Παραπλάνηση

Αστυνόμος Τρύπη #5

by Γρηγόρης Αζαριάδης

Ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων με την καριέρα του να ακολουθεί μια συνεχόμενα φθίνουσα πορεία προς την καταστροφή έρχεται σε επαφή με μια ψυχολόγο, με στόχο να τον βοηθήσει να γράψει ένα συγκλονιστικό, ρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα, που θα του εξασφαλίσει τεράστια εμπορική επιτυχία και θα τον ξαναφέρει στην κορυφή της σύγχρονης αστυνομικής σκηνής. Όταν στον δρόμο του βρεθεί το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας από το οποίο θα έχει αφαιρεθεί η καρδιά θα ενεργοποιηθεί αμέσως και θα αρχίσει να γράφει το αστυνομικό μυθιστόρημα που ονειρεύεται.

480 pages, Paperback

First published January 1, 2020

About the author

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα. Είναι μέλος της ΕΛΣΑΛ (Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας). ''Το μοτίβο του δολοφόνου'' (Γαβριηλίδης, 2015) είναι το τρίτο του αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχουν προηγηθεί τα βιβλία ''Παλιοί λογαριασμοί'' (Γαβριηλίδης, 2012) και ''Η τελευταία παράσταση της Μαρίνας Φιλίππου'' (Γαβριηλίδης, 2013).

Reviews

[Χρύσα Βασιλείου]

Μάλλον 3,75/5 αστεράκια θα έλεγα, για να είμαι ακριβής, αλλά βάζω τεσσάρι για να διαφοροποιηθεί λίγο από το προηγούμενο, μιας και αυτό εδώ μου άρεσε εμφανώς περισσότερο.


«Παραπλάνηση» τιτλοφορείται το νέο μυθιστόρημα του Γρηγόρη Αζαριάδη, το δεύτερο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με ήρωες την αστυνόμο Τρύπη και την ομάδα της,. Σκοτεινό και ατμοσφαιρικό, προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα ενδιαφέρον mind game και ένα χωρίς ανάσα λογοτεχνικό ταξίδι.

Μετά τις κακές κριτικές για το τελευταίο του βιβλίο, ο συγγραφέας Ιωάννης Πατρίκιος νιώθει την έμπνευση να τον έχει εγκαταλείψει. Θέλοντας να επανακάμψει με κάτι πολύ δυνατό, ψάχνει να βρει ένα φρικιαστικό έγκλημα που θα του δώσει την απαραίτητη έμπνευση για να γράψει. Η Άρτεμις Βάλενταλ είναι μια ψυχολόγος με την οποία έρχεται σε επαφή ο Πατρίκιος, προκειμένου να τον βοηθήσει με τις ιδέες του και το χτίσιμο του ψυχολογικού προφίλ των ηρώων του.
Η μακάβρια εύρεση ενός γυναικείου πτώματος από την αστυνομία, από το οποίο ο δολοφόνος έχει αφαιρέσει την καρδιά, φαίνεται πως ξυπνάει την έμπνευση του συγγραφέα, ο οποίος αρχίζει να γράφει πυρετωδώς. Και με κάθε δολοφονία που ακολουθεί, φαίνεται ότι τροφοδοτείται περισσότερο η φαντασία του Πατρίκιου. Το περίεργο, όμως, είναι ότι στο γραπτό του όχι απλά περιγράφονται οι δολοφονίες και τα θύματα με κάθε λεπτομέρεια, αλλά αυτό γίνεται πριν αυτές συμβούν! Και ενώ ο συγγραφέας αρνείται κάθε κατηγορία, η Βάλενταλ -που έχει αναπτύξει τη δική της εμμονή μαζί του- φοβάται όλο και περισσότερο ότι έχει όντως κάποια ανάμειξη στους φόνους.
Η αστυνόμος Τρύπη και η ομάδα της αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν αυτή την υπόθεση, μία από τις πιο αποτρόπαιες που έχουν αντιμετωπίσει στην καριέρα τους· έχουν να αντιμετωπίσουν έναν αδίστακτο serial killer, που δείχνει να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά τους και να μη σταματά μπροστά σε τίποτα. Τα στοιχεία δεν θα αργήσουν να τους οδηγήσουν και στον συγγραφέα Ιωάννη Πατρίκιο. Είναι πράγματι αυτός ο δολοφόνος των γυναικών ή όλοι τους έχουν μπλεχτεί στα δίχτυα μιας άκρως καλοστημένης παραπλάνησης και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται; Και τι ρόλο παίζει σ’ όλο αυτό μια παράξενη σκιά, που φαίνεται να παρακολουθεί τον δράστη;

