Een historische setting, een gruwelijke moord en een heerlijk kibbelend politieduo: De Coninck op zijn best.
Brussel begin 1919. De Eerste Wereldoorlog is voorbij. De stad begint te herleven en de militairen keren terug van het front. Kolonel Pynaert neemt zijn taak bij de politie weer op en zijn ordonnans De Cruyenaere wordt aangeworven bij de politie. De regering heeft beslist naar analogie van de befaamde Franse Brigades du Tigres, opgericht door Clemenceau, om ook in België een speciale politie op te richten, die rechtstreeks zal afhangen van de procureur des Konings. Pynaert is verantwoordelijk voor de oprichting. Ondertussen wordt er in een steeg in Brussel het lichaam gevonden van een tienjarig meisje, dat op een gruwelijke wijze om het leven werd gebracht. De gerechtelijke brigade onder leiding van Pynaert begint de jacht op de dader.
Christian De Coninck neemt ons deze keer mee in het Brussel van het interbellum. Een stad die nog niet is geheeld van de oorlogswonden, waar telegrafie en telefonie worden beschouwd als technologische hoogstandjes en waar de politie werkt met het vergrootglas en vooral met veel gezond verstand. In dit boek, dat een vervolg breidt aan 'Dodendans' en 'Dodenmars', die zich afspeelden tijdens wo i, interpreteert De Coninck een waargebeurde zaak die Brussel in die jaren heeft opgeschrikt en in de ban hield.
++ ‘De vrouw ging bedeesd zitten. Het was nog een jonge vrouw, deftig gekleed, in haar hand droeg ze een zware handtas, die ze naast haar op de vloer plaatste. Ze nam een wit zakdoekje uit de mouw van haar jas en veegde ermee over haar gezicht’ ++
Goris & Pauwels is het gouden speurders-duo waar Christian De Coninck in 2007 min of meer noodgedwongen zijn schrijverscarrière mee is gestart. Nu weten ze bij de Politie Brussel Hoofdstad niet beter dan dat hun woordvoerder niet alleen commissaris is maar ook een verdienstelijk auteur. Inmiddels heeft hij dertien delen van de Goris & Pauwels-reeks gelanceerd en kwam onlangs het derde deel uit van de Lodewijk Pynaert-reeks op de markt; Dodensteeg. Deze serie speelt in en rond WO-I.
Nadat WO-I is beëindigd en kolonel Lode Pynaert weer terug is in Brussel, wordt hij commissaris en direct belast met de oprichting van een nieuw politiekorps dat zich bezighoudt met ernstige misdrijven. Het wordt een gerechtelijke brigade die direct onder de procureur des Konings valt. Lode heeft zijn ordonnans, de 19-jarige Cyriel De Cruyenaere niet alleen ingelijfd bij het korps als stagiaire maar verleent hem ook huisvesting. Een relatie met de 17-jarige dochter Antoinette kan niet uitblijven. Maar de protegé van Lode zal zijn liefje los moeten laten als blijkt dat er jonge meisjes verdwijnen en de stoffelijke resten van een ervan, de achtjarige Jeanne Tondeur, gewurgd wordt gevonden. De vier jaar in het leger heeft Cyriel gevormd en hij ontpopt zich als een voorbeeldig agent die zijn opgedane ervaringen zeer effectief weet te gebruiken in zijn nieuwe functie. Als, naast de verdwenen meisjes, het dode lichaam van barones Claudine d”Ognies wordt gevonden, moet het nog prille korps onder aanvoering van Pynaert flink aan de bak…
++ ‘Dat betekent dat we moeten zoeken naar een maniak. Het is nu wel uitgesloten dat we te maken hebben met kinderen die zomaar vertrekken of verdwalen’ ++
Na de eerdere delen Dodendans en Dodenmars, is Dodensteeg een volledig nieuw avontuur in de Lodewijk Pynaert-reeks dat in de tijdlijn ook volgtijdig is op beide andere boeken. De jonge en razend enthousiaste Cyriel treedt met zoveel verve zijn nieuwe functie tegemoet dat regelmatige correcties en bijsturing door Pynaert noodzakelijk maakt. De sfeer is gekleurd naar de jaren ’20 van de vorige eeuw met maatschappelijke ontwikkelingen die toen als normaal werden beschouwd maar nu ondenkbaar zijn. De Coninck heeft zijn fantasie de vrije teugel gegeven wat voor de lezer menig uurtje ontspannen lezen betekent. Veel humor wordt gedeeld tijdens de dialogen tussen Pynaert en zijn aanstaande schoonzoon. Tegelijk zijn ze druk met het oplossen van de zaak van de verdwenen meisjes en de moord op de barones.
Samenvattend is dit derde deel weer even vermakelijk als de voorgaande twee en sluit het naadloos aan. De ervaringen van de wat oudere commissaris contrasteren met de jeugdige onbezonnenheid en enthousiasme van de toch wel pientere Cyriel. Bij dit avontuur lijkt de climax ondergeschikt te zijn aan de route ernaar toe die is geplaveid met de talloze dialogen en spitsvondigheden die de lachspieren onophoudelijk aanspannen. Educatie over juridische zaken wordt luchtig gesoupeerd door de lezers omdat de informatie ook aan de leergierige stagiaire moet worden gedoceerd. Geen zware kost maar een luchtige misdaadroman die het leesplezier de positieve kant op stuwt. Ontspanning maar wel ten koste van enkele dodelijke slachtoffers die daardoor misschien iets te weinig aandacht krijgen.
