Πλειάδα

Σκοτεινά Bήματα #2

by Αλέξης Ζησιμόπουλος

Είθε η ψυχή να καθοδηγεί την πίστη σου.

H Μάχη των Πυλών. Αν όχι ο σηµαντικότερος πόλεµος της κοινής ιστορίας θεών και ανθρώπων, σίγουρα αυτός που έµεινε πιο εµβληµατικά χαραγµένος στην ιστορία του σύγχρονου κόσµου. Κράτησε πολλά χρόνια, ίσως αµέτρητα, αν υπολογιστεί και ο χρόνος πριν τις ένοπλες συρράξεις. Οι αιτίες και οι αφορµές θα ήταν εύκολο να χαθούν στον χρόνο, όµως σίγουρα όλοι θα είχαν σηµειωµένο το τέλος του πολέµου, τις επιπτώσεις και την αλυσίδα των αποτελεσµάτων. Τα γεγονότα του τελευταίου έτους αυτού του πολέµου θα καθόριζαν την πορεία των γεγονότων όλης της ιστορίας του κόσµου, µέχρι εκεί που κυλάει ο χρόνος και ίσως, ακόµη και µετά απ’ αυτό…

Ο Ζεθ είναι ένας φιλόδοξος νέος που συµµετέχει στον πόλεµο µε σκοπό να γίνει ήρωας. Η Κελαίνη είναι µια συνεσταλµένη κοπέλα µε µυστηριώδη καταγωγή. Και οι δύο τους µπλέκουν µε τον πρώτο των ξωτικών και στρατηγό, Νταλξ, που τους εντάσσει στη στρατιωτική µονάδα της 32ης Πλειάδας που διοικεί. Μέσα απ’ τις γνωριµίες που θα κάνουν και τις µάχες που θα βιώσουν, θα κληθούν να ανακαλύψουν τα όρια του εαυτού τους και θα αναγκαστούν να προβούν στις απαραίτητες θυσίες που προστάζει η δίνη του πολέµου.

Genres: Fantasy

321 pages, Paperback

First published April 16, 2020

About the author

Ο Αλέξης Ζησιμόπουλος γεννήθηκε στο Ρίο Πατρών και μεγάλωσε στο Αίγιο Αχαΐας. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Ασχολείται από μικρός με σχεδόν οτιδήποτε έχει να κάνει με τη μυθοπλασία, παρακολουθώντας κινηματογραφικές/τηλεοπτικές παραγωγές και θέατρο, διαβάζοντας ποικίλα είδη εντύπων από κάθε πλευρά του κόσμου, αλλά και συμμετέχοντας με κάθε ευκαιρία σε σχετικές εκδηλώσεις. Μεγάλη του αγάπη και χρόνια ενασχόληση είναι η συγγραφή ιστοριών. Έχει αρθρογραφήσει περί φαντασίας, τρόμου και δημιουργικής γραφής στο Nyctophilia.gr, για ταινίες και βιβλία σε εφημερίδες, για βιντεοπαιχνίδια στο site Game20.gr και έχει υπάρξει διαχειριστής του ιντερνετικού blog Moonlight Tales και της ομάδας Moonlight Tales e-Library. Η πρώτη σειρά βιβλίων του «Σκοτεινά Βήματα» ανήκει στο είδος του φανταστικού, με διάχυτα τα noir, steampunk, δυστοπικά, σκοτεινά στοιχεία και ένα επικό, high fantasy υπόβαθρο. Μέλημά του είναι να περάσετε τόσο καλά διαβάζοντας για τους φτιαχτούς του κόσμους, όσο πέρασε κι εκείνος για να τους φτιάξει. Άλλωστε, τι είναι το διάβασμα; Να αναπτύσσεις αληθινά αισθήματα για μη-αληθινούς ανθρώπους.

Reviews

[Έρση Λάβαρη · Rating 4 out of 5]

H Πλειάδα, το δεύτερο μυθιστόρημα του Αλέξη Ζησιμόπουλου αλλά το πρώτο στην σειρά «Σκοτεινά Βήματα», πρόκειται για μια ιστορία γεμάτη περιπέτεια, φανταστικά πλάσματα, μαγεία, θεούς και φυσικά στοιχεία. Η Μάχη των Πυλών, με όλη της την ένταση, την βαναυσότητα και την συντριβή, ξεδιπλώνεται μέσα από τα μάτια των μελών της 32ης Πλειάδας και μας ταξιδεύει σ' έναν κόσμο ολότελα διαφορετικό από τον δικό μας.

Ο Ζεθ, που θέλει να γίνει ήρωας, απορρίπτεται από τον πρώτο των ξωτικών και στρατηγό στην μάχη μεταξύ της θεάς Θέλις και του θεού Νέστρις, τον περίφημο Νταλξ -που μάχεται στο πλευρό της πρώτης-, ο οποίος επιλέγει την νεαρή Κελαίνη για τον στρατό του, φαινομενικά αδύναμη, αντί για τον ίδιο που είναι αποφασισμένος να πολεμήσει στο πλάι του. Μετά από μια πεισματική εσωτερική αναζήτηση ο Νταλξ τον δέχεται στην Πλειάδα του, μια ομάδα τεσσάρων ακόμη στρατιωτών, δυο εκ των οποίων είναι τα ξωτικά Λαξένδρα και Λεπένια, που ρόλος τους είναι η εξασφάλιση της ειρηνικής διαπραγμάτευσης με το αντίπαλο στρατόπεδο. Ενώ η Μάχη των Πυλών μαίνεται σε πολλά διαφορετικά μέτωπα και η ανάγκη παρέμβασης είναι επίμονη, ο Ζεθ μαζί με την Κελαίνη, την Λεπένια, τον Κρείτο και την Λαξένδρα, και υπό την καθοδήγηση των ξωτικών που είναι επικεφαλής της 32ης Πλειάδας, των αδελφών Νταλξ, Λίθια και Ντέμοντ, ο καθένας τους χρίζεται με ένα Πάθος -δύναμη που μέσω της ψυχής προσδίδει στον αποδέκτη δυνατότητες που σχετίζονται με τα στοιχεία της φύσης- και μαθαίνει να το χειρίζεται προς όφελος των ίδιων και, κατ' επέκταση, της έκβασης της μάχης.

Σ' έναν κόσμο που οι θεοί στρέφονται ενάντια στα ίδια τους τα πλάσματα ή επιθυμούν την εξόντωση κάποιων που δημιούργησαν οι άλλοι, τα ξωτικά, μια κατατρεγμένη φυλή, προσπαθούν να καταξιώσουν το είδος τους ανάμεσα στα υπόλοιπα. Παράλληλα άλλα πλάσματα, όπως οι δράκοι ή οι ομογενείς του Προδ -μιας πραγματικά αξιολάτρευτης φτερωτής γάτας, πιστού συντρόφου της Λαξένδρα-, που έχουν σχεδόν ολότελα εξαφανιστεί, ακόμη υφίστανται διώξεις λόγω της ξεχωριστής τους δύναμης και της δικής τους ιδιαιτερότητας. Το στοιχείο της δίωξης των ιδιαίτερων πλασμάτων, από τα οποία είτε θεοί είτε άνθρωποι αισθάνονται πως απειλούνται και γι' αυτό επιδιώκουν τον αφανισμό τους, είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες θέσεις του μυθιστορήματος. Μια μεταφορική μεταγλώττιση του ρατσισμού, μια μικρογραφία του, ίσως, διαμορφώνεται εύγλωττα από τον συγγραφέα που δεν παραλείπει να αφηγηθεί τμήματα της ιστορίας από την δική τους οπτική και να δώσει την δική τους εύθραυστη τοποθέτηση σ' αυτόν τον αφιλόξενο τόπο.

Η γλώσσα είναι μεστή και ζωντανή, οι ιδέες του συγγραφέα εντυπωσιακές (από τη ποικιλία των Παθών των θεών, των ξωτικών και των ανθρώπων μέχρι και τα μαγικά πλάσματα, ο Αλέξης Ζησιμόπουλος είναι γεμάτος ευφάνταστες εκπλήξεις), και οι εικόνες παραστατικές, γλαφυρές, δοσμένες με προσοχή και επιμέλεια. Οι χαρακτήρες είναι στην πλειοψηφία τους πολύ συμπαθείς (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις· Αμάρνα, κοιτάζω εσένα), δένεσαι μαζί τους, τους συμπονάς και τους ακολουθείς, τους νοιάζεσαι. Οι σκηνές της μάχης, δε, είναι καταπληκτικές! Ο συγγραφέας έχει σαφή κλίση στις ένοπλες αναμετρήσεις και τις αποδίδει εντυπωσιακά, και είναι τα κοσμήματα του μυθιστορήματος.