Ο συγγραφέας στήνει μια καλοδουλεμένη ιστορία με έντονα νουάρ στοιχεία, αλλά και αμιγώς ελληνικό «αστυνομικό» άρωμα. Μια υπόθεση ζοφερή και σκοτεινή, που συνήθως διαβάζουμε από ξένους εκπροσώπους του είδους και που συμπλέκεται αρμονικά με εκείνα τα -πάντα εκφραστικά- στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητας που χαρακτηρίζουν τα βιβλία του κ. Αζαριάδη και τα κάνουν ακόμα πιο προσιτά στο αναγνωστικό κοινό. Ουσιαστικά, ο συγγραφέας παίζει με τον αναγνώστη ένα παιχνίδι μυαλού που φαίνεται να βρίσκεται συνεχώς στην κόψη του ξυραφιού, ισορροπώντας στα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, με τις συνεχείς εξελίξεις και τις ανατροπές του να αλλάζουν διαρκώς τα δεδομένα. Σε αυτή την ιστορία, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και κανείς δεν είναι αυτό ακριβώς που δείχνει. Καταιγιστική πλοκή, γρήγοροι ρυθμοί και κινηματογραφική ματιά προσθέτουν επίσης στη σφιχτή δομή αυτού του καλοδουλεμένου αινίγματος που ψάχνει τη λύση του.
Οι αναγνώστες που είναι ήδη εξοικειωμένοι με τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα θα συναντήσουν ξανά εδώ τη γνωστή ομάδα του Τμήματος Εγκλημάτων κατά Ζωής, με την αστυνόμο Τρύπη να είναι πάντα επικεφαλής της. Χαρακτήρες που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα της ελληνικής κοινωνίας, διαφορετικές προσωπικότητες με προτερήματα και ελαττώματα που τους κάνουν ανθρώπινους και ρεαλιστικούς, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Όλοι μαζί αποτελούν μια αδιάσπαστη ομάδα, κρίκους της ίδιας αλυσίδας, και στον καθένα δίνεται ο ανάλογος χρόνος και χώρος στην αφήγηση. Οι υπόλοιποι ήρωες που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη υπόθεση από τη μία τροφοδοτούν τους ήδη γνωστούς μας με μπόλικο υλικό για σκέψη και συζήτηση, ενώ από την άλλη με την ξεχωριστή τους προσωπικότητα καταφέρνουν να ιντριγκάρουν τον αναγνώστη, παίζοντας μαζί του ένα ιδιότυπο κρυφτό. Θα συναντήσουν ακόμα οι αναγνώστες εικόνες, ήχους, καταστάσεις, συμπεριφορές και γραφικές φιγούρες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, που τόσο έξυπνα γνωρίζει να συμπεριλαμβάνει στην αμιγώς αστυνομική πλοκή ο συγγραφέας, όπως και κοινωνικά φαινόμενα που μαστίζουν την εποχή μας: το trafficking γυναικών, το μεταναστευτικό, τον κόσμο (και υπόκοσμο) της νύχτας, με τους ιδιαίτερους κανόνες του και τον νόμο της σιωπής… Θέματα που όλοι (ανα)γνωρίζουμε αποτυπώνονται από τον συγγραφέα με πολλές φορές ωμό ρεαλισμό, αλλά και την απαραίτητη διακριτικότητα.
Η αφήγηση εναλλάσσεται κάθε τόσο από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη, με τον Πατρίκιο και τη Βάλενταλ να παίρνουν τη σκυτάλη από την αστυνόμο Τρύπη και τους συνεργάτες της, αλλά και τον δολοφόνο. Καθένας από τους ήρωες παραθέτει τη δική του οπτική, τις πιο μύχιες σκέψεις και τα πιο βαθιά του συναισθήματα. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο τρόπος που το ίδιο γεγονός περιγράφεται με διαφορετικούς τρόπους, το πώς βλέπει ο καθένας όσα συμβαίνουν, πόσες διαφορετικές μεταξύ τους απόψεις αποτυπώνονται από τη συγγραφική πένα, ουσιαστικά δίνοντας ξεχωριστή πνοή, ψυχή, παλμό και φυσικά την απαραίτητη αμεσότητα στον εκάστοτε ήρωα. Επιπλέον ενδιαφέρον παρουσιάζει η αποτύπωση της ψυχολογίας ενός συγγραφέα που επιθυμεί να γράψει το επόμενο best seller από έναν συγγραφέα – ποιος καλύτερος για να ψυχολογήσει εις βάθος έναν… ομότεχνο (έστω και λογοτεχνικό/φανταστικό);

Ο τίτλος του βιβλίου, «Παραπλάνηση», δικαιώνεται από την αρχή ως το τέλος του. Γιατί όχι μόνο οι ήρωες προσπαθούν να παραπλανήσουν σχετικά με τα κίνητρα και τη συμπεριφορά τους, αλλά και ο συγγραφέας να παραπλανήσει τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία στιγμή, κλείνοντάς του συνεχώς το μάτι και διασκεδάζοντας κάθε φορά που εκείνος νομίζει πως έχει βρει τη λύση του γρίφου. Όχι· αυτή έρχεται μόνο όταν ο δημιουργός του το αποφασίσει. Κι έτσι διατηρούνται οι παλμοί στα ύψη και το μυαλό σε εγρήγορση, μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία λέξη.

Η κριτική μου για το βιβλίο και στο site "τοβιβλίο.net" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Παραπλάνηση

[Petroula Triantafyllidou]

Το πρώτο που διαβάζω του συγγραφέα και μου άρεσε πολύ.Ωραία γραφή έξυπνη η ιστορία που σε προκαλεί να μην το αφήσεις το βιβλίο.Θα διαβάσω και άλλα βιβλία του.

[Μαρια Κουλουρη]

«Η καριέρα σου είναι ένα βήμα πριν τον γκρεμό, Ιωάννη. Και αυτό που μου έστειλες μοιάζει ένα βήμα μπροστά…»
Η απόρριψη δείχνει το πρόσωπό της στον συγγραφέα Ιωάννη Πατρίκιο σημαίνοντας την κατακόρυφη πτώση του στο λογοτεχνικό στερέωμα.
Απεγνωσμένα ψάχνει την έμπνευση. Έχει γίνει ο αυτοσκοπός του, η εμμονή του. Ζητά βοήθεια από τη φίλη του Ηλιάνα Πετράκη και εκείνη του συστήνει την ψυχολόγο Άρτεμη Βάλενταλ – φόρος τιμής του Αζαριάδη στους Π. Βαλέε και Άρνε Νταλ -, η οποία τον συμβουλεύει η φρίκη στους φόνους του βιβλίου του να παίζει πρωταρχικό ρόλο.
Ένα παιγνίδι κυριαρχίας αρχίζει ανάμεσα στον συγγραφέα και στην ψυχολόγο, ενώ παράλληλα μια σειρά δολοφονιών συνταράσσει την αθηναϊκή κοινωνία, ενεργοποιεί την ομάδα της Τρύπη και φέρνει την πολυπόθητη έμπνευση στον Ιωάννη Πατρίκιο.
«Ιωάννης Πατρίκιος…» η Τρύπη κοιτάει το σημειωματάριό της
« μου θυμίζει φόρο τιμής προς τον Ζαν Πατρίκ Μανσέτ».
«Σωστή μαντεψιά, αστυνόμε».
Ποιος ή ποιοι κρύβονται πίσω από τις δολοφονίες; Ποια είναι η σκιά που ακολουθεί τα βήματα του/των δολοφόνων; Θα οδηγηθεί στη λύση του μυστηρίου που περιβάλλει τους ειδεχθείς φόνους η ομάδα της Τρύπη; Θα αποδοθεί η περιβόητη κάθαρση/τιμωρία; Και με ποιον τρόπο; Ή μήπως όχι; Και αν ναι, από ποιον;


Ένα παιγνίδι του νου, ένα mind game με το μυαλό του αναγνώστη, με δυσδιάκριτα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού, είναι η Παραπλάνηση δικαιώνοντας απόλυτα τον τίτλο. Είναι μια ιστορία που στηρίζεται από μια δυνατή πλοκή, τρέχει με έναν καταιγιστικό ρυθμό - διακοπτόμενο από διαρκείς ανατροπές, δουλεμένες τέλεια και όχι τοποθετημένες στην ιστορία, απλώς για να υπάρχουν - .
Το σκηνικό, σκοτεινό, κινηματογραφικό, είναι κατάλληλο για να υποδεχτεί τους ήρωες του βιβλίου που, με τους καλοδουλεμένους χαρακτήρες δίνουν μια ρεαλιστική απεικόνιση και εκείνη με τη σειρά της, ανάλογα με τις καμπές της ιστορίας, γίνεται πότε σκληρή και βίαιη, πότε ερωτική – φτάνοντας στα όρια του σεξισμού χωρίς ωστόσο να τα ξεπερνά, άλλωστε ένα έντονο χαρακτηριστικό του νουάρ κόσμου των μυθιστορημάτων δεν είναι κι αυτό; -.
Οι πρωταγωνιστές πλαισιώνονται από ήρωες που στέκονται με τη δική τους ιστορία κοντά τους, χωρίς το ένδυμα του κομπάρσου ούτε για μια στιγμή, στοιχείο, αναντίρρητα, επιτυχημένο του συγγραφέα.
Σκληρές οι ιστορίες τους έρχονται και υφαίνουν μια αποπνικτική αίσθηση γύρω από την εξίσου σκληρή κεντρική υπόθεση, με τον συγγραφέα να δίνει ανάσες στους αναγνώστες του – ανάσες χιούμορ, είτε αυτό είναι σαρκαστικό, είτε αυτοσαρκαστικό, είτε σατυρικό, είτε είναι μέρος της καθημερινότητας μιας κάστας επαγγελματιών – εν προκειμένω των αστυνομικών. Ανάσες παιγνιδιάρικες με τη χρήση ιδιαιτέρων επιθέτων ή διαφοροποιήσεις άλλων ονομάτων. Ανάσες που κρύβουν μικρές ευαισθησίες, και σίγουρα δεν χαρακτηρίζονται σαν περιττές εκφράσεις λυρισμού. Άλλωστε ποιος είπε ότι τα σκληρά αστυνομικά μυθιστορήματα πρέπει να στερούνται λυρικών στοιχείων; Ποιος ορίζει ότι ο λυρισμός είναι προνόμιο μιας κατηγορίας μυθιστορίας;
Οι ανάσες, φυσικά, - στοιχείο δυνατό από τις τραγωδίες ακόμη, έως και τα σύγχρονα μυθιστορήματα - θέλουν τεχνική δεξιότητα κάτι που ο Γρηγόρης Αζαριάδης διαθέτει.
Οι αναφορές στο τράφικινγκ, στο μεταναστευτικό, στα μυστικά, άγρια μονοπάτια της νύχτας, αλλά και γενικότερα στην κοινωνία είναι αισθητές και σ΄αυτό το μυθιστόρημα του συγγραφέα, αν και σε μικρότερο βαθμό απ΄ότι στους Παλιούς Λογαριασμούς ή στο μοτίβο του Δολοφόνου.
«Η Τρύπη βγαίνει από τη ΓΑΔΑ. Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας αφομοιώνεται γρήγορα στο βουβό πλήθος των μοναχικών ανθρώπων που φλερτάρουν επικίνδυνα με την κατάθλιψη και περπατάνε βιαστικοί να επιστρέψουν στην απατηλή ψευδαίσθηση της ασφάλειας των μίζερων μικροαστικών φυλακών που υψώνουν απόρθητα τείχη γύρω τους. Και το χειρότερο είναι ότι αρχίζουν να τα αγαπούν ολοένα και περισσότερο, νιώθοντας σταδιακά ισχυρότερη την επίδραση του ΄΄συνδρόμου της Στοκχόλμης΄΄ για την κοινωνία της εκμετάλλευσης που τους απήγαγε και τους εγκλώβισε μέσα σ΄αυτές τις φυλακές».

