึง รวมๆแล้วกด4ดาวให้คนงามเมืองอี้และปกพี่วั่ง

ปกวั่งจีงามมาก คนวาดวาดสวยมาก ดีงามจนอยากจะตัดปกออกมาใส่กรอบ

[Tippy Chee]

พี่วั่งจี!!! พี่ร้ายอ่ะ 555+
ชอบเว่ยอิงในร่างชายโม่จริง ๆ มีฟามน่ารักปุ๊กปิ๊กตัวเร้กตัวน้อยงะ มิน่า พี่วั่งจีถึงรักซะจนต้องห่อกลับบ้านแบบนี้ อั่ยย 🙈🙈🙈
เล่มนี้ โมเม้นสายคาดหน้าผากคือ ดีงามมากกกเบอร์สิบ !!

[MAYA]

๘

[Sin Cos Tan]

สงสารคนงามเมืองอี้ 😭

[Suphasuta Thitisiddha]

ให้5ดาวไว้ก่อน แต่ยังอ่านไม่จบ(ดอง)555555 คือกว่าตะได้หนังสือก็คือซีรียส์จบแล้ว และเนื้อหามันเซมกับซีรียส์อะ พาลเป็นรู้ว่าตะเกิดอะไรขึ้นต่อเลยขี้เกียจอ่านไปเลยTT แต่เชื่อว่าต้องสนุกมากแน่ๆ

[Mali Zhan]

ต่อเนื่องมาจากเล่ม 1 ติดๆ ฉากเมืองอี้คืออ่านแล้วโมโหเซียวหยางมาก แต่เล่มนี้คือดีย์ มีโมเม้นน่ารักๆ ให้จดจำมากมาย

[Natcha♡]

There are some cute moments and heart wrenching incidents. So far so gooooood!

[Sarah]

เล่มนี้เริ่มมีโมเม้นของเว่ยอิงกับหลานจ้านเยอะขึ้นและเริ่มชัดเจนขึ้น ชอบจริงๆ เวลาเขาอยู่ด้วยกัน เหมือนจะเจอปมของเรื่องทั้งหมดแล้วมั้งนะ เดาเอา ฮ่าๆ

[Noeyza50]

~เล่มนี้เปิดมาจะอยู่ในพาร์ทเมืองอี้ ใดๆคือชอบเล่มสองพอควรเพราะส่วนตัวชอบซิงเฉิน เล่มนี้ก็จะมีเล่าถึงโศกนาฏกรรมเมืองอี้ไปเกือบครึ่งเล่มเลยค่ะ~

[Xuemei Liao]

เนื้อหาเริ่มเยอะ เรื่องราวมากมายได้ถ่ายทอดออกมาได้ดีกว่าเล่มแรก เล่มนี้อ่านแล้ววางไม่ได้เลย หลานจ้านที่รัก งื้อ~

[Nun]

Good

[peony]

เล่มนี้สนุก มีตอนน่ารัก ๆ หลายตอน มีการเล่าถึงความสัมพันธ์ตัวละคร อ่านแล้วรู้สึกมีอารมณ์ร่วม อยากติดตามเนื้อเรื่องว่าเป็นยังไงต่อ

[Kaeka Peyanon]

อ่านแล้วปวดหนึบที่หัวใจตลอด เป็นหนังสือ ที่เดาทางไม่ถูก และไม่เอาใจคนอ่านเอาซะเลย