What do you think?
Rate this book
Οδηγός φόνων
Συγγραφέας είναι κάποιος που έχει μια ιστορία να πει. Μια νουάρ ιστορία, για παράδειγμα. Όμως, πώς είναι όταν ο συγγραφέας γράφει για να διαβαστεί από τον… δολοφόνο; Πώς είναι όταν προτείνει ένα Εγχειρίδιο φόνων; Έναν Οδηγό φόνων; Όπου δείχνει στον δολοφόνο το πότε και το πού και το πώς; «Έχει κάθε μυθιστοριογράφος μια ηθική ευθύνη για τις πιθανές επιπτώσεις των όσων γράφει;», κατά πώς αναρωτιέται η P. D. James;
Συνεργεί σε φόνο ο Αλκιβιάδης Πικρός, ο τριανταεξάχρονος αστυνομικός συγγραφέας, όταν, στα πρόθυρα ψυχολογικής και οικονομικής χρεοκοπίας, αναλαμβάνει να γράψει, κατά παραγγελία ενός «ενθουσιώδους» όσο και ανώνυμου «αναγνώστη» του, ένα μυθιστόρημα-ρεπλίκα μιας ιστορίας εγκλήματος; Εγκλήματος που παραμένει για μήνες ανεξιχνίαστο;
Και ο δολοφόνος θα χτυπήσει πατώντας στον Οδηγό φόνων του Πικρού! Που, κατ’ απαίτηση της αστυνομίας, θα συνεργαστεί με τη Δίωξη στο κυνήγι του «ενθουσιώδους αναγνώστη» του. Ο Οδηγός φόνων είναι η ιστορία ενός κυνηγητού. Όχι ακριβώς του ποντικιού από τη γάτα. Περισσότερο της ύαινας από τους διώκτες της∙ με τον Πικρό, σε ατέρμονα παιχνίδια του μυαλού, να σκηνοθετεί παγίδες ενορχηστρωμένες από τη Δίωξη, και την τελευταία –συστηματικά– ένα βήμα και δύο πτώματα πίσω.
Κάποιοι κερδίζουν, κάποιοι χάνουν. Δεν παίζει το ρήμα. Παίζει το πόσο.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ
Ο ευφυής χειρισμός της πλοκής με αρμοστές συνάψεις στοιχείων, προσώπων και γεγονότων, η απειλητική ατμόσφαιρα να πλανάται πάνω από την ανάγνωση και η πολιτική νότα που δίνει στις ανθρώπινες σχέσεις άλλο χρώμα, κάνουν πετυχημένο ένα τέτοιο νουάρ.
Γιώργος N. Περαντωνάκης, www.bookpress.gr
H πλοκή είναι περίτεχνη, τα σκοτεινά μυστικά και τα πάθη πολλά, οι ανατροπές στην αφήγηση συχνές και η αποκάλυψη του τέλους απρόσμενη. Συμπερασματικά, η Αφιέρωση εμπλουτίζει την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία με ένα ακόμη εξαιρετικό δείγμα γραφής.
Φίλιππος Φιλίππου,To Βήμα της Κυριακής
Συνεργεί σε φόνο ο Αλκιβιάδης Πικρός, ο τριανταεξάχρονος αστυνομικός συγγραφέας, όταν, στα πρόθυρα ψυχολογικής και οικονομικής χρεοκοπίας, αναλαμβάνει να γράψει, κατά παραγγελία ενός «ενθουσιώδους» όσο και ανώνυμου «αναγνώστη» του, ένα μυθιστόρημα-ρεπλίκα μιας ιστορίας εγκλήματος; Εγκλήματος που παραμένει για μήνες ανεξιχνίαστο;
Και ο δολοφόνος θα χτυπήσει πατώντας στον Οδηγό φόνων του Πικρού! Που, κατ’ απαίτηση της αστυνομίας, θα συνεργαστεί με τη Δίωξη στο κυνήγι του «ενθουσιώδους αναγνώστη» του. Ο Οδηγός φόνων είναι η ιστορία ενός κυνηγητού. Όχι ακριβώς του ποντικιού από τη γάτα. Περισσότερο της ύαινας από τους διώκτες της∙ με τον Πικρό, σε ατέρμονα παιχνίδια του μυαλού, να σκηνοθετεί παγίδες ενορχηστρωμένες από τη Δίωξη, και την τελευταία –συστηματικά– ένα βήμα και δύο πτώματα πίσω.
Κάποιοι κερδίζουν, κάποιοι χάνουν. Δεν παίζει το ρήμα. Παίζει το πόσο.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ
Ο ευφυής χειρισμός της πλοκής με αρμοστές συνάψεις στοιχείων, προσώπων και γεγονότων, η απειλητική ατμόσφαιρα να πλανάται πάνω από την ανάγνωση και η πολιτική νότα που δίνει στις ανθρώπινες σχέσεις άλλο χρώμα, κάνουν πετυχημένο ένα τέτοιο νουάρ.
Γιώργος N. Περαντωνάκης, www.bookpress.gr
H πλοκή είναι περίτεχνη, τα σκοτεινά μυστικά και τα πάθη πολλά, οι ανατροπές στην αφήγηση συχνές και η αποκάλυψη του τέλους απρόσμενη. Συμπερασματικά, η Αφιέρωση εμπλουτίζει την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία με ένα ακόμη εξαιρετικό δείγμα γραφής.
