What do you think?
Rate this book
ویکو و هردر: دو بررسی در تاریخ اندیشهها
آیزایا برلین در این کتاب به بررسی اصیلترین و زایاترین اندیشههای دو تن از برترین فیلسوفان تاریخ و فرهنگ میپردازد. بخش نخست کتاب به تشریح اندیشههای فلسفی جامباتیستا ویکو و معرفتشناسی او و خاستگاههای آن اختصاص دارد. این فیلسوف ایتالیایی تا دو قرن پس از دوران حیاتش گمنام ماند اما به یمن تلاشهای مفسرانی چون بندتو کروچه و استفاده از ایدههایش در آثار هنرمندانی چون جیمز جویس از نو کشف و یکی از نخستین نقادان عصر روشنگری و نگرش غالب دکارتی شناخته شد.
ویکو اهمیتی اساسی برای تاریخ، زبان، اسطوره و هنر قایل بود، و از این رو از بنیانگذارن فلسفه فرهنگ محسوب میشود.
بخش دوم کتاب جستاری در باب یوهان گوتفرید هردر است. این اندیشمند آلمانی از پدران جنبش رمانتیک و از مخالفان نگرش نئوکلاسیک غرب بود و آرایش در بازاندیشی مفاهیمی چون جامعه، تاریخ، فرهنگ و هنر نقشی اساسی داشتند: آرایی چون داشتن تعلق به یک اجتماع؛ احترام به فرهنگهای متنوع و رد برتری یکی از آنها بر دیگری؛ نقش هنر به مثابه ابراز روح زمان؛ و لزوم یگانگی نظریه و عمل.
ویکو اهمیتی اساسی برای تاریخ، زبان، اسطوره و هنر قایل بود، و از این رو از بنیانگذارن فلسفه فرهنگ محسوب میشود.
بخش دوم کتاب جستاری در باب یوهان گوتفرید هردر است. این اندیشمند آلمانی از پدران جنبش رمانتیک و از مخالفان نگرش نئوکلاسیک غرب بود و آرایش در بازاندیشی مفاهیمی چون جامعه، تاریخ، فرهنگ و هنر نقشی اساسی داشتند: آرایی چون داشتن تعلق به یک اجتماع؛ احترام به فرهنگهای متنوع و رد برتری یکی از آنها بر دیگری؛ نقش هنر به مثابه ابراز روح زمان؛ و لزوم یگانگی نظریه و عمل.
- GenresPhilosophyHistory
328 pages, Paperback
First published January 1, 1948
4 people are currently reading
147 people want to read
About the author
Isaiah Berlin
201 books782 followersSir Isaiah Berlin was a philosopher and historian of ideas, regarded as one of the leading liberal thinkers of the twentieth century. He excelled as an essayist, lecturer and conversationalist; and as a brilliant speaker who delivered, rapidly and spontaneously, richly allusive and coherently structured material, whether for a lecture series at Oxford University or as a broadcaster on the BBC Third Programme, usually without a script. Many of his essays and lectures were later collected in book form.
Born in Riga, now capital of Latvia, then part of the Russian Empire, he was the first person of Jewish descent to be elected to a prize fellowship at All Souls College, Oxford. From 1957 to 1967, he was Chichele Professor of Social and Political Theory at the University of Oxford. He was president of the Aristotelian Society from 1963 to 1964. In 1966, he helped to found Wolfson College, Oxford, and became its first President. He was knighted in 1957, and was awarded the Order of Merit in 1971. He was President of the British Academy from 1974 to 1978. He also received the 1979 Jerusalem Prize for his writings on individual freedom. Berlin's work on liberal theory has had a lasting influence.