Het derde deel van de reeks van commisaris Peynaert stelt - in tegenstelling tot eerdere twee boeken in de reeks - wat teleur. De auteur had naar mijn mening beter na de eerste twee kunnen stoppen, toen het einde van "de grote oorlog" zich aandiende.
Vond het boek soms wat "simpel", alsof het een young adult boek was. Miste ook de historische achtergrond die de auteur er eerder wel beter in wist te verwerken. Tegelijkertijd deed de schrijver naar mijn mening iets te veel zijn best (en voelde het daarom geforceerd) om uitleg te geven over de rechtspraak van toen.
Het derde deel in de serie van Pynaert aan het front. Vrede. Pynaert en de familie is terug in Brussel. Pynaert gaat werken bij de politie. Verdwijningen en moord vragen om op gelost te worden. Het doorzettingsvermogen van Cyriel helpt de zaken op te lossen. Wij zijn terug in de vertrouwde omgeving van de schrijver en dat zit men. Veel leesplezier met Pynaert en Cyriel bij de politie in Brussel.
Mijn favoriete schrijver ! Dit kwam wel een beetje traag op gang en het einde ging in één keer heel snel, maar blijft een goed verhaal met soms wel gruwelijke beschrijvingen.
Zeker vijf sterren waard. Een pracht van een boek. Vooral de historische en sociale achtergrond grijpt mij aan. Dit met een schitterend verhaal. Ik hoop dat er nog veel volgen.
Een historische setting, een gruwelijke moord en een heerlijk kibbelend politieduo: De Coninck op zijn best.
Brussel begin 1919. De Eerste Wereldoorlog is voorbij. De stad begint te herleven en de militairen keren terug van het front. Kolonel Pynaert neemt zijn taak bij de politie weer op en zijn ordonnans De Cruyenaere wordt aangeworven bij de politie.
De regering heeft beslist naar analogie van de befaamde Franse Brigades du Tigres, opgericht door Clemenceau, om ook in België een speciale politie op te richten, die rechtstreeks zal afhangen van de procureur des Konings. Pynaert is verantwoordelijk voor de oprichting. Ondertussen wordt er in een steeg in Brussel het lichaam gevonden van een tienjarig meisje, dat op een gruwelijke wijze om het leven werd gebracht. De gerechtelijke brigade onder leiding van Pynaert begint de jacht op de dader.
Christian De Coninck neemt ons deze keer mee in het Brussel van het interbellum. Een stad die nog niet is geheeld van de oorlogswonden, waar telegrafie en telefonie worden beschouwd als technologische hoogstandjes en waar de politie werkt met het vergrootglas en vooral met veel gezond verstand.
In dit boek, dat een vervolg breidt aan 'Dodendans' en 'Dodenmars', die zich afspeelden tijdens WOl, interpreteert De Coninck een waargebeurde zaak die Brussel in die jaren heeft opgeschrikt en in de ban hield.
De cover sprak mij meteen aan net zoals de titel. De combinatie van die twee had iets waardoor ik dit boek zeker wou lezen ongeacht dat ik de eerste twee delen nog niet gelezen had.
Dit boek is dus het laatste deel van een trilogie maar gelukkig is er in het boek voldoende informatie beschikbaar die de gebeurtenissen van de eerste delen weergeven zodat je hem perfect kan lezen zonder dus eerst die twee delen. Waarom wel die eerste twee delen lezen? Om de fijne dynamiek tussen de hoofdpersonages Pynaert en De Cruyenaere ten volle te beleven.
‘Pynaert glimlachte. Hij was duidelijk tevreden, maar ook opgelucht dat die waanzin achter de rug was. Hij zou opnieuw zijn taak bij de politie opnemen.’
De Coninck schrijft erg vlot en wat ik echt enorm leuk vond en ook enorm kon appreciëren is dat er echt erg veel dialoog is. Het verhaal wordt daardoor bijna geheel door middel van dialoog verteld. Heerlijk vond ik dat, verfrissend.
Zoals al eerder gezegd, de dynamiek tussen de hoofdpersonages was erg fijn net zoals hun karakters. Ook alle andere nevenpersonages waren voldoende uitgewerkt en gedetailleerd neergepend zodat je de conversaties perfect kunt horen in je hoofd.
‘Cyriel was die laatste maanden een vol- wassen man geworden. De stunteligheid en de naïviteit waren verdwenen. Hij was het kind-zijn ontgroeid.’
Ook het verhaal was goed uitgewerkt en fijn om te lezen, met momenten spannend en de titel is erg goed gekozen vermits het verhaal goed op gang komt met een tienjarig kind dat vermoord gevonden word in een steeg.
Op zoek naar een goed, solide boek voor tijdens deze staycation? Dan is deze auteur eentje om zeker te overwegen.