Φίλιππος Φιλίππου,To Βήμα της Κυριακής
424 pages, Paperback
Published June 13, 2019
3 people are currently reading
32 people want to read
About the author
Αντώνης Γκόλτσος
9 books5 followersΓεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Απόφοιτος της Νομικής Αθηνών. Μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Εργάστηκε στον τραπεζικό τομέα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από τον Απρίλιο του 2007, συντονίζει τη Λέσχη Αστυνομικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων "Μεταίχμιο". Επιμελήθηκε τον τόμο διηγημάτων "Το τελευταίο ταξίδι - Έντεκα νουάρ ιστορίες" (εκδ. Μεταίχμιο, 2009), όπου με το προλογικό κείμενο και το διήγημα "Δεν είναι έτσι, αν έτσι νομίζετε" δημοσίευσε πρώτη φορά. Επιμελήθηκε επίσης τη συλλογή διηγημάτων "Είσοδος κινδύνου" (πρώτη εκδοτική προσπάθεια της ΕΛΣΑΛ), όπου συμπεριλαμβάνεται και το διήγημά του "Το σκοτάδι μόλις πριν από τους λόφους". «Η αφιέρωση» (2016) είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
Read
May 27, 2020Πρωτότυπη ιδέα αλλά η εκτέλεση δεν με ικανοποίησε. Περίμενα κάτι καλύτερο μετά το αρκετά υποσχόμενο πρώτο βιβλίο αλλά απογοητέυτηκα. Το στυλ γραφής, η ανάπτυξη και εξέλιξη της υπόθεσης και το τέλος δεν με κέρδισαν και προσωπικά δεν μου άρεσαν αρκετά σημεία.
March 10, 2020
Βασικά 6/10
Αποτελει ένα πολύ καλό βιβλίο και η γραφή του Γκολτσου είναι καταπληκτική, αλλά λίγο μετά την μέση και έπειτα κατάντησε λίγο κουραστικό. Το τέλος προβλέψιμο. Ο Αλκιβιάδης αντιπαθεστατος αλλά θεωρώ ότι αυτό προσπαθούσε ο συγγραφέας και δεν με πείραξε αρκετά, αντίθετα με εξέπληξε η παρουσίαση μιας τέτοιας φυσιογνωμίας.
Γενικά είναι ένα διαφορετικό αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο όμως δεν χάνει σε σχέση με άλλα ελληνικά αστυνομικά.
Κάπου εδώ να προτείνω να διαβάσετε πρώτα το βιβλίο του "Η αφιέρωση" καθώς κάνει αναφορές σε γεγονότα που διαδραματιστικαν στην άλλη ιστορία και κάπου χάνεσαι.
All in all αποτελεί ένα πανέξυπνο βιβλίο το οποίο όμως θα μπορούσε να έχει περάσει περισσότερη επεξεργασία μιας και ενώ η πλοκή είναι έξυπνη (αν και λίγο προβλέψιμη όπως είπα και παραπάνω) και η γραφή είναι πολύ καλή, κάπου έχανε λίγο λάδια. Βέβαια θα ήθελα να διαβάσω και άλλα βιβλία του ίδιου συγγραφέα γιατί μου έχει εξάψει το ενδιαφέρον.
Αποτελει ένα πολύ καλό βιβλίο και η γραφή του Γκολτσου είναι καταπληκτική, αλλά λίγο μετά την μέση και έπειτα κατάντησε λίγο κουραστικό. Το τέλος προβλέψιμο. Ο Αλκιβιάδης αντιπαθεστατος αλλά θεωρώ ότι αυτό προσπαθούσε ο συγγραφέας και δεν με πείραξε αρκετά, αντίθετα με εξέπληξε η παρουσίαση μιας τέτοιας φυσιογνωμίας.
Γενικά είναι ένα διαφορετικό αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο όμως δεν χάνει σε σχέση με άλλα ελληνικά αστυνομικά.
Κάπου εδώ να προτείνω να διαβάσετε πρώτα το βιβλίο του "Η αφιέρωση" καθώς κάνει αναφορές σε γεγονότα που διαδραματιστικαν στην άλλη ιστορία και κάπου χάνεσαι.
All in all αποτελεί ένα πανέξυπνο βιβλίο το οποίο όμως θα μπορούσε να έχει περάσει περισσότερη επεξεργασία μιας και ενώ η πλοκή είναι έξυπνη (αν και λίγο προβλέψιμη όπως είπα και παραπάνω) και η γραφή είναι πολύ καλή, κάπου έχανε λίγο λάδια. Βέβαια θα ήθελα να διαβάσω και άλλα βιβλία του ίδιου συγγραφέα γιατί μου έχει εξάψει το ενδιαφέρον.
August 22, 2019
Ο Αλκιβιάδης Πικρός αγωνίζεται να γλυτώσει από τα απόνερα της υπόθεσης που λύθηκε στην «Αφιέρωση» και να βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις και τις αποκαλύψεις που βίωσε. Η κατάθλιψή του χτυπά κόκκινο σχεδόν ένα χρόνο μετά ώσπου ο εκδότης του, ο Αποστόλης, του δίνει τον φάκελο ενός ανώνυμου θαυμαστή και αναγνώστη που, με το αντίστοιχο χρηματικό αντίτιμο βέβαια, του υπαγορεύει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα για να το γράψει, ξεκινώντας από την περσινή διπλή δολοφονία στον Σχοινιά. Τι θα συμβεί όμως όταν αυτά που περιγράφει αρχίζουν να γίνονται πραγματικότητα, τραβώντας έτσι την προσοχή της αστυνομίας; Κι όσο το κείμενο του Πικρού προχωράει και οι δολοφονίες αυξάνονται, τόσο η υπόθεση μπλέκεται περισσότερο, κάνοντας τη ζωή του Αστυνόμου Σφυρή εφιαλτική!
Σπουδή στο noir είναι το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Αντώνη Γκόλτσου, μιας και είναι γραμμένο μ’ ένα άκρως προσωπικό ύφος και στυλ, περιστοιχίζεται από τις σκιές και τις γνώμες συγγραφέων όπως η Πατρίσια Χάισμιθ, ο Ρέιμοντ Τσάντλερ, η Π. Ντ. Τζέιμς κ. ά., σεργιανάει στους δρόμους και τις ερημιές του Μετς κυρίως μα και του υπόλοιπου κέντρου και απόκεντρου της Αθήνας μα πάνω απ’ όλα ξετυλίγει μια δύσκολη υπόθεση μ’ έναν ρευστό και αεράτο τρόπο που δίνει έμφαση στους χαρακτήρες, στην ατμόσφαιρα, στις καταστάσεις, σε νοήματα όπως η απονομή δικαιοσύνης, η νέμεσις, η ύβρις.