Berlin is best known for his essay Two Concepts of Liberty, delivered in 1958 as his inaugural lecture as Chichele Professor of Social and Political Theory at Oxford. He defined negative liberty as the absence of constraints on, or interference with, agents' possible action. Greater "negative freedom" meant fewer restrictions on possible action. Berlin associated positive liberty with the idea of self-mastery, or the capacity to determine oneself, to be in control of one's destiny. While Berlin granted that both concepts of liberty represent valid human ideals, as a matter of history the positive concept of liberty has proven particularly susceptible to political abuse.
Berlin contended that under the influence of Jean-Jacques Rousseau, Immanuel Kant and G. W. F. Hegel (all committed to the positive concept of liberty), European political thinkers often equated liberty with forms of political discipline or constraint. This became politically dangerous when notions of positive liberty were, in the nineteenth century, used to defend nationalism, self-determination and the Communist idea of collective rational control over human destiny. Berlin argued that, following this line of thought, demands for freedom paradoxically become demands for forms of collective control and discipline – those deemed necessary for the "self-mastery" or self-determination of nations, classes, democratic communities, and even humanity as a whole. There is thus an elective affinity, for Berlin, between positive liberty and political totalitarianism.
Conversely, negative liberty represents a different, perhaps safer, understanding of the concept of liberty. Its proponents (such as Jeremy Bentham and John Stuart Mill) insisted that constraint and discipline were the antithesis of liberty and so were (and are) less prone to confusing liberty and constraint in the manner of the philosophical harbingers of modern totalitarianism. It is this concept of Negative Liberty that Isaiah Berlin supported. It dominated heavily his early chapters in his third lecture.
This negative liberty is central to the claim for toleration due to incommensurability. This concept is mirrored in the work of Joseph Raz.
Berlin's espousal of negative liberty, his hatred of totalitarianism and his experience of Russia in the revolution and through his contact with the poet Anna Akhmatova made him an enemy of the Soviet Union and he was one of the leading public intellectuals in the ideological battle against Communism during the Cold War.
Born in Riga, now capital of Latvia, then part of the Russian Empire, he was the first person of Jewish descent to be elected to a prize fellowship at All Souls College, Oxford. From 1957 to 1967, he was Chichele Professor of Social and Political Theory at the University of Oxford. He was president of the Aristotelian Society from 1963 to 1964. In 1966, he helped to found Wolfson College, Oxford, and became its first President. He was knighted in 1957, and was awarded the Order of Merit in 1971. He was President of the British Academy from 1974 to 1978. He also received the 1979 Jerusalem Prize for his writings on individual freedom. Berlin's work on liberal theory has had a lasting influence.
Berlin is best known for his essay Two Concepts of Liberty, delivered in 1958 as his inaugural lecture as Chichele Professor of Social and Political Theory at Oxford. He defined negative liberty as the absence of constraints on, or interference with, agents' possible action. Greater "negative freedom" meant fewer restrictions on possible action. Berlin associated positive liberty with the idea of self-mastery, or the capacity to determine oneself, to be in control of one's destiny. While Berlin granted that both concepts of liberty represent valid human ideals, as a matter of history the positive concept of liberty has proven particularly susceptible to political abuse.
Berlin contended that under the influence of Jean-Jacques Rousseau, Immanuel Kant and G. W. F. Hegel (all committed to the positive concept of liberty), European political thinkers often equated liberty with forms of political discipline or constraint. This became politically dangerous when notions of positive liberty were, in the nineteenth century, used to defend nationalism, self-determination and the Communist idea of collective rational control over human destiny. Berlin argued that, following this line of thought, demands for freedom paradoxically become demands for forms of collective control and discipline – those deemed necessary for the "self-mastery" or self-determination of nations, classes, democratic communities, and even humanity as a whole. There is thus an elective affinity, for Berlin, between positive liberty and political totalitarianism.
Conversely, negative liberty represents a different, perhaps safer, understanding of the concept of liberty. Its proponents (such as Jeremy Bentham and John Stuart Mill) insisted that constraint and discipline were the antithesis of liberty and so were (and are) less prone to confusing liberty and constraint in the manner of the philosophical harbingers of modern totalitarianism. It is this concept of Negative Liberty that Isaiah Berlin supported. It dominated heavily his early chapters in his third lecture.
This negative liberty is central to the claim for toleration due to incommensurability. This concept is mirrored in the work of Joseph Raz.
Berlin's espousal of negative liberty, his hatred of totalitarianism and his experience of Russia in the revolution and through his contact with the poet Anna Akhmatova made him an enemy of the Soviet Union and he was one of the leading public intellectuals in the ideological battle against Communism during the Cold War.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
May 21, 2025
خوندنش واقعاً چسبید.
نظریهٔ کلی ویکو برام جذابترین بخش بود.
بخشبندی موضوعی خیلی دقیق نداره و اگه دنبال یه مبحث خاص میگردید، یه جورایی باید ماهیگیری کنید. من دنبال مسائل زبانشناختی بودم و چیزای واقعاً خوبی هم خوندم ولی لابهلای مطالبی که خیلیاشون دغدغهم نبود.
یه درآمد هم داره که اونم خیلی خوب و مفیده.
احساس کردم نویسنده یهذره زیادی ستایش/سرزنش میکنه ولی میشه کنار اومد.
در کل به شدت ارزش خوندن داره.
شاید دیگه از اول تا آخرشو نخونم ولی قطعاً بهش رجوع خواهم کرد.
ممنون که خوندید.💙
۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
اتاق.
نظریهٔ کلی ویکو برام جذابترین بخش بود.
بخشبندی موضوعی خیلی دقیق نداره و اگه دنبال یه مبحث خاص میگردید، یه جورایی باید ماهیگیری کنید. من دنبال مسائل زبانشناختی بودم و چیزای واقعاً خوبی هم خوندم ولی لابهلای مطالبی که خیلیاشون دغدغهم نبود.
یه درآمد هم داره که اونم خیلی خوب و مفیده.
احساس کردم نویسنده یهذره زیادی ستایش/سرزنش میکنه ولی میشه کنار اومد.
در کل به شدت ارزش خوندن داره.
شاید دیگه از اول تا آخرشو نخونم ولی قطعاً بهش رجوع خواهم کرد.
ممنون که خوندید.💙
۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
اتاق.
April 13, 2020
ویکو از جملۀ اولین اندیشمندانی است که پژوهشگران را متوجه یک حقیقت بزرگ میکند.در بررسیهای تاریخی و در زمانی چند مسئلۀ مهم راباید در نظر گرفت. نخست اینکه در نگاه به گذشته، پژوهشگر باید از زمان خود عدول کرده و کاملاً جهانبینی خود را مطابق با جهانبینی زمینۀ پژوهش بکند. این اصل اغلب ساده در بسیاری از پژوهشها نادیده گرفته شده است،بهخصوص در نگاهِ به هنر و ادبیات و اسطورهپژوهی. ویکو خاطرنشان میکند «تمدنها با آغازهای زمخت، تخیلهای ناسره، و خرافات ترسناک، شروع میشوند. انسانها به کندی و با رنج بسیار از این خاستگاههای تاریک آشفته به پیش حرکت میکنند و معمولاً پس از پریشانی، کشمکش، ستم بیرحمانه و تعارض گزنده به پختگی میرسند.» (122)
آنچه در نظر ما با تخیل و از گذرگاهِ ادبیات و اسطورهشناسی و چنین زمینههایی درک و دریافت میشود، برای مردمان قدیم باورها و واقعیتهای محض و زیبا بودهاند. «اسطورهها شیوههای نظاممند دیدن، فهمیدن و واکنش به جهاناند که شاید تنها برای آفرینندگانشان و معتقدان به آنها، یعنی نسلهای آغازین انسانها کاملاً فهمپذیر باشند.» (98)
ویکو بنیانگذار علم «فلسفۀ تاریخ» بوده است. او در واقع حقوقدانی برجسته بود که در جهان دیر و نامناسب معرفی شده است. مهمترین آرای ویکو مربوط به مسئلۀ تاریخ و شناخت و انسانیت و تفکر است. او در مورد پدیدههای جهان نه به تاریخ که به «گذشتۀ شناختپذیر» قائل است و در مورد انسان و سابقۀ او به «تاریخ» در معنایی مشخص شده. «شناخت تاریخ، شناخت صرف رویدادهای گذشته نیست بلکه شناخت رویدادهاست تا آنجایی که وارد فعالیت انسانی میشوند و عنصر اساسی زندگینامۀ فرد یا گروهاند.» (68)
ویکو صریحاً اعلام میکند که هر چیزی که ما ادعای شناخت آن را میکنیم، در واقع به وسیلۀ ما ساخته شده است. ما تنها چیزهایی را میتوانیم بشناسیم که خودمان ساختهایم. شناخت طبیعت ممکن نیست زیرا نوعی خدا شدن برای خدا {کنجکاوی کافرانه} محسوب میشود.
