Իրականում չեմ հասկանում, թե ինչի որոշեցի գիշերվա կեսին էս տխուր, շատ տխուր պատմվածքը կարդալ, բայց զգում էի, որ կարիքը ունեմ վերընթերցելու։
Արցախյան երրորդ պատերազմի ժամանակ շատ են եղել մեծասահակներ, որոնք ինքնակամ հրաժարվել են լքել հայրենի բնակավայրը ու հենց այնպես այն թողնել թշնամուն։ Ու բոլորիս հայտնի ա, թե էդ տատիկ-պապիկների ճակատագրերը ոնց ա ավարտվել։ Երևի իրենց բարեկամները վերջում Հաճի աղայի զգացողությունն են ունեցել։