Η προσωπικότητα του Αλκιβιάδη Πικρού καταγράφεται όπως ακριβώς και στην «Αφιέρωση», με τα ψυχολογικά και συναισθηματικά του προβλήματα, τη μοναξιά και την κατάθλιψη, την αρνούμενη να μπει σε φόρμες κανονικότητας θαλερή ζωή του, «..καπνίζοντας άφιλτρες φυτείες και πίνοντας θάλασσες καφέ» (σελ. 10), ενώ θεωρείται «πορειομανής και αγοραφοβικός», «φυγάνθρωπος», «κοινωνικά ασυγχώρητος δυσλεξικός». Αυτή η ενδιαφέρουσα προσωπικότητα μπλέκει σ’ ένα γαϊτανάκι εκπλήξεων και ανατροπών και αγωνίζεται να βγάλει άκρη σε μια υπόθεση που σελίδα τη σελίδα όλο και δυσχεραίνει. Έχει ν’ αντιμετωπίσει τη γοητεία της Ζουλού, τον ρόλο της Άννας στη ζωή του, τις πιέσεις της Αστυνομίας, το στρες του Σφυρή και των νέων και παλιών συναδέλφων του, να μπει στη θέση του δολοφόνου που σκοτώνει σχεδόν πάντα με το ίδιο μοτίβο. Πρόκειται για την πολύπλοκη και σύνθετη εξέλιξη μιας ως τότε απλής ζωής, οπότε ο Πικρός σίγουρα, αν μπορούσε, θα κρυβόταν όσο πιο βαθιά στη γη μπορούσε αντί να κλείνεται μέσα για να γράψει, να στύβει το μυαλό του να δει πώς μπορεί μέσα από το μυθιστόρημά του να παγιδέψει τον δολοφόνο, να συμμετέχει σε συγκεντρώσεις στη ΓΑΔΑ κλπ.
Αυτό που αρχικά με απομάκρυνε ήταν η επιμονή του συγγραφέα στις καταστάσεις που βίωσε ο ήρωας στην «Αφιέρωση», των οποίων τις συνέπειες βιώνει τώρα από συναισθηματικής και ψυχολογικής άποψης. Ξανά και ξανά δίνονταν σημεία-κλειδιά του προηγούμενου βιβλίου, χωρίς όμως να αποκαλύπτεται η λύση εκείνης της υπόθεσης ή άλλα περιστατικά που πρέπει να μείνουν κρυμμένα για όποιον δε διάβασε την αρχή των περιπετειών του Αλκιβιάδη Πικρού κι έτσι αυτή η ασάφεια με κούρασε και μου γέννησε την επιθυμία να σταματήσω για να διαβάσω ξανά την «Αφιέρωση». Σύντομα όμως έρχεται η εντολή συγγραφής κι έτσι βουτάμε αμέσως στα νέα βαθιά νερά!
Ο κύριος Αντώνης Γκόλτσος πειραματίστηκε υφολογικά και κατ’ εμέ πέτυχε μια μικρή νίκη έναντι του εαυτού του, μιας και η αφήγηση και οι σκηνές που περιγράφονται είναι από την αρχή ως το τέλος γεμάτες εκπλήξεις για τον αναγνώστη. Μικρές κοφτές φράσεις, επεξηγηματικές δευτερεύουσες προτάσεις και πλούσιες παραθέσεις που ανακόπτουν από τη φόρα της πλοκής όμως δίνουν εναργέστερη εικόνα του αφηγητή, υποδόριο χιούμορ (απολαύστε στις σελίδες 14-15 τον τρόπο με τον οποίο «γειώνει» ο Αλκιβιάδης Πικρός τις συμβουλές αποφυγής της κατάθλιψης, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αυτήν), εξαιρετικός χειρισμός των χρόνων αφήγησης, πολλές φορές ανακατεύοντας μέλλοντα και ενεστώτα, αόριστο και μέλλοντα, στην ίδια πρόταση, ακόμη και εναλλαγές τριτοπρόσωπης και πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Αναπάντεχοι επιθετικοί προσδιορισμοί και ξαφνικά επιρρήματα δίνουν μια εξαιρετική σφριγηλότητα στην εξιστόρηση και μια νέα πνοή στη γραφή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος.
Οι δολοφονίες ολοένα και αυξάνονται, μαζί με τις αμφιβολίες και τις υπόπτους. Σε ελάχιστα σημεία παρατίθενται αποσπάσματα του βιβλίου που γράφει καθ’ υπόδειξιν ο Πικρός, παραλληλίζοντας έτσι την πραγματικότητα του Πικρού με αυτήν του «χάρτινου» αστυνόμου Μαύρου που προσπαθεί να ξεμπλέξει την υπόθεση. Ιστορίες μέσα στην ιστορία, διαφορετικές οπτικές γωνίες, ένας επιτυχημένος εγκιβωτισμός, που μου θύμισε αμυδρά την τεχνική που συνάντησα στο «Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, είναι κάποια ξέφτια από ένα κουβάρι που δείχνει δυσεπίλυτο. Η πλοκή μπλέκει αρμονικά τη φαντασία με τη (λογοτεχνική) πραγματικότητα και δημιουργεί συνέχεια νέα ερωτηματικά, στα οποία απαντά χωρίς υπερβολή, βιασύνες και ακρότητες. Μάλιστα, ακριβώς λόγω της άρτια δομημένης ατμόσφαιρας και των υποδειγματικών χαρακτήρων, σύντομα βρέθηκα περισσότερο να παρακολουθώ τις εξελίξεις στις ζωές των πρωταγωνιστών και των δευτεραγωνιστών και λιγότερο να κρατάω σημειώσεις ώστε να βρω τον κατά συρροή δολοφόνο. Εν κατακλείδι, διαπίστωσα πως το μυθιστόρημα ξεφεύγει κατά πολύ από τη ραχοκοκαλιά ενός κλασικού whodunit και ακολουθεί δικούς του κανόνες και πορεία εξέλιξης.