Μέσα από την ιστορία διαφαίνεται και η αγωνία για τη συνέχεια της καριέρας ενός συγγραφέα, ο πόθος για το κράτημα στην κορυφή, το άγχος για την έλλειψη ή την αναζήτηση της έμπνευσης.
«Η καριέρα του φίλτατου Πατρίκιου είχε βρει τη θέση της στο νεκροταφείο των Ασήμαντων Λογοτεχνών».
Κάτι ανάλογο είχα συναντήσει στο μυθιστόρημα του Ζοέλ Ντικέρ «Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ», μόνο που εκεί ο συγγραφέας προβάλλει το σύστημα με τους εκδότες, το μάρκετινγκ και το κυνήγι του best seller.

Τέλος, αξίζει να σταθούμε στην αφηγηματική ικανότητα του συγγραφέα, ακριβώς γιατί είθισται (;) να μην δίνουμε την πρέπουσα σημασία όταν διαβάζουμε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.
Ο Αζαριάδης έχει πετύχει να δώσει ένα άρτιο, τεχνικά, κείμενο με τις εναλλαγές στους χρόνους, με τις εναλλαγές από πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη γραφή, με τη σωστή χρήση ενεστώτα και την πολλαπλή εστίαση – πχ η διαφορετική μαρτυρία του ίδιου γεγονότος από την Βάλενταλ και τον Πατρίκιο-, που προσδίδει μια πνοή προσωπικής μαρτυρίας, δίνει την αμεσότητα που τόσο δύσκολο είναι να επιτευχθεί, προσδίδει μια αληθοφάνεια και αποκτά έναν εξομολογητικό χαρακτήρα. Έχει πετύχει να δώσει ένα ευφυές, πολύπλευρο στόρι, με σφιχτή δομή, σασπένς και ατμόσφαιρα.
Έχει πετύχει να συνδυάσει ένα page turner με νουάρ αισθητική, με τα χαρακτηριστικά εκείνα του μαύρου μυθιστορήματος που η εξιχνίαση των εγκλημάτων δεν αρκεί να έχει τον πρωταρχικό ρόλο, με εκείνα του ψυχολογικού θρίλερ και της σκανδιναβικής σχολής. Ο κίνδυνος συνύπαρξης όλων αυτών των πρωταρχικών στοιχείων ήταν μεγάλος, αλλά στην περίπτωση της Παραπλάνησης δεν καταλήγουν σε μπούμερανγκ, δεν είναι μια μίξη αδιάφορη, αλλά λειτουργούν σαν ένα σφιχτό δομικό υλικό δίνοντας το άρτιο αποτέλεσμα που προανέφερα.
Φράση που συγκράτησα :
Οι συγγραφείς είναι μόνιμοι κάτοικοι μιας περιοχής στα σύνορα της χώρας της φαντασίας και της χώρας της πραγματικότητας, όπου ζουν υπό καθεστώς παράξενης ισορροπίας.

[Χρήστος Γιαννάκενας]

Είχα την χαρά να διαβάσω από τους πρώτους το νέο αστυνομικό θρίλερ του Γρηγόρη Αζαριάδη και να γράψω αναλυτικά την άποψή μου στον Ελευθερό Τύπο. Ένα εξαιρετικό βιβλίο που σε κάνει μέρος ενός εφιαλτικού mind-game και δεν σε κοροϊδεύει με τις εύκολες λύσεις.

[Vicky Ziliaskopoulou]

Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι το βρήκα καλύτερο απ’ ότι περίμενα. Μου άρεσε που οι βασικοί πρωταγωνιστές ήταν όλοι ψυχικά ασθενείς με ασθένεια που οφείλεται σε άσχημα γεγονότα που έζησαν στο παρελθόν. Μπράβο στον συγγραφέα επίσης για τον τρόπο με τον οποίο περιγράφει τα γεγονότα που συνέβαιναν στη ζωή των γυναικών πρωταγωνιστριών και τις οδήγησαν να διαμορφώσουν το χαρακτήρα με τον οποίο εμφανίζονται στο βιβλίο. Πιστεύω ότι έχει βάλει ένα σοβαρό λιθαράκι στο να περάσει τα μηνύματα που πρέπει.
Δεν είναι γρήγορη η εξέλιξη της πλοκής στο βιβλίο, είναι όμως πολύ απρόβλεπτη. Διάβαζα τις τελευταίες σελίδες και ακόμη δεν ήμουν σίγουρη για τον τρόπο με τον οποίο θα κλείσει την ιστορία ο συγγραφέας. Τι λέω, ούτε καν τώρα που το τελείωσα δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα σωστά τι έγινε στο τέλος… Οπότε ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα για αυτό. Σίγουρα ο τίτλος «Παραπλάνηση» είναι εξαιρετικά πετυχημένος, εμένα σίγουρα κατάφερε να με παραπλανήσει.
Βρήκα επίσης πολύ εμπνευσμένα τα ονόματα που χρησιμοποίησε. Εμφανίζονται στο βιβλίο πάρα πολλά άτομα, αρκετά από αυτά μόνο για μια γραμμή, αλλά όλα παίζουν ρόλο στην πλοκή και σε όλα έχει δοθεί ένα πολύ ωραίο ονοματεπώνυμο. Ειδικά σε κάποια σημεία ευθύμησα με τα βασισμένα στην ελληνική μυθολογία ονοματεπώνυμα κάποιων από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες.
Γενικά, να πω ότι χάρηκα που το διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο, παρατηρώ ότι η νέα γενιά ελλήνων συγγραφέων κάνει πολύ σημαντικά βήματα στην αστυνομική λογοτεχνία και υπάρχει πολύ ταλέντο σε αυτά τα νέα παιδιά.