«ما بر حسَب ضرورت فقط میتوانیم درستی چیزی را کاملاً ضمانت کنیم که کلاً ابداع خودمان باشد، اما آشکار است که کل جهان انسانها و طبیعت بیرون از این حیطه قرار خواهد گرفت... فقط کسی که پدید آورندۀ همه چیز است در ثمرۀ کنش آفرینشی خود تعمق کند. انسانها صرفاً میتوانند چیزی را بهنحو تام و تمام بشناسند که خودشان ساختهاند. اما آنها خدا نیستند.» (55-56)
عاملِ انسانیِ خود انسان، در هر کار و فعالیتی تأثیری عمیق بهجا میگذارد. در تاریخ و هنر و شعر و ادبیات و فلسفه و جامعهشناسی و هر چیز موقعیتِ نگاه و ذهن و بهویژه زبان را باید مدنظر داشت. «انسانها درون سنتهایی از گفتار و نوشتار زاده میشوند که همان اندازه به ذهنها شکل میدهند که ذهنها به آنها شکل میدهند.» (85)
ویکو به نوبۀ خود انقلابی در پژوهشهای تاریخی و جامعهشناختی محسوب میشود که به گمان من هنوز به طور کامل هضم و درک نشده است. دایرۀ تأثیر اندیشههای وی به تازگی و با تأکید شخصیتهایی چون گوته و آیزایا برلین و ژیژک گسترش مییابد.
شخصیت دیگر این کتاب «هردر» است که به اندازۀ ویکو دربارۀ آن بحث نشده است. چارچوب اندیشۀ هردر بنا به زعم متخصصان، تناقضهای بسیاری دارد. اما آنچه از کلیت اندیشۀ وی نصیبمان میشود در حکم غنیمت است. هردر تا حدودی بطور مستقیم تحت تأثیر آرای ویکو بود. وی جریان ضدروشنگریِ اروپا را قوت میبخشد. اندیشههای گئورگ هامان، جریان رادیکال عصر روشنگریست که هردر بهطور مشخص ادامه دهندۀ راه اوست. {برای اطلاع بیشتر از هامان،کتابِ دیگر آیزایا برلین بسیار مفید و کارآمد خواهد بود: مجوس شمال، یوهان گئورگ هامان و خاستگاههای عقلناباوری جدید، ترجمۀ رضا رضایی، ققنوس: 1385} این سه نفر مثلثی مشخص را تشکیل میدهند که بر علیه سوژهباوری کانت سر تیز کردهاند. هردر هرچند با تناقض، اما با این موضع، واژگان متعددی از جمله پلورالیزم و ناسیونالیسم را وارد دایره المعارف علوم انسانی میکند. شعار او نیز همچون ویکو انسانمحوری است. «ما در جهانی که خودمان میآفرینیم، زندگی میکنیم».