Ο «Οδηγός φόνων» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που θέλει κάποια μικρή συγκέντρωση κατά την ανάγνωση λόγω των αδρά δοσμένων σκηνών και της ελαστικότητας στη ροή, αλλά διεκπεραίωσε μια καινοτόμα κεντρική ιδέα πολύ καλά και μ’ έφερε σ’ επαφή με έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης ενός δολοφόνου. Γρήγορη, κινηματογραφική δράση, πρωτοποριακή και εντελώς προσωπική λογοτεχνική γραφή, ιδιαίτερες ατραποί επίλυσης του μυστηρίου και σωστός χειρισμός της κεντρικής ιδέας που κρύβεται πίσω από τα εγκλήματα είναι ελάχιστα από τα θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νέου μυθιστορήματος του κυρίου Γκόλτσου.
Σπουδή στο noir είναι το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Αντώνη Γκόλτσου, μιας και είναι γραμμένο μ’ ένα άκρως προσωπικό ύφος και στυλ, περιστοιχίζεται από τις σκιές και τις γνώμες συγγραφέων όπως η Πατρίσια Χάισμιθ, ο Ρέιμοντ Τσάντλερ, η Π. Ντ. Τζέιμς κ. ά., σεργιανάει στους δρόμους και τις ερημιές του Μετς κυρίως μα και του υπόλοιπου κέντρου και απόκεντρου της Αθήνας μα πάνω απ’ όλα ξετυλίγει μια δύσκολη υπόθεση μ’ έναν ρευστό και αεράτο τρόπο που δίνει έμφαση στους χαρακτήρες, στην ατμόσφαιρα, στις καταστάσεις, σε νοήματα όπως η απονομή δικαιοσύνης, η νέμεσις, η ύβρις.
Η προσωπικότητα του Αλκιβιάδη Πικρού καταγράφεται όπως ακριβώς και στην «Αφιέρωση», με τα ψυχολογικά και συναισθηματικά του προβλήματα, τη μοναξιά και την κατάθλιψη, την αρνούμενη να μπει σε φόρμες κανονικότητας θαλερή ζωή του, «..καπνίζοντας άφιλτρες φυτείες και πίνοντας θάλασσες καφέ» (σελ. 10), ενώ θεωρείται «πορειομανής και αγοραφοβικός», «φυγάνθρωπος», «κοινωνικά ασυγχώρητος δυσλεξικός». Αυτή η ενδιαφέρουσα προσωπικότητα μπλέκει σ’ ένα γαϊτανάκι εκπλήξεων και ανατροπών και αγωνίζεται να βγάλει άκρη σε μια υπόθεση που σελίδα τη σελίδα όλο και δυσχεραίνει. Έχει ν’ αντιμετωπίσει τη γοητεία της Ζουλού, τον ρόλο της Άννας στη ζωή του, τις πιέσεις της Αστυνομίας, το στρες του Σφυρή και των νέων και παλιών συναδέλφων του, να μπει στη θέση του δολοφόνου που σκοτώνει σχεδόν πάντα με το ίδιο μοτίβο. Πρόκειται για την πολύπλοκη και σύνθετη εξέλιξη μιας ως τότε απλής ζωής, οπότε ο Πικρός σίγουρα, αν μπορούσε, θα κρυβόταν όσο πιο βαθιά στη γη μπορούσε αντί να κλείνεται μέσα για να γράψει, να στύβει το μυαλό του να δει πώς μπορεί μέσα από το μυθιστόρημά του να παγιδέψει τον δολοφόνο, να συμμετέχει σε συγκεντρώσεις στη ΓΑΔΑ κλπ.
Αυτό που αρχικά με απομάκρυνε ήταν η επιμονή του συγγραφέα στις καταστάσεις που βίωσε ο ήρωας στην «Αφιέρωση», των οποίων τις συνέπειες βιώνει τώρα από συναισθηματικής και ψυχολογικής άποψης. Ξανά και ξανά δίνονταν σημεία-κλειδιά του προηγούμενου βιβλίου, χωρίς όμως να αποκαλύπτεται η λύση εκείνης της υπόθεσης ή άλλα περιστατικά που πρέπει να μείνουν κρυμμένα για όποιον δε διάβασε την αρχή των περιπετειών του Αλκιβιάδη Πικρού κι έτσι αυτή η ασάφεια με κούρασε και μου γέννησε την επιθυμία να σταματήσω για να διαβάσω ξανά την «Αφιέρωση». Σύντομα όμως έρχεται η εντολή συγγραφής κι έτσι βουτάμε αμέσως στα νέα βαθιά νερά!
Ο κύριος Αντώνης Γκόλτσος πειραματίστηκε υφολογικά και κατ’ εμέ πέτυχε μια μικρή νίκη έναντι του εαυτού του, μιας και η αφήγηση και οι σκηνές που περιγράφονται είναι από την αρχή ως το τέλος γεμάτες εκπλήξεις για τον αναγνώστη. Μικρές κοφτές φράσεις, επεξηγηματικές δευτερεύουσες προτάσεις και πλούσιες παραθέσεις που ανακόπτουν από τη φόρα της πλοκής όμως δίνουν εναργέστερη εικόνα του αφηγητή, υποδόριο χιούμορ (απολαύστε στις σελίδες 14-15 τον τρόπο με τον οποίο «γειώνει» ο Αλκιβιάδης Πικρός τις συμβουλές αποφυγής της κατάθλιψης, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αυτήν), εξαιρετικός χειρισμός των χρόνων αφήγησης, πολλές φορές ανακατεύοντας μέλλοντα και ενεστώτα, αόριστο και μέλλοντα, στην ίδια πρόταση, ακόμη και εναλλαγές τριτοπρόσωπης και πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Αναπάντεχοι επιθετικοί προσδιορισμοί και ξαφνικά επιρρήματα δίνουν μια εξαιρετική σφριγηλότητα στην εξιστόρηση και μια νέα πνοή στη γραφή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος.
Οι δολοφονίες ολοένα και αυξάνονται, μαζί με τις αμφιβολίες και τις υπόπτους. Σε ελάχιστα σημεία παρατίθενται αποσπάσματα του βιβλίου που γράφει καθ’ υπόδειξιν ο Πικρός, παραλληλίζοντας έτσι την πραγματικότητα του Πικρού με αυτήν του «χάρτινου» αστυνόμου Μαύρου που προσπαθεί να ξεμπλέξει την υπόθεση. Ιστορίες μέσα στην ιστορία, διαφορετικές οπτικές γωνίες, ένας επιτυχημένος εγκιβωτισμός, που μου θύμισε αμυδρά την τεχνική που συνάντησα στο «Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, είναι κάποια ξέφτια από ένα κουβάρι που δείχνει δυσεπίλυτο. Η πλοκή μπλέκει αρμονικά τη φαντασία με τη (λογοτεχνική) πραγματικότητα και δημιουργεί συνέχεια νέα ερωτηματικά, στα οποία απαντά χωρίς υπερβολή, βιασύνες και ακρότητες. Μάλιστα, ακριβώς λόγω της άρτια δομημένης ατμόσφαιρας και των υποδειγματικών χαρακτήρων, σύντομα βρέθηκα περισσότερο να παρακολουθώ τις εξελίξεις στις ζωές των πρωταγωνιστών και των δευτεραγωνιστών και λιγότερο να κρατάω σημειώσεις ώστε να βρω τον κατά συρροή δολοφόνο. Εν κατακλείδι, διαπίστωσα πως το μυθιστόρημα ξεφεύγει κατά πολύ από τη ραχοκοκαλιά ενός κλασικού whodunit και ακολουθεί δικούς του κανόνες και πορεία εξέλιξης.
Ο «Οδηγός φόνων» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που θέλει κάποια μικρή συγκέντρωση κατά την ανάγνωση λόγω των αδρά δοσμένων σκηνών και της ελαστικότητας στη ροή, αλλά διεκπεραίωσε μια καινοτόμα κεντρική ιδέα πολύ καλά και μ’ έφερε σ’ επαφή με έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης ενός δολοφόνου. Γρήγορη, κινηματογραφική δράση, πρωτοποριακή και εντελώς προσωπική λογοτεχνική γραφή, ιδιαίτερες ατραποί επίλυσης του μυστηρίου και σωστός χειρισμός της κεντρικής ιδέας που κρύβεται πίσω από τα εγκλήματα είναι ελάχιστα από τα θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νέου μυθιστορήματος του κυρίου Γκόλτσου.
July 15, 2019
Ευρηματικός συγγραφέας !!
March 21, 2024
Καταρχήν στο βιβλίο αυτό με κέρδισε αμέσως ο τίτλος. Διαβάζοντας και την υπόθεση είχα πολλές προσδοκίες. Πρώτη επαφή με τον συγγραφέα και με ζόρισε κάπως. Έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής και χρειάζεται λίγο χρόνο να τον συνηθίσεις. Είναι ωραία όμως αυτή η διαφορετικότητα μόλις εξοικειωθείς μαζί της.
Στα αρνητικά οι αναφορές στο προηγούμενο βιβλίο. Συνεχείς υπονοούμενα και πρόσωπα που δεν μας εξηγεί ποια είναι γιατί υποτίθεται ότι τα γνωρίζουμε. Αυτό με εκνεύρισε πολύ και θέλησα να το παρατήσω. Ώρες ώρες έλεγα μήπως εμένα μου ξέφυγε κάτι γιατί όταν το διάβασα δεν ήμουν και στα καλύτερα μου. Οπότε καλό είναι να έχετε διαβάσει την Αφιέρωση πριν από τον Οδηγό Φόνων. Καλό θα ήταν σε τέτοια βιβλία να υπάρχει μια σήμανση ότι είναι συνέχεια. Δεν το καταλαβαίνεις από την υπόθεση στο οπισθόφυλλο.
Όσο για την πλοκή, η όλη ιδέα ενδιαφέρουσα αλλά κάπου χάνεται ή χάθηκα έστω εγώ. Το κίνητρο δεν με έπεισε και κάποια κενά τα έχω...
Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του Αλκιβιάδη δεν με ξένισε, αντίθετα τον βρήκα αρκετά ενδιαφέρον και διαφορετικό από τα συνηθισμένα.
Ολοκληρώνοντας, θα ξαναδιάβασα σίγουρα βιβλίο του κ Αντώνη Γκολτσο. Πολύ πιθανόν να διαβάσω τώρα την αφιέρωση και ίσως δω μετά με διαφορετικό μάτι και το βιβλίο Οδηγός Φόνων.
Στα αρνητικά οι αναφορές στο προηγούμενο βιβλίο. Συνεχείς υπονοούμενα και πρόσωπα που δεν μας εξηγεί ποια είναι γιατί υποτίθεται ότι τα γνωρίζουμε. Αυτό με εκνεύρισε πολύ και θέλησα να το παρατήσω. Ώρες ώρες έλεγα μήπως εμένα μου ξέφυγε κάτι γιατί όταν το διάβασα δεν ήμουν και στα καλύτερα μου. Οπότε καλό είναι να έχετε διαβάσει την Αφιέρωση πριν από τον Οδηγό Φόνων. Καλό θα ήταν σε τέτοια βιβλία να υπάρχει μια σήμανση ότι είναι συνέχεια. Δεν το καταλαβαίνεις από την υπόθεση στο οπισθόφυλλο.
Όσο για την πλοκή, η όλη ιδέα ενδιαφέρουσα αλλά κάπου χάνεται ή χάθηκα έστω εγώ. Το κίνητρο δεν με έπεισε και κάποια κενά τα έχω...
Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του Αλκιβιάδη δεν με ξένισε, αντίθετα τον βρήκα αρκετά ενδιαφέρον και διαφορετικό από τα συνηθισμένα.