Το μόνο που με έβγαλε λίγο από το κλίμα, ήταν η περιληπτική απόδοση των σχέσεων των χαρακτήρων (οι βασικοί χαρακτήρες είναι μεταξύ τους φίλοι, ωστόσο η εξέλιξη αυτής της φιλίας είναι ως επί το πλείστον παρασκηνιακή). Θα ήθελα να είχα δει περισσότερο την ανάπτυξη της σχέσης του Ζεθ και της Κελαίνης, έτσι ώστε ορισμένα συναισθήματα να δικαιολογούνται εκ θεμελίων. Μου φάνηκε πως σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρχε μεγάλη επιβράδυνση στην αφήγηση επειδή παρεμβάλλονταν ογκώδεις περιγραφές ενδυμάτων που θα μπορούσαν να έχουν αποδωθεί πιο λιτά για να μην διακοπεί η ροή του κειμένου. Ωστόσο το μυθιστόρημα ήτανε ζωντανό, διατηρούσε το ενδιαφέρον σταθερό και θα ήταν, εάν δεν είχα την εξεταστική μου, κυριολεκτικά εκείνο το βιβλίο που διαβάζεις άνετα μέσα σε ένα απόγευμα. Έχει όμορφα μηνύματα να μεταδώσει σχετικά με τις διακρίσεις, τα αίτια που μας οδηγούν στο να τις επιδιώκουμε και στα αποτελέσματά τους, και πολλές εντυπωσιακές ιστορίες (Νταλξ, κοιτάζω εσένα) που διαμορφώνουν τους χαρακτήρες με ακόμη περισσότερο δυναμισμό.

Εν πολλοίς, η Πλειάδα ήταν ένα μυθιστόρημα ενός πολλά υποσχόμενου Έλληνα συγγραφέα που δεν του έλειπε τίποτα. Ένας καινούριος κόσμος δομείται από το μηδέν χωρίς να αφήνει κενά, οι χαρακτήρες είναι πιστοί και αληθινοί, η δράση αδιάκοπη και οι εξελίξεις, τόσο των ηρώων όσο και της πλοκής, καταιγιστικές. Θα κάνει σίγουρα εντύπωση στους αφοσιωμένους αναγνώστες του fantasy. Από πλευράς μου είμαι ήδη εντυπωσιασμένη με τον κόσμο του Αλέξη Ζησιμόπουλου, και ανυπομονώ να γνωρίσω την Λίλιαν μέσα από την αποστολή της στα Σκοτεινά Bήματα!

[Μαρία Αλεξοπούλου · Rating 4 out of 5]

Το τελευταίο ανάγνωσμα του μεσοκαλόκαιρου ήταν η ‘’Πλειάδα’’ του Αλέξη Ζησιμόπουλου. Μας μεταφέρει στη Μάχη των Πυλών, τον σημαντικό πόλεμο της κοινής ιστορίας θεών και ανθρώπων, που έµεινε πιο εµβληµατικά χαραγµένος στην ιστορία του σύγχρονου κόσµου. Ο Ζεθ είναι ένας φιλόδοξος νέος που συµµετέχει στον πόλεµο µε απώτερο σκοπό να γίνει ήρωας. Η Κελαίνη είναι µία συνεσταλµένη κοπέλα µε µυστηριώδη καταγωγή. Και οι δύο τους µπλέκουν µε τον πρώτο των ξωτικών και στρατηγό, Νταλξ, που τους εντάσσει στη στρατιωτική µονάδα της 32ης Πλειάδας που διοικεί. Μέσα από τις µάχες που θα βιώσουν, θα αναγκαστούν να προβούν στις απαραίτητες θυσίες που προστάζει η δίνη του πολέµου.

Αν και είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Αλέξη Ζησιμόπουλου, στην ουσία είναι το prequel της σειράς ‘’Σκοτεινά Βήματα’’. Με περίσσεια άνεση δημιούργησε έναν ευφάνταστο κόσμο όπου δεν συνυπάρχουν ευνοϊκά θεοί, άνθρωποι και ξωτικά. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως η κοσμοπλασία είναι αψεγάδιαστη. Αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι η Κελαίνη που την λάτρεψα, ειδικά προς τα τελευταία κεφάλαια που ξεδιπλώθηκε η δυναμικότητά της. Βέβαια θα ήθελα να υπήρχε περισσότερη ανάπτυξη στη σχέση Κελαίνης και Ζεθ για να εμπλακώ συναισθηματικά. Φυσικά ξεχώρισα την γλυκύτατη Λίλιαν, τον ρωμαλέο Νταλξ και το πιο γλυκό pet που έχει υπάρξει: τον χαριτωμένο φτερωτό γατούλη Προδ. Το ότι μπορούσε να νιαουρίζει μόνο Προδ έφερε στο νου μου την ευγλωττία του Groot.

