ಜೋಗಿಯವರ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ್ ಓದಿ (ಮತ್ತು ಕೇಳಿ!) ಮುಗಿಸಿದೆ, ಮೈಲ್ಯಾಂಗ್ ಬುಕ್ಸ್ appನಲ್ಲಿ.
ಅದರ ಗುಂಗಿನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ! ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ್ ಆಗಿದ್ದರೂ, ‘ನಟನೆ’ ಎಂಬ ಮಾಯಾಜಾಲ ಅವನನ್ನೂ ಓದುಗರನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ‘ನಟನೆ’ಯೇ ಇದರ ನಿಜವಾದ ಹೀರೋ. ನಟನೆ ಎನ್ನುವ ಫಿನಾಮಿನನ್-ನ ವಿವಿಧ ಪದರಗಳು ಜೇಡನ ಬಲೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕತೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಕತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಪ್ರಜ್ಞೆಯಂತಿರುವ ಲೇಖಕನೂ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ತನ್ನ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ದಿಗಿಲು ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿದೆ.
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಗೆ ಬದುಕು ಮತ್ತು ನಟನೆಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವೆರೆಡೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದಂತೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಇಂಡಿವಿಜುಯಲ್ ಆಗಿರದೇ, ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ತೆರೆಯ ಮೇಲೂ ಅವನು ನಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಬೆರೆಕೆಯಾಗಿರುವ ಒಂದು fluid entity ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಬರೀ ಅವನು ಹಾಕಿ ತೆಗೆವ ವೇಷಗಳಿಂತಿರದೇ, ಅವನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿರುವ ವಾಸ್ತವವೇ ಆಗಿದೆ.
ಇದನ್ನು ಓದುವಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ಕ್ರಿಸ್ಟೋಫರ್ ನೋಲನ್-ನ ‘ದಿ ಪ್ರಿಸ್ಟೀಜ್’ ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ಬೋರ್ಡೆನ್. ಅವನು ಒಬ್ಬ ಪ್ರೊಫೆಶನಲ್ ಮ್ಯಾಜೀಶಿಯನ್ ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿರದೇ ಅವನ ಬದುಕೇ ಒಂದು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವನು ಸ್ಟೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಮಾಡಿ ಆಮೇಲೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಆ ಮಟ್ಟದ ಮ್ಯಾಜೀಶಿಯನ್ ಆಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಅವನ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಟ್ರಿಕ್-ನ ಭಾಗವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವನ ಸಾವು ಅವನ ಅಂತಿಮ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಟ್ರಿಕ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಅಂತೆಯೇ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆ, ಪ್ರತಿ ಸನ್ನಿವೇಶವೂ ನಾಟಕದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಂತೂ ಒಂದು ಅಸಂಗತ ನಾಟಕದ ಕೊನೆಯ ಅಂಕದಂತೆ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿಯು ನಟನೆಯೆಂಬ ರೂಪಕವನ್ನು ತನ್ನ ಪರಾಕಾಷ್ಠತೆಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ.