What do you think?
Rate this book
Operator 112. Relacja z centrum ratowania życia
Zaczynało się zawsze tak samo.
– Operator 36, w czym mogę pomóc?
Dalsza część rozmowy za każdym razem była wielką niewiadomą. Czy operatora czeka dziesięć minut wysłuchiwania wyzwisk od pijanego mężczyzny? A może właśnie dzwoni zrozpaczona matka, której dziecko odchodzi w jej ramionach? Lub po drugiej stronie jest samobójca, który za moment targnie się na swoje życie?
Roman Klasa przez prawie sześć lat pracował w Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Gdańsku jako operator numeru alarmowego 112. Nigdy nie widział swoich rozmówców, jednak często to właśnie od niego zależał ich dalszy los.
Książka "Operator 112. Relacja z centrum ratowania życia" to poruszająca i szokująca opowieść człowieka, który przez lata był uczestnikiem ludzkich dramatów. Autor wspomina proces rekrutacji do CPR, przywołuje najciekawsze przypadki zgłoszeń na numer 112 i przedstawia realia pracy ludzi, którzy nie są zauważani, mimo że każdego dnia biorą na siebie ogromną odpowiedzialność za ludzkie życie i zdrowie.
– Operator 36, w czym mogę pomóc?
Dalsza część rozmowy za każdym razem była wielką niewiadomą. Czy operatora czeka dziesięć minut wysłuchiwania wyzwisk od pijanego mężczyzny? A może właśnie dzwoni zrozpaczona matka, której dziecko odchodzi w jej ramionach? Lub po drugiej stronie jest samobójca, który za moment targnie się na swoje życie?
Roman Klasa przez prawie sześć lat pracował w Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Gdańsku jako operator numeru alarmowego 112. Nigdy nie widział swoich rozmówców, jednak często to właśnie od niego zależał ich dalszy los.
Książka "Operator 112. Relacja z centrum ratowania życia" to poruszająca i szokująca opowieść człowieka, który przez lata był uczestnikiem ludzkich dramatów. Autor wspomina proces rekrutacji do CPR, przywołuje najciekawsze przypadki zgłoszeń na numer 112 i przedstawia realia pracy ludzi, którzy nie są zauważani, mimo że każdego dnia biorą na siebie ogromną odpowiedzialność za ludzkie życie i zdrowie.
264 pages, Paperback
First published April 15, 2020
13 people are currently reading
166 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 112 reviews
May 21, 2020
Ta książka była chyba bardziej potrzebna autorowi jako forma terapii. Jako reportaż nie ma szans się sprawdzić. Co nie zmienia faktu, że praca, jaką wykonują operatorzy jest odpowiedzialna i szalenie obciążająca psychicznie. Trzeba o tym mówić, ale może w bardziej przemyślanej formie? Myślę, że forma wywiadów sprawdziłaby się tutaj dużo lepiej.
May 10, 2020
Nie wiem co napisać.
Spodziewałam się ciekawego reportażu o pracy operatora nr 112, a dostałam pretensjonalny, nudny, zarozumiały, bucowaty, narcystyczny wywód, który sprowadza się do tego, że autor jest lepszy, inteligentniejszy i mądrzejszy od reszty społeczeństwa. Wiem, jakie kończył szkoły i dlaczego nienawidzi ludzi, ale słabo z wiedzą, jak praca ta wygląda od środka. Bardziej to autobiografia, niż reportaż. Szkoda. Można było z tego wyciągnąć coś fajnego. Dwie gwiazdki, bo czyta się szybko. Tyle.
Spodziewałam się ciekawego reportażu o pracy operatora nr 112, a dostałam pretensjonalny, nudny, zarozumiały, bucowaty, narcystyczny wywód, który sprowadza się do tego, że autor jest lepszy, inteligentniejszy i mądrzejszy od reszty społeczeństwa. Wiem, jakie kończył szkoły i dlaczego nienawidzi ludzi, ale słabo z wiedzą, jak praca ta wygląda od środka. Bardziej to autobiografia, niż reportaż. Szkoda. Można było z tego wyciągnąć coś fajnego. Dwie gwiazdki, bo czyta się szybko. Tyle.
June 30, 2021
2,5/5
Jak dla mnie - za dużo prywatnego życia autora, nie chcę być nie miła, ale nie bardzo interesuje mnie w kim autora zakochał się kilkanaście lat temu. Fragmenty już stricte o pracy operatora bardziej mi się podobały. Ale i tak czuję wielki niedosyt po tej książce 🙄
Jak dla mnie - za dużo prywatnego życia autora, nie chcę być nie miła, ale nie bardzo interesuje mnie w kim autora zakochał się kilkanaście lat temu. Fragmenty już stricte o pracy operatora bardziej mi się podobały. Ale i tak czuję wielki niedosyt po tej książce 🙄
April 11, 2020
Z czym kojarzy Wam się zawód operatora 112?
Większość odpowie, że głównie z ogromną odpowiedzialnością, stresem, może też z satysfakcją i z spełnieniem zawodowym. Ale czy ktokolwiek z Was zastanawiał się jak TAK NAPRAWDĘ wygląda to zajęcie?