[Myrto]

Τώρα σοβαρά; Όταν γράφει στο εξώφυλλο "μια περιπέτεια της αστυνόμου Τρύπη"", τι ακριβώς έκανε η αστυνόμος στο βιβλίο; Εκτός από το να πίνει "καφέ Τρύπη"; Αστυνομικό (μάλλον) με σεξ, βία και αίμα, χωρίς ουσία, χωρίς εξυπνάδα, χωρίς κανένα νόημα. Διάβαζα, διάβαζα, ελπίζοντας πως κάπου θα βρει το δρόμο του. Απογοήτευση από την αρχή ως το τέλος. Λυπάμαι (που έχασα το χρόνο μου - είχα πολύ καλύτερα πράγματα να κανω).

[Athena]

Ναι, λοιπόν, μπορώ να το πω: Μου άρεσε. Αν και στην αρχή του βιβλίου πάγωσα με τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο συγγραφέας. Για να μην παρεξηγηθώ θαυμάζω τους ανθρώπους που γνωρίζουν καλά την ελληνική γλώσσα, αλλά οι περιγραφές του, κυρίως στην αρχή του βιβλίου, μου φάνηκαν υπερβολικές. (Μα "πτωματιαία σήψη"; Σοβαρά τώρα;)Αλλά το γεγονός αυτό δεν με απέτρεψε από το ευχαριστηθώ ένα καλό και πρωτότυπο αστυνομικό μυθιστόρημα. Μπράβο στον συγγραφέα , μια πολύ καλή ιστορία. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται: "Μήπως έχεις αρχίσει να επαναλαμβάνεται;" Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ και στην επόμενη σελίδα είχε σταματήσει η επανάληψη και ο συγγραφέας "είχε αλλάξει κεφάλαιο". Σαν να το ήξερε. Τέλος, ένα ακόμα χαρακτηριστικό του μυθιστορήματος που μου άρεσε ήταν η αυτοαναφορικότητα. Οι ήρωες συζητούν γύρω από τα αστυνομικά μυθιστορήματα και κάνουν σκέψεις που και εμείς, οι απλοί αναγνώστες αστυνομικής λογοτεχνίας, κάνουμε. Ο Αζαριάδης φαίνεται να ξέρει τι θέλει ο αναγνώστης και τελικά καταφέρνει να του το δώσει. Και πάλι μπράβο!

[Alexko]

Το βιβλίο αυτό είναι γελοίο σε σημεία και απαράδεκτο σε άλλα. Οι άντρες χαρακτήρες είναι όλοι "μεσήλικες", τα νεαρά κορίτσια είναι "τσουλάκια"/"νυμφίδια", η πλειοψηφία των γυναικείων χαρακτήρων έχουν "πλούσιο στήθος", "νευρώδες και καλογυμνασμένο κορμί" (αυτό εμφανίζεται αυτολεξεί 3 φορές σε 3 χαρακτήρες) και φορούν στενά φορέματα ή "ασφυκτικά σορτσάκια". Στις σέξυ σαραντάρες περιλαμβάνονται η αστυνόμος Τρύπη και η ιατροδικάστης. Η ηρωίδα κάνει δηλώσεις τύπου "ο ιδρώτας έτρεχε στο γυμνό μου στήθος", "κοίταζε τους προκλητικούς γλουτούς μου μέσα από το σορτσάκι". Αυτό δεν είναι noir κύριε Αζαριάδη είναι μπανιστήρι.

Το χειρότερο όμως είναι ότι οι περιγραφές έφηβων κοριτσιών που βιάζονται από πατριούς/μεσήλικες δεν αποδίδουν την φρίκη μιας τέτοιας στιγμής αλλά αποτυπώνονται αισθησιακά με βιαστές να "μυρίζουν λεβάντα".

Τέλος η ηρωίδα με τους προκλητικούς γλουτούς δέχεται επίθεση για βιασμό που κάποιος αποτρέπει και στην επόμενη παράγραφο χαϊδεύει τον συνοδό της όλο νόημα. Αφού μόλις γλύτωσε τον βιασμό.... Εννοείται ότι υπάρχουν και Σέρβες, Ουκρανές και Ρωσσίδες καλλονές αλλά και 3-4 λεσβίες για να ολοκληρωθεί το κονσεπτ ενώ τα κορίτσια που βιάζονται είναι για να εκπληρώσουν "σκληρές" φαντασιώσεις των βιαστών.

Καλά ο κος Αζαριάδης είναι ένας "μεσήλικας" που βλέπει τις γυναίκες ως καρικατούρες προς τέρψιν του ανδρικού φύλου, έγραψε το βιβλίο του για να αποτυπώσει απωθημένα και φαντασιώσεις του. Τόσο καταλαβαίνει. Οι κάμποσες κυρίες που συνέβαλαν σε αυτό το βιβλίο, οι άνθρωποι στο Μεταίχμιο δεν του μίλησαν;;;; Απογοητεύτηκα από το Μεταίχμιο που εκδίδει τέτοια βιβλία και τις γυναίκες που συνέβαλαν.

Ενδεικτικά "Οι δύο φλογερές πρωταγωνίστριες χορεύουν αισθησιακά το τελευταίο θανατηφόρο ταγκό"... ήμαρτον

[Maria Theodosiou]

..... με κούρασε πάρα πολύ. Προσπερνούσα ολόκληρες παραγράφους για να το τελειώσω. Πολυυυ περιγραφικό χωρίς λόγο πολλές φορές. Απογοήτευση. Και τα ονόματα που έδωσε σε όλους τους χαρακτήρες τελείως ανόητα.

[Eirini Papadima]

Δυστυχώς απογοητευτικό.
Ήλπιζα πως η επιμέλεια κάπως θα το σώσει, αλλά "παραπλανήθηκα".
Νομίζω πως καλό θα ήταν να μη γράφει πλέον ο κύριος Αζαριάδης, εκτίθεται με όλο και χειρότερα και πιο ανέμπνευστα γραπτά...