Eντυπωσιάστηκα με τις σκηνές μάχης που είναι άψογα ενορχηστρωμένες ώστε να παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας. Σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες πορεύονται με ‘’Πάθος’’ στη ζωή τους καθώς προσπαθούν να ανακαλύψουν τα όρια του εαυτού τους. Όπως έχει πει εύστοχα ο Tom Robbins στον ‘’Τρυποκάρυδο’’ : Είμαστε οι ίδιοι οι δράκοι όπως και οι ίδιοι οι ήρωές μας, πρέπει να σώσουμε τους εαυτούς μας από τους εαυτούς μας. Μεγάλο προτέρημα είναι ο συχνός χωρισμός των κεφαλαίων γιατί διευκολύνει την αναγνωστική εμπειρία. Για του λόγου το αληθές, τις τελευταίες 150 σελίδες τις έτρεξα εν μία νυκτί γιατί αγωνιούσα για την εξέλιξη. Σίγουρα θέλω να καταπιαστώ και με το συγγραφικό ντεμπούτο για να ανταμώσω πάλι με τη Λίλιαν. Εάν ακόμη δεν σας έπεισα να περπατήσετε στα σκοτεινά μονοπάτια θα αναφέρω μόνο μία λέξη:
ΔΡΑΚΟΑΥΓΟ

Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτα στο Οne girl, one pen

[Χρύσα Αναστασίου · Rating 5 out of 5]

«Αν αφήσεις τη φωτιά της καρδιάς σου να κάψει το περίβλημα, τι θα φανερωθεί;»

Η Πλειάδα είναι ένα βιβλίο που με κατέστρεψε ψυχολογικά πάνω από μια φορά. Πήρε τα συναισθήματά μου και τα έκανε ουράνιο τόξο πριν τα κλείσει μέσα σε μια σκοτεινή και παγωμένη σπηλιά με μόνη διέξοδο μια τρομακτική και άνιση μάχη. Έχω τόσα πράγματα μαζεμένα μέσα μου που θέλω να φωνάξω μα έχω πει πως θα κρατώ τις κριτικές μου spoiler free οπότε θα συνεχίσω να κινούμαι έτσι.

Στο 2ο βιβλίο του Αλέξη Ζησιμόπουλου μέσα στον ίδιο κόσμο με τα Σκοτεινά Βήματα, βρισκόμαστε στο παρελθόν, εκεί που τα ξωτικά δεν είναι αφανισμένα, που ο κόσμος είναι διαφορετικός από αυτόν που έχουμε γνωρίσει και οι άνθρωποι παλεύουν δίπλα ή εναντίον τους, ανάμεσα σε Θεούς που δεν έχουν ξεχαστεί. Βρισκόμαστε στη Μάχη των Πυλών.

Από το 1ο βιβλίο (Σκοτεινά Βήματα) φαίνεται ξεκάθαρα πως η Μάχη των Πυλών ήταν άκρως σημαντική και καθόρισε το παρόν μέσα στο οποίο ζουν ο Ομπίν, η Λίλιαν, ο Λάπις και οι υπόλοιποι χαρακτήρες που τρέχουν ενάντια στον χρόνο. Εδώ, γνωρίζουμε μια διαφορετική παρέα ατόμων, ανθρώπ��ν και ξωτικών, οι οποίοι διαφέρουν πολύ μεταξύ τους μα κινούνται προς τον ίδιο στόχο. Θέλουν να φέρουν την ισορροπία στον κόσμο τους, να δώσουν ελπίδες σε εκείνους που η αντίπαλη πλευρά πασχίζει να εξαλείψει.

Η 32η Πλειάδα είναι μια μονάδα από τις τελευταίες που δημιουργήθηκαν σε αυτόν τον πόλεμο και απαρτίζεται από άτομα που λαχταρούν να κάνουν το σωστό με ότι κόστος χρειαστεί να πληρώσουν. Κάποιοι είναι σχεδόν έτοιμοι ενώ άλλοι παιδεύονται καθημερινά για να κάνουν ένα βήμα παραπάνω, να νιώσουν πως στέκονται δίπλα σε εκείνους που θεωρούν άξιους και ίσως να τους ξεπεράσουν. Είναι χαρακτήρες που πασχίζουν να ανακαλύψουν την πραγματική τους δύναμη μα ίσως στο τέλος να μην τους αρέσει αυτό που θα φανερωθεί όταν σπάσει το περίβλημα και η δύναμη ξεχυθεί. Αντιμετωπίζουν έναν πόλεμο μα και τους ίδιους τους τους εαυτούς.

