Μεσημέρι Ιουλίου, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου σ' ένα ελληνικό νησί, ένας άντρας παλεύει να κλείσει τους λογαριασμούς του με το αίσθημα της αθωότητας, με το οποίο βόλευε για μια ολόκληρη ζωή τις ενοχές του. Το τέλος δεν είναι μακριά. Το ναυάγιο της ενδοσκόπησης εξιλεώνεται σ' ένα πυροτέχνημα παροξυσμού και πικρού γέλιου. Και οι οργιαστικές σκηνές υπό το φως της πανσελήνου λυτρώνονται στους κραδασμούς μιας συνείδησης, που παρότι υπήρξε αδίστακτη δεν έχασε το δικαίωμα στην ανθρωπιά.
Όχι μόνο μου πήρε καιρό να το τελειώσω επειδή δεν μου άρεσε η γλώσσα του βιβλίου αλλά το βρήκα φουλ βαρετό και επίσης δεν καταλαβαίνω πως πήρε τόσα καλα reviews, if I could I’d give it 1 star & I felt like throwing this book to the wall about 1000times.