Жэтон на метро

by Андрэй Федарэнка

Новы раман Андрэя Федарэнкі «Жэтон на метро» знешне нібыта працягвае прыгодніцкую тэму двух яго папярэдніх кніг, «Афганскай шкатулкі» і «Шчарбатага талера» (паводле апошняга на «Беларусьфільме» зняты тэлевізійны міні-серыял), толькі разлічаны не на падлеткаў, а на дарослых. У межах крымінальнай гісторыі ў рамане арыгінальна разгортваецца вечны сюжэт злачынства і пакарання.

175 pages, Hardcover

Published January 1, 2020

Reviews

[ганя · Rating 4 out of 5]

ну не змог Федарэнка без гэтых сваіх выкрунтасаў, годна!

персанажы сапраўдныя персанажы! нягледзячы на тое, што на пачатку нам ясна даюць знаць, што гэта дэтэктыў, ажно амаль да самага канца не разумееш, у чым загвоздка, у чым той самы прыкол. пры гэтым усім чытаць вельмі цікава. стаўлю падабайку

[Наташа · Rating 5 out of 5]

Цудоўны дэтэктыўны раман, да самой апошняй старонкі застаўляе у напружанні. Цікава чытаць таксама з гістарычнай, палітычнай, культурнай і геаграфічнай кропкі бачання.

[Aleś Karoza · Rating 4 out of 5]

І гэты раман таксама мог бы быць выдатна экранізаваны, гісторыя заблытаная і цікавая, а да таго яшчэ і з двайной развязкай.

[Viktoria · Rating 3 out of 5]

У кнізе шмат дыялогаў, а хацелася, каб адбывалася больш нейкага дзеяння. Час ад часу кніга наводзіла на смутак і жаданне скарэй яе скончыць.
Але развязка аказалася цікавай і непрадказальнай. Ёсць аб чым падумаць.

[Viktoryja · Rating 4 out of 5]

Кручу, вярчу – заблытаць хачу, — прыгаворваў Андрэй Федарэнка, калі пісаў гэтую кніжку.

На мой густ, «Жэтон на мэтро» — цудоўны прыклад жанравай літаратуры на беларускай мове. Кніга мае праўдападобныя час і месца. Яна гучыць у беларускім кантэксьце, але не зацыкліваецца на тым, якія беларусы пакрыўджаныя і няшчасныя. Героі тут проста жывуць, а не думаюць пра лёс Беларусі дзень і ноч. Пры гэтым нам зразумела, чаму менавіта гэтыя героі ў сёньняшняй Беларусі гавораць па-беларуску — і гэта не выглядае як нешта зусім ужо фантастычнае ці як умоўнасьць, якую мы мусім прыняць, каб хоць нешта чытаць па-беларуску. Пахвала гэтай кнігі міжволі стала крытыкай іншых, але «Жэтон на мэтро» сапраўды адчуваўся як глыток сьвежага паветра.

Я выпадкова выбрала гэтую кнігу ў «Камунікаце» (пашана Зьмятру Бартосіку за цудоўную агучку), і калі з простай, магчыма, любоўнай лініі пачало выбудоўвацца напружаньне сапраўднага дэтэктыву — гэта было як сапраўдны атракцыён. Я не магла дачакацца, калі зноў змагу паслухаць кнігу, а напрыканцы толькі і чулася: «Што? Лухта нейкая!» — за якім ішло разумеючае «Ааа…», і потым па коле.

Кніга чытаецца вельмі лёгка, але пры гэтым Федарэнка тонка карыстаецца мовай: апісаньні жывыя, маляўнічыя, алегорыі — трапныя. Некаторыя часткі падаліся мне троху зацягнутымі, але, магчыма, гэта быў мастацкі прыём, каб нарасьціць саспенс.

Агулам, я вельмі раю гэтую кніжку для лянівых летніх вечароў.

[Kate · Rating 4 out of 5]

Досить заплутаний цікавий детектив з багатьма сюжетними лініями. Сподобались думки автора про справжню владу (письменника над героями, над читачами)