[Joanna]

Εξαιρετικά παραπλανητικό από την αρχή μέχρι το τέλος
Ένα βιβλίο με έντονη κιλκί και έντονο ερωτισμό που κρατάει αμίωτο του ενδιαφέρον μέχρι το τέλος

[Pelio Papadia]

3,5. Ας αρχίσω από τα θετικά. Ωραία ιδέα, πρωτότυπα αποτυπωμένη, με υποδόριο χιούμορ, έξυπνες αυτοαναφορικότητες, πλοκή και ρυθμό που δε σε αφήνει να αφήσεις το βιβλίο και... κυριολεκτικά παραπλανητικό τέλος. Συνδυασμός noir παλαιάς κοπής, σκανδιναβικού crime, ψυχολογικού θρίλερ και ολίγον splatter, που προσωπικά, γουστάροντας και τα τέσσερα είδη, μου άρεσε πολύ.

Όμως, με ενόχλησαν:
- τα ονόματα που επιλέγει ο συγγραφέας για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου [που ενώ θεωρητικά χρησιμοποιούνται με χιούμορ ή ως αναφορές, είναι τελικά απλώς γελοία και χαλούν κάθε τόσο τη ροή]
- αρκετά πραγματολογικά λάθη που θα έπρεπε να έχουν αποφευχθεί
-το άκλιτο του ονόματος "Άρτεμις" [υποθέτω και αυτό, όπως τα ονόματα επιλογή του συγγραφέα, που όμως κλοτσούσε σε κάθε αναφορά] και
-[όχι πάντα, αλλά αρκετές φορές] ο υπέρ το δέον λυρισμός και η πολυλογία.

Το "ανδρικό βλέμμα" που διακατέχει όλο το κείμενο το συγχωρώ, γιατί -καλώς ή κακώς- αποτυπώνει τη σεξιστική πραγματικότητα που μπορεί να μην είναι αρεστή στις γυναίκες, αλλά είναι ακόμα υπαρκτή, ιδιαίτερα στους κύκλους στους οποίους κινούνται οι πρωταγωνιστές.

Για να συνοψίσω: Με μια γερή επιμέλεια [παντελώς απούσα], με σχεδόν πλήρη αλλαγή των ονομάτων που χρησιμοποιούνται, με κόψιμο άχρηστων περιγραφών και γλαφυροτήτων και με διόρθωση μιας σειράς πραγμάτων που δεν "κολλάνε" ή είναι λάθος, το βιβλίο θα ήταν το αριστούργημα που παλεύει να γράψει ο πρωταγωνιστής του, ο Ιωάννης Πατρίκιος.

Τώρα είναι απλά ένα ευχάριστο, ίσως και συναρπαστικό σε ορισμένα σημεία του, page turner, που ναι μεν δε σε αφήνει να το αφήσεις, ιδιαίτερα από τη μέση και έπειτα, αλλά που τελικά σου αφήνει μια ανάμεικτη γεύση, γιατί θα μπορούσε να είναι σαφώς καλύτερο. Σε κάθε περίπτωση, κάθε φαν της αστυνομικής λογοτεχνίας πρέπει να το διαβάσει και θα του αρέσει.

[Κατερίνα Σταυροπούλου]

Πολύ κάτω του αναμενόμενου. Δεν βρήκα τον λόγο που εκδόθηκε το βιβλίο.

[Maria]

Είπα να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο αφού είδα ότι το πρότειναν αρκετοί αναγνώστες σε γκρουπ που αφορά την αστυνομική λογοτεχνία.

Δεν ξέρω αν αυτό ανέβασε τις προσδοκίες μου, όμως δυστυχώς το βιβλίο δε μου άρεσε καθόλου. Το βρήκα κουραστικό, χωρίς φαντασία, χωρίς ανατροπές, τα ονόματα εντελώς ανέμπνευστα, η πλοκή λίγο χαοτική... Μου πήρε αρκετούς μήνες να το τελειώσω κι αυτό επειδή δε θέλω να παρατάω βιβλία αδιάβαστα (επίσης ήλπιζα πως στην πορεία θα καλυτερέψουν τα πράγματα αλλά φευ).

Δε θα πρότεινα το συγκεκριμένο βιβλίο αν με ρωτούσε κάποιος αλλά δεν αρέσουν τα ίδια σε όλους.

[Κώστας Χρήστου]

Άλλο ένα προϊόν αντιγραφής γνωστών βιβλίων και πασίγνωστης σειράς που έπαιζε μέχρι πρόσφατα στο Star (ούτε τα προσχήματα πια)...
Ο Αζαριάδης είναι η ένοχή μου απόλαυση, ειλικρινά, κάθε φορά βρίσκει έναν καινούργιο τρόπο να με απογοητεύσει. Νομίζω ότι πρόκειται για ό,τι χειρότερο έχει γράψει ποτέ. Αντιστρόφως ανάλογη η ποιότητας της γραφής του με την περασμένη ηλικία του.

