What do you think?
Rate this book


305 pages, Hardcover
First published September 8, 2020
“Ik zag het vanuit mijn ooghoek. Het lijk bewoog”
Yes, eindelijk… na al die jaren wachten is daar de nieuwe Mel Hartman. Na de Fantasiejagers serie, de Manon Maxim serie en haar korte verhalen uitstapje bij de jammerlijk opgedoekte uitgeverij Parelz, heeft Hartman haar plek gevonden bij uitgeverij Hamley Books. En met Als doden dromen keert ze terug naar de droomwereld welke ze ooit bedacht voor de Fantasiejagers. Maar kan deze nieuwe telg in haar oeuvre zich meten met de voorgangers?
Funerarium
De hoofdpersoon in Als doden dromen is April Charles. Een half sirene en half ripper die op aarde werkzaam is in een funerarium. Ik ben een noordeling en dacht eerst dat het een soort pretpark was. Nee, niets is minder waar. Het gaat dus om een mortuarium… een lijkenhuis. Dat is dus alles behalve fun. Gelukkig is dit één van de weinige keren dat ik achter mijn oren moest krabben wat betreft de woordkeuzes. Blijft altijd lastig het verschil tussen Vlaams en Nederlands, echter kan ik zeggen dat Hartman en de mensen bij Hamley Books over het algemeen goed werk hebben afgeleverd. Ik kan me echter weinig andere voorbeelden voor de geest halen waar het ‘mis’ is gegaan. Maar goed. April werkt dus in een funerarium en al in het eerste hoofdstuk wekt ze met haar gave één van de overledenen die daar liggen. En dan begint de ellende. Voor April in ieder geval.
Terr
Zoals ik in de intro al besprak, worden we als lezer ook weer meegenomen naar de droomwereld. In de Fantasyjagers werd dat de Emowereld genoemd (in tegenstelling tot de aarde welke bekent stond als Ratiowereld). Echter speelde Fantasyjagers zich af in de toekomst en was de relatie tussen die twee werelden een stuk complexer. Als doden dromen speelt zich echter af in het heden en is er nog een duidelijke scheiding tussen de Droomwereld (Terr) en de aarde. En al speelt het verhaal zich vooral op aarde af, de droomwereld komt ook aardig aan bod en Hartman brengt het op een manier dat je als lezer langzaam maar zeker gaat begrijpen hoe deze zich tot elkaar verhouden. Je hoeft dus niet het eerdere werk van Hartman te lezen om van dit boek te kunnen genieten. En misschien is het zelfs wel beter om het eerdere werk niet te kennen.
Ripper
Het blijft lastig om kritiek te leveren op één van je favorieten. En toch ga ik dat doen. Jaren terug las ik het eerdere oeuvre van Hartman en ik was helemaal fan. De Fantasiejagers las als een stripboek zonder illustraties. Het was een soort karikatuur van een wereld die leek op aarde met daarbij een fantasierijke droomwereld. En dat smaakte bij elk boek naar meer. Ook Manon Maxim kon ik erg waarderen, het was dan wel totaal anders dan de Fantasiejagers, maar het voelde origineel en goed en zo jammer dat daar nooit een vervolg op uit is gebracht (de e-books even buiten beschouwing genomen).
En dan is er Als doden dromen. Er zit best wat originaliteit in en dat kan ik erg waarderen. Echter… ik kreeg ook op bepaalde momenten het gevoel dat uit eerdere werken geput werd. Eén van de duidelijkste voorbeelden was het moment dat een dromer een vuurduiveltje tegenkomt. Déjà vu momentje. Dit is op zichzelf helemaal niet erg. Nee, maar er was nog een punt waar ik over struikelde.
Als doden dromen komt realistischer over dan de Fantasiejagers en daardoor komen bepaalde stukken niet goed tot hun recht. Dit boek is misschien bedoelt voor een wat ouder publiek, maar het gevloek vond ik af en toe wat te ver gaan en zeer overbodig. Vooral om dat de Terr bewoners toch als liefelijk en naïef worden neergezet en dan past gevloek niet bepaald bij hun karakter. Verder kwamen de stukken met goddelijke figuren niet altijd goed uit de verf. Ik had echt op die momenten het gevoel dat het niet paste binnen het geheel. Het moest waarschijnlijk humorvol uit de doeken komen, maar het voelde gewoon misplaatst. Daar waar het bij de Fantasiejagers een stuk beter zou passen. Misschien komt het omdat ik nu zelf ook wat ouder ben geworden en ik anders naar dit soort stukken tekst kijk.
Toch vind ik het persoonlijk best jammer dat het niet over het geheel de kwaliteit qua schrijven is die ik zo had gehoopt. Want het verhaal zelf is prima. Het is spannend en interessant. Al zie je sommige dingen wel van heinde en verre aankomen en mogen de karakters van mij nog wel wat meer groei in zich hebben. Maar dat geeft niet. Het is een heerlijke wereld om even in te vertoeven en de schrijfstijl van Hartman is vlot. Daarnaast is dit het eerste deel van een serie (die van mij nog vele delen mag duren) en kan het nog allerlei kanten opgaan met de nu neergezette karakters.
Conclusie
Eindelijk weer een nieuwe Mel Hartman. Is het de kwaliteit die ik verwachte? Nee. Ik had meer verwacht na al die tijd. Al kan dit betekenen dat mijn verwachtingen gewoon te hoog waren na al die tijd wachten. En ook al zie ik persoonlijk wat mindere punten in het werk, een nieuwe lezer zal daar misschien geen problemen bij ondervinden. Uiteindelijk is het een vlot geschreven verhaal geworden dat spannend en interessant is en net als bij de Fantasiejagers gelukkig toch om meer vraagt.
April wordt in den beginne neergezet als een onhandige en verstrooide 18-jarige, hetgeen ook terug te zien is in de schrijfstijl. Naarmate het verhaal een serieuzere toon krijgt, ondergaat April ook een ontwikkeling en dat komt de schrijfstijl ten goede. Uiteindelijk vond ik haar leeftijd niet echt passen bij haar gedrag, woordkeuze, woonsituatie en relaties. Ik had haar ouder geschat. Wat ik daarnaast vrij storend vind, is het overmatige drankgebruik. Als 18-jarige drinkt April niet de lichtste alcoholische versnaperingen en dat heeft geen verhaalgerelateerde gegronde reden. Als YA-boek vind ik dat niet echt passend, ook al is ze 18 jaar.
Ten slotte is de verhaallijn over het algemeen verfrissend, bijzonder en verrassend door de creatieve (bizarre?) ideeën van de auteur. Het einde is ietwat voorspelbaar aangezien een oplettende lezer snel doorheeft wie te vertrouwen is en wie niet, maar dat is niet storend. Samenvattend heeft in Als doden dromen de auteur ervoor gezorgd dat de lezer gauw weer terug wil naar Terr om te lezen wat daar nog meer te ontdekken valt. Gelukkig kan dat in het vervolg: Als doden fluisteren.
Bedankt uitgeverij Hamley Books voor dit recensie-exemplaar. Deze recensie is ook geplaatst op mijn eigen website: https://lisalovestoreadcom.wordpress....