Κοσμοπλαστικά το βιβλίο είναι εξίσου άρτιο. Με γέμισε εικόνες και πληροφορίες για την ιστορία του κόσμου, για τους θρύλους και τους μύθους, για τα ήθη και τα πιστεύω των χαρακτήρων -ανθρώπων, ξωτικών, θεών και άλλων πλασμάτων. Όλοι ψάχνουν τη δική τους θέση και ταξιδεύουν με ή χωρίς συνοδοιπόρους ανάμεσα στα μέρη που κάποτε ήταν μα τώρα πια έχουν χαθεί. Όλα εξηγούνται όμορφα και καθαρά, με έναν τρόπο που ρέει και δεν κουράζει αλλά πάντα στο τέλος σου αφήνει ένα συναίσθημα πως υπάρχει κάτι ακόμα, έστω και μικρό, που όταν μάθεις θα νιώσεις σαν να έβαλες και το τελευταίο κομμάτι του παζλ.

Θα μιλήσω λίγο για την αγαπημένη μου χαρακτήρα. Το όνομά της είναι Λεπένια και είναι ξωτικό. Είναι σαρκαστική, δεν έχει υπομονή με έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες, τον Ζεθ, και με έκανε πάντοτε να χαμογελάω με την συμπεριφορά της. Είναι ακριβείς στα λόγια και τις πράξεις της και όταν πει κάτι ξέρεις πως το εννοεί. Είναι μια από τις μοναδικές χαρακτήρες που φαίνεται να διασκεδάζει με το Πάθος της (τη δύναμή της, δηλαδή -περισσότερα θα βρείτε μέσα στην Πλειάδα) και αυτό την κάνει ακόμα πιο αγαπητή σε μένα.

Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι ένας κι ένας. Ο Ζεθ, ένας από τους κεντρικούς, μαζί με την Κελαίνη είναι οι νεότερες προσθήκες της 32ης Πλειάδας και πραγματικά δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει. Οι δυο τους έχουν μια πανέμορφη ανάπτυξη με διαφορετικούς ρυθμούς που ταιριάζει τόσο όμορφα στην εξέλιξη των γεγονότων. Συμπάθησα ιδιαίτερα την Λαξένδρα με τον Προδ (Πρόδ!), τον Κρείτο αλλά και τους αρχηγούς της μονάδας μας. Είδα μια χαρακτήρα από τα Σκοτεινά Βήματα (δεν λέω ποια μα πιστεύω πως θα χαρείτε όλοι σας παρά την βαριά ατμόσφαιρα) και γνώρισα ένα άξιο ξωτικό και μια δυναμική και ίσως αμείλικτη Θεά με τρόπους που δεν περίμενα. Έγιναν πιο… άνθρωποι στα μάτια μου, έστω και για μερικές στιγμές και τουλάχιστον ηρέμησα για λίγο μαζί τους, ανάμεσα στα αστέρια.

Η Πλειάδα είναι ένα πρίκουελ αλλά μπορεί να διαβαστεί και πριν από τα Σκοτεινά Βήματα. Σαν αναγνώστρια μου άρεσε η σειρά που τα διάβασα (Σκοτεινά Βήματα κι έπειτα Πλειάδα) γιατί νιώθω πως έτσι δέθηκα περισσότερο με τους χαρακτήρες και έζησα την ιστορία τους πιο ζωντανά. Ήξερα το τέλος μα δεν είχα ιδέα πώς θα φτάσουμε εκεί. Ήταν μια δύσκολη διαδρομή (και λίγα λέω) μα άξιζε κάθε της σελίδα.

Όπως, λοιπόν, και η Λεπένια, θα ρίξω το κασκόλ μου πίσω από τον ώμο μου και θα τελειώσω αυτόν τον μικρό φόρο τιμής σε μια ιστορία που θα κρατώ για πάντα μέσα μου. Αλέξη, μου χρωστάς ένα κασκόλ…

«Τι;» απόρησε παιχνιδιάρικα [εκείνη].
«Ο πραγματικός σου εαυτός».

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Ο Αλέξης Ζησιμόπουλος ανήκει στη γενιά εκείνη των συγγραφέων βιβλίων φαντασίας που νοερά τους αποκαλώ ως "η χρυσή γενιά του ελληνικού φανταστικού". Πρόκειται για εξαιρετικά προικισμένος δημιουργούς, γεννημένους στα μέσα των 90s και παραπάνω, που ενώ ήρθαν αντιμέτωποι με ένα σωρό αντιξοότητες στον χώρο του βιβλίου, και έχοντας -πιθανότατα- ελάχιστη καθοδήγηση, σε πείσμα της νεαρής τους ηλικίας και της γενικότερης αρνητικής προκατάληψης/υποτίμησης που διαχρονικά αποτελεί μάστιγα για όλους τους Έλληνες δημιουργούς, κατόρθωσαν να παρουσιάσουν ένα έργο που δίνει σπουδαίες υποσχέσεις για το μέλλον, ενώ ταυτόχρονα ψυχαγωγεί, προσφέροντας μια αξιόλογη αναγνωστική εμπειρία.

Διαβάζοντας το prequel της σειράς Σκοτεινά Βήματα του Αλέξη, πήρα ό,τι ακριβώς αποζητούσα από το βιβλίο: μια ιστορία που με ταξίδεψε σε έναν γοητευτικό κόσμο φαντασίας, γεμάτο έριδες και αντιπαλότητες, σημαδεμένο απο το χέρι των Θεών και των ανθρώπων. Η Πλειάδα ακροβατεί μεταξύ της ατμόσφαιρας ενός σκοτεινού παραμυθιού και της στυγνής εξέλιξης ενός πιο ώριμου θεματικά κόσμου, κατορθώνοντας να διατηρήσει την απαραίτητη ισορροπία. Θεοί, Δράκοι, Ξωτικά και Άνθρωποι εμπλέκονται στη δίνη του πολέμου και το αποτέλεσμα παραμένει αβέβαιο.

Το βιβλίο κράτησε το ενδιαφέρον μου σε υψηλά επίπεδα, με το σημείο της κοσμοπλασιας να κλέβει τις εντυπώσεις, σε συνδυασμό με τις προσωπικότητες ορισμένων ηρώων και ηρωίδων, που ήταν -απλά και ξεκάθαρα- ακαταμάχητες (Κελαίνη, Νταλξ, Λεπένια). Οι μάχες, επίσης, ήταν ωραία δοσμένες (σε σημεία σοκαριστικές) και υπήρχαν πολλές εκπλήξεις, χωρίς να λείπουν οι συγκινήσεις.

Στα σημεία που θα ήθελα να δω διαφορετικά: θα ήθελα περισσότερες περιγραφές τοπίων και συναισθημάτων, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη ταύτιση με το σκηνικό που περιγράφεται. Επίσης, η μονομαχία στο τέλος, και όσα προηγήθηκαν, ήταν too much για μένα, ήταν μια ξαφνική και δυσάρεστη έκπληξη, που μου άφησε μια πικρή γεύση στο στόμα. Παρόλο ταύτα, το βιβλίο δεν κλόνισε την εμπιστοσύνη μου, η ιστορία κύλησε με ενδιαφέρον ως το τέλος, μιας και οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές.

Σε γενικές γραμμές, η Πλειάδα ήταν ένα αξιόλογο ανάγνωσμα, μια ενδιαφέρουσα ιστορία φαντασίας, που αν μη τι άλλο αποκάλυψε στα μάτια μου έναν ακόμα ικανότατο Έλληνα δημιουργό.

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Στα γεγονότα που συμβαίνουν στο βιβλίο «Σκοτεινά Βήματα» βλέπουμε τη Λίλιαν να επιστρέφει μετά τη Μάχη των Πυλών με μια αποστολή από τη Θεά Θέλις. στην «Πλειάδα» βλέπουμε την ιστορία πριν τη Μάχη των Πυλών. Τι έγινε και πως οδηγήθηκαν όλα εκεί. Ποια ήταν αυτή η μάχη. Ποιος πήρε μέρος και ποιος πολέμησε εναντίον ποιανού. Θα μπορούσε δηλαδή να θεωρηθεί ένα πρίκουελ και όχι άδικα.

Στην «Πλειάδα» τα ξωτικά ζουν ακόμα και έχουν μάλιστα σημαντικές θέσεις στον κόσμο των ανθρώπων, αλλά και στον πόλεμο των Θεών. Βρίσκονται στο πλευρό της Θεάς Θέλις και μάλιστα πολεμούν για εκείνη και έχουν τη διοίκηση των Πλειάδων της. Η αντίθετη πλευρά, αυτή του Θεού Νέστις, θέλει τα ξωτικά να εξαφανιστούν, οπότε είναι μονόδρομος για όλα τα ξωτικά η πλευρά της Θεάς Θέλις.