Ολοκληρώνοντας, θα ξαναδιάβασα σίγουρα βιβλίο του κ Αντώνη Γκολτσο. Πολύ πιθανόν να διαβάσω τώρα την αφιέρωση και ίσως δω μετά με διαφορετικό μάτι και το βιβλίο Οδηγός Φόνων.
June 12, 2020
Αρχικά, με ευχαρίστησε η δομή του λόγου του κ.Γκολτσου, καθώς μέσω αυτού ανέπτυξα εκτενέστερα το λεξιλόγιό μου.
Ο χαρακτήρας Αλκιβιάδης Πικρός γεννά στον αναγνώστη-τουλάχιστον σε εμένα- συμπόνια έως και λύπη για την τραγωδία που επέστη, η οποία διαδραματίζεται στο προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα : " Η αφιέρωση"
Σχετικά με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, δεν μου δημιουργήθηκε κανένα παράπονο , καθώς είχαν σκιαγραφηθεί αρκετά καλά από τον συγγραφέα.
Όμως, η αξιολόγηση μου επηρεάστηκε δριμύτατα απο το τέλος του βιβλίου. Έπειτα απο τόσο σαματά, κυνηγιτό, φόβο και εν μέρει σασπενς, απογοητεύτηκα σχεδόν πλήρως απο το τέλος, το οποίο κλείνει ξανά με τα συναισθήματα του Αλκιβιάδη και όχι "ΤΗΝ αποκάλυψη"(δεν επιθυμώ να κάνω σποιλερ) την οποία περίμενα μετά την εστίαση στα εγκλήματα μέσω της συγγραφής του ήρωα.
Το προτείνω, όμως με επιφυλάξεις.
Ο χαρακτήρας Αλκιβιάδης Πικρός γεννά στον αναγνώστη-τουλάχιστον σε εμένα- συμπόνια έως και λύπη για την τραγωδία που επέστη, η οποία διαδραματίζεται στο προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα : " Η αφιέρωση"
Σχετικά με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, δεν μου δημιουργήθηκε κανένα παράπονο , καθώς είχαν σκιαγραφηθεί αρκετά καλά από τον συγγραφέα.
Όμως, η αξιολόγηση μου επηρεάστηκε δριμύτατα απο το τέλος του βιβλίου. Έπειτα απο τόσο σαματά, κυνηγιτό, φόβο και εν μέρει σασπενς, απογοητεύτηκα σχεδόν πλήρως απο το τέλος, το οποίο κλείνει ξανά με τα συναισθήματα του Αλκιβιάδη και όχι "ΤΗΝ αποκάλυψη"(δεν επιθυμώ να κάνω σποιλερ) την οποία περίμενα μετά την εστίαση στα εγκλήματα μέσω της συγγραφής του ήρωα.
Το προτείνω, όμως με επιφυλάξεις.
April 19, 2024
4,5 αστέρια.
Από τα αρτιότερα αστυνομικά μυθιστορηματα που έχω διαβάσει. Ο κεντρικός ήρωας ήταν πολύ ανθρώπινος, όλοι οι χαρακτήρες ήταν ανεπτυγμένοι, η υπόθεση ενδιαφέρουσα. Μου άρεσε πολύ η ιστορία αν και ο επίλογος δεν ήταν ακριβώς αυτό που φανταζόμουν ότι θα γίνει. Δεν υπάρχουν τρελές ανατροπές, όλα είναι σχετικά απλά ή και όχι. Η απλότητα αυτή είναι και το μεγάλο προτέρημα αυτού του βιβλίου. Συγχαρητήρια.
Από τα αρτιότερα αστυνομικά μυθιστορηματα που έχω διαβάσει. Ο κεντρικός ήρωας ήταν πολύ ανθρώπινος, όλοι οι χαρακτήρες ήταν ανεπτυγμένοι, η υπόθεση ενδιαφέρουσα. Μου άρεσε πολύ η ιστορία αν και ο επίλογος δεν ήταν ακριβώς αυτό που φανταζόμουν ότι θα γίνει. Δεν υπάρχουν τρελές ανατροπές, όλα είναι σχετικά απλά ή και όχι. Η απλότητα αυτή είναι και το μεγάλο προτέρημα αυτού του βιβλίου. Συγχαρητήρια.
May 13, 2022
Ευφυής σύλληψη, άψογη γλώσσα, έξυπνο χιούμορ. Από εκείνα τα μυθιστόρηματα που πρώτα είναι λογοτεχνικά και έπειτα αστυνομικά.....
November 20, 2023
DNF 63%
For reason, see last update.
For reason, see last update.
July 14, 2019
Τέλειωσα σήμερα το βιβλίο «οδηγός φόνων» του Αντώνη Γκόλτσου. Είναι το δεύτερο του βιβλίο με ήρωα τον συγγραφέα Άλκη Πικρό. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «η αφιέρωση» έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά. Έτσι περίμενα ένα πολύ καλό βιβλίο, και δεν διαψεύστηκα. Ο κ. Γκόλτσος φροντίζει να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη πριν ακόμη ανοίξει το βιβλίο. Το εξώφυλλο είναι εξαιρετικό και ο τίτλος εξάπτει την περιέργεια. Τι εννοεί άραγε ο συγγραφέας με αυτό; Είναι ένα εγχειρίδιο για τους διάφορους τρόπους διάπραξης φόνων; Ένας τέτοιος τίτλος είναι επόμενο να τραβήξει τους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας.
