Er gaan nogal wat personages dood in de verhalen van Blaman. Droefgeestige personages zijn het bovendien, gevoelig, melancholiek, haatdragend en niet zelden uitzonderlijk lelijk. Met uitzondering van Theodoor en de rechtvaardigheid (waarin een meesterengel en zijn hulpjes zich met de halfbakken zelfmoord van Theodoor bemoeien) en De Kruisvaarder (waarin God en zijn koor van engelen huilend toekijken hoe de Kruisvaarder vergaat, want natuurlijk kan ook God niks uitrichten - wanneer begrijpen de mensen dat nu toch eens?) stemden de verhalen mij dan ook niet bijzonder vrolijk. En man man, werken is het ook geregeld, deze verhalen willen begrijpen, doorgronden. Maar GOED dat ze zijn! Gelaagd, origineel, stilistisch sterk, getuigend van een diep, diep inzicht in de menselijke psyche. Zo kunnen schrijven. Wauw.