Η 32η Πλειάδα, αυτή με την οποία θα ασχοληθούμε, έχει στρατηγό τον Νταλξ, τον πρώτο των ξωτικών και δύο διοικητές που είναι επίσης ξωτικά. Μαζί τους είναι ξωτικά και άνθρωποι. Εκπαιδεύονται και πολεμούν πλάι πλάι κάθε μέρα, έστω και αν κάτω από άλλες συνθήκες δε θα πλησίαζαν ο ένας τον άλλο. Ο Ζεθ και η Κελαίνη, δύο άνθρωποι, είναι τα πιο πρόσφατα μέλη της Πλειάδας. Ο Ζεθ θέλει να γίνει ήρωας ενώ η Κελαίνη είναι μια κοπέλα που ζούσε απομονωμένη στο δάσος των ξωτικών. Οι δυο τους θα γνωριστούν κάποια στιγμή και θα δεθούν με μια σχέση φιλίας. Τελικά θα καταλήξουν στην 32η Πλειάδα και θα πάρουν μέρος σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός τους.

Δυνατές φιλίες αναπτύσσονται σε αυτή την ιστορία και αυτό είναι ένα πολύ ωραίο στοιχείο του βιβλίου. Οι σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών φυκών, αλλά και μεταξύ των αντίθετων πλευρών του πολέμου φαίνονται ξεκάθαρα και έτσι μπορεί ο αναγνώστης να σχηματίσει μια ιδέα του τι μπορεί να συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο.

Πολλά στοιχεία για τον κόσμο γίνονται επίσης γνωστά, μιας και βρισκόμαστε στον τελευταίο χρόνο του πολέμου και η Μάχη των Πυλών πλησιάζει από στιγμή σε στιγμή. Βλέπουμε τον κόσμο πως ήταν πριν επιστρέψει η Λίλιαν αλλά και τι ήταν αυτό που τον οδήγησε, τον μετέτρεψε σε αυτό που γίνεται μετά τη Μάχη των Πυλών. Βλέπουμε τους Θεούς και πως επηρεάζουν τους θνητούς. Τις σχέσεις τους με τους θνητούς και τα ξωτικά αλλά και μεταξύ τους. Είναι λιγάκι πιο εύκολο να κατανοήσει κανείς τη θνητότητα των Θεών. Αν πάψει η πίστη των θνητών, οι Θεοί χάνονται. Το έχουμε δει και σε άλλα βιβλία, όπως στο «American Gods» του Γκέιμαν για παράδειγμα, και είναι απολύτως φυσιολογικό. Όμως φαίνεται πως κάποιοι δε χάθηκαν. Όπως η Θεά Θέλις.

Η γραφή του Ζησιμόπουλου είναι αρκετά απλή αλλά και άρτια παράλληλα. Σωστά Ελληνικά, καλά γραμμένα, χωρίς λάθη στις εκφράσεις, αλλά και χωρίς φιοριτούρες. Δε βλέπω μεγάλη διαφορά από το προηγούμενο βιβλίο στο συγκεκριμένο τομέα, αλλά σίγουρα θυμίζει Ζησιμόπουλο.

[Ήρια Γκιόκα · Rating 5 out of 5]

Αρχίζοντας τη κριτική θα εξομολογηθώ ότι ήταν το πρώτο fantasy βιβλίο από Έλληνα Συγγραφέας που διάβασα και σίγουρα δεν θα είναι το τελευταίο. Η ατμόσφαιρα μυστηριώδη και η περιπέτεια που περιγράφει σε παρασέρνει.Η γρήγορη πλοκή του για μένα είναι μεγάλο προσόν του βιβλίου, όπως και ξεκάθαρη υπόθεση. Οι χαρακτήρες κρύβουν τόσο όσο για να σου εξάψουν τη φαντασία.Η ρομαντικη ατμόσφαιρα, αν και υπαρκτή, δεν σε αποσυντονίζει από το βασικό θέμα του βιβλίου που είναι οι μάχες ενός πολέμου, γεγονός που εκτίμησα απόλυτα. Οφείλω δε να παραδεχτώ δε ότι τα εξώφυλλα και στα δύο βιβλία είναι τόσο όμορφα που σου τραβούν τη προσοχή πριν πας στη περίληψη. Το μόνο που ήλπιζα όσο το διάβαζα ήταν να είχα διαβάσει αρχικά το πρώτο βιβλίο, ίσως για να κατανοουσα καλύτερα κάποια πράγματα..

