Տեռոստների պահն ահավոր ցավոտ էր ներկայացրած։ Էդ պահը Մանի Հեյսթի կարմիր կամբինիզոններն ու Դալիներն եկան աչքիս։ Մի բանով էր լավը, որ էս մեկը համեմատած Որբանոցի հետ գոնե մի քիչ անկանխատեսելի էր։ մի քիչ։ Էն հայրենիքը ծախելու ու "բոլորն են հիմա դիմակ դնում" արտահայտություններն ինձ շփոթության մեջ գցեցին։ հուսամ գիրքը 2020ից առաջ չի գրվել, թե չէ սաղ բռնում ա ։ճ Շապիկը շատ ճիշտ էր ներկայացրած՝ գինի, բաժակներ, ծխախոտ ու նկար։ Իսկ սեքսը հեղինակի ամենածամված թեմաներից էր, հայհոյանքներն անպայման անտեղի ։ճ Ընդհանուր օքեյ էր ինքը, բայց, որ Կոստանդյանն ա. ցածր եմ գնահատում։ հեղինակի դեմ բան չունեմ, իրա գրածն ա պռոստը էշություն ( ևս մեկ անգամ կներեք ։դ )
Մի օր ես քեզ համար օղի կլցնեմ ու կպատմեմ պատկերներ, որոնք ինչքան կատարված, նույնչափ էլ անիրական կլինեն։ Դու կլանված ու աչքերդ խոշորացրած կլսես ինձ, որովհետև ես լավ եմ պատմում։ Քեզ կպատմեմ, թե ինչպես եղավ, որ մի առավոտ մոլորակի բոլոր մարդիկ արթնացան ուրիշ, լրիվ օտար մի աշխարհում։ Հետո մոլորակը կսեղմեմ, կփոքրացնեմ, կտեղավորեմ մեր թաղի մեջ ու մանկությանս ընկերներից կպատմեմ, որոնց մեջ նույնիսկ մեռած մարդ կա արդեն ...
Եթե ակնկալում եք ընթերցել թեթև գիրք՝ իրականությունից մի փոքր կտրվելու համար, ապա այս գիրքը հաստատ նման օրերի համար չէ։ Այս գիրքը կարդալուց հետո փորձելու եք ամեն կերպ մխրճվել իրականության մեջ։ Գիրքը շատ ծանր է, չնայած նրան, որ ծավալով փոքր է։ Գրքում յուրաքանչյուր հերոս ունի իր դժբախտությունը, յուրաքանչյուրը ունի պահարանում պահած իր կմախքները, որոնք հերթով դուրս կգան պահարանից։
Գրքի գլխավոր հերոսը Ռաֆն է։ Ռաֆը նկարիչ է։ Նա Երևանից Պրահա էր մեկնել ընդամենը մի քանի օրով, որ մասնակցեր <<Փոքր ժողովուրդների ժամանակակից նկարիչների>> ցուցահանդեսին։ Հայկական ռեստորանում, որը պատկանում էր հերոսներից մեկին՝ Զառային, Ռաֆը հանդիպում է հենց Միլոշին։
Միլոշը փողոցային նկարիչ էր, ով ուներ մեծ տաղանդ, բայց իր կյանքը նվիրել էր խմիչքին։
Ռաֆը ստանում է Պրահայում մնալու ու երկու ամիս աշխատելու առաջարկ։ Նոր բացվող հյուրանոցի պատերից մեկին պետք է որմնանկար նկարեր, Միլոշին կանչում է, որպես իր օգնական։ Ու, գուցե հենց այդ աշխատանքն է դառնում նրա համար ճակատագրական։ Կամ ավելի ճիշտ մի հանդիպում։
Ռաֆի ճակատագիրն էլ պարզ չէր։ Նա մի քանի տարի առաջ կորցրել էր կնոջն ու դեռ չծնված երեխային, այնուհետ մորը։ Հերոսի կինը՝ Սոֆին չար ճակատագրի ձեռքերով հայտնվել էր Ռուսաստանի այն թատրոնում, որը գրավել էին ահաբեկիչները, և դարձել նրանց զոհերից մեկը։ Ու հենց այս իրադարձությունները դարձան պատճառ, որ նրա ընկերը դառնար թմրանյութը։