Jeśli nie, to dzięki debiutanckiej książce Romana Klasy, byłego pracownika Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Gdańsku, macie ku temu sposobność. Autor szczegółowo opowiada o kulisach zawodu. Bez ogródek wymienia największe bolączki oraz najbardziej istotne problemy dotyczące funkcjonowania systemu CPR; mówi głośno o negatywnych aspektach swojej pracy i nie boi się przyznać, że miała na jego życie zbyt duży wpływ. Porusza tematy tabu; między innym bezsensowność niektórych założeń, błędne decyzje podjęte przez ministerstwo, luki w prawie, niskie wynagrodzenie, wypalenie zawodowe i wreszcie to, co skłoniło go do odejścia. Część, w której skupia się na opowieści o swoich doświadczeniach to kawał naprawdę dobrej roboty. Historia warta przedstawienia szerszemu gronu odbiorców - ważna oraz uświadamiająca.
I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie jedno małe ALE. Musicie wiedzieć, że ,,Operatorowi 112’’ zdecydowanie bliżej do autobiografii niż do reportażu, a ja fanem tego pierwszego nie jestem. Liczyłam na maksimum przekazu i minimum zbędnej treści, więc wątki z życia osobistego autora zupełnie mnie nie interesowały, wręcz przeciwnie - przeszkadzały w wyłonieniu najważniejszych informacji.
Klasa od początku bombarduje czytelnika własnymi przekonaniami, opowiada o nienawiści do ludzi (czy uzasadnionej oceńcie sami), o ogłupiałym społeczeństwie, zepsuciu jednostki, a także o innych negatywnych cechach przypisanych ogółowi. Zamiast konkretów znajduję mnóstwo nieistotnych szczegółów; kilka wtrąceń odnoście polityki, rządu, kościoła jako instytucji czy systemu edukacji, które nie mają nic wspólnego z głównym tematem. Czytam o gimnazjalnej miłości, zdradzie przyjaciela, niesprawiedliwych nauczycielkach oraz błądzeniu po uniwersyteckich korytarzach…
Autor przedstawia się jako osoba trzeźwo myśląca, o ponad przeciętnej inteligencji, z dystansem i wyjątkową osobowością. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby z całego opisu nie bił pewien rodzaj pretensjonalności, który nijak mnie przekonuje do powyższego. Ten aspekt książki w zderzeniu z jej częścią stricte reportażową wypada dość dziwnie, ponieważ widzę sprzeczność. O ile pierwsze strony nie wzbudzają mojej sympatii do twórcy książki, tak kolejne udowadniają mi coś odwrotnego; między wierszami odnajduję obraz innego człowieka - inteligentnego, doświadczonego, ambitnego, empatycznego i zabawnego. Takiego, którego da się lubić.
Reasumując – jeśli jesteście odporni na poglądy, wtrącenia, dygresje autorów lub po prostu macie do tego dystans, to uważam, że po ,,Operatora 112’’ można śmiało sięgnąć. Ja niestety się rozczarowałam. Liczyłam na porządny reportaż, tymczasem otrzymałam mało przekonującą mieszankę dwóch gatunków. Wątki autobiograficzne zupełnie do mnie nie przemówiły, jednak podobała mi się część, w której poruszane są realia pracy w CPR. I za to głównie cenię ten tytuł.
Większość odpowie, że głównie z ogromną odpowiedzialnością, stresem, może też z satysfakcją i z spełnieniem zawodowym. Ale czy ktokolwiek z Was zastanawiał się jak TAK NAPRAWDĘ wygląda to zajęcie?
Jeśli nie, to dzięki debiutanckiej książce Romana Klasy, byłego pracownika Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Gdańsku, macie ku temu sposobność. Autor szczegółowo opowiada o kulisach zawodu. Bez ogródek wymienia największe bolączki oraz najbardziej istotne problemy dotyczące funkcjonowania systemu CPR; mówi głośno o negatywnych aspektach swojej pracy i nie boi się przyznać, że miała na jego życie zbyt duży wpływ. Porusza tematy tabu; między innym bezsensowność niektórych założeń, błędne decyzje podjęte przez ministerstwo, luki w prawie, niskie wynagrodzenie, wypalenie zawodowe i wreszcie to, co skłoniło go do odejścia. Część, w której skupia się na opowieści o swoich doświadczeniach to kawał naprawdę dobrej roboty. Historia warta przedstawienia szerszemu gronu odbiorców - ważna oraz uświadamiająca.
I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie jedno małe ALE. Musicie wiedzieć, że ,,Operatorowi 112’’ zdecydowanie bliżej do autobiografii niż do reportażu, a ja fanem tego pierwszego nie jestem. Liczyłam na maksimum przekazu i minimum zbędnej treści, więc wątki z życia osobistego autora zupełnie mnie nie interesowały, wręcz przeciwnie - przeszkadzały w wyłonieniu najważniejszych informacji.
Klasa od początku bombarduje czytelnika własnymi przekonaniami, opowiada o nienawiści do ludzi (czy uzasadnionej oceńcie sami), o ogłupiałym społeczeństwie, zepsuciu jednostki, a także o innych negatywnych cechach przypisanych ogółowi. Zamiast konkretów znajduję mnóstwo nieistotnych szczegółów; kilka wtrąceń odnoście polityki, rządu, kościoła jako instytucji czy systemu edukacji, które nie mają nic wspólnego z głównym tematem. Czytam o gimnazjalnej miłości, zdradzie przyjaciela, niesprawiedliwych nauczycielkach oraz błądzeniu po uniwersyteckich korytarzach…
Autor przedstawia się jako osoba trzeźwo myśląca, o ponad przeciętnej inteligencji, z dystansem i wyjątkową osobowością. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby z całego opisu nie bił pewien rodzaj pretensjonalności, który nijak mnie przekonuje do powyższego. Ten aspekt książki w zderzeniu z jej częścią stricte reportażową wypada dość dziwnie, ponieważ widzę sprzeczność. O ile pierwsze strony nie wzbudzają mojej sympatii do twórcy książki, tak kolejne udowadniają mi coś odwrotnego; między wierszami odnajduję obraz innego człowieka - inteligentnego, doświadczonego, ambitnego, empatycznego i zabawnego. Takiego, którego da się lubić.