بارزترین بحث هردر، اشارۀ او به تعارض ایدۀ کلی و امر جزئی است. به بیان سادهتر کشمکش بر سر فردگرایی و یا کلیت. «تمام ایدههای کلی انتزاعی، خطرناک، گمراهکننده و ناگزیرند. باید در پی دیدن کل بود، هر اندازه هم که این هدف دست نیافتنی باشد. استثنائات و انحرافات صرفاً مایۀ شگفتی کسانیاند که بر تحمیل تصویری آرمانی به چندلایگی واقعیت پافشاری میکنند.» (276)
ترجمۀ کتاب به زبان سلیس و روان و روشنگر و کیفیت چاپ هم عالیست.
99/01/25
آنچه در نظر ما با تخیل و از گذرگاهِ ادبیات و اسطورهشناسی و چنین زمینههایی درک و دریافت میشود، برای مردمان قدیم باورها و واقعیتهای محض و زیبا بودهاند. «اسطورهها شیوههای نظاممند دیدن، فهمیدن و واکنش به جهاناند که شاید تنها برای آفرینندگانشان و معتقدان به آنها، یعنی نسلهای آغازین انسانها کاملاً فهمپذیر باشند.» (98)
ویکو بنیانگذار علم «فلسفۀ تاریخ» بوده است. او در واقع حقوقدانی برجسته بود که در جهان دیر و نامناسب معرفی شده است. مهمترین آرای ویکو مربوط به مسئلۀ تاریخ و شناخت و انسانیت و تفکر است. او در مورد پدیدههای جهان نه به تاریخ که به «گذشتۀ شناختپذیر» قائل است و در مورد انسان و سابقۀ او به «تاریخ» در معنایی مشخص شده. «شناخت تاریخ، شناخت صرف رویدادهای گذشته نیست بلکه شناخت رویدادهاست تا آنجایی که وارد فعالیت انسانی میشوند و عنصر اساسی زندگینامۀ فرد یا گروهاند.» (68)
ویکو صریحاً اعلام میکند که هر چیزی که ما ادعای شناخت آن را میکنیم، در واقع به وسیلۀ ما ساخته شده است. ما تنها چیزهایی را میتوانیم بشناسیم که خودمان ساختهایم. شناخت طبیعت ممکن نیست زیرا نوعی خدا شدن برای خدا {کنجکاوی کافرانه} محسوب میشود.
«ما بر حسَب ضرورت فقط میتوانیم درستی چیزی را کاملاً ضمانت کنیم که کلاً ابداع خودمان باشد، اما آشکار است که کل جهان انسانها و طبیعت بیرون از این حیطه قرار خواهد گرفت... فقط کسی که پدید آورندۀ همه چیز است در ثمرۀ کنش آفرینشی خود تعمق کند. انسانها صرفاً میتوانند چیزی را بهنحو تام و تمام بشناسند که خودشان ساختهاند. اما آنها خدا نیستند.» (55-56)
عاملِ انسانیِ خود انسان، در هر کار و فعالیتی تأثیری عمیق بهجا میگذارد. در تاریخ و هنر و شعر و ادبیات و فلسفه و جامعهشناسی و هر چیز موقعیتِ نگاه و ذهن و بهویژه زبان را باید مدنظر داشت. «انسانها درون سنتهایی از گفتار و نوشتار زاده میشوند که همان اندازه به ذهنها شکل میدهند که ذهنها به آنها شکل میدهند.» (85)
ویکو به نوبۀ خود انقلابی در پژوهشهای تاریخی و جامعهشناختی محسوب میشود که به گمان من هنوز به طور کامل هضم و درک نشده است. دایرۀ تأثیر اندیشههای وی به تازگی و با تأکید شخصیتهایی چون گوته و آیزایا برلین و ژیژک گسترش مییابد.
شخصیت دیگر این کتاب «هردر» است که به اندازۀ ویکو دربارۀ آن بحث نشده است. چارچوب اندیشۀ هردر بنا به زعم متخصصان، تناقضهای بسیاری دارد. اما آنچه از کلیت اندیشۀ وی نصیبمان میشود در حکم غنیمت است. هردر تا حدودی بطور مستقیم تحت تأثیر آرای ویکو بود. وی جریان ضدروشنگریِ اروپا را قوت میبخشد. اندیشههای گئورگ هامان، جریان رادیکال عصر روشنگریست که هردر بهطور مشخص ادامه دهندۀ راه اوست. {برای اطلاع بیشتر از هامان،کتابِ دیگر آیزایا برلین بسیار مفید و کارآمد خواهد بود: مجوس شمال، یوهان گئورگ هامان و خاستگاههای عقلناباوری جدید، ترجمۀ رضا رضایی، ققنوس: 1385} این سه نفر مثلثی مشخص را تشکیل میدهند که بر علیه سوژهباوری کانت سر تیز کردهاند. هردر هرچند با تناقض، اما با این موضع، واژگان متعددی از جمله پلورالیزم و ناسیونالیسم را وارد دایره المعارف علوم انسانی میکند. شعار او نیز همچون ویکو انسانمحوری است. «ما در جهانی که خودمان میآفرینیم، زندگی میکنیم».
بارزترین بحث هردر، اشارۀ او به تعارض ایدۀ کلی و امر جزئی است. به بیان سادهتر کشمکش بر سر فردگرایی و یا کلیت. «تمام ایدههای کلی انتزاعی، خطرناک، گمراهکننده و ناگزیرند. باید در پی دیدن کل بود، هر اندازه هم که این هدف دست نیافتنی باشد. استثنائات و انحرافات صرفاً مایۀ شگفتی کسانیاند که بر تحمیل تصویری آرمانی به چندلایگی واقعیت پافشاری میکنند.» (276)
ترجمۀ کتاب به زبان سلیس و روان و روشنگر و کیفیت چاپ هم عالیست.
99/01/25
April 20, 2025
کار من با ویکو بود که اتفاقی هم شد، یعنی در دو روز آخر سفری هیچ کتابی دم دستم نبود لاجرم رفتم سراغ تاریخ فلسفه راتلج جلد پنجم ترجمه علی معظمی و از بین همه دلم گرفت ویکو بخوانم از بس که به فارسی چیزی ازش کم است خوب هم بود. وقتی برگشتم باز هوس کردم ورقی بزنم از یک ایدهی بنیادین ویکو خیلی خوشمآمده بود. این شد که آمدم سراغ این کتاب و خوب هم بود. برای همین نصفه خواندم و هنوز فرصت نکردم بخش هردر را بخوانم. برلین چقدر خوب توضیح میدهد و خلاصه میکند و راه میدهد به دیدنِ چهرهای که ازش مینویسد.
March 31, 2019
3.5 stars. This is a good, if long-winded book on two interesting & important thinkers. Berlin appears to have read everything by his subjects, everything they influenced, everything that influenced them, and everything contemporaneous with them. IMO, not all of that detail needs to be there. A shade too scholarly. To give you an idea, the book literally ends on a paragraph-long footnote. Berlin belabors his points, and his paragraphs run on for pages. For all that, it's not too tedious, occasionally even lyrical.
Having just read Vico's New Science, I found the section on Herder more interesting. Berlin is more concerned with Vico's influence and place in intellectual history than in presenting a reading of Vico's work. For that, I recommend Hayden White's insightful essay on Vico in Tropics of Discourse.
Berlin is not very interested in Vico's cyclical model of history, which he thinks unoriginal. Of course in broad strokes, it isn't. It fits an archetypal Aryan model you can find among the Greeks and Hindus. But Vico's presentation is highly original, as White shows. First, Vico presents the stages of history not as imposed by some mysterious external cosmic force, but as a natural internal development of human society. Second, each stage is associated with a transformation in language rooted in a particular rhetorical trope (from metaphor to metonymy to synecdoche to irony). Third, Vico actually has two models: the cyclical one which is characteristic of pagan society, and the linear, providential one of Jews and Christians. The latter theory predominates in Western modernity, suggested by the Bible but influentially formulated by Joachim of Fiore, then by Hegel, then Marx. The former lives on in Oswald Spengler and Arnold Toynbee.
Having just read Vico's New Science, I found the section on Herder more interesting. Berlin is more concerned with Vico's influence and place in intellectual history than in presenting a reading of Vico's work. For that, I recommend Hayden White's insightful essay on Vico in Tropics of Discourse.
Berlin is not very interested in Vico's cyclical model of history, which he thinks unoriginal. Of course in broad strokes, it isn't. It fits an archetypal Aryan model you can find among the Greeks and Hindus. But Vico's presentation is highly original, as White shows. First, Vico presents the stages of history not as imposed by some mysterious external cosmic force, but as a natural internal development of human society. Second, each stage is associated with a transformation in language rooted in a particular rhetorical trope (from metaphor to metonymy to synecdoche to irony). Third, Vico actually has two models: the cyclical one which is characteristic of pagan society, and the linear, providential one of Jews and Christians. The latter theory predominates in Western modernity, suggested by the Bible but influentially formulated by Joachim of Fiore, then by Hegel, then Marx. The former lives on in Oswald Spengler and Arnold Toynbee.
March 19, 2025
A little too dense for me, especially at the end. I think I grasped about 55% to 60% of it. Basically, thinkers from the Enlightenment who believed in a unified ideal of society and man were criticized by Vico and Herder. It’s a drastic oversimplification to say that Vico believed historians needed to “think their way” empathetically into other historical periods and cycles, and Herder believed the same was true for nations, groups, disparate societies. Philosophers and historians of the Age of Reason lacked these insights and this empathy for other times and places. Herder was on board with seeing the need for understanding populism, nationalism, Volksgeist, a common language. It’s all fascinating stuff and had resonances with later developments in the 19th and 20th centuries. I just suffered a brain collapse about 75% of the way through this book and lost 25 IQ points and had to limp through the end. This all gets amplification in Berlin’s Roots of Romanticism which I want to reread. Berlin in this book plays a certain card of repetition which was actually not as irritating as that quality usually suggests. You need these dense ideas repeated to you to bash them into your head. Other smarter reviewers probably hated the repetitious features. I want to read something simpler and smoother now, something fictional. I’m not a philosophy PhD, shouldn’t try to be.
July 3, 2011
Having read the Herder section I will call this book finished, since I don't plan to read the Vico section. But who knows since it sat on my shelf for 30 years before i got to Herder. Berlin is clear and lucid. He seems to trying to rescue Herder from the various uses to which Herder has been put by romantic nationalists. Since my interests have mostly to do with the development of ideas about individual actions, his discussion of man's place in culture was not critical. Still it seems that Herder is a taproot of so much that followed that I am eager to learn more about him.
December 24, 2022
Vico and Herder is a book written by Isaiah Berlin, a British philosopher and historian of ideas. The book is a study of the ideas of two 18th-century philosophers, Giambattista Vico and Johann Gottfried Herder, and the impact of their thought on the development of modern ideas about history, culture, and human nature. In Vico and Herder, Berlin discusses the contributions of Vico and Herder to the fields of history, anthropology, and cultural studies, and examines the ways in which their ideas influenced later philosophers and intellectuals. He also explores the relationship between their ideas and the broader cultural and political context of the 18th century, and suggests that their thought was shaped by the intellectual and political challenges of the time. Vico and Herder is considered a classic work of intellectual history and is widely regarded as an important resource for understanding the ideas and influence of these two philosophers.
GPT
GPT
June 30, 2022
Acquired 1996
The Word, Montreal, Quebec
The Word, Montreal, Quebec
Displaying 1 - 8 of 8 reviews