Զառան ու Ռաֆի ուսանողական ընկերը՝ Իվանը փորձում են օգնել նրան, ուղարկում են բուժման, որպեսզի նա շարունակի ապրել նորմալ կյանքով ու առաջ գնա, թողնելով անցյալի ցավն անցյալում։ Բայց թե ինչպե՞ս կդասավորվի հերոսի կյանքը չգրեմ, որպեսզի ընթերցելով բացահայտեք։
Միլոշը գրքի երկրորդական հերոսներից է, սակայն միայն գրքի վերջում պարզ կդառնա, թե ինչու՞ է հեղինակը գիրքը կոչել <<Միլոշ>>։
Անպայման խորհուրդ եմ տալիս կարդալ գիրքը։ Հեղինակը ժամակակից լավագույն հայ գրողներից մեկն է, ում գրքերը անհնար է կարդալ ու չհուզվել, չարտասվել, չվիճել կյանքի անարդարության հետ։ Երևի մենք պետք է երջանիկ լինենք, որ հեղինակի հետ ապրում ենք նույն ժամանակաշրջանում ու իր գրքերը կարդում ենք այսօր։
«Գիտակցում է երևի, որ էդ սերն ու նվիրումը գրքերից հանած հերթապահ խոսքեր են, հասկանում է, որ սիրելու համար ջանք թափել հարկավոր չէ, ընդամենը պիտի մի քիչ մաքրասեր լինես, մի քիչ էլ զզվող` ուրիշ մաշկերից, ուրիշ ձայներից, ուրիշ ստերից: Սերն, ի վերջո, ոչ այլ ինչ է, քան ամենասովորական հիգիենան»:
► Գիտակցում է երևի, որ էդ սերն ու նվիրումը գրքերից հանած հերթապահ խոսքեր են, հասկանում է, որ սիրելու համար ջանք թափել հարկավոր չէ, ընդամենը պիտի մի քիչ մաքրասեր լինես, մի քիչ էլ զզվող՝ ուրիշ մաշկերից, ուրիշ ձայներից, ուրիշ ստերից։ Սերն, ի վերջո, ոչ այլ ինչ է, քան ամենասովորական հիգենիա։
Կոստանդյանի «Միլոշ» գիրքը վեպ է անցած-գնացած ուրախությունների մասին ու որը նվիրվում է իր ողջ ու մեռած ընկերներին։
Շատ սիրուն գործ, լիքը փշաքաղեցնող պահերով: Կերպարները բավականին հետաքրքիր էին, ու էնքան սիրուն ա գրված ու նկարագրված ամեն բան որ մտնում ես հորոսի դերի մեջ, ու զգում էն ինչ՝ ինքը: Մի օր ես քեզ համար օղի կլցնեմ, ու մենք կխմենք անցած ուրախությունների կենացը:::::
Սյուժեի Դուբռովկայի մասը ահավոր ցավեցնող էր ինձ համար, քանզի այդ ժամանակ ես թատրոնի մոտակայքում գնում էի պարապունքների։ Գիրքը անսպասելի վերջացավ, ինձ թվում էր կիսատ կմնա, որ ընթերցողը գուշակի ինչ կլինի հետո... Պետք է նշեմ, որ ընդամենը մի քանի տող էի կարդացել գրքից, երբ բացահայտեցի, որ գրողը սեքսիստ, ցինիկ, կանանց նկատմամբ կոպիտ արտահայտվող, բռնության զոհերին ծաղրող անձ է։ Ինձ դա դժվարացնում էր շարունակել կարդալը։ Գրքի մեջ էլ նույն սեքսիստական ու կոպիտ արտահայտվելը նկատվեց։ Չհաշված վերոնշյալին հետաքրքրիր էր սյուժեն, ռեալ կյանքի ու հորինվածի խառնուրդ։ Տարօրինակ զգացողություններ թողեց այս ամենի միքսը
This entire review has been hidden because of spoilers.
Կոստանյանը սիրուն ա գրում ուղղակի ժարգոնը չափից շատ ա ) Սոֆիի մահը շատ դաժան էր ,գրքի ամենաանկեղծ պահն էր)
«Ափսոս ես պարտվելու համար, ափսոս ես մեռնելու համար։ Գլխիցդ հանիր ներողամիտ լինելու մասին մարդկանց զառանցանքները, մի թուլանա սրանց առաջ, թող դրածդ ամեն քայլից գետինը ճաք տա»։