[Belladonna Flemming]

Αν υπήρχε μηδέν θα έβαζα αυτο. Το χειρότερο βιβλίο που διάβασα το 2021 αλλά και εδώ και πολλά χρόνια. Σεξιστικός λόγος, ενοχλητικά παρωχημενη γλώσσα σε αντιπαραβολη με λέξεις από Αννιτα Πανια. Εμμονή σε επανάληψη φράσεων που του άρεσαν πολύ όπως φαίνεται. ( η νεράιδα της αστυνομικής λογοτεχνίας, πραγματικά ξερνάω). Ένας ξεμωραμένος λιγουρης. Δεν άφησε καθόλου χώρο να ασχοληθώ με την υπόθεση

[ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ]

Πλήρης απογοήτευση
Κουράστηκα να πιέζω τον εαυτό μου να το ολοκληρώσει και;;;; Πλήρης απογοήτευση

[Mavra K]

Καθαρόαιμο νουάρ. Καθαρή και κοφτή γραφή, ωραία δομημένοι κι αρκούντως κατεστραμμένοι ήρωες μέσα σε ένα αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο mindgame. Μου άρεσε η μνεία στη λατρεμένη Λίσμπετ Σαλάντερ και γέλασα πολύ με τις επιλογές των ονομάτων των τρίτων προσώπων της ιστορίας: Σκληρός, Μπραντφέρ, Σαλταπίδας, Τρεμούλης, Λοστρόμος, Σκαρτούμπας, Κράνμπερης και πολλά άλλα! 😂😂😂 Γδφ κύριε Αζαριάδη; 😂😂😂

[Bookish Bluestocking]

Έξυπνο, με ανατροπές, ενδιαφέροντα τρόπο ανάπτυξης της πλοκής με αμφιλεγόμενο τέλος. Γέλασα πολύ με τα ονόματα των ηρώων, δεν ξέρω ποιού ιδέα είναι ο δανεισμός ονομάτων από ταινίες και βιβλία. Το αγαπημένο μου ο Γκυ (ντε) Γκαντμπουα, ρόλος του Πήτερ Σελλερς σε κάποιον ροζ πάνθηρα.

[Noni Koun]

Ωραία ιστορία αναπάντεχο τέλος , δεν το περίμενα και έτσι μου άρεσε ακόμα περισσότερο .

[ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ]

Αν και είμαι της παλιάς αγγλικής σχολής,
διάβασα το βιβλίο απνευστί, όπως λένε πολλοί!
Δεν το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου και βάζεις
το μυαλό σου να δουλέψει, προσπαθώντας να
καταλάβεις τι γίνεται και να μην... παραπλανηθείς!
Εξαιρετική όπως πάντα η γραφή, ολοκληρωμένοι
χαρακτήρες και δεμένη πλοκή με γρήγορους ρυθμούς!
Όπως καταλαβαίνετε εμένα μου άρεσε πάρα πολύ,
παρόλο ότι είμαι φαν της Αγκάθας, του Σέρλοκ κλπ.
Σαν απλός αναγνώστης, όπως και όλοι μας, θέλω
το βιβλίο να με κρατάει, να μη με κουράζει με περιττές
περιγραφές και να έχει να πει κάτι διαφορετικό και όχι
χιλιοειπωμένο! Πολλά πολυδιαφημισμένα βιβλία,
όπως έγραψα σε μια συνέντευξη, χρησιμοποιούν
ευρήματα άλλων συγγραφέων και τα πλασάρουν για
δικά τους. Ίσως να απευθύνονται σε νέους αναγνώστες,
δεν ξέρω. Δεν είμαι κριτικός, απλά διαβάζω πολύ!
Η "Παραπλάνηση" είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο και
σαν απλός αναγνώστης, όπως προανέφερα,
το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις
της Αστυνομικής λογοτεχνίας και όχι μόνο!

[Γιώργος Σταφυλάς]

''Εκείνο που εχει σημασία ειναι να τελειώσουμε το μυθιστόρημα''

Αν και το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ειναι ακριβως το στυλ μου μπορω να πω οτι πρόκειται για ευφυέστατο βιβλίο που παράλληλα ειναι και πολυ δύσκολο τεχνικά. Η υπόθεση του ειμαι βεβαιος οτι θα ενθουσιάσει πολυ κοσμο, ειδικά το τριτο και το τέταρτο μερος που εχουν καταιγιστική δραση και συνεχείς εκπλήξεις. Επειδή παραβρέθηκα στην παρουσίαση που έκανε ο συγγραφεας ( δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει άλλη λόγω της καταστασης) και έδωσα προσοχή σε όσα είπε, θεωρω οτι πράγματι αυτο το μυθιστόρημα αν δεν γραφόταν απο Ελληνα αλλα από κάποιον ξένο, κάποιον Σκανδιναβό, ας πουμε, θα μπορούσε να κάνει διεθνή καριέρα με τρελές πωλήσεις. Ας είναι όμως, κι έτσι ακόμα είμαι βέβαιος οτι θα αρέσει σε πολυ κοσμο. Τέλος - και αυτο θα το καταλάβουν οσοι το διαβάσουν- δεν πιστεύω οτι οι ήρωες αυτονομούνται. Τα νήματα τα κινεί αυτός που γραφει...

[Μαριάνθη Πούλιου]

Πολύ ωραίο βιβλίο! Ωραία ροή, ευφάνταστη υπόθεση μικρά κεφάλαια. Έλεγα άλλο ένα και θα σταματήσω για σήμερα και μετά άλλο ένα και άλλο ένα και κάπως έτσι δεν ήθελα να σταματήσω μέχρι να τελειώσει. Οι δεύτερες σκέψεις για τον ένοχο παραμένουν εκεί μέχρι το τέλος του. Προσωπικότητες σκιώδεις γεμάτες συμπλέγματα, τραύματα του παρελθόντος και η απελπισμένη ανάγκη ενός συγγραφέα που η καριέρα του παίρνει την κατιούσα για μια ωμή και ρεαλιστική ιστορία που θα τον αποθεώσει ξανά καθοδηγούν τη σκέψη και τις πράξεις τους. Τόσο ξένοι μεταξύ τους και τόσο συνδεδεμένοι. Και εκεί στο κυνήγι του μανιακού δολοφόνου η Τρύπη με τη μοναδική ομάδα της. Ποιος ορίζει όμως το τέλος μιας ιστορίας άραγε ο συγγραφέας ή ο αυτονομημένος ήρωας;;; Και το τέλος ενός εγκλήματος ο έγκληματίας ή ο αστυνομικός;;; Και στο τέλος τέλος υπάρχει άραγε πραγματικά το τέλος της ιστορίας;;;

[Yanper]

Ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον συγγραφέα και μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Η υπόθεση ενδιαφέρουσα, η πλοκή απρόβλεπτη ισορροπεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Αυτά που δεν μου άρεσαν ήταν η περιγραφή του ίδιου γεγονότος από διαφορετικά πρόσωπα, που δεν είχαν δα και μεγάλες διαφορές, έτσι που νόμιζες ότι διάβαζες πάλι την ίδια σκηνή. Μου φάνηκε λίγο υπερφορτωμένο με παρομοιώσεις και λυρισμό για αστυνομικό μυθιστόρημα, η δε ονοματολογία των δευτερευόντων προσώπων μου θύμισε λίγο σάτιρα. Τέλος ο τίτλος του βιβλίου, κατά την άποψή μου, είναι από τις λίγες περιπτώσεις που είναι τόσο αντιπροσωπευτικός της υπόθεσης. Αν δεν ήταν αυτά τα σημεία θα του έδινα 4 αστεράκια, τώρα του δίνω 3,5 και αφήνω την στρογγυλοποίηση της μισής μονάδας υπέρ του μαθητή, εεε του συγγραφέα.

[Αλέξανδρος Δαμουλιάνος]

Ένα βιβλίο που μας αποκαλύπτει σε όλη την έκτασή της την δυναμική πένα του συγγραφέα. Συνδυάζοντας την παράδοση και τον εκσυχρονισμό της αστυνομικής λογοτεχνίας, ο Κύριος Αζαριάδης καταφέρνει να μας πείσει πως το αστυνομικό μυθιστόρημα και έχει ανανεωθεί και συνεχίζεται με τους ίδιους έξυπνους τρόπους πλοκής. Άλλωστε, ο συγγραφέας με την γραφή του μπορεί να μας παρουσιάζει κάθε φορά, όπως και στην "Παραπλάνηση", ένα πλαίσιο που ξέρουμε κι όμως θέλουμε να ξαναγνωρίσουμε από την δική του πένα. Και αυτό γιατί πάντα θα ανακαλύπτουμε και κάτι νέο, και για το είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας μα και για τον εαυτό μας.

"Παραπλάνηση"
Γρηγόρης Αζαριάδης
Εκδόσεις Μεταίχμιο

[Athanasios Papaioannou]

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα από τον συγκεκριμένο συγγραφέα αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, δυνατή πλοκή με καταιγιστική δράση, συνεχείς ανατροπές μέσα από ένα mind game μεταξύ συγγραφέα και αναγνώστη είναι τα στοιχεία που το συνθέτουν. Ο τίτλος ανταποκρίνεται πραγματικά στο περιεχόμενο. Κερασάκι στην τούρτα, η επιλογή των ονομάτων των πρωταγωνιστών και κομπάρσων του βιβλίου, εμπνευσμένα από το αρχαίο ελληνικό παρελθόν, από σκωπτικά παρατσούκλια και το πρόσφατη και απώτερη ερυθρόλευκη ιστορία...

[Angela]

Η Παραπλάνηση είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Η πλοκή είναι τόσο καλοδουλεμένη και συναρπαστική που δεν επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο μέχρι να το τελειώσεις!
Ο τίτλος του βιβλίου περιγράφει απολύτως την ιστορία καθώς κάθε σημείο της πλοκής σου δίνει την εντύπωση παραπλάνησης: τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται μέχρι και την τελευταία στιγμή!
Σίγουρα θα διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του κύριου Αζαριάδη!

[George]

Πρωτότυπη υπόθεση, ωραία γραφή, αλλά για να το χαρακτηρίσουμε πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα θα έπρεπε να μάθουμε τον/τους δράστη/δράστες των φόνων στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου και όχι πολύ πολύ νωρίτερα. . . Επίσης, τα περισσότερα επώνυμα των "χαρακτήρων " του μυθιστορήματος δεν τα λες και πολύ πετυχημένα. . . Τέλος, οι περισσότεροι γυναικείοι χαρακτήρες του έργου αποτελούν όχι απλώς υποβάθμιση αλλά μάλλον εξευτελισμό του γυναικείου φύλου. . . Δύο αστέρια λίαν επιεικώς. . .

[Anthoula]

Το ευχαριστήθηκα σίγουρα όταν το διάβαζα, όμως χάνει το 5ο αστεράκι γιατί θα θελα να ξέρω σαφώς στο τέλος της ιστορίας ποια ήταν η συνεργός κ ποια αυτή που τελικά επιβίωσε κ πως τα κατάφερε!
Πάντως σίγουρα σαν πλοκή, παίζει με το μυαλό του αναγνώστη, είναι αυτό που σε ιντριγκάρει διαβάζοντας το κ δε θες να το αφήσεις.

[Christina K]

Ωραία γραφή και πολύ καλή ιστορία.Με μπέρδεψε το τέλος γιατί στην ουσία δεν υπήρξε επίσημη λύση ούτε κατάλαβα ποια από τις δύο επιβίωσε.Για μένα υπήρχαν κάποια ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα.Για αυτό το λόγο τέσσερα αντί για πέντε αστέρια.Μια ιστορία της ΤΡΥΠΗ που στην ουσία δεν έμαθε ή εξακρίβωσε την αλήθεια.