Ο ήρωας του βιβλίου είναι ο Αλκιβιάδης Πικρός, συγγραφέας στο επάγγελμα που μετά από μια προσωπική τραγωδία έχει αποτραβηχτεί από όλους, δεν δουλεύει και είναι στα όρια της χρεοκοπίας. Μέχρι που ο εκδότης του, του χτυπά την πόρτα με μια περίεργη πρόταση κατόπιν αιτήματος από έναν «ενθουσιώδη αναγνώστη». Ο Πικρός αναλαμβάνει να γράψει για αυτόν τον αναγνώστη ένα μυθιστόρημα ρεπλίκα ενός πραγματικού εγκλήματος που έγινε πριν μερικούς μήνες και είναι ανεξιχνίαστο. Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας πρέπει να δει άλλες παραμέτρους από αυτές που εξετάζει η αστυνομία και να προσπαθήσει να βρει την λύση. Μετά την παράδοση όμως του πρώτου μέρους του βιβλίου ο δολοφόνος ξαναχτυπά πατώντας πάνω στα γραφόμενα του Πικρού. Όταν η αστυνομία μαθαίνει ότι το βιβλίο είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας με τον δολοφόνο απαιτεί την συνεργασία του Πικρού, ξεκινώντας έτσι ένα κυνήγι περίεργο και συνάμα γοητευτικό. Δεν θα γράψω άλλα για την υπόθεση γιατί δεν θέλω να προδώσω τα μυστικά της ιστορίας.
Η πλοκή του βιβλίου είναι ενδιαφέρουσα και αρκετά διαφορετική από άλλα αστυνομικά βιβλία. Το ότι ο δολοφόνος ακολουθεί έναν οδηγό φόνων για να διαπράξει τα εγκλήματα του είναι κάτι που πρώτη φορά συναντώ. Οι χαρακτήρες είναι άρτια δομημένοι. Ειδικά ο πρωταγωνιστής σου ξυπνά τα προστατευτικά σου ένστικτα. Θες να τον σώσεις από τον εαυτό του και την δίνη στην οποία στροβιλίζεται μετά από την τραγωδία που τον χτύπησε. Η ιστορία του πρωταγωνιστή προσθέτει στην πλοκή, και δικαιολογεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Πικρός. Επίσης για εμάς που διαβάσαμε το πρώτο βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι απέγινε ο πρωταγωνιστής μετά από όσα πέρασε. Η γραφή του κ. Γκόλτσου είναι στρωτή χωρίς περιττά στολίδια. Εν ολίγοις το βιβλίο διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις ενός καλού αστυνομικού και διαβάζεται απνευστί. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Ο ήρωας του βιβλίου είναι ο Αλκιβιάδης Πικρός, συγγραφέας στο επάγγελμα που μετά από μια προσωπική τραγωδία έχει αποτραβηχτεί από όλους, δεν δουλεύει και είναι στα όρια της χρεοκοπίας. Μέχρι που ο εκδότης του, του χτυπά την πόρτα με μια περίεργη πρόταση κατόπιν αιτήματος από έναν «ενθουσιώδη αναγνώστη». Ο Πικρός αναλαμβάνει να γράψει για αυτόν τον αναγνώστη ένα μυθιστόρημα ρεπλίκα ενός πραγματικού εγκλήματος που έγινε πριν μερικούς μήνες και είναι ανεξιχνίαστο. Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας πρέπει να δει άλλες παραμέτρους από αυτές που εξετάζει η αστυνομία και να προσπαθήσει να βρει την λύση. Μετά την παράδοση όμως του πρώτου μέρους του βιβλίου ο δολοφόνος ξαναχτυπά πατώντας πάνω στα γραφόμενα του Πικρού. Όταν η αστυνομία μαθαίνει ότι το βιβλίο είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας με τον δολοφόνο απαιτεί την συνεργασία του Πικρού, ξεκινώντας έτσι ένα κυνήγι περίεργο και συνάμα γοητευτικό. Δεν θα γράψω άλλα για την υπόθεση γιατί δεν θέλω να προδώσω τα μυστικά της ιστορίας.
Η πλοκή του βιβλίου είναι ενδιαφέρουσα και αρκετά διαφορετική από άλλα αστυνομικά βιβλία. Το ότι ο δολοφόνος ακολουθεί έναν οδηγό φόνων για να διαπράξει τα εγκλήματα του είναι κάτι που πρώτη φορά συναντώ. Οι χαρακτήρες είναι άρτια δομημένοι. Ειδικά ο πρωταγωνιστής σου ξυπνά τα προστατευτικά σου ένστικτα. Θες να τον σώσεις από τον εαυτό του και την δίνη στην οποία στροβιλίζεται μετά από την τραγωδία που τον χτύπησε. Η ιστορία του πρωταγωνιστή προσθέτει στην πλοκή, και δικαιολογεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Πικρός. Επίσης για εμάς που διαβάσαμε το πρώτο βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι απέγινε ο πρωταγωνιστής μετά από όσα πέρασε. Η γραφή του κ. Γκόλτσου είναι στρωτή χωρίς περιττά στολίδια. Εν ολίγοις το βιβλίο διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις ενός καλού αστυνομικού και διαβάζεται απνευστί. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!
July 14, 2019
https://dominicamat.blogspot.com/2019...
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 3.5/5
Επιστροφή λοιπόν στις βιβλιοπροτάσεις αστυνομικών βιβλίων με το νέο βιβλίο του συγγραφέα κυρίου Αντώνη Γκόλτσου με τίτλο ''ΟΔΗΓΟΣ ΦΟΝΩΝ'' που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Αρχικά να σας μιλήσω για τον ιδιαίτερο τίτλο του. Γνωρίζουμε την ύπαρξη διαφόρων έντυπων οδηγών που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία,σε περίπτερα κι αλλού που αφορούν ταξίδια,σπουδές κ.α. αλλά οδηγό φόνων για να είμαι ειλικρινής πρώτη φορά ακούω! Εδώ πιστεύω ότι ο συγγραφέας ήδη έχει τραβήξει την προσοχή του αναγνωστικού κοινού. Σίγουρα οι αναγνώστες θα θέλουν να μάθουν περί τίνος πρόκειται.
Ας συνεχίσουμε τώρα με την γραφή,την σκιαγράφηση των χαρακτήρων καί την πλοκή της ιστορίας.
Το βιβλίο είναι καλογραμμένο με άρτια δομή,μεστή ιστορία καί πολύ καλή χρήση της γλώσσας που δεν νομίζω να χρήζει περαιτέρω ανάλυσης. Είναι σίγουρα ευκολοδιάβαστο καί έχει ομαλή συνεχιζόμενη ροή κατά την διάρκεια της ανάγνωσης.
