Αθήνα, δεκαετία ’80. Ο αφηγητής, αόρατο σχολιαρόπαιδο, μεγαλωμένο με απάνθρωπες στερήσεις, κουβαλά παντού την αγωνία του μισοερειπωμένου σπιτιού του, στους πρόποδες του Στρέφη, όπου αυτός κι η μητέρα του ζουν σε καθεστώς μόνιμου τρόμου – καθώς ο πατέρας-αφέντης γνωρίζει μόνο τη γλώσσα της βίας. Όμως αυτό δεν είναι το μόνο που στοιχειώνει το ανήμπορο, φοβισμένο αγόρι: γιατί η σκάλα που οδηγεί στο πάνω πάτωμα είναι χτισμένη με τούβλα, και κάθε βράδυ ο διάβολος ξυπνά και κατεβαίνει, μπαίνει στο δωμάτιό του και πλαγιάζει στο κρεβάτι του. Έτσι, όταν γνωρίζει τη Γιάννα, ένα έφηβο χαμίνι, πέφτει με τα μούτρα σε ολοένα μεγαλύτερες αποδράσεις, ανακαλύπτοντας μια πόλη γεμάτη θαυμαστές κόχες κι αθέατους ανθρώπους. Όμως το σπίτι, τα φαντάσματα στο πάνω πάτωμα, ο διάβολος – όλα τον καλούν, οδηγώντας τον αναπόδραστα στην τελική αναμέτρηση.
Με μετέφερε απόλυτα στα Εξάρχεια, στο κόσμο του μικρού ήρωα. Καλογραμμένο αλλά το βρήκα πάρα πολύ στενάχωρο.
Αξίζει να γράφονται διηγήματα για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε τέτοια περιβάλλοντα, για να λάβει ο κόσμος δράση ενάντια στη βία κ τη κακοποίηση. Απλά εάν κάποιος ψάχνει να διαβάσει κάτι ελαφρύ, ας κοιτάξει αλλού γιατί είναι βαρύ.
Δεν ξέρω πώς να χαρακτηρίσω αυτό το βιβλίο καθώς με άφησε τρομερά μπερδεμένη. Θα έλεγα πως είναι κοινωνικό μα και φαντασίας ειδικά προς τα τέλη της ιστορίας, με αρκετά παραστατικές σκηνές και σκληρό λεξιλόγιο το οποίο με έφερε σε κάπως δύσκολη θέση. Έχω διαβάσει βιβλία που αναφέρονται στην κακοποίηση, τα ναρκωτικά , που περιέχουν μέσα άσχημες λέξεις ωστόσο ποτέ δεν ένιωσα να με ενοχλεί κάτι από όλα αυτά όσο στο συγκεκριμένο βιβλίο. Η πλοκή εστιάζει σε μια οικογένεια μέσα στη οποία ο αλκοολικός, βίαιος πατέρας, χτυπάει την μάνα αλλά και το μικρό του γιο , τον οποίον όπως μαθαίνουμε κακοποιήσει τα βράδια σωματικά. Ο Κορτώ προσπαθεί να περάσει στον αναγνώστη τον πόνο και την βία που υφίσταται το μικρό αγόρι, όπως παράλληλα να τονίσει πως ναι μεν η μητέρα είναι θύμα αλλά και θύτης, αφού αφήνει τον άντρα της να κακοποιεί και να χτυπά τον γιο της. Στο μυαλό μου, η ιστορία είναι ελαφρώς χαοτική και αυτό επειδή στο προσκήνιο μπαίνει η ιστορία με τον διάβολο, τα φαντάσματα κοκ δημιουργώντας ένα περίεργο τοπίο.
There are not enough trigger warnings for this small story. Be prepared for all the pain in the world. The writing oscillates between a child's wording and the adult themes, and the stories are depicted clearly even through the unique lens of our protagonist. I do not know if I recommend this, merely for the fact that it is traumatic to read in the first place, albeit nicely written.
Ιστορία όντως βγαλμένη μέσα από τη ζωή. Μακάρι να μην υπήρχαν στ' αλήθεια ιστορίες αληθινές σαν κι αυτές και να βρίσκονταν μόνο μέσα στους εφιάλτες, όμως δυστυχώς τέτοιοι "διάβολοι" ζουν ανάμεσά μας. Ο Κορτώ με κράτησε σε αγωνία και με έκανε να θυμώσω και να δακρύσω πολλές φορές. Όπως και σε άλλα βιβλία του. ένα βιβλίο που γεννάει συναισθήματα κυρίως λυπης.