Reasumując – jeśli jesteście odporni na poglądy, wtrącenia, dygresje autorów lub po prostu macie do tego dystans, to uważam, że po ,,Operatora 112’’ można śmiało sięgnąć. Ja niestety się rozczarowałam. Liczyłam na porządny reportaż, tymczasem otrzymałam mało przekonującą mieszankę dwóch gatunków. Wątki autobiograficzne zupełnie do mnie nie przemówiły, jednak podobała mi się część, w której poruszane są realia pracy w CPR. I za to głównie cenię ten tytuł.
February 24, 2022
3.5 ⭐
Niezła, fajny wgląd na pracę operatora 112, czyli coś, o czym próżno szukać informacji na co dzień (nie, to nie wygląda jak w amerykańskich serialach!). Bardzo osobista historia pracownika, który opowiada nie tylko o plusach, ale tez o minusach tej trudnej pracy. Poniekąd odnajdzie się tutaj każdy, kto kiedykolwiek pracował z innymi ludźmi. Warto wysłuchać, ale ja jednak czuję niedosyt. Trochę dziwnie słucha się o własnym mieście i dzielnicach, po których jeździ się niemal codziennie (podsumowanie obwodnicy Trójmiasta w książce - no tak bardzo w punkt!). Kto wie, może się kiedyś spotkaliśmy w kolejce, a ja nawet o tym nie wiem :D
Dla zainteresowanych autor rozmawiał kiedyś na YT na kanale Siedem metrów pod ziemią. Zamiast czytać można obejrzeć (:
Niezła, fajny wgląd na pracę operatora 112, czyli coś, o czym próżno szukać informacji na co dzień (nie, to nie wygląda jak w amerykańskich serialach!). Bardzo osobista historia pracownika, który opowiada nie tylko o plusach, ale tez o minusach tej trudnej pracy. Poniekąd odnajdzie się tutaj każdy, kto kiedykolwiek pracował z innymi ludźmi. Warto wysłuchać, ale ja jednak czuję niedosyt. Trochę dziwnie słucha się o własnym mieście i dzielnicach, po których jeździ się niemal codziennie (podsumowanie obwodnicy Trójmiasta w książce - no tak bardzo w punkt!). Kto wie, może się kiedyś spotkaliśmy w kolejce, a ja nawet o tym nie wiem :D
Dla zainteresowanych autor rozmawiał kiedyś na YT na kanale Siedem metrów pod ziemią. Zamiast czytać można obejrzeć (:
August 31, 2022
Zacznijmy od tego, że według mnie, tę książkę należy traktować w kategoriach pewnego rodzaju spowiedzi, w której autor opowiada nie tylko o absurdach pracy w CPR, ale także o swoim życiu, jakby próbując uspawiedliwić swoją pracę w tym miejscu.
I w ten sposób owszem, poznajemy pracę operatora w sposób bardzo uczciwy i szczery, ale poprzedzone jest to całym światopoglądem autora oraz opowieścią o jego pierwszej miłości w gimnazjum, co według mnie jest całkiem niepotrzebne w tej książce, przez co rozumiem osoby, które zrezygnowały z czytania, zwłaszcza po pierwszym rozdziale, w którym sam autor opisuje się tak, że w oczach czytelnika jest on osobą skrajnie narcystyczną i udającą lepszą od reszty społeczeństwa, co według mnie nie jest zbyt zachęcające do poznania dalszej części, nieważne jak interesujaca czy pouczająca jest.
Niemniej jednak w części drugiej książki dostajemy to po co przyszliśmy - szczegółowy i rzetelny opis pracy operatora numeru 112 od przejścia rekrutacji po problematyczne telefony, o których nie można zapomnieć do końca życia . Autor pokazuje wszystkie luki systemowe i problemy tego mało docenianego zawodu, który jest przecież tak ważny na co dzień, w funkcjonowaniu całego społeczeństwa, bo przecież gdy coś się dzieje numer 112 jest naszym ratunkiem w trudnej sytuacji, choć jednocześnie pod wpływem emocji potrafimy zwyzywać tą osobą po drugiej stronie sluchawki, która przecież tylko próbuje nam pomóc, a winimy ją za wszystkie problemy tego świata.
Na koniec pomijając wszystko, sądzę, że była to ważna i pouczająca lektura, pokazująca, że operatorzy to przecież ludzie, jak wszyscy inni, które mają uczucia i okazenie im trochę empatii i zrozumienia nikomu nie zaszkodzi😉
I w ten sposób owszem, poznajemy pracę operatora w sposób bardzo uczciwy i szczery, ale poprzedzone jest to całym światopoglądem autora oraz opowieścią o jego pierwszej miłości w gimnazjum, co według mnie jest całkiem niepotrzebne w tej książce, przez co rozumiem osoby, które zrezygnowały z czytania, zwłaszcza po pierwszym rozdziale, w którym sam autor opisuje się tak, że w oczach czytelnika jest on osobą skrajnie narcystyczną i udającą lepszą od reszty społeczeństwa, co według mnie nie jest zbyt zachęcające do poznania dalszej części, nieważne jak interesujaca czy pouczająca jest.
Niemniej jednak w części drugiej książki dostajemy to po co przyszliśmy - szczegółowy i rzetelny opis pracy operatora numeru 112 od przejścia rekrutacji po problematyczne telefony, o których nie można zapomnieć do końca życia . Autor pokazuje wszystkie luki systemowe i problemy tego mało docenianego zawodu, który jest przecież tak ważny na co dzień, w funkcjonowaniu całego społeczeństwa, bo przecież gdy coś się dzieje numer 112 jest naszym ratunkiem w trudnej sytuacji, choć jednocześnie pod wpływem emocji potrafimy zwyzywać tą osobą po drugiej stronie sluchawki, która przecież tylko próbuje nam pomóc, a winimy ją za wszystkie problemy tego świata.
Na koniec pomijając wszystko, sądzę, że była to ważna i pouczająca lektura, pokazująca, że operatorzy to przecież ludzie, jak wszyscy inni, które mają uczucia i okazenie im trochę empatii i zrozumienia nikomu nie zaszkodzi😉
January 17, 2022
Spodziewałam się czegoś innego. Jak na książkę o pracy 112 to bardzo mało informacji na ten temat znalazłam w środku. Pierwsza książka 2022 zakończona rozczarowaniem niestety.
January 16, 2023
2,5 za dużo wstawek personalnych
June 2, 2020
Mam mieszane uczucia co do tej książki. Autor/narrator jest nieco specyficzny i nie całkiem da się go polubić. Odnoszę wrażenie, że ma się za kogoś lepszego, bystrzejszego i kogoś ogólnie ponad. Wielokrotnie podkreśla tą opinię o sobie i wielokrotnie poniża dzwoniących, twierdząc, że są idiotami. Może nie całkiem wprost, ale taki jest wydźwięk.
Sytuacje, które opisuje, są czasem faktycznie mocno głupie, ponieważ ludzie nie myślą co robią, dzwoniąc na numer ratunkowy z pierdołami. Niemniej chyba nie powinno się wszystkich wrzucać do jednego worka. Autor opisuje też sytuacje tragiczne, łamiące serce i siadające na psychikę. Taka praca, trudno było spodziewać się konfetti i jednorożców.
Nie wątpię, że autor miał w pracy hardcore i wpłynęło to na niego negatywnie, jednak czegoś mi w tej książce zabrakło. Było ciekawe dowiedzieć się co nieco o systemie i organizacji Centrum Powiadamiania Ratunkowego. Niemniej nie zaskoczyło mnie, że kierownictwo ssie i nic nie odbywa się tak, jak powinno. Z czasem jest coraz gorzej, zamiast lepiej.
Pod całą tą narracją kryje się jednak coś jakby fałsz. Nie wiem dlaczego, ale gdzieś na końcu głowy miałam wrażenie, że coś jest nie tak. Coś nie zostało powiedziane. Albo autor nie ma talentu pisarskiego, albo nie opowiedział tej historii do końca.
Jest to książka raczej krótka, lekka i nieco rozczarowująca. Trochę szkoda, ale papier przyjmie wszystko.
Sytuacje, które opisuje, są czasem faktycznie mocno głupie, ponieważ ludzie nie myślą co robią, dzwoniąc na numer ratunkowy z pierdołami. Niemniej chyba nie powinno się wszystkich wrzucać do jednego worka. Autor opisuje też sytuacje tragiczne, łamiące serce i siadające na psychikę. Taka praca, trudno było spodziewać się konfetti i jednorożców.
Nie wątpię, że autor miał w pracy hardcore i wpłynęło to na niego negatywnie, jednak czegoś mi w tej książce zabrakło. Było ciekawe dowiedzieć się co nieco o systemie i organizacji Centrum Powiadamiania Ratunkowego. Niemniej nie zaskoczyło mnie, że kierownictwo ssie i nic nie odbywa się tak, jak powinno. Z czasem jest coraz gorzej, zamiast lepiej.
Pod całą tą narracją kryje się jednak coś jakby fałsz. Nie wiem dlaczego, ale gdzieś na końcu głowy miałam wrażenie, że coś jest nie tak. Coś nie zostało powiedziane. Albo autor nie ma talentu pisarskiego, albo nie opowiedział tej historii do końca.
Jest to książka raczej krótka, lekka i nieco rozczarowująca. Trochę szkoda, ale papier przyjmie wszystko.
September 20, 2020
O królowo. Co to jest za bełkot. Jeśli kogoś interesują wywody narcyza o tym jakimi jesteśmy idiotami - gorąco polecam to szkolne wypracowanie.
August 4, 2023
2,5/5
Nie żałuję, że przeczytałam, ale równocześnie nie polecam. Za dużo jest tu autobiografii i pretensjonalności, a za mało historii i obiektywnego spojrzenia reportażu.
Nie żałuję, że przeczytałam, ale równocześnie nie polecam. Za dużo jest tu autobiografii i pretensjonalności, a za mało historii i obiektywnego spojrzenia reportażu.
December 3, 2023
3.5
ciekawe, ale autor bardziej skupil sie na sobie i swoim zyciu, anizeli pracy. nie mowie, ze zle sie to czytalo, jednak nie taki chyba mial byc cel tej ksiazki, wnioskujac po tytule i opisie
ciekawe, ale autor bardziej skupil sie na sobie i swoim zyciu, anizeli pracy. nie mowie, ze zle sie to czytalo, jednak nie taki chyba mial byc cel tej ksiazki, wnioskujac po tytule i opisie
August 13, 2022
Sięgnęłam ja tego samego dnia gdy usłyszałam o niej w jednym z podkastów kryminalnych
Nie powierzałam w niej żadnych nadziei, przez co myśle że nie spodziewałam się ze będzie ona tak wciągająca i interesująca 😊
Zdecydowanie polecam ta książkę<3
Polecałabym tą książkę osoba od 14 roku życia, oczywiście przed przeczytaniem rządziłaby przeczytać TW❗️
Nie powierzałam w niej żadnych nadziei, przez co myśle że nie spodziewałam się ze będzie ona tak wciągająca i interesująca 😊
Zdecydowanie polecam ta książkę<3
Polecałabym tą książkę osoba od 14 roku życia, oczywiście przed przeczytaniem rządziłaby przeczytać TW❗️
May 16, 2020
Zawód operatora numeru ratunkowego jest ważnym i potrzebnym dla nas wszystkich zawodem, jednak często jest spychany na margines i niedostrzegany przez społeczeństwo. O pracy w Centrum Powiadamiania Ratunkowego postanowił opowiedzieć Roman Klasa w swojej książce „Operator 112”, który przez niemal sześć lat pracował jako operator numeru 112.
PO DRUGIEJ STRONIE SŁUCHAWKI
To opowieść, „spowiedź” – jak sam autor określa, operatora numeru alarmowego 112 o specyfice tej pracy, tego jakimi prawami się rządzi, jak wpływa na życie i jakie problemy rodzi. Roman Klasa pracował w Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Gdańsku przez niemal sześć lat i dzieli się swoim bogatym doświadczeniem.
By ukazać swój punkt widzenia najpierw Roman Klasa opowiada o sobie, szkolnych czasach, momentach i wyborach, które ukształtowały go i wpłynęły na dalsze życie. Na początku pomyślałam, że to niepotrzebne, jednak po skończeniu lektury przyznałam słuszność temu zabiegowi. Dzięki krótkiej biografii całość nabrała kształtu i charakteru. Prócz tego autor zapoznaje czytelnika z przebiegiem rekrutacji do CRP, cechami jakie są wymagane na stanowisku osoby odbierającej telefony alarmowe. W kolejnych rozdziałach opowiada o stresie i presji, brakach kadrowych, kiepskich płacach i braku wsparcia psychologicznego. Praca operatora 112 często wiąże się z odebraniem 250 – 300 zgłoszeń podczas jednego dyżuru, mierzenia się z ludzką nienawiścią, wyzwiskami i bycia świadkiem śmierci noworodka i ludzkiej rozpaczy.
Roman Klasa pisząc „Operatora 112” podjął się trudnej misji uświadomienia czytelnika jak wygląda praca kogoś na pierwszej linii ognia, przyjmowaniu zgłoszeń, udzielaniu pomocy na odległość. W moim odczuciu zrobił to w lekki i nienachalny sposób, choć miejscami bardzo przytłaczający. Opowiada o wszystkich blaskach i cieniach tej pracy (choć umówmy się cienie zdecydowanie w tym przypadku przeważają) prosto i intrygująco. Nie boi się mówić o bolączkach systemu, lukach w przepisach, braku poszanowania ze strony władz.
Na końcu książki autor zamieścił, moim zdaniem bardzo przydatną, instrukcję „Jak rozmawiać z operatorem numeru 112”. Każdy z nas powinien ją przeczytać i przyswoić. Każdego z nas prędzej czy później spotyka sytuacja, w której musimy zadzwonić pod 112 by uzyskać niezbędną pomoc przy ratowaniu życia swojego, swoich bliskich czy obcych ludzi.
7 METRÓW POD ZIEMIĄ
Jeśli temat i książka Was zainteresowały to na kanale YouTube ” 7 metrów pod ziemią” Rafał Gębura przeprowadził z Romanem Klasą bardzo ciekawą rozmowę o jego pracy i problemach z jakimi musi się w niej mierzyć. Polecam obejrzeć ten materiał. Wtedy jeszcze Roman Klasa nie ujawnił swojej tożsamości, jednak w książce wspomina o tym wywiadzie i jakimi motywacjami się kierował w tamtym czasie.
PODSUMOWANIE
Książkę przeczytałam w zaledwie jedno popołudnie i nie jest to kwestia jej gabarytu. Roman Klasa świetnie i obrazowo opowiada, jego wspomnienia i spostrzeżenia czyta się na prawdę dobrze. Autor ma lekki styl i nie owija w bawełnę, jest konkretny i nie sili się na zbędne metafory, co bardzo się chwali. . Bez ogródek mówi o tym co druzgocące, straszne, smutne, zabawne, a bywa że i piękne. Bez zbędnego patosu opisuje bolączki tego zawodu, warunki, płace czy ograniczenia systemowe. Lektura „Operatora 112” uzmysławia jak odpowiedzialna jest praca w CRP, jak wiele zależy od operatora telefonu alarmowego i jak bardzo ten zawód jest niedoceniany – nie tylko w aspekcie płacowym, ale i w społecznej świadomości.
PO DRUGIEJ STRONIE SŁUCHAWKI
To opowieść, „spowiedź” – jak sam autor określa, operatora numeru alarmowego 112 o specyfice tej pracy, tego jakimi prawami się rządzi, jak wpływa na życie i jakie problemy rodzi. Roman Klasa pracował w Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Gdańsku przez niemal sześć lat i dzieli się swoim bogatym doświadczeniem.
By ukazać swój punkt widzenia najpierw Roman Klasa opowiada o sobie, szkolnych czasach, momentach i wyborach, które ukształtowały go i wpłynęły na dalsze życie. Na początku pomyślałam, że to niepotrzebne, jednak po skończeniu lektury przyznałam słuszność temu zabiegowi. Dzięki krótkiej biografii całość nabrała kształtu i charakteru. Prócz tego autor zapoznaje czytelnika z przebiegiem rekrutacji do CRP, cechami jakie są wymagane na stanowisku osoby odbierającej telefony alarmowe. W kolejnych rozdziałach opowiada o stresie i presji, brakach kadrowych, kiepskich płacach i braku wsparcia psychologicznego. Praca operatora 112 często wiąże się z odebraniem 250 – 300 zgłoszeń podczas jednego dyżuru, mierzenia się z ludzką nienawiścią, wyzwiskami i bycia świadkiem śmierci noworodka i ludzkiej rozpaczy.
Roman Klasa pisząc „Operatora 112” podjął się trudnej misji uświadomienia czytelnika jak wygląda praca kogoś na pierwszej linii ognia, przyjmowaniu zgłoszeń, udzielaniu pomocy na odległość. W moim odczuciu zrobił to w lekki i nienachalny sposób, choć miejscami bardzo przytłaczający. Opowiada o wszystkich blaskach i cieniach tej pracy (choć umówmy się cienie zdecydowanie w tym przypadku przeważają) prosto i intrygująco. Nie boi się mówić o bolączkach systemu, lukach w przepisach, braku poszanowania ze strony władz.
Na końcu książki autor zamieścił, moim zdaniem bardzo przydatną, instrukcję „Jak rozmawiać z operatorem numeru 112”. Każdy z nas powinien ją przeczytać i przyswoić. Każdego z nas prędzej czy później spotyka sytuacja, w której musimy zadzwonić pod 112 by uzyskać niezbędną pomoc przy ratowaniu życia swojego, swoich bliskich czy obcych ludzi.
7 METRÓW POD ZIEMIĄ
Jeśli temat i książka Was zainteresowały to na kanale YouTube ” 7 metrów pod ziemią” Rafał Gębura przeprowadził z Romanem Klasą bardzo ciekawą rozmowę o jego pracy i problemach z jakimi musi się w niej mierzyć. Polecam obejrzeć ten materiał. Wtedy jeszcze Roman Klasa nie ujawnił swojej tożsamości, jednak w książce wspomina o tym wywiadzie i jakimi motywacjami się kierował w tamtym czasie.
PODSUMOWANIE
Książkę przeczytałam w zaledwie jedno popołudnie i nie jest to kwestia jej gabarytu. Roman Klasa świetnie i obrazowo opowiada, jego wspomnienia i spostrzeżenia czyta się na prawdę dobrze. Autor ma lekki styl i nie owija w bawełnę, jest konkretny i nie sili się na zbędne metafory, co bardzo się chwali. . Bez ogródek mówi o tym co druzgocące, straszne, smutne, zabawne, a bywa że i piękne. Bez zbędnego patosu opisuje bolączki tego zawodu, warunki, płace czy ograniczenia systemowe. Lektura „Operatora 112” uzmysławia jak odpowiedzialna jest praca w CRP, jak wiele zależy od operatora telefonu alarmowego i jak bardzo ten zawód jest niedoceniany – nie tylko w aspekcie płacowym, ale i w społecznej świadomości.
October 9, 2022
Relacja z życia autora 🤷🏼♀️
July 9, 2021
Warto podglądać pracę ludzi, którzy codziennie robią dla nas dobre i ważne rzeczy. To pomaga lepiej zrozumieć, zbudować empatię, uczy zachowywać się właściwie w różnych (często nagłych) sytuacjach. Dlatego takie książki jak „Operator 112” są potrzebne. Dlatego po nie sięgam.
Niestety, nie mogę dać wyższej oceny, bo mimo że wspomnienia Romana Klasy czytało się szybko, to sama książka jest nie najlepiej skonstruowana. I nawet nie jest to wina autora, bo nie mamy przecież do czynienia z zawodowym pisarzem – napisał to, co było dla niego ważne. Przy takich książkach ważna jest rola redaktora, który poprowadzi historię w taki sposób, żeby była interesująca i spójna dla czytelnika. Nad tą konkretną relacją z „centrum ratowania życia” nie popracował nikt: zostały powtórzenia, zbyt rozwlekłe opowieści o życiu prywatnym Romana i ogólne wrażenie lekkiego chaosu. Nawet korekta była taka sobie.
Szkoda, bo to ważna lektura, ale mimo technicznych niedogodności cieszę się, że ją przeczytałam.
Niestety, nie mogę dać wyższej oceny, bo mimo że wspomnienia Romana Klasy czytało się szybko, to sama książka jest nie najlepiej skonstruowana. I nawet nie jest to wina autora, bo nie mamy przecież do czynienia z zawodowym pisarzem – napisał to, co było dla niego ważne. Przy takich książkach ważna jest rola redaktora, który poprowadzi historię w taki sposób, żeby była interesująca i spójna dla czytelnika. Nad tą konkretną relacją z „centrum ratowania życia” nie popracował nikt: zostały powtórzenia, zbyt rozwlekłe opowieści o życiu prywatnym Romana i ogólne wrażenie lekkiego chaosu. Nawet korekta była taka sobie.
Szkoda, bo to ważna lektura, ale mimo technicznych niedogodności cieszę się, że ją przeczytałam.
January 2, 2022
Sięgałam po tą książkę z nadzieją na dobry reportaż, dostałam za to wywód na 260 stron o brakach kadrowych, psychicznym zmęczeniu, niegodnej wypłacie i nienadchodzącym reformom.
Myślałam, że będzie więcej opisów zgłoszeń, No ale niestety pełno było wtrąceń autora na wyżej wspomniane tematy, a samych zgłaszanych przypadków niewiele.
Miała potencjał, a była mehhhh… naprawdę przeciętna.
Myślałam, że będzie więcej opisów zgłoszeń, No ale niestety pełno było wtrąceń autora na wyżej wspomniane tematy, a samych zgłaszanych przypadków niewiele.
Miała potencjał, a była mehhhh… naprawdę przeciętna.
September 3, 2022
Książka bardziej w formie autobiografii pisanej w ramach osobistej terapii.
Osobiście sięgnąłem po książkę aby poznać zawód operatora numeru alarmowego, oraz przeczytać anegdotki z tejże pracy. Jeśli to samo skierowało cię do przeczytania tej pozycji śmiało zacznij od trzeciego rozdziału, wszystko przed tym jest w zasadzie zbędne.
Osobiście sięgnąłem po książkę aby poznać zawód operatora numeru alarmowego, oraz przeczytać anegdotki z tejże pracy. Jeśli to samo skierowało cię do przeczytania tej pozycji śmiało zacznij od trzeciego rozdziału, wszystko przed tym jest w zasadzie zbędne.
March 24, 2025
Mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała dzwonić na 112 w Polsce, jeśli ludzie, którzy tam pracują, są tacy, jak opisano w tej książce.
October 4, 2022
To jest spowiedź a nie reportaż
October 8, 2023
Przepraszam, że napiszę to aż tak brutalnie, ale dla mnie ta książka jest przykładem na potwierdzenie, że niestety nie każdy może pisać książki - choćby miał ciekawe doświadczenia, to niekoniecznie będzie potrafił je przekazać czytelnikowi. Tu nawet nie chodzi o to, że ta opowieść nie będzie ciekawa, ale może być napisana tak, że wielu zniechęci się już na wstępie.
Dostajemy tu ogromną dawkę autobiografii niezwiązanej z tematem - dowiemy się w kim autor nieszczęśliwie zakochał się przed laty, jakie szkoły ukończył... Jeśli miało nam to pomóc poznać narratora, to niestety otrzymujemy osobliwy efekt, ponieważ autor okazuje się być przede wszystkim zadufanym w sobie bucem, arogantem, neurotykiem... Właściwie dość szybko okazuje się, że w ogóle tego człowieka nie chcemy poznawać, bo jedyne czego się dowiemy to to, że każdego poza sobą uważa za idiotę.
Gdyby wyciąć personalne wstawki (co skróciłoby tę książkę o połowę), zostawiając (a najlepiej rozszerzając) informacje o procesie rekrutacji do CPR i późniejszej pracy, reportaż wiele by zyskał.
Jeśli ta książka była dla autora formą terapii i przyniosła chociaż częściowe ukojenie, to dobrze. Cieszę się, że pan Roman ma możliwość znalezienia spokojnej pracy, która mu odpowiada.
Dostajemy tu ogromną dawkę autobiografii niezwiązanej z tematem - dowiemy się w kim autor nieszczęśliwie zakochał się przed laty, jakie szkoły ukończył... Jeśli miało nam to pomóc poznać narratora, to niestety otrzymujemy osobliwy efekt, ponieważ autor okazuje się być przede wszystkim zadufanym w sobie bucem, arogantem, neurotykiem... Właściwie dość szybko okazuje się, że w ogóle tego człowieka nie chcemy poznawać, bo jedyne czego się dowiemy to to, że każdego poza sobą uważa za idiotę.
Gdyby wyciąć personalne wstawki (co skróciłoby tę książkę o połowę), zostawiając (a najlepiej rozszerzając) informacje o procesie rekrutacji do CPR i późniejszej pracy, reportaż wiele by zyskał.
Jeśli ta książka była dla autora formą terapii i przyniosła chociaż częściowe ukojenie, to dobrze. Cieszę się, że pan Roman ma możliwość znalezienia spokojnej pracy, która mu odpowiada.
January 13, 2023
4.5 ⭐️
Rozumiem rozczarowanie osób które twierdzą że po tytule spodziewały się więcej relacji "zza kulis" samej pracy i twierdzą że autor przedstawił za dużo prywaty. Rownież chętnie poczytałbym więcej relacji ze zgłoszeń natomiast osobiście uważam, że w niektórych momentach opisy z życia prywatnego były wartościowe. Zaciekawił mnie swego rodzaju konflikt charakteru autora, tj. samotnika, introwertyka, który nie przepada za ludźmi, z jego pracą, która skupia się na pomocy innym oraz to, jak mimo tego, że praca wyniszcza jego psychikę, nie może jej porzucić tkwiąc w uzależnieniu od adrenaliny i niepewności.
Myślę że jest to książka wartościowa ze względu na specyficzną tematykę. Przedstawia ciekawą perspektywę na codzienne życie społeczeństwa.
Rozumiem rozczarowanie osób które twierdzą że po tytule spodziewały się więcej relacji "zza kulis" samej pracy i twierdzą że autor przedstawił za dużo prywaty. Rownież chętnie poczytałbym więcej relacji ze zgłoszeń natomiast osobiście uważam, że w niektórych momentach opisy z życia prywatnego były wartościowe. Zaciekawił mnie swego rodzaju konflikt charakteru autora, tj. samotnika, introwertyka, który nie przepada za ludźmi, z jego pracą, która skupia się na pomocy innym oraz to, jak mimo tego, że praca wyniszcza jego psychikę, nie może jej porzucić tkwiąc w uzależnieniu od adrenaliny i niepewności.
Myślę że jest to książka wartościowa ze względu na specyficzną tematykę. Przedstawia ciekawą perspektywę na codzienne życie społeczeństwa.
December 25, 2023
A report by the operator of the 112 emergency number.
The author worked at the Emergency Notification Center for 6 years, and the book is a summary of his activities. Tells the story of how he started working at the Center until the day he changed his job. This period was full of emotions and unforgettable events that left a mark on his psyche.
The author also shows the shortcomings of the rescue system, on which the lives of many people depend every day.
The book is also an instruction that the emergency number 112 is a life-saving number, so it should not be abused or made fun of.
At the end of the book, the author provides tips on how to talk to the 112 operator.
The author worked at the Emergency Notification Center for 6 years, and the book is a summary of his activities. Tells the story of how he started working at the Center until the day he changed his job. This period was full of emotions and unforgettable events that left a mark on his psyche.
The author also shows the shortcomings of the rescue system, on which the lives of many people depend every day.
The book is also an instruction that the emergency number 112 is a life-saving number, so it should not be abused or made fun of.
At the end of the book, the author provides tips on how to talk to the 112 operator.
February 23, 2021
Odkąd zobaczyłam tą książkę wiedziałam że, na pewno po nią sięgnę. Bardzo ciekawi mnie literatura faktu, tym bardziej o takich zawodach o których prawie wcale się nie mówi.
Książka pokazuje nam jaka jest praca operatorów 112. Każdy mówi jaka jest ciężka praca lekarza, policjantów czy pielęgniarek a nikt nie wspomni o samych operatorach. To strasznie ciężka i stresująca praca a samo wynagrodzenie jest aż śmieszne. Czuć napięcie, strach i ciekawość co po opowiedzianych historiach autora wydarzyło się dalej z dzwoniącymi.
Autor książki występował również w wywiadzie "7 metrów pod ziemią" na YouTube. Polecam.
Książka pokazuje nam jaka jest praca operatorów 112. Każdy mówi jaka jest ciężka praca lekarza, policjantów czy pielęgniarek a nikt nie wspomni o samych operatorach. To strasznie ciężka i stresująca praca a samo wynagrodzenie jest aż śmieszne. Czuć napięcie, strach i ciekawość co po opowiedzianych historiach autora wydarzyło się dalej z dzwoniącymi.
Autor książki występował również w wywiadzie "7 metrów pod ziemią" na YouTube. Polecam.
January 12, 2023
Warta przeczytania i uświadomienia sobie realiów w tak bardzo ważnym zawodzie. Przerażajace niektóre historie, a także świadomość, że tak mało wiemy jak wyglada ta praca z drugiej strony…
Pochłonięta w jeden dzień. Język prosty, historie ciekawie opowiedziane i w rzetelny sposób ukazane jak to być operatorem 112. Autor nie dodawał zbytecznych informacji i nie skakał pomiędzy wspomnieniami. Oprócz przedstawienia swojego zawodu, autor pozwala nam też poznać samego siebie co ukazuje jak to wszystko może wpłynąć na człowieka.
Pochłonięta w jeden dzień. Język prosty, historie ciekawie opowiedziane i w rzetelny sposób ukazane jak to być operatorem 112. Autor nie dodawał zbytecznych informacji i nie skakał pomiędzy wspomnieniami. Oprócz przedstawienia swojego zawodu, autor pozwala nam też poznać samego siebie co ukazuje jak to wszystko może wpłynąć na człowieka.
April 9, 2021
3,5⭐️
Przyjemna pozycja, jednak nie wiem czy zostanie mi w pamięci na długo .
Przyjemna pozycja, jednak nie wiem czy zostanie mi w pamięci na długo .
July 12, 2023
3.75☆
October 15, 2024
Książka bardziej biografią autora niż reportażem, bardzo mało opisanych przypadków, raczej negatywnie nastawiona do ludzi i do systemu.
May 18, 2023
Miały być 2 gwiazdki, są 3. Druga połowa zdecydowanie lepsza niż pierwsza.
September 14, 2024
Jedna z gorszych jakie w życiu czytałam. A mogłaby być naprawdę świetna, tyle historii mogłoby się tam znaleźć, tak dobrze możnaby poprowadzić czytelnika przez trudy tego zawodu, ale nie.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 112 reviews