Οι χαρακτήρες είναι πολλοί καί διαφορετικοί μεταξύ τους. Από απλοί καθημερινοί έως πιο αυστηροί καί πλούσιοι. Τόσο αντίθετοι καί τόσο ταιριαστοί ταυτόχρονα δίνουν νόημα με την ύπαρξη τους μέσα στην ιστορία. Καθένας θα προσθέσει το λιθαράκι του για να χτιστεί η υπόθεση. Εμένα μου άρεσε αρκετά η σκιαγράφηση του κεντρικού ήρωα-συγγραφέα. Με ανάλογο τρόπο θα τον φανταζόμουνα κι εγώ. Ίσως να δημιουργήθηκε έτσι ώστε να τονιστεί η κατάσταση στην οποία βρισκόταν όταν ανέλαβε να γράψει το βιβλίο.
Πάμε τώρα στην πλοκή. Ένας συγγραφέας σχεδόν στα όρια της φτώχειας δέχεται μία πολύ ενδιαφέρουσα καί άκρως δελεαστική από άποψη χρημάτων πρόταση για συγγραφή ενός αστυνομικού βιβλίου. Τί γίνεται όμως όταν ο μοναδικός αναγνώστης-αποδέκτης του βιβλίου πράττει όσα αναφέρονται μέσα; Πώς θα ανατραπεί το σκηνικό καί θα σταματήσει η δράση του; Μέχρι που θα φτάσει; Άραγε από ποιόν θα δοθεί το τέλος;
Εγώ για να είμαι ειλικρινής ήθελα λίγο παραπάνω αγωνία καί σασπένς διαβάζοντας το βιβλίο καθώς κι ένα πιο ξεκάθαρο τέλος γιατί μπερδεύτηκα κάπως. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είναι ένα κακό βιβλίο(για μένα είναι μέτριο προς καλό).
Αξίζει να του δώσετε μία ευκαιρία. Τα γούστα στο διάβασμα είναι πάντα υποκειμενικά καί τα βιβλία πρέπει να μας καλύπτουν όλους τους αναγνώστες.
Καλές σας αναγνώσεις!
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 3.5/5
Επιστροφή λοιπόν στις βιβλιοπροτάσεις αστυνομικών βιβλίων με το νέο βιβλίο του συγγραφέα κυρίου Αντώνη Γκόλτσου με τίτλο ''ΟΔΗΓΟΣ ΦΟΝΩΝ'' που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Αρχικά να σας μιλήσω για τον ιδιαίτερο τίτλο του. Γνωρίζουμε την ύπαρξη διαφόρων έντυπων οδηγών που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία,σε περίπτερα κι αλλού που αφορούν ταξίδια,σπουδές κ.α. αλλά οδηγό φόνων για να είμαι ειλικρινής πρώτη φορά ακούω! Εδώ πιστεύω ότι ο συγγραφέας ήδη έχει τραβήξει την προσοχή του αναγνωστικού κοινού. Σίγουρα οι αναγνώστες θα θέλουν να μάθουν περί τίνος πρόκειται.
Ας συνεχίσουμε τώρα με την γραφή,την σκιαγράφηση των χαρακτήρων καί την πλοκή της ιστορίας.
Το βιβλίο είναι καλογραμμένο με άρτια δομή,μεστή ιστορία καί πολύ καλή χρήση της γλώσσας που δεν νομίζω να χρήζει περαιτέρω ανάλυσης. Είναι σίγουρα ευκολοδιάβαστο καί έχει ομαλή συνεχιζόμενη ροή κατά την διάρκεια της ανάγνωσης.
Οι χαρακτήρες είναι πολλοί καί διαφορετικοί μεταξύ τους. Από απλοί καθημερινοί έως πιο αυστηροί καί πλούσιοι. Τόσο αντίθετοι καί τόσο ταιριαστοί ταυτόχρονα δίνουν νόημα με την ύπαρξη τους μέσα στην ιστορία. Καθένας θα προσθέσει το λιθαράκι του για να χτιστεί η υπόθεση. Εμένα μου άρεσε αρκετά η σκιαγράφηση του κεντρικού ήρωα-συγγραφέα. Με ανάλογο τρόπο θα τον φανταζόμουνα κι εγώ. Ίσως να δημιουργήθηκε έτσι ώστε να τονιστεί η κατάσταση στην οποία βρισκόταν όταν ανέλαβε να γράψει το βιβλίο.
Πάμε τώρα στην πλοκή. Ένας συγγραφέας σχεδόν στα όρια της φτώχειας δέχεται μία πολύ ενδιαφέρουσα καί άκρως δελεαστική από άποψη χρημάτων πρόταση για συγγραφή ενός αστυνομικού βιβλίου. Τί γίνεται όμως όταν ο μοναδικός αναγνώστης-αποδέκτης του βιβλίου πράττει όσα αναφέρονται μέσα; Πώς θα ανατραπεί το σκηνικό καί θα σταματήσει η δράση του; Μέχρι που θα φτάσει; Άραγε από ποιόν θα δοθεί το τέλος;
Εγώ για να είμαι ειλικρινής ήθελα λίγο παραπάνω αγωνία καί σασπένς διαβάζοντας το βιβλίο καθώς κι ένα πιο ξεκάθαρο τέλος γιατί μπερδεύτηκα κάπως. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είναι ένα κακό βιβλίο(για μένα είναι μέτριο προς καλό).
Αξίζει να του δώσετε μία ευκαιρία. Τα γούστα στο διάβασμα είναι πάντα υποκειμενικά καί τα βιβλία πρέπει να μας καλύπτουν όλους τους αναγνώστες.
Καλές σας αναγνώσεις!
January 12, 2020
Μεγάλο μέρος του βιβλίου αναφέρεται σε μια υπόθεση που προηγείτο αυτού και που καμία σύνδεση δεν έχει με το τωρινό. Στη συνέχεια....
Displaying 1 - 12 of 12 reviews