What do you think?
Rate this book
Η φιλία είναι και δεν είναι παντοτινή
Αν κάθε φορά που λες ένα "όχι" αισθάνεσαι ενοχές, πρέπει να δουλέψεις αρκετά με τον εσωτερικό σου κόσμο. Το θάρρος του "όχι" είναι ωριμότητα, ισορροπία, ακόμα και σεβασμός προς τον άλλον που απευθύνεται. Ο άνθρωπος που αδιακρίτως λέει "ναι" μπορεί να βολεύει τους άλλους, να τον χρησιμοποιούν, όμως δεν τον εκτιμούν. Αρμός, 2020 256σ. 21x13εκ. ISBN 9789606152672
255 pages, Paperback
Published January 1, 2020
About the author
Μάρω Βαμβουνάκη
49 books140 followersΗ Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
June 3, 2021
The introduction was the most interesting part of this book.ί
Ίσως κάνω λάθος, όμως πιστεύω ότι ακόμα και η ίδια η συγγραφέας ή ο εκδοτικός οίκος δεν έχουν πολλές φιλοδοξίες για αυτό το βιβλίο.
Όχι γιατί είναι προχειροδουλειά ή κάτι, αλλά γιατί πόσο νόημα έχουν αποκομμένες σκέψεις, σχόλια ή ιδέες που ποσταρίστηκαν στα κοινωνικά δίκτυα χωρίς συνήθως να είμαστε στο μυαλό του ανθρώπου που τα έγραψε, να ξέρουμε τι τα πυροδότησε ή να μην μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη συζήτηση που ακολούθησε;
Κάποιες ιδέες και οπτικές της συγγραφέα μου ταιριάζουν πιο πολύ, αρκετά πράγματα όχι και δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσουν τα τσιτάτα ή βρίσκει της αρεσκείας του τα περισσότερα βιβλία αυτοβοήθειας ή εκλαϊκευμένης ψυχολογίας... Όχι ότι αυτό είναι τέτοιο, αλλά πιστεώ ότι απευθύνεται σε κοινό που του ταιριάζουν τέτοια βιβλία ή σε φανατικούς αναγνώστες της Μάρως Βαμβουνάκη.
Θεωρητικά προσφέρει τροφή για σκέψη, πρακτικά το μέρος που μου άρεσε περισσότερο ήταν η εισαγωγή!
Ίσως κάνω λάθος, όμως πιστεύω ότι ακόμα και η ίδια η συγγραφέας ή ο εκδοτικός οίκος δεν έχουν πολλές φιλοδοξίες για αυτό το βιβλίο.
Όχι γιατί είναι προχειροδουλειά ή κάτι, αλλά γιατί πόσο νόημα έχουν αποκομμένες σκέψεις, σχόλια ή ιδέες που ποσταρίστηκαν στα κοινωνικά δίκτυα χωρίς συνήθως να είμαστε στο μυαλό του ανθρώπου που τα έγραψε, να ξέρουμε τι τα πυροδότησε ή να μην μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη συζήτηση που ακολούθησε;
Κάποιες ιδέες και οπτικές της συγγραφέα μου ταιριάζουν πιο πολύ, αρκετά πράγματα όχι και δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσουν τα τσιτάτα ή βρίσκει της αρεσκείας του τα περισσότερα βιβλία αυτοβοήθειας ή εκλαϊκευμένης ψυχολογίας... Όχι ότι αυτό είναι τέτοιο, αλλά πιστεώ ότι απευθύνεται σε κοινό που του ταιριάζουν τέτοια βιβλία ή σε φανατικούς αναγνώστες της Μάρως Βαμβουνάκη.
Θεωρητικά προσφέρει τροφή για σκέψη, πρακτικά το μέρος που μου άρεσε περισσότερο ήταν η εισαγωγή!
October 25, 2025
[...]Οι δυνατοί χρήστες θα αναζητήσουν συνομιλίες, οι αδύναμοι θα αναζητήσουν εξαρτήσεις. Σε κυνηγούν από πίσω οι καταστροφείς όταν εσύ είσαι καταστρέψιμος. Οι νοσηροί θα αναζητήσουν νοσηρούς και οι διεστραμμένοι διεστραμμένους, θα αναζητήσουν εύκολα αντικείμενα.[...]