[Δανάη Ιμπραχήμ · Rating 5 out of 5]

Η Πλειάδα αποτελεί το prequel των Σκοτεινών Βημάτων και μας δίνει σημαντικές πληροφορίες για την τελευταία περίοδο της Μάχης των Πυλών. Στον συγκεκριμένο πόλεμο οι θεοί διχάστηκαν για τον κόσμο των ανθρώπων (και των ξωτικών) και οι πιστοί τους ρίχτηκαν στα πεδία μάχης με σκοπό την επικράτηση της δικής τους παράταξης. Το ποια τελικά τα κατάφερε μένει ακόμα να το ανακλύψουμε.

Το βιβλίο μου θύμισε παραμύθι, αλλά όχι με την έννοια των παιδικών που μας αφηγούνταν οι γονείς μας. Μου θύμισε περισσότερο εκείνες τις μεσαιωνικές παραδόσεις που δεν έκρυβαν την βαρβαρότητα του κόσμου και υπήρχε έντονα το μεταφυσικό στοιχείο. Χάρις την αφηγηματικότητα, την ροπή προς την λυρικότητα και την γρήγορη ροή της ιστορίας αισθάνθηκα σαν να έκανα ένα ταξίδι στον χρόνο, τότε που ο κόσμος μαζευόταν για να ακούσει μια μαγική περιπέτεια από τους παραμυθάδες. Συνεχώς φανταζόμουν ένα ξωτικό να αφηγείται ό,τι διάβασα στην παρέα που γνώρισα στα Σκοτεινά Βήματα, ώστε να καταλάβουν καλύτερα τι βοήθησαν την Λίλιαν να φέρει σε πέρας, αλλά και τι είναι στα αλήθεια η σύντροφος τους.

Οι χαρακτήρες ήταν όλοι ένας προς ένας, με την δική τους προσωπικότητα και χαρακτηριστικά με αποτέλεσμα να τους ξεχωρίζεις εύκολα κι ας μην θυμάσαι το όνομα τους. Ήταν μεν αρκετοί, αλλά ο Αλέξης κατάφερε να τους δώσει ξεχωριστή ταυτότητα, χωρίς να πέφτει στην παγίδα να τους ταυτίσει, δεδομένης μάλιστα της μικρής έκτασης του βιβλίου. Χάρηκα ιδιαίτερα που είδαμε μια πιο "ανθρώπινη" μορφή του Νταλξ και την δική του πονεμένη ιστορία, η οποία έλυσε έναν σημαντικό γρίφο. Τουλάχιστον εγώ είχα απορήσει γιατί μια θεά προτίμησε ένα φαινομενικά αφελές ξωτικό όπως η Λίλιαν (βέβαια η παιδικότητα της με έκανε να την αγαπήσω), αλλά όλα απαντήθηκαν στην Πλειάδα. Επιπλέον, η ιστορία των δράκων και η παρουσία της Κελαίνης μου έδωσαν έναν ακόμα λόγο να ανυπομονώ για την συνέχεια των Σκοτεινών Βημάτων. (2021 αργείς;)

Κατά γενική ομολογία απόλαυσα την Πλειάδα, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από τα Σκοτεινά Βήματα. Ο λόγος είναι καθαρά υποκειμενικός, διότι σαν ιστορικός έχω μια αγάπη στο παρελθόν. Ο κόσμος πάντως μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον εξ αρχής, γιατί ήταν αρκετά κοντά στον δικό μας και ο συγγραφέας δεν δίστασε να υπογραμμίσει τα αρνητικά στοιχεία ως απόρροια των προσωπικών του φιλοσοφικών ανησυχιών. Στην Πλειάδα μάλιστα επέμεινε στο ζήτημα της ψυχής και μπορώ να πω ότι με έπεισε! Ολοκληρώνοντας να πω πως χάρηκα ιδιαίτερα βλέποντας την εξέλιξη της γραφής του Αλέξη και την ωρίμανση της. Μαγεύτηκα από τις εκτενείς περιγραφές και τα σχήματα λόγου που μου έλειψαν στα Σκοτεινά Βήματα και είμαι σίγουρη πως στο σίκουελ θα μας δώσει έναν ακόμα καλύτερο εαυτό. Αυτό άλλωστε είναι και το προσόν ενός καλού συγγραφέα: να μην μένει ποτέ στάσιμος.

Είθε η ψυχή να καθοδηγεί την πίστη σας!

[Βάλερι · Rating 5 out of 5]

~ Δεν περίμενα να πήγαινε εδώ η ιστορία, μα ήταν καλοδεχούμενη εξέλιξη!