[...]Μπορεί να μοιάζει αντιφατικό, όμως κρίσεις πανικού εμφανίζουν κυρίως οι πιο δυνατοί χαρακτήρες. Με το να είναι δυνατοί, φορτώνουν τη ζωή τους με υπερβολικούς στόχους, ασήκωτα βάρη, τελειομανία, φιλοδοξίες, υπερευθύνες. Έρχεται μια μέρα, ξαφνικά δήθεν, που ο εαυτός τους, το νευρικό σύστημα, τα φυσικά τους όργανα βγάζουν κραυγή τρόμου: Με πεθαίνεις!
Δεν πεθαίνουμε από κρίση πανικού, είναι όμως μοναδικά τρομαχτική. Παραλύει επιτέλους τις υππεράνθρωπες τρεχάλες μας. Γιατί, αν μπορούμε να ξεγελούμε το μυαλό μας ή τα συναισθήματα, το σώμα μας δεν ξεγελιέται. Έχει το πάνω χέρι όταν φτάνουμε στην άκρη των προσωπικών μας γκρεμών.[...]
[...]Μα πώς γίνεται άνθρωποι, που κανένα λόγο δεν έχουν, να μισούν και να φθονούν εύκολα τους γύρω, και άλλοι, που πράγματι τους έχουν βλάψει βαριά, να μην αισθάνονται μίσος;
Τι ευλογία και καρδιακή ευφυία η πραγματική καλοσύνη! Και πάντοτε το ερώτημα: Άραγε γεννιέται ή γίνεται κανείς καλός;[...]
[...]Μπορεί να μοιάζει αντιφατικό, όμως κρίσεις πανικού εμφανίζουν κυρίως οι πιο δυνατοί χαρακτήρες. Με το να είναι δυνατοί, φορτώνουν τη ζωή τους με υπερβολικούς στόχους, ασήκωτα βάρη, τελειομανία, φιλοδοξίες, υπερευθύνες. Έρχεται μια μέρα, ξαφνικά δήθεν, που ο εαυτός τους, το νευρικό σύστημα, τα φυσικά τους όργανα βγάζουν κραυγή τρόμου: Με πεθαίνεις!
Δεν πεθαίνουμε από κρίση πανικού, είναι όμως μοναδικά τρομαχτική. Παραλύει επιτέλους τις υππεράνθρωπες τρεχάλες μας. Γιατί, αν μπορούμε να ξεγελούμε το μυαλό μας ή τα συναισθήματα, το σώμα μας δεν ξεγελιέται. Έχει το πάνω χέρι όταν φτάνουμε στην άκρη των προσωπικών μας γκρεμών.[...]
[...]Μα πώς γίνεται άνθρωποι, που κανένα λόγο δεν έχουν, να μισούν και να φθονούν εύκολα τους γύρω, και άλλοι, που πράγματι τους έχουν βλάψει βαριά, να μην αισθάνονται μίσος;
Τι ευλογία και καρδιακή ευφυία η πραγματική καλοσύνη! Και πάντοτε το ερώτημα: Άραγε γεννιέται ή γίνεται κανείς καλός;[...]
May 10, 2020
Ενδιαφέρον βιβλίο που, στο κύριο μέρος του, είναι ανθολόγηση κειμένων που δημοσίευσε κατά καιρούς η Μάρω Βαμβουνάκη στη σελίδα της στο Facebook. Προηγείται, μια πραγματεία που ιστορεί το πώς η συγγραφέας βρέθηκε να κάνει τα πρώτα της βήματα στην κοινωνική δικτύωση για να εμβαθύνει έπειτα σε μια ωραία ανάλυση των ιδιαιτεροτήτων της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και των χαρακτηριστικών εκείνων που την έχουν καταστήσει καθημερινότητα για τους περισσότερους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους νέους. Τα ανθολογημένα posts είναι χωρισμένα σε κατηγορίες-κεφάλαια και σίγουρα, πολλά από αυτά θα βρεθούν υπογραμμισμένα.
August 29, 2021
Συμφωνώ απόλυτα με την κριτική
August 3, 2025
Δεν μπόρεσα καν να το ολοκληρώσω.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews